ရြာသီတင္းကၽြတ္

လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ သီတင္းကၽြတ္တို႕၊ သၾကၤန္တို႕ဆိုရင္ မိမိရဲ႕ ဇာတိရပ္ရြာေတြကို ျပင္းျပင္းျပျပ သတိရၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ေနာ္။ ကၽြန္မလည္း ထိုနည္းတူစြာပါဘဲ။ ေမြးရပ္ေျမရဲ႕ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနေပမဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ဆိုတဲ႕ အသံေလးၾကားတာနဲ႕ ကိုယ္႕ေမြးရပ္ေျမရဲ႕ ေပ်ာ္စရာ ဓေလ႔စရိုက္မ်ား၊ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ားကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သတိရမိတတ္ပါတယ္.. ဘယ္ေနရာ ဘယ္အရပ္ကို ေရာက္ေနပါေစ.. ငယ္စဥ္ကတည္းက ဆင္ႏြဲခဲ႕ရတဲ႕ ကၽြန္မတို႔ေဒသရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ကို  မေမ႔ႏိုင္ခဲ႕တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေဒသမွာ က်င္းပေလ႕ရွိတဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္အေၾကာင္းကို  ဓာတ္ပံုတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အတူ ဒီေနရာကေန အမွတ္တရေလး ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္ရွင္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေဒသဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ေဒသက ရြာေလးတစ္ရြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားဆံုး ေနထိုင္တဲ႔ ေနရာေဒသျဖစ္တာေၾကာင္႔ ရွမ္းဓေလ႔ ထံုးစံမ်ားနဲ႕ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားကို က်င္းပေလ႔ ရွိပါတယ္။

သီတင္းကၽြတ္မေရာက္ခင္ ၂ပတ္ေလာက္အလိုကတည္းက သီတင္းကၽြတ္ ပြဲေတာ္အတြက္ အသက္အရြယ္အလိုက္ အလုပ္စျပီး ရႈပ္ၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အပ်ိဳလူပ်ိဳအဖြဲ႕၊ မယ္ခိင္လို႕ ရွမ္းလိုေခၚၾကတဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ေတြအဖြဲ႕၊ အဖိုးအဖြားေတြအဖြဲ႕ စသျဖင္႕ အဖြဲ႕လိုက္ သူ႕အဖြဲ႕နဲ႕သူ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူေတြက အစည္းအေ၀းေတြ ေခၚယူၾကပါတယ္။ အစည္းအေ၀းမွာေတာ႕ အုပ္စု ေတြခြဲျပီး သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္အတြက္ သူ႕က႑အလိုက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၾကဖို႕ လုပ္ငန္းမ်ား ခဲြေ၀သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အပ်ိဳလူပ်ိဳအဖြဲ႕က လာသမွ် ဧည္႕သည္ေတြကို ဧည္႔ခံေကၽြးေမြးဖို႕ တာ၀န္ယူရျပီး အိမ္ေထာင္သည္ အဖြဲ႕က ခ်က္ျပဳတ္ေရးနဲ႕ သံဃာေတာ္မ်ား ဆြမ္းကြမ္းကိစၥ တာ၀န္ယူရကာ အဖိုးအဖြားေတြကေတာ႕ လျပည္႕႔ေန႕ညမွာ ကၽြန္မတို႕ေဒသရဲ႕ ဥရုေခ်ာင္းအတြင္း ဆီမီးတစ္ေထာင္ ေမွ်ာႏိုင္ဖို႕ ဆီမီးခြက္ လုပ္ဖို႕ ကိစၥေတြမွာ တာ၀န္ယူရပါတယ္။ အပ်ိဳလူပ်ိဳအုပ္စုရဲ႕ ဧည္႕ခံေရးမွာမွ ဟင္းခြက္ျဖည္႕တဲ႕သူ၊ ေသာက္ေရနဲ႕ လက္သုပ္ပု၀ါ တာ၀န္ယူတဲ႕သူ၊ စားေသာက္ျပီး ပန္းကန္မ်ားကို လိုက္လံသိမ္းဆည္းသူ၊ ပန္းကန္ေဆးသူ စသျဖင္႕ အုပ္စုငယ္မ်ား ထပ္မံခြဲရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြမွာ အနီးတစ္၀ိုက္က ေတာေတာင္ေတြမွာ မုဆိုးမလၻက္လို႕ ေခၚတဲ႕ လၻက္အရသာနဲ႔ ဆင္ဆင္တူတဲ႔ အရြက္ကို အခူးထြက္သူက ထြက္ၾကရပါတယ္.... ကၽြန္မတို႕ဘက္မွာ ေတာင္ေစာင္းေတြမွာ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေတြ႔ရတတ္တဲ႕ မုဆိုးမ လၻက္လို႔ေခၚတဲ႔ အရြက္ကို လၻက္ပင္အစား အသံုးျပဳၾကပါတယ္..
 



ေရာင္စံုစကၠဴနဲ႕ လုပ္ထားတဲ႕ ဆီမီးခြက္ေတြပါ။

တာ၀န္ခြဲေ၀ထားတဲ႕အတိုင္း အသက္ၾကီးတဲ႕ အဖိုးအဖြားေတြ၊ အန္တီေတြအရြယ္တို႕က ေရာင္စုံ စကၠဴေလးေတြ ျဖတ္ညွပ္ျပီး မီးခြက္ေလးေတြ လုပ္ၾကပါတယ္.. ဆီမီးတစ္ေထာင္လို႕ အလြယ္တကူ ေခၚၾကေပမဲ႕ တကယ္တမ္းေတာ႕ ဆီမီးခြက္ကေလးေတြဟာ တစ္ေထာင္မကေအာင္ မ်ားျပားပါတယ္.. အနီ၊ အျပာ၊ အ၀ါ၊ အစိမ္း စသျဖင္႔ အေရာင္ေလးေတြ စံုေနတာပါဘဲ။ ခ်စ္စရာ ေရာင္စံု ဆီမီးခြက္ကေလးေတြေပါ႕ေနာ္။ ျပီးေတာ႕ အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ခပ္တုတ္တုတ္ေတြကို မီးစာအျဖစ္ က်စ္ရပါတယ္..  ျပီးေတာ႕မွ အဲဒီမီးစာေလးေတြကို ဆီမီးခြက္အတြင္းမွာ ေကာ္ေလးေတြနဲ႕ လိုက္ကပ္ရပါတယ္.. ဒီလိုဆိုရင္ စကၠဴခြက္ကေလးထဲ ဆီျဖည္႔ျပီး မီးစာမွာ မီးညွိလိုက္တာနဲ႕ ဆီမီးခြက္အျဖစ္ ေရထဲေမွ်ာလို႕ ရပါျပီ။ ဆီမီးခြက္လုပ္တဲ႕ ပညာကုိေတာ႕ အသက္ၾကီးတဲ႕အဖြားေတြက ရပ္ရြာဓေလ႕ထံုးစံမို႕ အစဥ္အဆက္ လုပ္လာၾကေတာ႕ သူတို႕က လုပ္တတ္ၾကျပီး အန္တီအရြယ္ေတြကို ျပန္လည္သင္ၾကား လက္ဆင္႕ကမ္းေပးၾကပါတယ္… မီးခြက္ေလးေတြ ျပဳလုပ္ေနတဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ ထဲမွာေတာ႕ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ စကားသံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ အေကၽြးအေမြးေတြ အျဖာျဖာနဲ႕ပါဘဲ။ လၻက္သုပ္လို စားဖြယ္ရာေတြကလဲ အလွ်ံပယ္ပါဘဲ။ မုဆိုးမ လၻက္ရြက္ကို ျပဳတ္ျပီး အုန္းသီးကိုျခစ္ကာ ေျမပဲဆန္၊ ႏွမ္းတို႕နဲ႕ အဆိမ္႕သုပ္လို႕ အလွဴအတန္းေတြမွာ ေကၽြးေလ႔ရွိပါတယ္။

ရြာထဲက လူၾကီးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အရြယ္ေရာက္ ေယာက်္ားတစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ ေတာေတာင္ထဲကို ၀ါးခုတ္ဖို႕လူစုျပီး စီးစဥ္တိုင္ပင္ၾကပါတယ ခုတ္မဲ႕ ၀ါးက ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ထည္႔ျပီးမီးထြန္းလို႕ရမဲ႔ လက္တစ္လံုး သာသာ ထီးရိုး၀ါးလို႕ေခၚတဲ႕ ၀ါးလံုးေသးေသးေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္. အဲဒီ၀ါးလံုးေတြကို ခုတ္ယူလာၾကျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ စုပံုထားကာ လူတစ္ရပ္ မရွိတဲ႕အျမင္႕၊ ကေလးလူၾကီး လူတိုင္းမီႏိုင္တဲ႕ အေနေတာ္ အရြယ္ေလးေတြ ပိုင္းျဖတ္ျပီး က်ယ္၀န္းလွတဲ႕ ေက်ာင္း၀င္းၾကီးတစ္ခုလံုး အျပည္႔ လူသြားလမ္းကေလး ခ်န္ထားျပီး ၀ါးတိုင္ေလးေတြကို စိုက္ၾကပါတယ္.. တစ္ခ်ိဳ႕ႏွစ္ေတြဆို ၀ကၤဘာေတြလုပ္ကာ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ေလွ်ာက္ၾကည္႔တဲ႕ သူေတြ မ်က္စိလည္ျပီး ၀ါးတိုင္ေတြၾကား ျခာျခာလည္ေနေအာင္လည္း လုပ္ၾကပါေသးတယ္..  ၀ါးခုတ္ၾကတဲ႕ ဓေလ႕က ကၽြန္မတို႕ ငယ္စဥ္က ျပဳလုပ္ခဲ႕ၾကတာပါ။ အဲဒီခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မတို႕ အရပ္ေဒသမွာ ေတာေတာင္ေတြ ထူထပ္ျပီး သစ္၀ါးေတြလဲ အလြန္ အင္မတန္မွ ေပါလွပါတယ္..  အခုေနာက္ပိုင္းေတာ႕ ေက်ာက္စိမ္းေတြ အလုအယက္ သူ႕ထက္ငါ  တူးေဖာ္တဲ႕သူေတြေၾကာင္႕ ေတာေတာင္ေတြ ျပဳန္းတီးျပီး ၀ါးေတြလဲ ရွားပါးလာတာေၾကာင္႕ ၀ါးခုတ္တဲ႕ ဓေလ႕ မရွိေတာ႕ဘဲ ၁လက္မအက်ယ္ သစ္သားတန္းေလးေတြ ေက်ာင္း၀င္းပတ္ပတ္လည္ ရိုက္ျပီး အဲဒီတန္းေလးေတြေပၚ မီးထြန္းဖို႕ ျပင္ဆင္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္..

 
ခ်က္ေရး ျပဳတ္ေရး လက္မေႏွးၾက


ေနာက္ ရပ္ရြာရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အလွဴအတန္း ရက္ေရာသူမ်ားနဲ႕ ဘာသာေရး အလွဴအတန္းေတြ၊ ပြဲလမ္းသဘင္္ေတြမွာ ကမကထ ျပဳလုပ္ၾကတဲ႕ လူၾကီးေတြက အလွဴေငြေတြ ေကာက္ခံ စုေဆာင္းျပီး  သီတင္းကၽြတ္ပြဲမွာ ဘုရားဖူး၊ ဘုန္းၾကီး ကန္ေတာ႕ လာေရာက္ၾကတဲ႕ ရပ္ေ၀းရပ္နီး အမ်ားသူငွာ အယုတ္အလတ္၊ အျမတ္မေရြးကို ေကၽြးေမြးဖို႕ စီစဥ္ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္.. ေက်ာင္း၀င္းၾကီး ထဲက ခ်က္ျပဳတ္ေဆာင္ၾကီးမွာ ဆန္အိတ္ေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ၀ယ္ယူစုေဆာင္းၾကပါတယ္.. အခ်ိဳ႕အလွဴရွင္ေတြလည္း ဆန္ေတြကို အိတ္လိုက္ လာလွဴၾကပါတယ္.. ဟင္းအျဖစ္ေကၽြးေမြးဖို႕ အသီးအရြက္၊ အေျခာက္အျခမ္းေတြကို ၀ယ္ယူစုေဆာင္းပါတယ္..  ( ဖရံုသီး၊ ပိန္းဥ၊ ခရမ္းသီး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၊ ပဲသီး၊ ငါးခ်ဥ္) စသျဖင္႕ အမ်ားအျပားပါဘဲ။ ထင္း၊မီးေသြးေတြလဲ ေတာင္ပံုရာပံု ၾကိဳတင္ စုေဆာင္းထားရပါတယ္.. ခ်က္ျပဳတ္ရာမွာ ပါ၀င္မဲ႕သူမ်ားကလည္း အိုးၾကီးခြက္ၾကီးေတြ သယ္ယူၾက၊ ညအိပ္ထမင္းခ်က္ဖို႕ ေနရာေတြဦးၾကနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ တက္ၾကြေနၾကတာပါဘဲ။



ေရာင္စံုမီးသီးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ့ သီတင္းကြ်တ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း

ကၽြန္မတို႕အရပ္မွာ လျပည္႔ေန႔မေရာက္ခင္ အဖိတ္ေန႕ညကေနကစလို႔ အိမ္တိုင္း လမ္းတိုင္းမွာ မီးစထြန္းပါတယ္.. ဆီမီးခြက္ေတြ၊ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ၊ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြနဲ႕ တစ္ျမိဳ႕လံုး တစ္ရြာလံုး တစ္လမ္းလံုးဟာ ထိန္ထိန္ညီးေနပါေတာ႕တယ္.. ေစတီပုထိုးေတြရွိရာ အရပ္တိုင္းဟာလည္း လွ်ပ္စစ္မီး ဖေယာင္းတိုင္မီး အလင္းေတြနဲ႕ ဘုရားဖူးသြားၾကတဲ႕ လူေတြနဲ႕ စည္ကားေနတာပါဘဲ။ ေစတီရွိရာ ေတာင္ေပၚမွာလည္း မီးထြန္းလာၾကသူေတြ၊ ဘုရားဖူးသူေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသူေတြနဲ႕ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးရွိေနျပီး ေနရာတိုင္းမွာ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ သူ႕အုပ္စုနဲ႕သူ လမ္းေလွ်ာက္ၾက၊ ထြန္းထားတဲ႕ မီးအလွေတြ လိုက္ၾကည္႕ၾကနဲ႕ အုန္းအုန္းက်က္က်က္ ရွိလွပါတယ္.. ၀ါးတိုင္ေတြ၊ သစ္သားတန္းေတြ စိုက္ထားတဲ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေတာ႕ အမ်ားသူငါ လွဴထားၾကတဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္ ထုပ္ၾကီးေတြကို ျခင္းၾကီးျခင္းငယ္ေတြနဲ႕ သယ္ခ်လာျပီး ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို လူၾကီးလူငယ္အားလံုးက တိုင္ေတြေပၚ လိုက္လံထြန္းညွိၾကပါတယ္.. မီးထြန္းလို႕ အားလံုး ျပီးတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းၾကီး တစ္ခုလံုးဟာ ေရႊေရာင္မီးလွ်ံေတြနဲ႕ ၀င္း၀ါထိန္လင္းျပီး ရႈမျငီးေအာင္ ျဖစ္ေစပါေတာ႕တယ္.. ေက်ာင္း၀င္းထဲက ဓမၼာရံုၾကီးမွာေတာ႕ ပြဲကတဲ႕ ဇာတ္ေတြ အျငိမ္ေတြ ရွိေနျပီး ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ဆိုင္ခန္းေတြကလည္း ဓမၼာရံုၾကီးအနီးတစ္၀ိုက္နဲ႕ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ စည္ကားစြာ ေရာင္းခ်ေနၾကပါျပီ။ ပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္ေနသူလည္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနၾကပါျပီ။ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္မွာ အထူးတလည္ ျပင္ဆင္ထားတဲ႕ လွ်ပ္စစ္မီးလွလွေတြ၊ ေရာင္စုံမီးလံုးေတြ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲ ထြန္းညွိထားတဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြနဲ႕ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ဓာတ္ပံုဆုိင္ေတြကလည္း လွသထက္လွေအာင္ ဆိုင္ေတြကို ျပင္ဆင္ျပီး သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ ရွိေနၾကသလို  ဓာတ္ပံုရိုက္ေနသူေတြကလည္း မနည္းမေနာပါဘဲ။


ေခ်ာင္းထဲမွာ ေမ်ာေနတဲ့ ဆီမီးခြက္ေရာင္စံုေလးမ်ား




အေရာင္စံု၊ အရြယ္စံု၊ အလင္းစံု၊ လွလွပပ၊ လင္းလင္းေတာက္ေတာက္ ဆီမီးခြက္ေလးမ်ား

ရွင္ဥပၸဂုတၱ ေဖာင္ေတာ္


လျပည္႔ေန႔ညမွာေတာ႕ ညေနကတည္းက လူေတြအားလံုးဟာ ခါတိုင္းထက္ပိုျပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေနၾကပါတယ္.. အားလံုးေမွ်ာ္လင္႔ေနတဲ႕ ဆီမီးခြက္ေမွ်ာပြဲ ျပဳလုပ္မွာမို႕ပါ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရဆိပ္မွာေတာ႕ ၀ါးေဖာင္( ငွက္ေပ်ာတံုးေဖာင္) ေပၚတင္ျပီး ျပသာဒ္ေတြ မီးေတြထြန္းညွိ ပူေဇာ္ထားတဲ႕ ရွင္ဥပဂုတ္ပံုေတာ္ကလည္း တင္႕တယ္စြာ ရွိေနပါျပီ။ မီးခြက္ေတြ ေမွ်ာတာနဲ႕ ရွင္ဥပဂုတ္ေဖာင္ေတာ္ကိုလည္း ေမွ်ာခ်လိုက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္.. ေရေခ်ာင္းဆိပ္ကမ္းေတြမွာ လူေတြအားလံုး ေရာက္ရွိေနၾကျပီး အိုးစည္ဒိုးပတ္အဖြဲ႕ကလည္း ဆူညံစြာတီးမႈတ္ေအာ္ဟစ္ရင္း အသံေပးေနၾကပါျပီ။ အေမွာင္ထုေလး သန္းလာတာနဲ႕ ေကာင္းကင္ယံမွာ တိမ္ကင္းစင္၀င္းပေနတဲ႕ လမင္းၾကီးကလည္း တေျဖးေျဖး လင္းထိန္စျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ႕ ဆီေတြထည္႕ထားတဲ႕ အိုးေတြ၊ ဆီမီးခြက္ေရာင္စံုထည္႕ထားတဲ႕ ျခင္းၾကီးေတြကို လူအခ်ိဳ႕က သယ္လာၾကျပီးတာနဲ႕ ဆီမီးခြက္ထဲ ဆီျဖည္႕သူျဖည္႕၊ မီးခြက္ေတြကို မီးထြန္းညိွသူညွိနဲ႕ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္ကုန္ၾကျပီး ေခ်ာင္းေရထဲမွာလည္း မီးခြက္ေရာင္စံုေလးေတြ စတင္ေမွ်ာပါစ ျပဳလာေနပါျပီ။ ညအေမွာင္က စိုးမိုးလာျပီး လမင္းၾကီးကလည္း ရႊန္းရႊန္းျမျမ ၀င္း၀င္းပပ သာခ်ိန္မွာေတာ႕ ဆီမီးခြက္ေတြအားလံုး မီးညွိျပီးျဖစ္လို႕ ေခ်ာင္းေရထဲ ေရာက္ကုန္ပါျပီ။ အဲဒီခ်ိန္မွာေတာ႔ ဥရုေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္လက္လက္ စီးေမွ်ာေနတဲ႕ အေရာင္စံု ဆီမီးခြက္ကေလးေတြ တစ္လံုးခ်င္းစီ ေသာ္လည္းေကာင္း အစုလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း လွပစြာ ေတြ႔ရပါျပီ။ မီးခြက္ေရာင္စံုေလးေတြ ၾကားမွာမွ ရွင္ဥပဂုတ္ ေဖာင္ေတာ္က တအိအိနဲ႕ ခန္႕ထည္စြာ ေမွ်ာလာပါေတာ႔တယ္.. ရြာေအာက္ဘက္ တံတားေပၚကေန အဲဒီမီးခြက္ေရာင္စံု ေမွ်ာလာတဲ႕ ရႈခင္းကို ေစာင္႕ျပီးၾကည္႕သူေတြကလည္း တံတားတစ္ခုလံုး အျပည္႔ပါဘဲ။  ေခ်ာင္းေရျပင္က်ယ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မီးေရာင္စံုေလးေတြ စီကာတန္းကာ ေ၀႔ကာ၀ိုက္ကာ စီးေမွ်ာေနပံုက သီတင္းကၽြတ္ရဲ႕ အလွဆံုး ညသာ ျဖစ္ပါေတာ႕တယ္. ကၽြန္မ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ဘဲ ေရာက္ေရာက္ မေမ႔ႏိုင္တဲ႕ ျမင္ကြင္းေလးလည္း  ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလျပည္႕ညမွာဘဲ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ေဒသရဲ႕ ဓေလ႕စရိုက္က လူၾကီးမိဘေတြကို ကန္ေတာ႕ၾကျခင္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ဦးဆံုး အိမ္က အေဖအေမ၊ အဖိုးအဖြားေတြကို ေငြေၾကးျဖစ္ေစ၊ မုန္႕၊ ခ်ိဳခ်ဥ္၊ သီးႏွံစတဲ႕ ႏွစ္သက္ရာေတြနဲ႕ အရင္ ကန္ေတာ႕ၾကျပီး အမ်ိဳးအေဆြေတြျဖစ္တဲ႕ သက္ၾကီးရြယ္ၾကီးေတြ၊ ဦးေလးအေဒၚေတြကိုလည္း သူတို႔အိမ္ေတြကို သြားေရာက္လို႕  ကန္ေတာ႕ၾကရပါတယ္.. ကၽြန္မတို႕မိသားစုဆို ေမာင္ႏွမေတြမ်ားေတာ႕ အားလံုး စုစုစည္းစည္းနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လူၾကီးေတြကို လိုက္ကန္ေတာ႕ရတာ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ခ်မ္းေျမ႔စရာ ေကာင္းလွျပီး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း မပ်က္ကြက္တဲ႕ ဓေလ႔ထံုးစံေလးလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ကန္ေတာ႕သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာလည္း ပီတိအျပံဳးေတြ ျခံဳလႊမ္းေနသလို၊ ကန္ေတာ႕ခံရသူေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အျပံဳးပီတိေတြက ဂြမ္းဆီထိသလို ျပံဳးေပ်ာ္ေနတတ္ၾကပါတယ္.. ကၽြန္မတို႔မိသားစုမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က အေ၀းမွာ ေရာက္ေနရင္ေတာင္ မိခင္ဖခင္တို႔ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မကန္ေတာ႕ႏိုင္ေပမဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ ကန္ေတာ႕ေငြမ်ား ေပးပို႕ျပီး က်န္တဲ႕ေမာင္ႏွမေတြက မိဘေတြကို စုစုရံုးရံုး ကန္ေတာ႕တဲ႕အေလ႕ကို ဆက္လက္ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္.. ဒီအေလ႕အထေလးကိုလည္း အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတဲ႕ မိသားစုတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ လြမ္းဆြတ္လွပါတယ္.. ခ်စ္ခင္ရပါေသာ မိခင္ဖခင္တို႕ကိုလည္း အေ၀းကေန ရည္မွန္းလို႔ ဦးခ် ကန္ေတာ႔ပန္း ဆင္လိုက္ပါတယ္ရွင္။


 


ငါးေျခာက္၊ ၾကက္သြန္နီနဲ႔ ငရုတ္သီးကို ကြ်တ္ေနေအာင္ေၾကာ္ထားတဲ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္

ဝက္သားႏွင့္ ေရႊဖရံုသီးခ်က္

ငါးၾကင္းေပါင္း

ရြာလံုးကြ်တ္ မီးခိုးတိတ္ အလွဴ

အလွစားမဟုတ္၊ အဝစားရန္ ခ်က္ထားေသာ ဟင္းမ်ား

ထမင္းစားၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ လက္ဖက္သုပ္


သီတင္းကၽြတ္ လျပည္႕ေက်ာ္တစ္ရက္ကစလို႕ ဟိုဘက္ရြာ၊ ဒီဘက္ရြာ အျပန္အလွန္ ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ လာေရာက္ၾကတာမို႕ အေကၽြးအေမြး ဧည္႕ခံၾကိဳဆိုေရးေတြနဲ႕ ေနာက္ သံုးရက္ ေလးရက္ၾကာအထိ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾက၊ ေကၽြးေမြးၾကနဲ႕ မအားလပ္ၾကေတာ႕ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕ဆီမွာ အလွည္႕က် ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕တဲ႕ ရက္ကို သတ္မွတ္ပါတယ္.. ဒီေန႕ကိုယ္႕ျမိဳ႕ကိုယ္႕ရြာကို တစ္ျခားရြာက လာရင္ အိမ္ရွင္ ျမိဳ႕ခံက ထမင္းေကၽြးရပါတယ္.. စက္ေလွေတြ၊ ကားေတြနဲ႕ ေရာက္လာၾကတဲ႕ ျမိဳ႕ရြာအသီးသီးက ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ လာၾကသူမ်ား လူေပါင္း ေထာင္ေသာင္းအုပ္ၾကီးကို မလစ္ဟင္းရေအာင္ တစ္ရြာလံုးက ေထာင္႕ေစ႕ေအာင္ ေကၽြးေမြးဧည္႕ခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင္႕ ေကၽြးေမြးၾကတဲ႕ ဟင္းေတြက အရည္ေသာက္ကေတာ႕ မယ္ဇလီဆန္ေလွာ္ခ်က္တာ မ်ားပါတယ္။ ေတာအုန္းဆန္ေလွာ္ ဟင္းခ်ိဳလည္း ေကၽြးတတ္ပါေသးတယ္..  အျခားဟင္းေတြကေတာ႕ ငါးခ်ဥ္နဲ႕ ေရာႏွယ္ကာ ညသိပ္ျပီး ႏွပ္ထားတဲ႕ ငွက္ေပ်ာအူသုပ္၊ ငါးပိခ်က္အတို႕အျမဳပ္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ၀က္သားခ်ည္းသက္သက္ျဖစ္ေစ ဝက္သားနဲ႕ ေက်ာက္ဖရံုသီးေရာလို႕ျဖစ္ေစ ေကၽြးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေဒသမွာ စားေလ႔ရွိတဲ႕ ဟင္းေပါင္း၊ ဟင္းေလွာ္၊ မွ်စ္ခ်ဥ္ေလွာ္၊ ငရုပ္သီးေထာင္း၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ စသျဖင္႕ ဟင္းေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ားတဲ႕ လူေတြျဖစ္ပါေစ.. ႏိုင္ေအာင္ ေကၽြးေမြးဧည္႕ခံၾကရပါတယ္.. ဆန္အိတ္ေပါင္း ၄၀ေလာက္အထိ ေကၽြးရတဲ႕ ႏွစ္ေတြ ရွိခဲ႕ပါတယ္။ ထမင္းေကၽြးတဲ႕ ေနရာေတြကလည္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ႕ ၇ေနရာ ၈ေနရာမွာ အုပ္စုေတြခြဲျပီး ျပင္ဆင္ေကၽြးေမြးၾကတာပါ။ ေကၽြးေမြးတဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာလည္း လက္မလည္ေအာင္ လူေတြ စည္ကားေနတတ္ပါတယ္။ 

ေနာက္ရက္ေတြမွာ အျခားျမိဳ႕ရြာကို ကၽြန္မတို႕ျမိဳ႕က ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ သြားၾကရပါတယ္.. ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ သြားေရာက္ၾကမဲ႕ လူမ်ားအတြက္ ရပ္ရြာက ကားစက္ေလွ စတာေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္.. အဲဒီမွာလည္း လာသမွ် ပရိတ္သတ္ကို ထမင္းနဲ႕ ဧည္႕ခံေကၽြးေမြးၾကပါတယ္.. ထမင္းစားေသာက္ျပီး ျမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္လည္ၾကပတ္ၾက၊ အမ်ိဳးေတြအိမ္ သြားၾကနဲ႕ ေန႔လည္တစ္နာရီေလာက္မွာမွ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ျပန္လာၾကျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကန္ေတာ႕ၾကပါတယ္.. လူမ်ားလြန္းတဲ႕အတြက္ အလြန္ၾကီးမားတဲ႕ ေက်ာင္းၾကီးဟာ ျပည္႕က်ပ္ေနတာမို႕ တစ္သုတ္ျပီးတစ္သုတ္ ကန္ေတာ႕ၾကရပါတယ္.. ဘုန္းၾကီးေတြကလဲ အလွည္႕က် တရားေပး၊ သီလေပးရပါတယ္.. ေက်ာင္းေပၚမွာလည္း လွဴတန္းထားၾကတဲ႕ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြ ေတာင္ပံုရာပံုျဖစ္ေနတာ ျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးဖို႕ ေကာင္းလွပါတယ္.. ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အလွဴအတန္းရက္ေရာပံုကို အထင္းသားျမင္ႏိုင္တဲ႕ ခ်ိန္ခါလည္း ျဖစ္ပါတယ္.. ကန္ေတာ႕ျပီးတဲ႕လူေတြက ေစာင္႕ဆိုင္းေနတဲ႕ စက္ေလွမ်ား၊ ကားမ်ားနဲ႕ တစ္စီးျပည္႕တိုင္း တစ္စီးျပည္႕တိုင္း အလွည္႕က် ထြက္ခြာလို႕ ကိုယ္႕ျမိဳ႕ရြာကို ျပန္ၾကပါေတာ႕တယ္.. ညေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ မီးထြန္းသြားၾကသူေတြက သြားၾကသလို  အိမ္တိုင္းကလည္း မီးထြန္းၾကပါေတာ႕တယ္.. မီးအလွၾကည္႕ဖုိ႕ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ၊ ေဗ်ာက္အုိးေဖာက္သူနဲ႕ မီးရွဴးမီးပန္းလႊတ္ၾကသူေတြ၊  ပြဲၾကည္႕သူေတြ၊ မီးအလွၾကည္႕သူေတြနဲ႕ စည္ကားဆူညံေနတဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ညေတြ ျဖစ္ပါတယ္..

အမ်ိဳးသမီးတို႔ တာဝန္


အားလံုး ေပ်ာ္ၾက၊ ရႊင္ၾကသည္






ရွမ္းက နဲ႕ ရွမ္းအိုးစည္ဝိုင္း



ေတာင္ႀကီးက မီးပံုပ်ံနဲ႔ နင္လား ငါလား :D


ဦးေရႊရိုး၊ ေဒၚမိုး ကေလး၊ လူႀကီး ႀကိဳက္ၾကသည္


ေနာက္ရက္မွာေတာ႕ အရင္ရက္က ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ မလာရေသးတဲ႕ ရြာေတြျမိဳ႕ေတြက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ရြာကေလးဆီ ထပ္ေရာက္လာၾကျပန္ပါတယ္.. ဒီေတာ႕လည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ အေကၽြးအေမြးနဲ႕ ျပန္ဧည္႔ခံၾကရျပန္ပါတယ္..  ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ လာေရာက္ၾကသူေတြကလည္း အတီးအမႈတ္ေတြ အိုးစည္ဒိုးပတ္ေတြ၊ ရွမ္းအုိးစည္ေတြ၊ ဦးေရႊရိုး ေဒၚမိုး စတဲ႕ အကအလွေတြ ရွမ္းရိုးရာ အက အလွေတြ စသျဖင္႕ စံုလင္လွပါတယ္.. ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ တီးသံမႈတ္သံေတြ ဆူညံေနျပီးေတာ႕ လာတဲ႕သူေတြလဲ ေပ်ာ္၊ ဧည္႕ခံသူေတြမွာလည္း ေမာေပမဲ႕ ေပ်ာ္ၾကရပါတယ္.. ေတာင္ၾကီး တန္ေဆာင္တိုင္တို႕လို မီးပံုးပ်ံ အေကာင္းစားၾကီးေတြနဲ႕ မဟုတ္ေတာင္ က်န္ေက်ာင္းကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႕ လုပ္ထားတဲ႕ မီးပံုးပ်ံမ်ိဳးေတြလည္း လြတ္တတ္ပါေသးတယ္။  ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာလည္း လူေတြ ျပည္႕ၾကပ္ညွပ္ေနေအာင္ကို စည္ကားလွပါတယ္.. သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ရက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ တစ္ရြာလံုးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးဆင္ႏြဲရင္း ဓေလ႔ထံုးစံအလိုက္ က်င္းပၾကတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေဒသရဲ႔ ခ်စ္စရာ မီးထြန္းပြဲေတာ္ ရက္မ်ားဘဲ ျဖစ္ပါတယ္..


အေၾကာင္းအရာနဲ႕ ပံုေတြကေတာ႕  ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးဖြားရာ ဇာတိေဒသျဖစ္တဲ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ေဒသအနီးတစ္၀ိုက္က ေက်းရြာေတြရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ အေၾကာင္းေလးပါ။ ဒီ သီတင္းကၽြတ္အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ႏွစ္က တင္ခဲ႕ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ မရွိတာေၾကာင္႔ ပံုေတြ မပါခဲ႕ႏိုင္ပါဘူး။ အခုေတာ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ညီမေလးက ဓာတ္ပံုေတြ ပို႕လာတာေၾကာင္႔ ပံုေလးေတြနဲ႔ တြဲျပီး ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ ဓာတ္ပံုေတြက အရည္အေသြးေတာ႕ သိပ္မေကာင္းလွေပမ႔ဲ ရြာရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ေလးကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံုေဖာ္ေပးႏိုင္လိမ္႕မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင္႕ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က သတိရေနတာျဖစ္သလို အျခားသူမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ မွ်ေ၀ခ်င္တာေၾကာင္႕ အမွတ္တရ ျပန္တင္ျဖစ္တာပါ။ အားလံုးလည္း သီတင္းကၽြတ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ မိဘဆရာ ဘိုးဘြား လူၾကီးသူမမ်ားကို ကန္ေတာ႕ပန္းဆင္ႏိုင္ၾကပါေစရွင္။


အလွပဆံုး မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္

ေငြေၾကးသိပ္မျပည္႔စံုတဲ႕ တစ္ျခားေသာ လူငယ္စံုေတြနဲ႔ သိပ္မထူးျခားနားပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာဦး ကာလေတြဟာ ျခစ္ျခစ္ကုတ္ကုတ္နဲ႕ ေခၽြတာျပီး ေနေနရတဲ႕ အခ်ိန္ေတြပါဘဲ။ ဒီေန႔ဟာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာတစ္ႏွစ္ျပည္႔ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕ပါ။ ဒါေပမဲ႔ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ေရာက္လို႕မွ နာမည္ၾကီးဟိုတယ္ေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ႏွစ္ပတ္လည္ အခမ္းအနားကို ဆင္ႏြဲဖို႕ မေျပာနဲ႕ တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ အမွတ္တရအျဖစ္ ေပးစရာလက္ေဆာင္ ခမ္းခမ္းနားနား၊ လွလွပပေလးေတာင္ မရွိခဲ႔႔ပါဘူး။  ေစ်းခပ္ေပါေပါ ပန္းစည္းေလးနဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ ကဒ္ေလးသာ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ လက္ေဆာင္ ေပးလိုက္ၾကပါတယ္။ မခမ္းနား မထည္ဝါလွတဲ႔ အိမ္မွာ ရွိတာေလးနဲ႕ ခ်က္ထားတဲ႔ စားေသာက္ဖြယ္ရာေလးေတြကို တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည္႕ျပီး ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူး စားေသာက္ျပီးေတာ႔မွ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးစရာ အခ်စ္ဇာတ္ကားေလးကို အတူတူၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ပြဲကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းဘဲ ျဖတ္သန္းလိုက္ၾကတယ္။ ပကာသနမပါ၊ တန္ဖိုးၾကီးလက္ေဆာင္မပါတဲ႔ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေလးကို ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုး ေက်နပ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္အေပၚထားတဲ႔ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာနဲ႔၊ ႏွစ္ေယာက္အတူတူ ရွိေနခြင္႔ ရတဲ႔ ကံေကာင္းမႈမ်ိဳး ရွိေနမွေတာ႕ ဘယ္လို လက္ေဆာင္မွ မလိုေတာ႕ဘူးေပါ႔ေလ။



ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ တီဗီၾကည္႕ေနစဥ္မွာဘဲ အိမ္ေရွ႕က တံခါးေခါက္သံ ေပၚထြက္လို႕ လာပါတယ္။ ဧည္႕သည္ေတြ ဘာေတြ ေမွ်ာ္လင္႕မထား၊ ဖိတ္လည္း ဖိတ္မထားတဲ႔ ကၽြန္မတို႕ဟာ တံခါးေခါက္သံကို အနည္းငယ္ေတာ႕ ထူးဆန္းသြားမိပါတယ္။ တံခါးဖြင္႕လိုက္ေတာ႕ စာပို႕လုလင္ေလးတစ္ေယာက္က ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ နာမည္နဲ႕ ေရာက္လာတဲ႕ ပါဆယ္ထုပ္ တစ္ထုပ္လာပို႕တာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ အရြယ္ ခပ္လတ္လတ္ ပါဆယ္ထုပ္ေလးဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အေမဆီကေန ေရာက္လာတဲ႕ အထုပ္ကေလးပါ။ ကၽြန္မတို႕ႏွစ္ေယာက္လံုးဟာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ေရာက္လာတဲ႕ ပါဆယ္ထုပ္ေလးကို စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႕ ၾကည္႕ေနမိၾကပါတယ္။ အထဲမွာ ဘာေလးမ်ား ရွိေနမွာပါလိမ္႔ေပါ႕။ သိခ်င္စိတ္ေတြနဲ႔ ပါဆယ္ထုပ္ေလးကို အလွ်င္အျမန္ ေျဖၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အထဲက ပစၥည္းေလးကိုလည္း ျမင္လိုက္ေရာ ကၽြန္မ မ်က္ဝန္းမွာ မ်က္ရည္ေတြ စိမ္႕အိုင္လာပါေတာ႔တယ္။ အေမရဲ႕ လက္ေဆာင္ေလးက ထူးထူးျခားျခားျဖစ္တာမ်ိဳး၊ တန္ဖိုးၾကီးမားတာမ်ိဳးေတာ႕လည္း မဟုတ္ပါဘူး။  ဂြမ္းကပ္နဲ႔ သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ေလး ခ်ဳပ္ထားတဲ႕ အိပ္ရာဖံုးေလး တစ္ခုပါ။ ေသခ်ာတာကေတာ႕ ဒီဂြမ္းကပ္အိပ္ရာဖံုးေလးဟာ အေမ ကိုယ္တိုင္ သူ႕လက္နဲ႕ ခ်ဳပ္လုပ္ထားတာ ျဖစ္တယ္ ဆိုတာ သံသယျဖစ္စရာ မရွိပါဘူး။




အျဖဴေရာင္ အစေပၚမွာ ဇာေလးေတြ အနားကြပ္ထားျပီး ေရႊေရာင္ ခ်ည္မွ်င္ေလးေတြနဲ႔ ယွက္ေဖာက္ ခ်ဳပ္လုပ္ ထားပါတယ္။ အျဖဴေရာင္ အစေပၚမွာ ခရမ္းေရာင္ ပန္းပြင္႕ေလးေတြကို ပန္းထိုး ခ်ည္ေလးနဲ႕ ခပ္က်ဲက်ဲ ပံုေဖာ္ထားတာဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕ တစ္ႏွစ္ ကၽြန္မရဲ႕ မဂၤလာပြဲေန႕မွာ ကိုင္ခဲ႕တဲ႕  သတို႕သမီး လက္ကိုင္ပန္း ခရမ္းေရာင္ ေလးကို အမွတ္ရေစပါတယ္။ လွပ ခ်စ္စရာ ဂြမ္းကပ္အိပ္ရာဖံုးေလးနဲ႕အတူ မညီမညာ မလွမပေသာ္လည္း ေမတၱာ အျပည္႔နဲ႔ ေရးလိုက္တဲ႕ အေမရဲ႕ စာေလးတစ္ေစာင္ ပါလာပါတယ္။




သမီးနဲ႕ သားတို႔ေရ




ေပ်ာ္ရႊင္စရာ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ေလး ျဖစ္ပါေစကြယ္… သမီးနဲ႕ သားတို႕အတြက္ အေမ႔ရဲ႕ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္ေလးကို အေမကိုယ္တိုင္ လုပ္ျပီး ထည္႕ေပးလိုက္ပါတယ္။ ေရႊေရာင္ ခ်ည္မွ်င္ေလးေတြကေတာ႔ သားတို႕ သမီးတို႕ မဂၤလာေန႕က လွဲလွယ္ခဲ႕ၾကတဲ႕ ေရႊလက္စြပ္ေလးေတြကို ကိုယ္စားျပဳျပီးေတာ႕ ခရမ္းေရာင္ ပန္းပြင္႕ေလးေတြကေတာ႕ သမီးနဲ႕ သားတို႕ရဲ႕ မဂၤလာပြဲတုန္းက အေရာင္ေလးကို  ကိုယ္စားျပဳပါတယ္။ အေမ႔ရဲ႕ လက္ေဆာင္ ဂြမ္းကပ္ အိပ္ရာဖံုးေလးဟာ ေအးခ်မ္းတဲ႕ အခ်ိန္ေတြမွာ သားနဲ႕ သမီးကို ေႏြးေထြးေစျပီးေတာ႕ ဒီအိပ္ရာဖံုးေလးကို ျမင္တိုင္း သားနဲ႕ သမီးတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မဂၤလာေန႔ရက္ကို အမွတ္ရေစလိမ္႕မယ္လို႕ အေမယံုၾကည္ပါတယ္။



ခ်စ္ျခင္းမ်ားစြာနဲ႔

အေမ


အေမရဲ႕ မညီမညာလက္ေရးေလးေတြနဲ႕ စာဟာ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္လံုးရဲ႕ ႏွလံုးသားကို ထိခိုက္ လႈပ္ရွားေစခဲ႕ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္မွာ မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ကို ခမ္းခမ္းနားနား က်င္းပဖို႕ ေငြေၾကးမရွိဘူး ဆိုတာ အေမက ေကာင္းေကာင္းၾကီး သိေနပံုပါဘဲ။ အေမ႕မွာလည္း မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္ တန္ဖိုးၾကီးၾကီး၊ ေကာင္းေကာင္းေပးဖို႕ ပိုက္ဆံသိပ္မရွိရွာတာ ကၽြန္မကလည္း သိျပီးသားပါ။ ဒါေၾကာင္႔လည္း အေမဟာ သူ႔လက္နဲ႔ ကိုယ္တိုင္ခ်ဳပ္တဲ႔ ဂြမ္းကပ္လွလွေလးကို ကၽြန္မတို႕အတြက္ ပို႕လိုက္တာျဖစ္မွာပါဘဲ။ ဒီဂြမ္းကပ္ေလးျဖစ္လာဖို႕ အခ်ိန္ယူျပီး စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႕ ခ်ဳပ္လုပ္ေနတဲ႔ အေမ႔ကို ကၽြန္မရဲ႕ အေတြးထဲမွာတင္ တေရးေရး ျမင္ေယာင္လာမိပါတယ္။ ဒီဂြမ္းကပ္ေလးေပၚမွာ ေျပးလႊားေနမဲ႔ အေမ႔ရဲ႕ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြမွာ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာေတြ စီးေမွ်ာေနလိမ္႔မယ္… အေမ႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာလည္း ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ ျပံဳးေနလိမ္႕မယ္.. အေမ႔ရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြေတာင္ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ ေတာက္ပေနလိမ္႕မယ္ဆိုတာ သိပ္ေသခ်ာတာေပါ႔။ ဒီဂြမ္းကပ္ေလးဟာ အေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာေတြနဲ႕ ယွက္ေဖာက္ထားျပီး အေမ႕ရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းေတြနဲ႕ လွလွပပ ခ်ဳပ္လုပ္ထားတာပါ။

ႏွစ္ေတြ တစ္ႏွစ္ျပီး တစ္ႏွစ္ ကုန္လြန္သြားေပမဲ႔  ကၽြန္မတို႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ပထမဦးဆံုးမဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္ေလးကို ဘယ္သူ ကမွ မေမ႕ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မရဲ႕ ခင္ပြန္းဟာ “မင္းရခဲ႔ဖူးတဲ႕  အေကာင္းဆံုး မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္ဟာ ငါ႔ဆီက မဟုတ္ဘဲ မင္းရဲ႕ အေမဆီက ျဖစ္ေနတာကို လံုးဝ မနာလိုဘူး” လို႕ ျပံဳးျပံဳး ရယ္ရယ္ ခ်စ္ခင္စြာနဲ႕ ကၽြန္မကို အျမဲတမ္း စေနာက္ တတ္ပါတယ္။

  

ဟုတ္ပါတယ္ေလ.. မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ႕ေမတၱာေတြ၊ သိမ္ေမြ႕တဲ႕ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြနဲ႕ ခ်ဳပ္လုပ္ထားတဲ႔ လက္ေဆာင္ေလးထက္ ပိုမိုေကာင္းမြန္ ျပီးျပည္႔စံုေစတဲ့ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္ဆိုတာ ဘယ္မွာမ်ား သြားရွာရပါ႔မလဲေနာ္။


The wedding quilt by Stephenie Speck ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။


စပင္ဆာ ဝထ္စ္ (သို႔မဟုတ္) မျဖစ္ႏိုင္ျခင္းကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္သူ



တကယ္လို႕မ်ား သင္ဟာ မိမိဘဝကို လုပ္တိုင္းမျဖစ္၊ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းလည္း ျဖစ္မလာ၊ ဘဝဆိုတာ ဒုကၡေတြနဲ႕ ျပည္႔ေနတယ္။ သင္႔ဘဝဟာ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းလြန္းတယ္ စသျဖင္႕ အဲဒီလိုမ်ား ထင္ေနခဲ႔ၿပီး ေလာကၾကီးဟာ စိတ္ပ်က္ၿငီးေငြ႔ေနစရာ ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ထင္ေနတယ္ဆိုရင္ သင္ထင္သေလာက္ သင့္ေလာကႀကီးဟာ မခက္ခဲ၊ မၾကမ္းတမ္းလွေသးပါဘူးဆိုတဲ့ အေၾကာင္းနဲ႔၊ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ လူတိုင္းက ေျပာေနၾကတဲ့ ႀကီးမားလွတဲ့ အခက္အခဲေတြကို မယံုၾကည္ႏိုင္ေလာက္ဖြယ္ရာ ေအာင္ျမင္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ျပခဲ့တဲ့ လူတစ္ေယာက္ အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ 

သူကေတာ႔ ကေနဒါႏိုင္ငံ တိုရြန္တိုၿမိဳ႔သား Spencer West ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ အာဖရိကမွာ အျမင့္ဆံုးေတာင္ျဖစ္တဲ႔ ေပေပါင္း တစ္ေသာင္းကိုးေထာင္ ( ၁၉၀၀၀) ( ျမန္မာျပည္ရဲ႕ ခါကာဘုိရာဇီေတာင္ နီးပါး ) ျမင္႕မားတဲ႔  Mt. Kilimanjaro ကို တက္ေရာက္ခဲ႔ရာ တစ္ပတ္အၾကာမွာ ေတာင္ထိပ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေတာင္ထိပ္ကို တက္တာ ဘာမ်ား ထူးဆန္းသလဲလို႕ ေမးစရာရွိပါတယ္။ သာမာန္လူအတြက္ဆိုရင္ေတာ႔ ေပေပါင္း တစ္ေသာင္းကိုးေထာင္ကို ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ တက္ေရာက္တာ ဘာမွ ေျပာစရာမရွိေပမဲ႔  Spencer West အတြက္ေတာ့ အလြန္ႀကီးမားတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈျုဖစ္ပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ သူဟာ ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္ မရွိဘဲ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုသာ အားျပဳၿပီး ေတာင္ထိပ္အထိ ေရာက္ေအာင္ တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ႔သူ ျဖစ္လို႕ပါဘဲ။ 


Spencer West ဟာ အသက္ ၅ႏွစ္အရြယ္မွာ ေရာဂါတစ္မ်ိဳးေၾကာင္႔ ေျခေထာက္ ႏွစ္ဖက္စလံုးကို ေပါင္အရင္းကေန ျဖတ္ပစ္လိုက္ရၿပီး တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီမပါဘဲနဲ႔ အထိုင္အထ လုပ္ဖို႔၊ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ဆိုတာ သူ႔ဘဝမွာ ဘယ္ေတာ့မွ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလို႔ ဆရာဝန္ေတြက ေျပာခဲ့ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ခိုင္မာတဲ့ စိတ္ပိုင္းျဖတ္မႈ၊ ျပင္းျပတဲ့ ဆႏၵတို႔၏ လံႈ႔ေဆာ္မႈတို႔နဲ႔ Spencer West က အဲဒီ အဲဒီ ဆရာဝန္ေတြရဲ႔ စကား မွားယြင္းေၾကာင္းသက္ေသျပခဲ့ပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ အာဖရိကတိုက္မွာ ရွိတဲ့ အျမင့္ဆံုးေတာင္ Mt. Kilimanjaro ေတာင္ထိပ္ကို (၇) ရက္အတြင္း တက္ျပခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။


ေတာင္တက္ခရီးၾကမ္း တစ္ခုလံုးရဲ႕  ၈၀ ရာႏႈန္းကို သူ႔ရဲ႔ လက္ႏွစ္ဖက္ကိုသာ အသံုးျပဳၿပီး တက္ေရာက္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ၿပီး သူႏွင့္အတူ သူ႔ရဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း (၂) ေယာက္ကလည္း လိုအပ္တဲ့ အကူအညီေတြကို ေနာက္က ေတာက္ေလ်ာက္ ပံ့ပိုးေပးခဲ့ၾကပါတယ္။ ဒီေတာင္တက္ခရီးစဥ္ တစ္ခုလံုးကို အခုလို လက္ႏွစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ေအာင္ျမင္စြာ တက္ေရာက္ႏို္င္ဖို႔ အတြက္ Spencer West အေနနဲ႔ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ျပင္းထန္တဲ့ ေလ့က်င့္မႈေတြ ျပဳလုပ္ခဲ့ရပါတယ္။ ေနာက္ထပ္ ဂုဏ္ယူဖြယ္ရာ တစ္ခုကေတာ့ သူ႔ရဲ႕ ဒီလို အလြန္အံ့အားသင့္ဖြယ္ရာ ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ ရရွိတဲ့ ဆုေငြ ေဒၚလာ ၅၀၀၀၀၀ ခန္႔ကို ကေလးငယ္ေပါင္း ၃၀၀.၀၀၀ အတြက္ ပညာေရးဆိုင္ရာ ရန္ပံုေငြအျဖစ္ အားလံုး လွဴဒါန္းခဲ့ျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။





























စာ႐ႈသူမိတ္ေဆြမ်ားလည္း ဘဝမွာ ႀကံဳရတဲ့ အခက္အခဲေတြ၊ စိတ္ပ်က္မႈေတြ၊ က်ရံႈးမႈေတြကို Spencer West လိုပဲ အင္အားေတြ၊ သင္ခန္းစာေတြ၊ တြန္းအားေတြ အျဖစ္ေျပာင္းလဲပစ္ၿပီး တစ္ေယာက္ခ်င္းစီမွာ ရွိေနၾကတဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အိပ္မက္ေတြကို လက္ေတြ႔ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ၾကတဲ့ ဘဝရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈပန္းတိုင္ကို အသီးသီး လက္လွမ္းႏိုင္ၾကသူေတြ ျဖစ္ၾကပါေစလို႔ ဆုေတာင္းေပးလိုက္ရပါတယ္ေနာ္...





ကိုးကား
၁။ http://www.people.com/people/article/0,,20606149,00.html
၂။ http://www.funzug.com/index.php/inspirational/story-of-an-inspirational-smiling-face.html