မရခဲ့ဖူးတဲ့လက္ေဆာင္...

အဖြားေမရီသည္ စိတ္သေဘာျပည္႕၀ျပီး ေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ႔ကာ အဖိုးအေပၚမွာလည္း အစြမ္းကုန္ ခ်စ္ခင္ျပဳစု ယုယတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးကေတာ႕ တစ္ခ်ိန္တုန္းခါက စိတ္ျမန္ လက္ျမန္ႏွင္႕ တက္ၾကြ လႈပ္ရွားသူ၊ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးတို႕ကို အစစ ဦးေဆာင္သူ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ၂ၾကိမ္ေလာက္ ေလျဖတ္ခံရျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ အိမ္တြင္း အိမ္ျပင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္၊ စကားေျပာဖို႔ပင္ ႏႈတ္က မသြက္ေတာ့ဘဲ ေလးလံ ထိုင္းမိႈင္း ျဖစ္ေနရပါျပီ။ ဘုရားေက်ာင္းလည္း မသြားႏိုင္၊ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား၏ အိမ္ေတြကိုပင္ မလည္ပတ္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးသည္ သူပိုင္ဆုိင္ေသာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအား တီဗီေရွ႕တြင္ ထိုင္ျပီး  အခ်ိန္ျဖဳန္းေနရသည္ကသာ မ်ားေလသည္။ အဖိုး တစ္ေယာက္ အဖြားေမရီ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ တီဗီမွ လာေသာ သတင္း အစီအစဥ္ႏွင့္ အျခား အစီအစဥ္မ်ားကို ထိုင္ၾကည့္လို႔ ေနခဲ႕ရသည္။ အဖြား အားလပ္သည့္အခါတြင္ေတာ႕ ၂ေယာက္သား စကားေျပာရင္း၊ တီဗီၾကည္႕ရင္း၊ စာဖတ္ၾကရင္း အခ်ိန္ကုန္ရေတာ႕သည္။ အဖိုးအတြက္မွာ အဖြား၏ အကူအညီသာ မပါလွ်င္ ထိုင္ခံုကေန ေနရာေရႊ႕ဖို႔၊ အိပ္ရာဆီ သြားဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲလြန္းလွ ပါသည္။

အဖြားသည္  အဖိုးကို ေန႔စဥ္ အိပ္ရာမွ ႏိုးထေစျပီး  နံနက္စာေကၽြးေမြးရန္ ထမင္းစားခန္းသို႔ သြားႏိုင္ဖို႔ရန္ ကူညီေပးေလ႔ ရွိသည္..  နံနက္စာ စားေသာက္ျပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ အဖြားက ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာ သန္႕စင္ေနစဥ္ အဖိုး ေခတၱ အနားယူေစႏိုင္ရန္ ဧည္႕ခန္းတြင္းရွိ အဖိုးထိုင္ေနက် ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးမွာ ထိုင္ခိုင္းထားကာ တီဗီၾကည့္ေစသည္။ ပန္းကန္ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ေနရင္းမွာပင္ အဖိုးမ်ား တစ္ခုခု လိုအပ္ေနသလား၊ ဘာလုပ္ေပးဖို႕ လိုဦးမလဲ ဆိုသည္ကို မၾကာခန လွမ္းလွမ္း ၾကည္႕ျပီး အဖြားက ေမးေလ႕ ရွိသည္။ ထို အျဖစ္အပ်က္ေတြသည္ အဖိုးႏွင္႔ အဖြားတို႕၏ ေန႕စဥ္ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးေတြသာ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးအေပၚတြင္ အဖြားေမရီ တစ္ေယာက္ မျငီးမျငဴ ဂရုတစိုက္ ျပဳစုယုယကာ အိမ္ေထာင္သက္နွစ္-၅၀ ၾကာလာသည္႕တိုင္ အဖိုးအေပၚ သူမ၏ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးမႈက လန္းဆန္း ေတာက္ပေနတုန္း၊ အိမ္ေထာင္ဦး ကာလက ကဲ႕သို႕ ႏုနယ္ ပ်ိဳျမစ္ေန တုန္းသာ။

အဖြားသည္ အဖိုးအေပၚတြင္ အလြန္တရာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာ ရွိခဲ့သာ္လည္း  အဖိုးကေတာ႕ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို သူ႕တာဝန္ေက်ေအာင္ ထမ္းေဆာင္လွ်င္ ၿပီးၿပီဟုသာ သေဘာထားျပီး ဇနီးမယား အေပၚ ယုယုယယ မေနတတ္ခဲ႕သူ ၿဖစ္ပါသည္။ အဖိုးရင္ထဲမွ အခ်စ္ဆိုသည္႔ အရာကိုလည္း အဖြားသိေအာင္ ဘယ္ခါမွ ထုတ္မေျပာတတ္သူ ၊ ေျပာခဲ့သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႕ပါ။ အိမ္ေထာင္ သက္တမ္း ကာလတစ္ေလွ်ာက္တြင္ အဖိုးက အဖြားအတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ဆုိသည္မွာ ဘယ္ေသာခါမွ ၀ယ္ေပးသည္ မရွိခဲ့ဖူးပါ။ အဖိုး၏ ခံယူခ်က္မွာ ေငြေၾကးဥစၥာ လံုေလာက္ေအာင္ ရွာေဖြေပးျပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဖြား လိုအပ္တာ မွန္သမွ် စိတ္တိုင္းက် ဝယ္ယူခြင့္ ရွိေနၿပီျဖစ္၍ “သူမ ႀကိဳက္ႏွစ္သစ္ရာ ဝယ္ယူႏိုင္သည္၊ သူကိုယ္တိုင္ ဝယ္ေပးရန္ မလုိ။” ဟူေသာ အေတြးမ်ိဳး ရွိသူျဖစ္သည္။

အဖိုး၏ ထိုအက်င္႕စရိုက္သည္ ညားကာစ အိမ္ေထာင္ဦးကာလတြင္ အဖြားအတြက္ စိတ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာ၊ မေက်နပ္စရာ ျဖစ္ခဲ႕ရသည္။ အဖိုးသည္ သူမအား တကယ္ ခ်စ္မွ ခ်စ္ခဲ့ပါရဲ႕လား ဟူေသာ သံသယသည္ အဖြားေမရီ စိတ္ထဲတြင္ အၿမဲတမ္း ဖိစီးခဲ့ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္ သက္တမ္း ၾကာလာသည္ႏွင့္ အမွ်  မိမိအိမ္ဦးနတ္ကို သေဘာေပါက္ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေတာ႕သည္။ အဖိုးသည္ အိမ္ေထာင္ တစ္ခုလံုးအတြက္ေရာ သူမအတြက္ပါ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေကာင္း တစ္ဦး ျဖစ္သည္မွာ သူမ အသိဆံုးျဖစ္သည္။ မိသားစု အတြက္ လိုေလေသး မရွိရေအာင္ ေငြေၾကးကို ရွာေဖြေပးခဲ႕သည္။ အဖြား လိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းဟူသမွ် စိတ္တိုင္းက် ၀ယ္ယူခြင့္ေပးထားခဲ႔သည္။ ထို႕ေၾကာင္႔လည္း အဖိုး ကိုယ္တိုင္ ဝယ္ေပးေလ႔ မရွိေသာ လက္ေဆာင္ႏွင့္၊ ထုတ္မျပတတ္ေသာ အဖိုး၏ အၾကင္နာတို႔အတြက္ လိုခ်င္ တပ္မက္စိတ္၊ မက္ေမာစိတ္ ျဖစ္မေနေတာ့ေအာင္ သူမကိုယ္ကို ႀကိဳးစား၍ စိတ္ကို ေျဖသိမ့္တတ္ ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ အဖိုး၏ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈ တို႕ကိုလည္း ရရွိသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ အဖိုးအေပၚထားေသာ သူမ၏ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ၾကင္နာသဒၶါစိတ္ တို႔ကိုေတာ႔ျဖင့္ ယခင္အတိုင္း ထားၿမဲ ထားႏိုင္ခဲ႔ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

တစ္ခုေသာ ေဖေဖာ္ဝါရီလ၏ ေအးျမေသာ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ တီဗီၾကည့္ေနသာ အဖိုးထံသို႔ ေလွ်ာက္ လာကာ “ကၽြန္မ ေန႕လည္စာ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႕ ျပင္ဆင္လိုက္ဦးမယ္” .. ဟု တီဗီ ကြန္ထရိုလ္းကို အဖိုးလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ရင္း အဖြားက ေျပာလိုက္ပါသည္။ “တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တာ၊ လိုခ်င္တာရွိရင္ ကၽြန္မ အျပင္ထြက္လာတဲ႕အထိ ခဏေလာက္ေစာင္႕ေနာ္.. တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္မနင္း ေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႔”.. ဟု စိတ္မခ်စြာ အထပ္ထပ္ေျပာရင္း မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ဝင္ေရာက္သြားပါသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာေသာ္ စားေသာက္စရာမ်ား ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး၍ အိမ္ေရွ႕သို႔ အဖြား ျပန္ထြက္အလာတြင္ အဖိုးကို ကုလားထိုင္တြင္ မေတြ႔ရေတာ့ေပ။

အဖြားမွာ ရုတ္တရက္ ျပာေဝေသာ စိတ္ျဖင့္ အဖိုးကိုင္ေနက် ေတာင္ေဝွးထားရာ ေနရာကို ၾကည့္လိုက္သည့္ အခါတြင္ ေတာင္ေဝွးမွာ ေနရာတြင္ မရွိေတာ့ေပ။ အဝတ္ဘီရိုမွာလည္း ပြင့္လွ်က္ရွိၿပီး အဖိုး၏ အေပၚဝတ္ ကုတ္အကႌ်ႏွင့္ ဦးထုပ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ၿပီ။ အဖိုးသည္ တစ္ေနရာရာသို႔ ထြက္ခြာ သြားေပၿပီ။ အဖြားမွာ ေသြးရူး ေသြးတန္းျဖင့္ ဘီရိုတြင္းမွ ကုတ္အကႌ်တစ္ထည္ကို အျမန္ေကာက္ဝတ္ကာ  အိမ္တြင္းမွ အေျပးတစ္ပိုင္း ထြက္ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေမွ်ာ္ၾကည့္ မိေလသည္။ အဖိုးသည္ ခပ္ေဝးေဝး ကိုေတာ့ျဖင့္ ေရာက္လိမ့္ဦးမည္ဟု သူမ မထင္ေပ။ အဖိုး တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ရန္ ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးပမ္း အားထုတ္ရမည္မွာ ေသခ်ာေလသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ အလြန္ ေအးခ်မ္း လွေသာ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ႏွင္းပြင္႔ေလးမ်ားက က်ဆင္းေနခ်ိန္ ျဖစ္ေလ သည္။  အျပင္ ဘက္တြင္လည္း ႏွင္းပြင္႔ေလးမ်ား အဆက္မျပတ္ က်ဆင္းေနမႈေၾကာင္႔ လမ္းမထက္တြင္ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းျပင္ၾကီးက ဖံုးလႊမ္းစ ျပဳေနျပီျဖစ္သည္။

ယခုလိုအခ်ိန္တြင္ ႏွင္းတို႔ဖံုးလႊမ္းေနေသာ  လမ္းမထက္တြင္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ခက္ခဲေနၿပီျဖစ္ရာ အဖိုးလို အျခားသူတစ္ဦးဦး၏  အကူအညီႏွင့္မွ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူ တစ္ဦးအတြက္မူ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ့ေပ။ “သူဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ .. ဘာေၾကာင့္မ်ား အိမ္ကေန မေျပာမဆို တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားရတာလဲ ” စသည္ျဖင္႔ သူမ အေတြးေတြတြင္ ပူပန္ျခင္း၊ နားမလည္ႏိုင္ျခင္း မ်ားစြာ ေရာေထြးလွ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ႏွယ္ေနမိရင္း  ဂဏွာမျငိမ္စြာ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္၊ ဒီဘက္ေလွ်ာက္ျဖင့္ လမ္းမေပၚတြင္ အရူးတစ္ေယာက္ႏွယ္ ရွိေနရေလသည္။ က်ဆင္း လာေနေသာ ႏွင္းဖြဲမ်ားကိုလည္း ဂရုမထားမိ၊ ရက္စက္လြန္းစြာ ေအးစက္လွေသာ ေဆာင္းဒဏ္ကိုလည္း သတိမျပဳ မိေလာက္ေအာင္ သူမ၏ စိတ္အစဥ္ တစ္ခုလံုး အဖိုးအတြက္ ပူပန္ရျခင္းမ်ားျဖင့္သာ ရင္မွာ ေလာင္ၿမိဳက္၍ ေနေလေတာ့သည္။

ထုိစဥ္ လမ္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွ တစ္လႈပ္လႈပ္ ေလွ်ာက္လာေသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္ကို သူမ ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အဖိုးျဖစ္မွန္း ေသခ်ာသြားေလသည္။ “အိုး သူျပန္လာျပီ” အဖိုး ဘယ္ေနရာသို႔သြားျပီး ျပန္လာသည္ျဖစ္ေစ သူမမ်က္စိေရွ႕တြင္ ေဘးမသီ ရန္မခ ၿမင္လိုက္ရသည္ကပင္ ဝမ္းသာလြန္းလွျပီ။ သူမေက်နပ္ရပါျပီ.. အဖိုး၏ ကုတ္အကႌ်သည္ ပုခံုးထက္မွ ေလွ်ာက်လို႕ ေနျပီး အဖိုး၏ လက္တစ္ဖက္တြင္ ေတာင္ေ၀ွးႏွင္႕ အတူ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ႕သည္။ အဖိုးေရာက္အလာကို ေစာင့္ဆိုင္းဖို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပဲ  သူ႔ဆီသို႔ အျမန္ေရာက္ေအာင္ ေၿပးသြားမိေတာ့သည္။ အဖိုးအနား ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ  အေျခ အေန ေကာင္းမြန္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသျဖင့္ စိတ္သက္သက္ရာ ရျပီးေနာက္တြင္ သူမပါးစပ္မွ စကားလံုး မ်ား အဆက္မျပတ္ ထြက္လာမိေတာ့သည္။

“ကၽြန္မ ရွင့္ကို ခနေလး ထားျပီး ေန႔လည္စာ သြားျပင္ခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မ ျပန္အလာကိုေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားရေအာင္က ရွင္ကဘာကိုမ်ား ဒီေလာက္အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနလို႔လဲ။ ကၽြန္မ ရွင္႕ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူရတယ္ဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား… ဒီကမၻာၾကီးမွာ ဘယ္အရာ ကမ်ား ရွင္႔ကို အေရးတၾကီး အျပင္ထြက္သြားရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ႔တာလဲ ” ဟု ေျပာေျပာ ဆိုဆုိျဖင့္ သိခ်င္စိတ္ကို ထိမ္းခ်ဳပ္မရေတာ့ဟန္ႏွင့္ အဖိုးလက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ အထုပ္ကေလးကို အလွ်င္အျမန္ ဆြဲယူလိုက္ေလသည္။  အဖိုးထံမွ ထြက္ေပၚလာမည့္ ရွင္းျပ စကားကိုပင္ ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ပါ။ လွ်င္ျမန္လြန္းလွေသာ စိတ္ေဇာျဖင့္ အထုပ္ေပၚမွ စကၠဴမ်ားကို ဆြဲျဖည္မိေတာ့သည္။ စကၠဴမ်ား ေျပသြားသည့္ အထုပ္တြင္းတြင္ ဘူးကေလးတစ္ခု ထြက္ေပၚ လာခဲ႔သည္။ ဘူးကေလးအား တုန္ယင္ေသာ အဖြား၏ လက္အစံုျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္တြင္ ထြက္ေပၚလာသည္က

ပုလဲ ဆြဲၾကိဳးေလးတစ္ကံုး…


အံ႕ၾသျခင္းၾကီးစြာျဖင္႔ အဖိုးမ်က္ႏွာကို အဖြားက ေစာင္းငဲ႔၍ ၾကည္႔လိုက္သည္တြင္ “ဒီေန႔ဟာ ငါတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္၅ဝျပည္႔ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔လည္း ျဖစ္သလို ခ်စ္သူမ်ားေန႔လည္း ျဖစ္တယ္ေလ။ ငါ႔ဘဝမွာ မင္းကို  လက္ေဆာင္ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မေပးခဲ့ဖူးဘူးေနာ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ငါ႕ရင္ထဲမွာ မင္းကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပကို ျဖစ္မိတယ္။ မင္းဟာ ငါ့အေပၚ အၿမဲတမ္း ေကာင္းႏိုင္ခဲ့၊ ခ်စ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ခုလို ငါ မသန္မစြမ္း ျဖစ္ေတာ႔လဲ အနစ္နာခံၿပီး မၿငိဳမျငင္ ျပဳစုခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘက္က မင္းအေပၚမွာ ဘာမွ တာဝန္ မေက်ခဲ့သလို ခံစားမိတယ္။ မင္းရဲ႕ ဂရုတစိုက္၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးမႈေတြကို အသိအမွတ္ မျပဳသလို ေနခဲ့မိတယ္။  ဒါေၾကာင့္ မင္း မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္း ခန အျပင္ထြက္သြားျပီး ဒါေလးကို သြား၀ယ္တာပါ…  ဒီ လက္ေဆာင္ေလးဟာ ငါ႕တစ္သက္မွာ မင္းကိုေပးဖူးတဲ႕ ပထမဆံုး လက္ေဆာင္လဲ ျဖစ္လိမ္႕မယ္ေနာ္။ ဒါေလးကို ငါတို႕ရဲ႕ ႏွစ္၅ဝျပည္႕ မဂၤလာ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေရာ၊ ငါ႕ရဲ႕ ခ်စ္လက္ေဆာင္ အျဖစ္ပါ အသိအမွတ္ျပဳျပီး မင္းလက္ခံေပးပါေနာ္”  သူမဘယ္တုန္းကမွ မရရွိခဲ့ဖူးသည့္ ႏူးညံ့ခ်ိဳသာေသာ အသံကို အဖိုးထံမွ တိုးညွင္းစြာ၊ ေျဖးေလးစြာ၊ တုန္ယင္စြာႏွင္႕ မသဲမကြဲ ၾကားလိုက္ရေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ မသဲကြဲေပမဲ႔လည္း အဖိုးေျပာသမွ်ကုိ သူမ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ နားလည္ႏိုင္ ပါသည္။ ဒီလူႏွင့္ ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ ၅ဝပင္ ရွိခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါလားေလ။


အဖိုး၏ စကားဆံုးသြားသည္႔အခါ အဖြားမ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ျပည္႕လွ်ံ အိုင္ထြန္း လာပါေတာ႕သည္။ အဖြားသည္ အဖိုး၏ လက္ကေလးကို အသာအယာ ဆြဲကိုင္ကာ သူမ ပါးျပင္ႏွစ္ဘက္ေပၚ အပ္ထားမိ လိုက္သည္႔ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဖြား၏ မ်က္ရည္မ်ားက အဖိုး၏ လက္ေပၚသို႔ တသြင္သြင္ စီးက်လာ ေတာ႕သည္။   ထို႕ေနာက္တြင္ အဖြားသည္ အဖိုး၏ လက္ကို  ခိုင္ျမဲစြာ တြဲကာ အိမ္ဆီသို႕ ၂ေယာက္သား ျပန္လာခဲ႔ၾကေတာ့သည္။ အဖြား၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မ်က္ရည္စမ်ားႏွင့္။ သို႕ေသာ္ မ်က္ရည္စမ်ားၾကားမွပင္ ၾကည္ႏူးမႈ အၿပံဳးေလးတစ္စက တြဲခိုလွ်က္ ရွိေနေလသည္။ အဖိုး၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္လည္း အၿပံဳးေလးက မပီဝိုးဝါး ခပ္ေရးေရးေလး။ သို႔ေသာ္ အဖိုး၏ ၾကည္ႏူးရိပ္ သန္းေနေသာအျပံဳးကို အဖြားတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ ခံစား သိရွိပါလိမ့္မည္။ ဘယ္တုန္းကမွ မေဖာ္ျပခဲ႕ဖူးေသာ အဖိုး၏ အခ်စ္တို႕သည္ ယခုအခ်ိန္ေရာက္မွ အဖြားတစ္ေယာက္ သိခြင္႕ ရလိုက္ေသာ္လည္း အဖြားစိတ္ထဲတြင္ ေတြးေနမိသည္က “အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္က်တယ္ မရွိပါဘူးေလ”.. ဟူ၍သာ..။ ထို႕ေနာက္ေတာ႕ “ကၽြန္မကို လက္ေဆာင္မေပးလဲ ရွင္႕ကို အၿမဲခ်စ္ေနမွာ၊ ဂရုစိုက္ေနမွာပါ အဖိုးၾကီးရယ္” ဟု ရွက္ျပံဳး၊ ၾကည္ႏူးသည့္ အျပံဳးေလးႏွင့္ အဖိုးကို ေျပာလိုက္ပါေတာ့သည္။




ဒိီရက္ပိုင္း ကၽြန္မ စာအသစ္ထပ္ေရးဖို႔ မအားမလပ္ ျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ႏွစ္ နီးပါးေလာက္ က ေရးခဲ႔တဲ႔ ဒီပိုစ္႔ေလးကို ျပန္တင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဒီပိုစ္႔ဟာ Chicken Soup for the Bride's Soul မွ Danise Jacoby ရဲ႕ A Change of Heart ကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးဘဲ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ ေအးခ်မ္းၾကပါေစရွင္..


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing