အေရးတၾကီး လုပ္ရမဲ႔အလုပ္



ဆီယာတယ္ကေန ဒါးလက္စ္ကို ေနာက္ဆံုးထြက္မဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကၽြန္မ ေရာက္ရွိလို႕ေနပါတယ္.. ခံုတစ္ခံုမွာ ေနရာယူျပီးတဲ႔ေနာက္ ေလယာဥ္ ပ်ံသန္းခ်ိန္အတြင္း လုပ္ရမဲ႔ အလုပ္ေတြအတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ လက္ပ္ေတာ႔ေလးကို  ေပါင္ေပၚတင္ကာ ဖြင္႔ဖို႔ လုပ္ေနမိပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္ေပၚကို ကေလးသံုးေယာက္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္တို႔ဟာ ဆူညံလႈပ္ခတ္စြာ တက္ေရာက္လာပါတယ္.. သူတို႔ကို ၾကည္႔ျပီး  ကၽြန္မထိုင္ေနတဲ႔ ခံုအနီးတစ္၀ိုက္မွာ လာမထိုင္ျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ဆုေတာင္းက မျပည္႔ပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ေလးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးတို႔ဟာ ကၽြန္မေနာက္က ခံုမွာ ထုိင္လိုက္ျပီး သူမရဲ႕ ၁၃ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးနဲ႔ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ ခ်ာတိတ္ေလးတို႔ကေတာ႕ ကၽြန္မေဘးခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကပါတယ္.. ထိုင္ျပီးတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ စကားေတြ အျပန္အလွန္ေျပာရင္း အျငင္းပြားေနျပီး ေယာက်္ားေလးဟာ အျငိမ္မေနဘဲ ခံုေပၚမွာ တြယ္တက္လိုက္၊ ခုန္ဆင္းလိုက္ လုပ္ေနပါေတာ႔တယ္။ တခါတခါ ထိုင္ခုံကို ေဆာင္႔ကန္တာမ်ိဳးေတာင္ လုပ္ေနပါေသးတယ္..

ျပီးေတာ႔လည္း ေလယာဥ္ထြက္ျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ ေကာင္ေလးဟာ သူရဲ႔ အစ္မျဖစ္သူကို “မမ.. ေလယာဥ္က အခု ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာတိုင္းမွာ ေမးခြန္းထုတ္ပါေတာ႔တယ္.. သူေမးတိုင္းလည္း သူ႔အစ္မ ျဖစ္သူ ေကာင္မေလးက “ ပါးစပ္ပိတ္ျပီး တိတ္တိတ္ေနစမ္း… ငါလဲ ဘယ္သိမွာလဲ” လို႔ စိတ္မရွည္သံ၊ မာေၾကာသံျဖင္႔ ျပန္ေျပာျပီး မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ထိုင္ေနပါတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ခ်ာတိတ္ေလးဟာ အျငိမ္လည္း မေနသလို၊ အေလွ်ာ႔မေပးဘဲ မိနစ္ အနည္းငယ္ၾကာတိုင္း အဲဒီေမးခြန္းကိုပဲ ထပ္တလဲလဲ ေမးေနပါတယ္။ သူတို႕ ၂ေယာက္က ဆူရတဲ႔အထဲမွာ အေနာက္က ကေလးလည္း ငိုယုိေနပါေတာ႔တယ္. အမ်ိဳးသမီးကေတာ႔ အင္မတန္မွ ညိဳးႏြမ္း စိတ္အားငယ္ေနတဲ႔ ပံုစံနဲ႔ ကေလးငယ္ကို ေခ်ာ႕ေမာ႔ေနေပမဲ႔ အားရွိပံု မရပါဘူး။ သူတို႔ကို ၾကည္႔ျပီး ကၽြန္မမွာ စိတ္ေတြရႈပ္၊ ေခါင္းေတြလည္း မူးေနာက္လာသလို ခံစားရပါေတာ႔တယ္။

“ကေလးေတြဟာ ဘာမွ နားလည္မႈကို မရွိၾကဘူး။ တကယ္႔ လူဆိုးေလးေတြပဲ..” စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ကၽြန္မ ေတြးမိပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတဲ႔ အလုပ္ကိစၥေတြလည္း  ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္ အကုန္ ေပ်ာက္ကုန္ပါေတာ႔တယ္။ စိတ္တုိတုိနဲ႔ ေတြးေနမိတုန္းမွာ ေဘးနားက ခ်ာတိတ္ေလးဆီက သူ႕အစ္မကို ေမးတဲ႔  “မမ… ငါတို႔ေတြ အခု ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနျပီလဲ ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းက ထြက္လာျပန္ပါတယ္..