အားမာန္ေပးတဲ႕ ဟင္းတစ္ခြက္


သရုပ္ေဖာ္ပံု လူထုအသံအြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ မွကူညီပါသည္။








“ေမေမ.. ဒီေန႕ ဘာဟင္းခ်က္ရမလဲဟင္”




မီးဖိုေလးထဲမွာ ထမင္းအိုးတည္ေနေသာ အသက္ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ ၇တန္းေက်ာင္းသူ သမီး အၾကီး ေငြႏွင္း ကလွမ္းေမးသည္.. စေနေန႕ ရံုးပိတ္ရက္မို႕ ရံုးသြားစရာ မလိုသျဖင္႕ အိမ္က ေရတြင္းမွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနေသာ ေဒၚေရႊၾကည္ သမီးျဖစ္သူအေမးကို ျပန္ေျဖရန္ အေျဖမဲ႕သြားသည္.. လကုန္ရက္ေရာက္ဖို႕ကလဲ အေ၀းၾကီး လိုေသးသည္.. ျပီးေတာ႕ သူမေယာက်္ား ကိုထြန္းေအး ကလဲ အရင္ကေတာ႕ ရံုးတစ္ခုမွာ ၀န္ထမ္း၊ ညပိုင္းတြင္ ဆိုက္ကား နင္းရင္း အပို၀င္ေငြ ရွာတတ္သည္.. လြန္ခဲ႕ေသာ ၅လခန္႕က ကိုထြန္းေအး နင္းေသာ ဆိုက္ကားကို ကားတစ္စီးက ၀င္တုိက္ျပီး ကိုထြန္းေအး ေျခေထာက္ သြင္သြင္ က်ိဳးေလသည္.. ရံုးအလုပ္မွ နားလိုက္ရျပီး အိမ္မွာ အျငိမ္းစားဘ၀ ေရာက္သြားေတာ႕သည္. ေဒၚေရႊၾကည္တို႕မွာ သားသမီးေလးေယာက္ ရွိျပီး အၾကီးဆံုးက ေငြႏွင္း၊ အလတ္မ ေငြမႈန္၊ သားငယ္္ ေအာင္ထြန္း.. အငယ္ဆံုးေလး ေငြရည္ အားလံုးက ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္း..





ေလာေလာဆည္ မိသားစု ၆ေယာက္မွာ ၀င္ေငြရွိသူက ေဒၚေရႊၾကည္ တစ္ေယာက္တည္းသာ.. သူမလစာနဲ႕ မိသားစု ၆ေယာက္ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးက ဘယ္လိုမွ ေလာက္ငွသည္မရွိ.. ေဒၚေရႊၾကည္မွာလည္း ရံုး၀န္ထမ္းမို႕ တစ္ျခား အပို၀င္ေငြလဲ ရစရာမရွိ.. ရွာလဲ မရွာေဖြတတ္ပါ.. ဒီေတာ႕ တစ္လလံုး သူမ၀င္ေငြလစာနဲ႕ ဒီမိသားစု စားစရိတ္ ေက်ာင္းစရိတ္က ေခါင္းေျခာက္စရာ.. စဥ္းစားတိုင္း အိပ္မရတဲ႕ ညေပါင္းလဲ မနည္းေတာ႕.. ယခင္က စုေဆာင္းထားသမွ်လည္း ကိုထြန္းေအး ေဆးကုစဥ္က ကုန္ခဲ႕ျပီ..





“ေမေမ .. သမီးေမးတာလဲ မေျဖဘူး.. ဘာဟင္းခ်က္ရမလဲလို႕”




သမီးၾကီး ေငြႏွင္းထံမွ အသံထပ္ေပၚလာျပန္သျဖင္႕ ေဒၚေရႊၾကည္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနရာမွ မီးဖိုဘက္ကို ေရာက္သြားရသည္… ဆန္အိုး ထဲတြင္ ဆန္လဲအေတာ္ နည္းေနျပီ.. ၾကက္သြန္ျဖဴနီ၊ ဆီ ဘာမွ မက်န္ေတာ႕.. ခ်က္စရာ ဟင္းျဖစ္မဲ႕ အရာတစ္ခုမွ မီးဖိုထဲတြင္ ေဒၚေရႊၾကည္ မေတြ႔မိပါ.. ဒီလ လကုန္ထိေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား စခန္းသြားရပါ႕.. ေတြးျပီး ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ဆင္းရဲမိေတာ႕သည္.. ေငြႏွင္းက ငပိရည္က်ိဳတစ္ခြက္ေတာ႕ က်ိဳထားပံုရသည္.. ထမင္းစားစားပြဲေပၚတြင္ ငပိရည္တစ္ခြက္ေတာ႕ ေတြ႔မိသည္။





ေနာက္ထပ္ ဘာအရြက္ေလး ခ်က္ရင္ေကာင္းမလဲ …. မီးဖို ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ရပ္ရင္း ေဒၚေရႊၾကည္ စဥ္းစားခန္း ၀င္ေနမိျပန္သည္.. စဥ္းစားရင္း ျခံ၀င္းထဲမွာ ခ်က္စရာ တစ္ခုခုေတြ႔လို ေတြ႔ျငား လိုက္ၾကည္႕ေနမိသည္.. ျခံထဲတြင္ စိုက္ထားေသာ အသီးအရြက္မွာလည္း ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ခူးစား၍ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ေနျပီ.. ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ေလးမ်ားဆို ငုတ္တိုေလးသာ ရွိေတာ႕သည္.. ရြက္သစ္ပင္ မထြက္ႏိုင္ရွာေတာ႕.. ဆူးပုတ္ပင္ဆိုလွ်င္လည္း ထိုနည္းအတိုင္း .. အရြက္ၾကမ္းၾကမ္းမ်ားသာ အပင္ေပၚမွာ ေ၀ေ၀ဆာဆာ… ခ်က္စားစရာ ဘာမွကို မျမင္မိေတာ႕.. လက္ထဲမွာလည္း ေစ်း၀ယ္ဖုိ႕လည္း ေငြက မရွိသေလာက္၊ ထိုစဥ္ ေဒၚေရႊၾကည္ တစ္ဘက္ျခံထဲသို႕ မ်က္လံုးအၾကည္႕က ေရာက္သြားမိသည္.. ေဒၚလွေအး တို႕ျခံတြင္းရွိ ဘူးစင္ၾကီးက အသီးနဲ႕ အရြက္ေ၀ေ၀ဆာဆာ.. စိမ္းစိမ္းစုိစုိ.. ဘူးရြက္ဟင္းခ်ိဳေလး ခ်က္လိုက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ… ရလာေသာ စိတ္ကူးကို သမီးေငြႏွင္းကို ေျပာျပလိုက္ရင္း ေဒၚလွေအးတို႕ျခံမွာ ဘူးရြက္နည္းနည္း သြားေတာင္းဖို႕ ေငြႏွင္းကို ေျပာလိုက္မိသည္.. ေဒၚေရႊၾကည္တို႕ နယ္ဘက္တြင္ တစ္ျခံႏွင္႕တစ္ျခံ ကိုယ္႕ရွိအရြက္ သူခူး.. သူ႕ရွိအရြက္ ကိုယ္ခူးသည္႕ အေလ႕အထ ရွိသည္..





“အာ.. ေမေမကလည္း ေဒၚလွေအးက ပါးစပ္ဒီေလာက္ဆိုးတာ .. သမီး မေတာင္းခ်င္ဘူး ေမေမရာ..”




“သြားလိုက္ပါ သမီးရယ္.. ငါးပိရည္က်ိဳေလးနဲ႕ ဘူးရြက္ဟင္းရည္ေလး ခ်က္လုိက္ရင္ စားလို႕ျဖစ္ျပီဘဲ.. ဘူးရြက္ေလးကို ငါးပိရည္ေလးနဲ႕ တို႕စားလို႕လဲ ေကာင္းတယ္ေလ.. လိမၼာတယ္ .. သြားေတာင္းလိုက္ေနာ္.. ”




ေငြႏွင္း မသြားခ်င္ သြားခ်င္ႏွင္႕ ထြက္သြားသည္.. သိပ္မၾကာပါ… ၁၀ မိနစ္ခန္႕တြင္ မ်က္ႏွာနီရဲလွ်က္ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္စမ်ား စို႕လွ်က္ ဘူးရြက္ေလး လက္က ကိုင္ျပီး ျပန္ေရာက္လာသည္.. ေဒၚေရႊၾကည္ အလန္႕တၾကား ေမးလိုက္မိသည္။





“သမီး ေငြႏွင္း ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္.. ဘာလို႕ ငိုလာတာလဲ”



ေငြႏွင္းက ဘူးရြက္မ်ားကို ေရဇလံုထဲ ပစ္ခ်ျပီး




“သမီးသြားေတာ႕ ေဒၚလွေအးက မရွိဘူး.. ဒါနဲ႕ သူ႕သမီး လဲ႕လဲ႕၀င္း ဆီမွာ ဘူးရြက္ခူးမလုိ႕လို႕ေျပာလိုက္တယ္.. လဲ႕လဲ႕၀င္းက ခူးပါလုိ႕ ေျပာတာနဲ႕ ခူးျပီးေတာ႕ သမီးလဲ ျပန္ထြက္လာတယ္.. အိမ္အထြက္မွာ ေဒၚလွေအးနဲ႕ ေတြ႔တယ္.. သူက သမီးတို႕ကို ရစရာမရွိဘူး ေျပာလိုက္တာ  ဘူးရြက္ေလးေတာင္ မ၀ယ္စားႏိုင္ရ ေကာင္းလား… သူမ်ားျခံမွာ လာခူးစားတာ မရွက္ဘူးလားနဲ႕ စံုေနတာဘဲ… သမီးရွက္လိုက္တာ ေမေမရယ္…” ေျပာျပီး မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာျပန္သည္..




ေဒၚေရႊၾကည္ ရင္ထဲမွာ နင္႕ကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္.. ဘူးရြက္ကေလး သြားခူးမိတဲ႕အတြက္ အရွက္မရွိသူမ်ား ျဖစ္ရျပီ.. သို႕ေသာ္ ၾကာၾကာစိတ္မေကာင္းမျဖစ္အား. မနက္စာအမွီ ခ်က္ရဦးမည္.. အငယ္ႏွစ္ေကာင္က ဗိုက္ဆာသည္ ေအာ္ေနျပီ.. သူတို႕မွာ မနက္စာကိုလည္း အမ်ားတကာလို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စားရရွာသည္မဟုတ္.. ထမင္းၾကမ္း တစ္ေယာက္နည္းနည္းစီသာ ေကၽြးထားရသည္.. ခုဘဲ မနက္ ၁၁နာရီ ရွိေနျပီဆိုေတာ့ မနက္ ၆နာရီေလာက္က ထမင္းၾကမ္းသည္ ဗိုက္ထဲမွာ ဘာမွက်န္ေတာ႕မည္မဟုတ္..





အိုးတစ္လံုးထဲ ေရထည္႕ ဆားအခ်ိဳမႈန္႕၊ ငပိေလးအနည္းငယ္ထည္႕ တစ္လံုးတည္းက်န္ေနေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ကိုဖဲ႕ရြဲ႕ျပီး ထည္႕လိုက္သည္.. ပြက္ပြက္ဆူလာေသာအခါ ေရေဆးျပီး သင္ထားေသာ ဘူးရြက္ကို ဟင္းအိုးထဲထည္႕ျပီး ခနအၾကာ အိုးေပၚမွ ခ်လိုက္ရင္ မိသားစုအားလံုးစားဖို႕ ထမင္းခူးခပ္ျပင္ဆင္လိုက္သည္.. အားလံုးျပင္ဆင္ျပီး ကိုထြန္းေအးကို ထမင္းစားေခၚသည္.. သားသမီး ၄ေယာက္ကိုလည္း ေအာ္ေခၚသည္.. ကိုထြန္းေအးက အိမ္ေရွ႕ သစ္ပင္ေအာက္ရွိ ကုလားထုိင္ေလးေပၚမွာ စာဖတ္ေနရာမွ တုတ္ေကာက္ေလးကို အားျပဳကာ အိမ္တြင္းသို႕ ထမင္းစားရန္ ၀င္လာသည္.. ကေလးအငယ္ ၃ေယာက္လည္း ေျပးေျပးလႊားလႊား ထမင္းစားပြဲကို လာထိုင္ၾကသည္.. အၾကီးမ ေငြႏွင္းမွာ ထမင္း၀ိုင္းသို႕ေရာက္မလာ..



ကိုထြန္းေအးက ေမးသည္..



“သမီးၾကီးေရာ ထမင္းမစားဘူးလား”




ေဒၚေရႊၾကည္ ဘာေျဖရမွန္းမသိ… သူသိပါသည္.. သမီးၾကီးေငြႏွင္းက အသက္ကေလးကလည္း သိတတ္သည္႕ အရြယ္ေရာက္လာျပီ ရွက္ရေကာင္းမွန္းသိလာျပီ.. ဟိုဘက္အိမ္က ေဒၚလွေအးစကားက သမီးရဲ႕ ႏွလံုးသားႏုႏုကို ထိခိုက္ေစခဲ႕ျပီ.. သူမ ထမင္း၀ိုင္းမွ အသာထလိုက္ရင္း သမီးကို ထမင္းစားဖို႕ သြားေခၚေတာ႕ သမီးက အခန္းထဲမွာ တရွံဳ႕ရွံဳ႕ငိုေကာင္းတုန္း..



“သမီး.. သမီးအေဖ ေမးေနတယ္.. မငိုနဲ႕ေတာ႕ .. လာထ ထမင္းစားရေအာင္ေနာ္.. ”


“သမီးမစားခ်င္ဘူး ေမေမရာ.. ”




“မစားခ်င္လို႕ မရဘူးသမီး သမီးအေဖ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိမ္႕မယ္.. လာပါ ထပါသမီးရယ္.”




ေငြႏွင္း မ်က္ရည္စကို အသာသုတ္၍ ထမင္း၀ိုင္းသို႕ လိုက္လာသည္.. ကိုထြန္းေအးက သူ႕သမီးကို ျမင္တာႏွင္႕ ငိုထားမွန္း သိေလျပီ..



“သမီးေငြႏွင္း ဘာျဖစ္တာလဲ အေဖ႕ကို ေျပာစမ္းပါဦး.. ဘာလို႕ငိုထားတာလဲ..”




ေမးလိုက္မွ ေငြႏွင္းမ်က္ရည္ ဆည္က်ိဳးသလို ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ သြန္က်လာေလသည္.. ျပီးေတာ႕ ဘူးရြက္ သြားေတာင္းတုန္းက ေဒၚလွေအး ေျပာလိုက္တဲ႕စကားေတြအကုန္ ငိုရွိႈက္ရင္းက လံုးေစ႕ပတ္ေစ႕ ေျပာေလေတာ႕သည္.. ေငြႏွင္းစကားကို နားေထာင္ရင္း ကိုထြန္းေအးမ်က္ႏွာ နီရဲလာသည္..



“မိန္းမ မင္းက ဘာလို႕ သြားေတာင္းခိုင္းရတာလဲကြာ ..မရွိရင္ ရွိတဲ႕ဟင္းနဲ႕စားေပါ႕.. ေနာက္ဘယ္ေတာ႕မွ ဒီလို မျဖစ္ေစနဲ႕… အင္း ငါတို႕ကလဲ ဟုတ္ေတာ႕ ဟုတ္ပါတယ္.. မိသားစု ၆ေယာက္မွာ ပိုက္ဆံရွာႏိုင္တဲ႕သူက မရွိေတာ႕ ဒီလိုအေျပာခံဖို႕ ျဖစ္လာတာဘဲေပါ႕.. ငါတို႕လဲ ဒီအတိုင္းေနလို႕ေတာ႕ မျဖစ္ေတာ႕ဘူး တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ႕မယ္… ”




“ကၽြန္မကေတာ႕ ရံုးဆင္းခ်ိန္နဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ အိမ္ေတြလိုက္ျပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးတယ္.. ဒါဆို အရင္းအႏွီးလဲ မလုိဘူး.. အပို၀င္ေငြလဲ ရလာမယ္ေလ.. ”




“မိန္းမ မင္းက ရံုးသမားေနာ္.. ေသခ်ာစဥ္းစားဦး.. ဒီလို အ၀တ္လိုက္ေလွ်ာ္ရင္ မင္းရံုးက လူေတြသိရင္ မင္းအတြက္ ရွက္စရာျဖစ္မယ္..”




“အိုး ဘာလို႕ ရွက္ရမွာလဲ ကိုထြန္းေအး.. ပိုက္ဆံမရွိလို႕ သူမ်ားဆီမွာ ဘူးရြက္ကေလး သြားေတာင္းမိတာ ဘယ္ေလာက္အေျပာခံလိုက္ရသလဲ.. ဒါကသာ ရွက္စရာေကာင္းတာ… အ၀တ္ေလွ်ာ္တာ ေတာင္းစားတာလဲ မဟုတ္ဘူး.. မရွက္ဘူး.. ကၽြန္မ လုပ္ကိုလုပ္မယ္…”




“ေအး .. ငါကေတာ႕ ငါငယ္ငယ္က ဘၾကီးဆီက သင္ခဲ႕ဘူးတဲ႕ ၾကိမ္ျခင္းေတြယက္တဲ႕ အလုပ္ကို အိမ္မွာ ယူလုပ္ဖို႕ စိတ္ကူးရတယ္.. အိုးမကြာအိမ္မကြာေပါ႕ကြာ.. ပင္ပန္းတာလဲ မဟုတ္ေတာ႕ ငါ႕ေျခေထာက္လဲ သံုးစရာမလိုဘူး.. ဒီလိုဆို ငါလဲ အိမ္အတြက္ ၀င္ေငြရွာေပးႏိုင္မယ္ေလ..”




သမီးသမီးအၾကီးေငြႏွင္းက ၀င္ေျပာသည္.. “အေဖနဲ႕အေမ သမီးလဲ ေက်ာင္းအားတဲ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ေဒၚတင္မာ့ဆီက အေၾကာ္တို႕ မုန္႕ဖက္ထုပ္တို႕ကို ယူျပီး ရပ္ကြက္ေတြမွာ လုိက္ျပီးေရာင္းမယ္ေလ.. ”




“ျဖစ္မလားသမီးရယ္.. စာက်က္ခ်ိန္ေတြ ေလွ်ာ႕သြားမွာေပါ့”




ေဒၚေရႊၾကည္က သမီးကို စိတ္ပူစြာ ၀င္ေျပာလိုက္သည္။




“ျဖစ္ပါတယ္ေမေမရယ္.. ညက်ရင္ အခ်ိန္ယူျပီး စာပိုက်က္မွာေပါ႕..”




“ေမေမ သမီးလဲ မမနဲ႕အတူ ေစ်းလိုက္ေရာင္းကူမယ္ေလ.. ” ၁၀ႏွစ္သမီး ေငြမႈန္ေလးကပါ ၀င္ေျပာသည္။




“သားလဲ မမတို႕နဲ႕ လိုက္မယ္..”




၃တန္းေက်ာင္းသားေလး ေအာင္ထြန္းကပါ စိတ္၀င္တစား ၀င္ေျပာေလသည္။ ထိုေန႕က ထမင္း၀ိုင္းမွာ မည္သူမွ ထမင္း ဟုတ္တိပတ္တိ မစားျဖစ္လိုက္.. မိသားစု ၀င္ေငြရရွိေရးအတြက္ ၀ိုင္းစဥ္းစားၾကရင္း အားလံုးက တက္ၾကြေနၾကသည္.. ဒီေန႕ေတာ႕ ေဒၚေရႊၾကည္တို႕ မိသားစုကို ဒီလို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အလုပ္လုပ္ၾကဖို႕ ခြန္အားေပးလိုက္တာက စားပြဲေပၚက ဘူးရြက္ဟင္းေလး တစ္ခြက္ဘဲ ျဖစ္ပါလိမ္႕မည္.. ပိုက္ဆံမရွိ၍ သူမ်ားထံမွာ ေအာက္က် ေနာက္က်ခံရျခင္းထက္ မိမိလုပ္အားနဲ႕ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ျပီး စားရေသာ ထမင္းက ပိုခ်ိဳေၾကာင္း၊ လိပ္ျပာသန္႕ေၾကာင္းကို သိလုိက္ရပါျပီ..





ေနာက္ေန႕မွစ၍ သူတို႕မိသားစု အလုပ္ကိုယ္စီ လုပ္ၾကသည္.. ဖခင္ျဖစ္သူက အိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း ျခင္းေတာင္းမ်ားကို ယက္သည္။ မိခင္ ေဒၚေရႊၾကည္က ရံုးတစ္ဘက္ႏွင္႕ အားခ်ိန္တြင္ အိမ္တကာလည္၍ အ၀တ္ေလွ်ာ္သည္။ သားသမီးမ်ားက ေက်ာင္းအားခ်ိန္တြင္ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ ေစ်းလိုက္ေရာင္းသည္။ ထိုနည္းျဖင္႕ အိမ္စားရိတ္၊ ေက်ာင္းစားရိတ္ လံုေလာက္စြာ ရလာသည္႕အျပင္ အပို၀င္ေငြ ေလးမ်ား စုမိေဆာင္းမိေအာင္ မိသားစုတစ္ခုလံုး တက္ညီလက္ညီ ၾကိဳးစားၾကေလသည္။ သိပ္မၾကာခင္ကာလတြင္ အိမ္ဆိုင္ကေလး တည္လာႏိုင္ျပီး ကေလးမ်ားလည္း ရပ္ကြက္တြင္း ေစ်းလိုက္ေရာင္းစရာ မလိုေတာ႕ဘဲ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင္႕ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ စာက်က္ရင္း ေစ်းေရာင္းလာႏိုင္ၾကသည္။





ထိုခ်ိန္မွစ၍ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ၾကာတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ ေဒၚေရႊၾကည္ဟာ သူမရဲ႕ရံုးမွာ လက္ေထာက္ ညႊန္ၾကား ေရးမွဴး ျဖစ္ေနခဲ႕ပါျပီ… ေဒၚေငြႏွင္းကေတာ႕ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ တြဲဘက္ပါေမာကၡ ျဖစ္ေနခဲ႕ျပီး အလတ္မေလး ေငြမႈန္ကေတာ႕ ေဆးရံုတစ္ခုမွာ ဆရာ၀န္မေလးပါ.. သားအငယ္ျဖစ္သူ ေအာင္ထြန္းမွာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တစ္ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနခဲ႕ပါျပီ.. အငယ္ဆံုးေလး ေငြရည္က နည္းပညာတကၠသိုလ္မွာ တက္ေရာက္လို႕ေနခဲ႕ပါျပီ..





------------------------------------------------------------------------------------------




ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ ေရးဖြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္… နံမည္မွ လြဲ၍ က်န္တဲ႕အခ်က္အလက္မ်ားသည္ တကယ္႕ အျဖစ္မွန္ေပၚတြင္ ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဘ၀တြင္ သင္ခန္းစာယူ၍ ၾကိဳစားမည္ ဆိုလွ်င္ျဖင္႕ မေအာင္ျမင္လာစရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိပါဆိုတာ သက္ေသျပေနသလို အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြဟု သေဘာထား၍ ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ ထိုမိသားစုေလးကို အတုယူအားက်ဖို႕ ဒီ၀တၳဳေလးကို ေရးဖြဲ႕ျဖစ္ပါသည္။






ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

အမွားေလးတစ္ခု


အမွားေလးတစ္ခု


---------------------------------------------

တစ္ခါက ေတာင္ေျခတစ္ခုမွာ သာယာလွပၿပီး ေနခ်င္စဖြယ္ ရြာေလးတစ္ရြာ တည္ရွိပါတယ္.. ရြာနဲ႕ မလွမ္းမကမ္း ေတာင္ေပၚမွာေတာ႕ ေရခဲေတာင္ေတြဆီကေန ေရခဲေတြ အရည္ေပ်ာ္ျပီး စီးဆင္းလာတဲ့ ေရေတြဟာ ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ႕ပါတယ္..။ အဲဒီကန္ထဲကမွ တဆင့္ ေရေတြဟာ ေရတံခြန္ငယ္ကေလးအျဖစ္ ေတာင္ေအာက္ကို စီးက်လာၿပီး ေအာက္ေရာက္တဲ႕အခါမွာေတာ႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးအျဖစ္နဲ႕ ရြာကေလးကို ေကြ႕ကာ ၀ိုက္ကာနဲ႕ ျဖတ္ျပီး စီးဆင္းလာပါတယ္.. ေရကန္ၾကီးရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ႕ ထူထပ္တဲ႕ ေတာအုပ္ၾကီး ရွိေနပါတယ္..





ဒါေၾကာင္႕ ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေကာင္စီအဖြဲ႕က ကန္ၾကီးထဲက ေရေတြ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းနဲ႕ စီးဆင္းလာႏိုင္ဖို႕အတြက္ ေရကန္ၾကီးရဲ႕ ပန္၀န္းက်င္ကို သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ဖို႕နဲ႕ ေရကန္ပတ္လည္ကို အျမဲတမ္း ၾကည္႕ရႈႏိုင္ေစဖို႕ဆိုျပီး အဖိုးအို တစ္ေယာက္ကို ငွားရမ္းလိုက္ပါတယ္.. အဖိုးအိုဟာ ေရကန္ၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ အျမဲတမ္း လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ရႈပါတယ္.. ေရကန္ထဲကို က်ေရာက္မဲ႕ သစ္ရြက္သစ္ခက္မ်ား၊ သစ္ကိုင္း သစ္ေဆြးေျခာက္မ်ား စတာေတြကို ဂရုတစိုက္နဲ႕ အျမဲတမ္း ဖယ္ရွားေပးပါတယ္..




သူဟာ အလုပ္အေပၚ တာ၀န္ေက်တာထက္ပိုျပီး ေစတနာနဲ႕ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လုပ္ေလ႕ရွိပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႕လဲ ကန္ထဲကေရေတြဟာ အခ်ိန္တိုင္း သန္႕ရွင္းစိမ္းျမေနျပီး ေရတံခြန္ေလးကေန တစ္ဆင္႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးအျဖစ္နဲ႕ ရြာထဲကို အဟန္႕အတားမရွိ ၾကည္လင္စြာ အျမဲတမ္း စီးဆင္းခြင္႕ ရေနခဲ႕ပါတယ္။ သာယာလွပတဲ႕ ရြာကေလးဟာ အျခားျမိဳ႕ရြာကေန အလည္လာသူမ်ား ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္လာသူမ်ားနဲ႕ အျမဲတမ္း စည္ကားေနတတ္ပါတယ္.. ဖန္သားျပင္လို ၾကည္လဲ႕ေနတဲ႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေငြငန္းျဖဴတို႕ကလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ လူးလာေခါက္တံု ကူးခတ္ေပ်ာ္ပါး ေဆာ႕ကစားေနၾကပါတယ္။ စက္ရံုအလုပ္ရံု မ်ားစြာဟာလည္း စမ္းေခ်ာင္းေလးက ေရကို အားျပဳျပီး ေန႕ေရာညပါ လွည္ပတ္ေနၾကပါတယ္. လယ္ေျမဧကေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း စမ္းေခ်ာင္းကေလးဆီက ေရကို သြယ္ယူလို႕ လယ္ေျမေတြကို စိမ္းလန္းေနေစေတာ႕တာပါဘဲ..




လွပလြန္းတဲ႕ ရြာကေလးရဲ႕ ရႈခင္းေတြေၾကာင္႕လဲ အနားယူအပန္းေျဖသူမ်ားနဲ႕ တစ္ေျဖးေျဖး စည္ကားလို႕ လာေနပါတယ္.. လာလည္ၾကတဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြဟာ တည္းခိုရာ ဘန္ဂလိုေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ အနားယူ အပန္းေျဖျပီး ရြာကေလးရဲ႕ ရႈခင္း အလွအပေတြကို တစ္ေမ႕တစ္ေမာ ၾကည္႕ရႈခံစားၾကပါတယ္..




ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာတဲ႕ အခါ တစ္ညေနမွာေတာ႕ ရြာကေလးရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူအဖြဲ႕၀င္ေတြဟာ ႏွစ္ပတ္လည္ အစည္းအေ၀း ျပဳလုပ္က်င္းပၾကပါတယ္.. ရြာကေလးရဲ႕ သာေရး၊ နာေရးေတြမွာ အသံုးျပဳတဲ႕ ေငြစာရင္းေတြကို ညိွႏိုင္းစည္းေ၀းၾကပါတယ္.. တစ္ေယာက္ေသာ ရြာလူၾကီးက ေရကန္ၾကီးကို ၾကည္႕ရႈ ေစာင္႕ေရွာက္ဖို႕ ငွားထားတဲ႕ အဖိုးအိုူအတြက္ ေပးထားတဲ႕ လစာ စာရင္းကိုေထာက္ျပျပီး




“ဒီလစာေငြေတြဟာ အလကား သက္သက္ ကုန္က်ေနတာျဖစ္တယ္.. ဒီလူကို မလုိအပ္ဘဲနဲ႕ ဘာေၾကာင္႕မ်ား တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ လစာေငြေတြ ေပးျပီး ငွားထားရတာလဲ.. သူေတာင္ေပၚမွာ ေနျပီး အလုပ္လုပ္တယ္ မလုပ္ဖူး ဆိုတာလည္း ဘယ္သူကမွလည္း ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး.. သူမရွိလည္း ေရကန္ထဲက ေရေတြက စီးျမဲစီးဆင္းေနမွာဘဲ.. ၾကည္လင္ျမဲ ၾကည္လင္ေနမွာဘဲ.. ဒီေတာ႕ မလိုအပ္ဘဲ ပိုက္ဆံအကုန္အက် မခံသင္႕ဘူး..” လို႕ ေျပာပါတယ္.. အဲဒီလူၾကီးရဲ႕ စကားေၾကာင္႕ ရြာအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြၾကားမွာ အဖိုးၾကီးကို ဆက္ငွားသင္႕မငွားသင္႕ မဲခြဲျပီး ဆံုးျဖတ္ၾကတဲ႕အခါမွာ မငွားဖို႕က မဲအေရအတြက္ မ်ားတဲ႕အတြက္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္သူ အဖိုးၾကီးကို ေနာက္လက စလို႕ ဆက္ျပီး မငွားၾကေတာ႕ပါဘူး..




ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာေတာ႕ တစ္စုံတစ္ရာ အေျပာင္းအလဲ မရွိေပမဲ႕ ေဆာင္းဦးေပါက္ရာသီ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ႕ ေရကန္ပတ္လည္မွာရွိတဲ႕ သစ္ေတာအုပ္ၾကီးထဲက သစ္ပင္ေတြဟာ သစ္ရြက္ေတြ ၀ါေရာ္ေျခာက္ေသြ႕လာျပီး ေလေျပအေ၀႕မွာ ကန္ေရျပင္ထဲကို ေၾကြက်လာပါေတာ႕တယ္.. သစ္ကိုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ေတြဟာလည္း ေျခာက္ေသြ႕ျပီး ေရကန္ထဲကို က်ိဳးက်ကုန္ပါတယ္.. အဲလို ေရကန္ထဲကို ျပဳတ္က်တဲ႕ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ၊ ညိဳးႏြမ္းေၾကြက်တဲ႕ သစ္ရြက္ေျခာက္ ေတြဟာ ပုတ္သိုးေဆြးေျမ႕ျပီး ၾကည္လင္သန္႕ရွင္းစြာ စီးဆင္းေနတဲ႕ ေရေတြကို တစ္ေျဖးေျဖး အေရာင္ေျပာင္းေစလာသလို ေရစီးဆင္းရာမွာလည္း အဟန္႕အတား ျဖစ္လာေစပါေတာ႕တယ္..




တစ္ေန႕မွာေတာ႕ ခုလိုအေျပာင္းအလဲကို ျဖစ္လာတာကို လူတစ္ေယာက္က အရင္ဆံုး သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္.. သူဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ခပ္ညိဳညိဳအေရာင္ေတြ ေရာပါလာတာကို ေတြ႔လိုက္မိပါတယ္. ဒါေပမဲ႕ အမႈမဲ႕ အမွတ္မဲ႕ထားလိုက္ျပီး အေရးတယူ မျပဳလိုက္မိပါဘူးတဲ႕.. ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ ထပ္ၾကာ ခ်ိန္မွာေတာ႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ေရဟာ ပိုျပီး ညိဳေမွာင္လို႕ လာေနပါျပီ… ေရထဲမွာလည္း သစ္ရြက္ေဆြး ပုတ္ေတြဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲ ေမွ်ာပါလာေနျပီး မေကာင္းတဲ႕ အနံ႕ေတြဟာလည္း ထြက္စ ျပဳလာပါေတာ႕တယ္.. ေရအားနဲ႕ လည္ပတ္ရတဲ႕ စက္ရံုေတြဟာလည္း ေရထဲမွာ ပါလာတဲ႕ သစ္ကိုင္းသစ္ခက္တို႕ေၾကာင္႕ လည္ပတ္ႏႈန္းေတြေႏွးလာပါတယ္..




ေရထဲမွာ ျမဴးတူး ေပ်ာ္ပါးေဆာ႕ကစားေနၾကတဲ႕ ေငြငန္းျဖဴ အုပ္စုဟာလည္း မဲေမွာင္နံေစာ္လာတဲ႕ ေခ်ာင္းေရကိုစြန္႔ခြာလုိ႕ အေ၀းကို ထြက္သြားၾကပါျပီ.. အျခားျမိဳ႕က ခရီးသြားတို႕ဟာလည္း တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႕ အလည္အပတ္ လာေရာက္ျခင္း နည္းပါးလာေနပါျပီ။ ညစ္ပတ္နံေစာ္တဲ႕ ေခ်ာင္းေရကို ေသာက္သံုးေနရတဲ႕အတြက္ ရြာသူရြာသားေတြမွာလည္း အဖ်ားအနာ၊ ၀မ္းေရာဂါ စတာေတြ စြဲကပ္လို႕ လာေနျပီျဖစ္ပါတယ္..




ဒီေတာ႕မွ ရြာကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူၾကီးေတြဟာ အေရးေပၚ အထူးအစည္းအေ၀းကို ေခၚယူက်င္းပရပါေတာ႕တယ္.. ခုခ်ိန္မွာ သူတို႕ရဲ႕ မျမင္သင္႕တဲ႕ ေငြေၾကးကေလးကို ႏွေျမာမိတဲ႕အတြက္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားခဲ႕မိတဲ႕အတြက္ မျဖစ္သင္႕တာေတြ ျဖစ္လာခဲ႕ရတာကို သေဘာေပါက္ၾကပါေတာ႕တယ္.. ဒါေၾကာင္႕ ေရကန္ကို သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ဖို႕အတြက္ အရင္က ငွားခဲ႕တဲ႕ ေတာင္ေပၚက အဖိုးၾကီးကို ျပန္ျပီး ငွားရမ္းလိုက္ၾကပါတယ္.. အဖိုးၾကီးကို ျပန္ငွားလိုက္ျပီး တစ္လခန္႔ ၾကာတဲ႕အခါမွာေတာ႕ သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြ၊ သစ္ကိုင္းေဆြးေတြ ဖယ္ရွားသန္႕ရွင္းျပီးလို႕ ကန္ေရျပန္ဟာ ျပန္ျပီး ၾကည္လင္လာပါေတာ႕တယ္..




စမ္းေခ်ာင္းထဲကိုလည္း ေအးျမၾကည္လင္တဲ႕ေရေတြ ျပန္ျပီးစီးဆင္းလာတာမို႕ ေငြငန္းျဖဴတို႕ကို ျမဴးတူးေဆာ႕ကစားေနတာ ျပန္ေတြ႔ရျပီ ျဖစ္သလို ဧည္႕သည္ေတြလဲ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကပါျပီ.. ေရအားနဲ႕လွည္ပတ္ရတဲ႕ စက္ရံုေတြလည္း ဘီးေတြ တစ္၀ွီး၀ွီး လည္ပတ္လို႕ေပါ႕.. ခုေတာ႕လည္း ရြာကေလးက ေအးခ်မ္းသာယာျပီး ရြာသားေတြလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးလို႕ ေနပါေတာ႕တယ္..။





——————————————————————————————————————-။




တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ႕ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ဘ၀မွာ အေသးအမႊားေလးရယ္လို႕ ယူဆျပီး ဂရုမစိုက္မိတတ္ၾကတဲ႕ ကိစၥေလးေတြဟာ အင္မတန္မွ ၾကီးက်ယ္ေသာ ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈမ်ားကို ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္ေၾကာင္းနဲ႕ ဂရုမစိုက္မိတဲ႕ အမွားေလးမ်ားကိုလည္း အခ်ိန္မွီေလး ျပဳျပင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈ နည္းပါးႏိုင္ေၾကာင္း ဒီဇာတ္လမ္းဖတ္ျပီး အသိရလိုက္မိတာေၾကာင္႕ ဘယ္အရာကိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဂရုတစိုက္ အေလးအနက္ထားျပီး လုပ္ေဆာင္ဖို႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ေ၀ငွပါတယ္ရွင္..








(Charles R. Swindoll ရဲ႕ Keeper Of The Spring ကို ဘာသာျပန္ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။)




ေပ်ာ္ရႊင္ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။




ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)