လွပတဲ႔ အခ်စ္လက္ေဆာင္


တုတ္ေကာက္ အျဖဴေရာင္ေလးကို လက္ကကိုင္ျပီး စမ္းကာစမ္းကာနဲ႔ ကားေပၚကို တက္လာတဲ႕ ဆူဆန္ကို  ဘတ္စ္ကားေပၚက ခရီးသည္ေတြက စာနာသနားတဲ႕ အၾကည္႕နဲ႕ ၾကည္႕လို႔ ေနၾကပါတယ္… သူမက အသက္ ၃၅ ႏွစ္အရြယ္ရွိျပီး ေခ်ာေမာလွပ ဆြဲေဆာင္မႈေကာင္းတဲ႕ မိန္းခေလး တစ္ေယာက္ျဖစ္သလို ကိုယ္လံုး ခပ္သြယ္သြယ္ေလးနဲ႔ အ၀တ္အစားကိုလည္း စမတ္က်က် ၀တ္ဆင္ထားတာေၾကာင္႔ ၾကည္႔ရတာ ရွင္းသန္႔ေၾကာ႔ေမာ႔လို႔ ေနပါတယ္။ ကားေပၚေရာက္ေတာ႔  ကားေမာင္းတဲ႕လူကို  ပိုက္ဆံ လွမ္းေပးလိုက္ျပီး  သူ႕လက္ေတြနဲ႔လိုက္စမ္းရင္း ခံုေနရာလြတ္ကို ရွာေဖြပါတယ္။ လူမရွိတဲ႕ ထိုင္ခံုလြတ္ တစ္ခုကိုေတြ႔ေတာ႔ သူမက ထိုခံုေလးမွာ ထိုင္ခ်လိုက္ျပီး ကိုင္လာတဲ႔ လက္ဆြဲအိတ္ကို ေပါင္ေပၚ တင္လိုက္ကာ  တုတ္ေကာက္ေလးကိုေတာ႕  ခံုေဘးနားမွာ ေထာင္ထား  လိုက္ပါတယ္..

ဆူဆန္ဟာ ေခ်ာေမာလွပေပမဲ႔ တကယ္တမ္းေတာ႕  မ်က္စိ မျမင္ရွာသူ တစ္ေယာက္ပါ… လြန္ခဲ႕တဲ႕တစ္ႏွစ္ေလာက္မွာ သူမ ေနမေကာင္းျဖစ္ေတာ႔ မွားယြင္းတဲ႕ ေဆးကုသမႈတစ္ခုေၾကာင္႔ မ်က္စိ ၂ဘက္လံုး ကြယ္သြားတဲ႕ ဘ၀ကို  ေရာက္သြားခဲ႕ရပါေတာ႔တယ္။  အဲဒီခ်ိန္က စလို႕ ဆူဆန္ရဲ႔ ဘ၀ဟာ မဲေမွာင္ ေအးခဲေနတဲ႕ ကမၻာၾကီးထဲကို ပစ္ခ်ခံလိုက္ ရသလို ျဖစ္သြားခဲ႕ရျပီး ဘ၀ကို နာက်ည္းတဲ႔စိတ္ေတြ၊  မုန္းတီး အားငယ္မႈေတြ၊ ကုိယ္႔ကိုယ္ကို ယူၾကံဳးမရ၊ သနားမိတဲ႕ စိတ္ေတြ၊ ေဒါသေတြနဲ႕ ပူေလာင္ ေနခဲ႕ရပါတယ္.. ေနာက္ဆံုးေတာ႕ သူ႕ဘ၀၊ သူ႕အနာဂတ္ တစ္ခုလံုးဟာ သူမရဲ႕ခင္ပြန္းျဖစ္သူ မတ္ခ္ကိုသာ လံုးလံုး မွီခိုအားကိုးဖို႕သာ  ရွိပါေတာ႕တယ္…


မတ္ခ္ဟာ ေလတပ္ အရာရွိတစ္ေယာက္ ျဖစ္ျပီး ဆူဆန္႕ကိုလဲ အလြန္ကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးပါတယ္…  သူမ မ်က္စိ အျမင္အာရံု ေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ႕ ဆူဆန္စိတ္ဓာတ္ေတြ ျပန္လည္ ေကာင္းမြန္ တက္ၾကြလာေအာင္၊ သူမ အားမငယ္ေအာင္၊ အမွီအခို ကင္းကင္းနဲ႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ျပန္လည္ ရပ္တည္လာႏိုင္ေအာင္၊ ဂရုတစိုက္နဲ႕ အစြမ္းကုန္ ကူညီေဖးမေပးဖုိ႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္..  ဆူဆန္ ျပန္လည္ က်န္းမာ သန္စြမ္းလာတဲ႔ အခ်ိန္မွာ သူမနဲ႕ သင္႕ေလွ်ာ္မဲ႕ အလုပ္တစ္ခုခုကို အဆင္သင္႕ ထားရွိေပးဖို႕ ဆူဆန္ရဲ႕ အရင္အလုပ္ရွင္ထံမွာ သြားေရာက္ ေတာင္းဆို ေပးထားခဲ႔ပါတယ္။

မတ္ခ္ရဲ႕ ဂရုစိုက္ ျပဳစုယုယမႈတို႕ေၾကာင္႕ ဆူဆန္ဟာ အလုပ္ျပန္လုပ္ဖို႕အထိ စိတ္ေရာ ကိုယ္ပါ တေျဖးေျဖး တိုးတက္ ေကာင္းမြန္လာခဲ႔တယ္.. တေျဖးေျဖးနဲ႔ စိတ္ဓာတ္ေတြ ၾကံ႕ခိုင္ လာပါျပီ.. ဒါေပမဲ႕ မ်က္စိမျမင္သူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ အလုပ္ကို ဘယ္လိုသြားမလဲ ဆိုတာ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္လာပါျပီ.. အရင္ကေတာ႕ သူမဟာ အလုပ္ကို ဘတ္စ္ကားနဲ႕ အျမဲသြားခဲ႕ပါတယ္.. ခုခ်ိန္မွာေတာ႕ ဘတ္စ္ကားစီးဖို႕ဆိုတာ သူမ တစ္ေယာက္တည္း အတြက္ေတာ႕ အေတာ္႕ကို ထိတ္လန္႕ စိုးရိမ္စရာပါ…  ဒါေပမဲ႕ အလုပ္၀င္ခ်ိန္မွာေတာ႔ မတ္ခ္က  သူ႕အလုပ္လုပ္တဲ႔ေနရာနဲ႔  ဆူဆန္ အလုပ္သြားရမဲ႕ ေနရာဟာ ဆန္႕က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနေပမဲ႕လို႔ ေန႕စဥ္ ေန႕တိုင္း ဆူဆန္႔ကို ကားေမာင္းျပီး အရင္လိုက္ပို႕ပါတယ္.. ျပီးေတာ႔မွ သူ႕အလုပ္ရွိရာကို ျပန္သြားပါတယ္။ ညေန အလုပ္ဆင္းခ်ိန္မွာလည္း မတ္ခ္က ဂရုတစိုက္ ျပန္လာၾကိဳပါတယ္.. အဲဒီလို မတ္ခ္ရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈ၊ အကာအကြယ္ေပးမႈ၊ စိတ္လက္ရွည္စြာနဲ႔ ေစာင္႕ေရွာက္ေပးမႈ ေတြအတြက္ ဆူဆန္ကလည္း ေက်နပ္၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ေက်းဇူးတင္ျခင္း မ်ားစြာနဲ႔ မတ္ခ္ကို ပိုလို႕ အားကိုးခ်စ္ခင္ မိရပါေတာ႔တယ္။


ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္မွာ အသားက်လာျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ႕ ဘတ္စ္ကားနဲ႕ပဲ အလုပ္ကိုသြားဖို႕ မတ္ခ္က ဆူဆန္႕ကို တိုက္တြန္းလာပါတယ္.. မတ္ခ္ရဲ႕စကားကို ၾကားေတာ႕ ဆူဆန္က သိပ္ကို ေဒါသျဖစ္မိပါတယ္. “သူမလို အျမင္အာရံု ဆံုးရွံဳးထားရသူက အျပင္ကို ဘယ္လိုမ်ား တစ္ေယာက္တည္း  သြားႏိုင္မွာတဲ႕လဲ…  ဒါကို မတ္ခ္က မစဥ္းစားမိဘူးလား၊ သူမကို ခုလို အလုိက္သြားျပန္ ၾကိဳပို႔လုပ္ေနတာ ျငီးေငြ႔ျပီလား၊ ပင္ပန္းတယ္လို႔ ထင္ေနျပီလား၊ သူ တာ၀န္မယူခ်င္ေတာ႔ဘူးလား” လို႔ စိတ္ထဲက ေတြးမိရင္း ၀မ္းနည္း ေဒါသေတြ ျဖစ္လာရပါေတာ႕တယ္… ဒါေၾကာင္႕လဲ ဆူဆန္က မတ္ခ္ကို  ခါးခါးသီးသီးနဲ႕ ျပင္းထန္စြာ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။


“ကၽြန္မက အကန္းေလ၊ အကန္းတစ္ေယာက္က ဘယ္ေနရာကို ဘယ္လို သြားရမယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး သိႏိုင္မွာလဲ..   ရွင္က ကၽြန္မကို အခုလို ၾကိဳပို႔ လုပ္ေပးရတာ၊ တာ၀န္ ယူရတာ ျငီးေငြ႔ျပီလား… မပို႔ေပးခ်င္ေတာ႔ဘူးလား၊ ကၽြန္မထင္တာေတာ႔ ရွင္ ကၽြန္မကို စြန္႔ပစ္ခ်င္ေနျပီ မဟုတ္လား ၊ ရွင္တို႕ေယာက်္ားေတြက ဒီလိုပါဘဲ။ ၾကာလာရင္ စိတ္မရွည္ေတာ႔ဘူး၊ အၾကင္နာေတြလည္း ေလ်ာ႔လာၾကျပီ၊ ျငီးေငြ႕လာၾကျပီ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား၊”


ဆူဆန္႕ရဲ႕ ခါးခါးသီးသီး စကားလံုးက မတ္ခ္ရဲ႕ ရင္ထဲကို နင္႔ခနဲျဖစ္ေစခဲ႔ပါတယ္.. ခက္ထန္လွတဲ႔ ဆူဆန္႕ေလသံက သူ႔ကို စိတ္ထိခိုက္ ေၾကကြဲေစပါတယ္.. ဒါေပမဲ႕ သူ ဆူဆန္႔ကို ဘာမွ တံု႔ျပန္ မေျပာေတာ႔ပါဘူးး… သူ႕အေနနဲ႕ ဘာလုပ္ရမယ္ ဆိုတာ သူသိျပီးသားပါ..           သူက  မနက္ခင္းတိုင္း ဆူဆန္နဲ႕ အတူတူ ဘတ္စ္ကား လိုက္စီးမဲ႔အေၾကာင္းနဲ႕၊ ညေနဆို သူ႕ကားနဲ႕ ျပန္လာၾကိဳမဲ႕ အေၾကာင္း ဆူဆန္႔ကို ကတိေပးပါတယ္..  ျပီးေတာ႕လဲ အလုပ္ကို ဆူဆန္ တစ္ေယာက္တည္း ဘတ္စ္ကားနဲ႔ မသြားႏိုင္မခ်င္း ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ သူလိုက္ပို႕ပါ႕မယ္ ဆိုတာပါ ကတိေပးပါတယ္။


တကယ္လဲ မတ္ခ္ဟာ သူ႕ ေလတပ္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ျပီး  မနက္ခင္းတုိင္း ဆူဆန္နဲ႕အတူတူ ဘတ္စ္ကား လိုက္စီးေပးပါတယ္…. မ်က္စိမျမင္ရေပမဲ႕  ကိုယ္႕ပတ္၀န္းက်င္ကို  ဘယ္လို  အာရံုစူးစိုက္ရမယ္၊ မွတ္သားရမယ္ဆိုတာ ဆူဆန္႕ကို  သင္ျပေပးပါတယ္.. အထူးသျဖင္႕ အၾကား အာရံုကို အသံုးခ်ဖို႕ ေျပာျပပါတယ္.. အသံကို နားေထာင္ျပီး သူမ ဘယ္ေနရာကို ေရာက္ေနျပီ.. ဘယ္လို ပတ္၀န္းက်င္မွာ ရွိေနျပီဆုိတာကို မွန္းဆတတ္ေအာင္၊ ဆံုးျဖတ္ တတ္ေအာင္ ဂရုတစိုက္ ရွင္းလင္း ေျပာျပပါတယ္.. ဘတ္စ္ကားစီးတဲ႕ အခါမွာလည္း မတ္ခ္ဟာ ဆူဆန္႕အတြက္ ထိုင္စရာ ခံုေနရာကို ရွာေပးျပီး သူကေတာ႔ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး ကားေမာင္းသူရဲ႕ အေနာက္နားကေန ဆူဆန္႕ကို ေစာင္႕ၾကည္႕ျပီး လိုက္ပါလာတတ္ပါတယ္..

အဲဒီလိုနဲ႕ လမ္းေတြကို ဆူဆန္႔အာရံုထဲမွာ မွတ္မိလာႏိုင္ျပီလို႔ ယူဆရတဲ႔ တစ္ေန႔မွာေတာ႔ သူမတစ္ေယာက္တည္း ဘတ္စ္ကားစစီးဖို႕ ဆူဆန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္.. တစ္ေယာက္တည္း ကားစစီးမဲ႔ တနလၤာေန႕ မနက္ခင္းေရာက္ေတာ႕   အိမ္က မထြက္ခင္မွာ ဆူဆန္က သူမရဲ႕ ယာယီ ဘတ္စ္ကား စီးေဖာ္၊ သူမရဲ႕ ခ်စ္လွစြာေသာ ခင္ပြန္း၊ သူမရဲ႕ အေကာင္းဆံုး ၊ အရင္းႏွီးဆံုး မိတ္ေဆြလဲျဖစ္တဲ႕ မတ္ခ္ကို သိုင္းဖက္လိုက္ျပီး ႏုတ္ဆက္စကားကို ပထမဆံုး အေနနဲ႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္.. ဘာလို႕ဆို သူမက တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္ကို သြားရေတာ႔မွာ ျဖစ္လို႔ေလ၊ ခါတိုင္း ၂ေယာက္အတူ သြားေနရာကေန အခုတစ္ေယာက္တည္း သြားရေတာ႕မယ္ဆိုေတာ႔ အားေတာ႔ငယ္တာ အမွန္၊ ဒါေပမဲ႔ သူမကိုယ္ သူမ အားကိုးဖို႔ အခ်ိန္တန္ျပီလို႔လည္း ဆူဆန္က ေတြးမိပါတယ္.. အိမ္က မထြက္ခင္ ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုတဲ႔ ဆူဆန္ရဲ႕ မ်က္၀န္းထဲမွာ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးတစ္ခ်ိဳ႔ေတာင္ ရစ္သိုင္းေနေလရဲ႕။


ပထမဦးဆံုးေန႔ တစ္ေယာက္တည္း အလုပ္သြားရေပမဲ႔ အရာအားလံုး ေျဖာင္႕ေျဖာင္႔တန္းတန္းနဲ႔ အဆင္ေျပသြားခဲ႕ပါတယ္.. သူမဟာ ဘတ္စ္ကားကို တစ္ေယာက္လည္း စီးႏိုင္ခဲ႔ျပီး အလုပ္ကို ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ဘဲ ေရာက္သြားႏိုင္ခဲ႔႔ပါတယ္.. ဒီလိုနဲ႔ အဂၤါ၊ ဗုဒၶဟူး၊ ၾကာသပေတး…. ေန႕တိုင္းေန႕တိုင္း ဆူဆန္အလုပ္ကို အဆင္ေျပစြာ သြားႏိုင္ခဲ႕တယ္.. သူမရင္ထဲမွာလည္း  ခါးသီးစိတ္၊ ၀မ္းနည္းစိတ္ေတြ၊ ေလာကၾကီးကို မေက်နပ္စိတ္ေတြလဲ မျဖစ္မိေတာ႔ပါဘူး.. သူမ ကိုယ္႕အား ကိုယ္ ကိုးႏိုင္ခဲ႕ျပီ.. အလုပ္ကို  သူမ ဖာသာ သြားႏိုင္ခဲ႕ျပီေလ။ သူမ်ားကို အားမကိုးရဘဲ ကိုယ္တိုင္လုပ္ႏိုင္လို႔ ေအာင္ျမင္သြားတဲ႔အခါ ခံစားရတဲ႔ ေက်နပ္ပီတိဟာ သိပ္ကို ခ်ိဳျမိန္မွန္းလည္း သူမ နားလည္ခဲ႕ပါျပီ။


တစ္ေယာက္တည္း သြားေနရတာ အသားက်လာျပီး ရက္နည္းနည္းရလာတဲ႔ တစ္ခုေသာ မနက္ခင္းမွာ ခါတိုင္းလို ဘတ္စ္ကားစီးျပီး အလုပ္ကို ထြက္လာခဲ႕တယ္..  ရံုးနားက သူမ ဆင္းေနက် ေနရာ ေရာက္ေတာ႕ ကားေပၚကဆင္းဖို႕ ျပင္လိုက္ပါတယ္…. အဲဒီခ်ိန္ေလးမွာ ကားေမာင္းသူ ဦးေလးၾကီးက သူမ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ စကားေလးတစ္ခြန္းကို လွမ္းေျပာလိုက္ပါတယ္…



“သမီးေရ.. ဦးေလးေတာ႔ မင္းကို အားက် မိပါရဲ႕..” တဲ႔။


ဒီစကားၾကားေတာ႕ ဆူဆန္ သူ႕နားသူမယံုႏိုင္ေအာင္ျဖစ္မိတယ္.. သူမကို ေျပာတယ္လို႕ေတာင္ မထင္မိဘူး..  သူမလို မ်က္စိမျမင္တဲ႕သူ၊ ဘ၀ကို အဆင္ေျပေအာင္ မနည္း ၾကိဳးစား ေနထိုင္ေနရတဲ႕ လူတစ္ေယာက္ကို အျမင္အာရံု ေကာင္းေနသူေတြက အားက်တယ္ဆိုတာ ျဖစ္ႏိုင္ပါ႔မလား၊ သူမရဲ႕ ဘ၀ကို ဘယ္လိုလူကမ်ား အားက်ႏိုင္မွာပါလိမ္႕.. လို႔ ေတြးမိကာ သိလိုစိတ္၊ ထူးဆန္း အံ႕ၾသစိတ္နဲ႕ ဆူဆန္က ကားေမာင္းသူကို ျပန္ေမးမိပါတယ္..


“အားက်တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္မကို ေျပာတာလားရွင္။ ဘာေၾကာင္႕မ်ား ကၽြန္မကို အားက်တယ္လို႕ ေျပာရတာလဲရွင္…”

သူမ အေမးကို ဦးေလးၾကီးက ျပန္ေျဖပါတယ္.. 


ေအာ္ သမီးကို အျမဲတမ္း ဂရုတစိုက္နဲ႕ ကာကြယ္ေစာင္႕ေရွာက္ေပး၊ ပူပန္ ေစာင္႕ၾကည္႔ေပးမဲ႕ လူ တစ္ေယာက္ ရွိေနတာ၊ ေတြ႕ျမင္ေနရတာကို  သေဘာက်မိလို႕ပါကြယ္.   တဲ႕


မျမင္ရေပမဲ႔ မ်က္ေမွာင္ေလး က်ဳံ႕လိုက္ျပီး ဆူဆန္က ဦးေလးၾကီးကို “ဦးေလး ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ..”  
လို႔ နားမလည္ႏိုင္စြာ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္..


“ေအာ္ သမီးကေတာ႔ ဘယ္သတိထားမိမလဲေလ၊ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္ပတ္ေလာက္ သမီး ကားစစီး ကတည္းက ေလတပ္ ယူနီေဖာင္း    ၀တ္ထားတဲ႕  ခန္႕ခန္႕ ညားညား လူတစ္ေယာက္က ဟိုဘက္လမ္းေထာင္႕မွာ ရပ္ျပီး သမီး ကားေပၚက ဆင္းတာကို အျမဲတမ္း ေစာင္႕ၾကည္႕ေနခဲ႕တယ္.. သမီး ကားလမ္းကို  ျဖတ္ကူးျပီး ရံုးထဲကို  ၀င္သြားျပီ ၊ စိတ္ခ်ရျပီ ဆိုေတာ႕မွ  သမီးမျမင္မွန္းသိေပမဲ႔ လက္ကေလးျပျပီး အဲဒီ ေနရာကေန ထြက္ခြာသြားတတ္တယ္.. သမီးကို သိပ္ဂရုစိုက္တဲ႔သူမွန္း သိသာပါတယ္.. ကဲ ကိုယ္႕ကို  ဒီေလာက္ ဂရုစိုက္တဲ႕လူ၊ ဒီေလာက္ ခ်စ္တဲ႕သူ မင္းမွာရွိေနတာ မင္းေလာက္ ကံေကာင္းတဲ႕သူ ရွိဦးမလားကြယ္..”  လို႕ ျပန္ေျပာလာပါေတာ႔တယ္။

ေအာ္ တကယ္တမ္းေတာ႔ မတ္ခ္ဟာ သူမကို သိပ္ခ်စ္ရွာပါလား ဆိုတာ သူမ နားလည္သြားရပါျပီ။ မတ္ခ္ဟာ သူမ ကိုယ္ကို အားကိုးတတ္လာေအာင္ ျပဳစုေလ႔က်င္႕ေပးေပမဲ႔ သူ စိတ္မခ်ႏိုင္စြာနဲ႔ သူမ မသိေအာင္ တိတ္တိတ္ေလး ေစာင္႔ေရွာင္႔ေပးေနခဲ႔တာေလ။ ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးျခင္း၊ စိတ္လႈပ္ရွားျခင္းေၾကာင္႕က်တဲ႕မ်က္ရည္ေတြ ဆူဆန္႕ပါးျပင္ေပၚ စီးက်လာခဲ႕ပါတယ္.. သူမဟာ မတ္ခ္ကို  အျပင္မွာ မျမင္ႏိုင္ေပမဲ႕ သူမရဲ႕ေဘးမွာ  သူမခင္ပြန္းဟာ အျမဲတမ္း ရွိေနတယ္ဆိုတာ ခံစားနားလည္ ႏိုင္ခဲ႕ရပါျပီ.. သူမ ကံေကာင္းပါတယ္.. အရမ္းကို ကံေကာင္းတယ္လို႕ ယံုၾကည္မိပါျပီေလ။


မတ္ခ္ဟာ သူမကို အျမင္အာရံုထက္ ပိုျပီး တန္ဖိုးရွိ အစြမ္းထက္တဲ႕ လွပတဲ႔ အခ်စ္ လက္ေဆာင္ေလး တစ္ခုေပးခဲ႕တာပါ… အဲဒီအခ်စ္ရဲ႕ လက္ေဆာင္ ဆိုတာကို ယံုၾကည္ လက္ခံဖို႕အတြက္ သူမ မျမင္ႏုိင္ေပမဲ႕လဲ သိလုိက္ႏုိင္ပါျပီ.. ရင္ထဲကေန ခံစားလို႕ရပါျပီ.. ခုေတာ႕လဲ သူမရဲ႕ မဲေမွာင္ပိန္းပိတ္ ေနတဲ႔ ကမၻာထဲကို  မတ္ခ္ ေပးတဲ႔ အခ်စ္လက္ေဆာင္ရဲ႕ ထူးျခားတဲ႕ လင္းလက္မႈေတြနဲ႕ ထြန္းလင္း ေတာက္ပလို႕ ေနခဲ႕ပါျပီ.. သူမ ဘာကိုမွ မျမင္ရေပမဲ႔ မတ္ခ္ရဲ႕ အၾကင္နာေမတၱာေၾကာင္႔ သူမရဲ႔ ဘ၀ေလးဟာ လင္းလက္ေနရပါျပီေလ။ ဆူဆန္႕ရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာေတာ႕  သူမအေပၚ ထားတဲ႕ မတ္ခ္ရဲ႕ သစၥာရွိျခင္း၊ စိတ္ရွည္သီးခံျခင္း၊ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း တို႕ေၾကာင္႕ ေက်းဇူးတင္ ၀မ္းေျမာက္တဲ႕ ပီတိမ်က္ရည္ေတြနဲ႕ ျပည္႕လို႕…


A gift of Love  ( Unknown Author)ကို ဘာသာျပန္ခံစား ေရးဖြဲ႔ပါသည္။