Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts
Showing posts with label အမွတ္တရ. Show all posts

ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႔ ျပည္ေထာင္စု



ကၽြန္မတို႕ျမန္မာႏိုင္ငံၾကီး လြတ္လပ္ေရးရခဲ႕တာ ဒီေန႕ဆို ၆၅ႏွစ္ ရွိပါျပီ.. လြတ္လပ္ေရးေန႕ဟာ ကၽြန္မအတြက္ ငယ္ကတည္းက အမွတ္တရေတြ ရွိခဲ႕တဲ႕ ေန႕တစ္ေန႕ပါ.. မွတ္မွတ္ရရေလး ေရးခ်င္လာတာနဲ႕ သတိရတာေလးေတြ ေရးပါဦးမယ္။ ကၽြန္မတို႕ ငယ္ငယ္တုန္းက ေက်ာင္းသားအရြယ္မွာ လူငယ္ေတြ တက္ေလ႕တက္ထရွိတဲ႕ သင္တန္းေတြ တက္ ၾကရာမွာ ဘင္ခရာသင္တန္းလည္း အပါအဝင္ျဖစ္ပါတယ္။ သင္တန္းတက္ျပီးတာနဲ႕ ဘင္ခရာအဖြဲ႕ဝင္ ျဖစ္လာျပီးတဲ႕ေနာက္ ျမိဳ႕ရဲ႕ အခမ္းအနားေတြ ပြဲလမ္းသဘင္ေတြမွာ ဘင္ခရာတီးဝိုင္းနဲ႕အတူ ပါဝင္ ဆင္ႏြဲရေတာ႕တာပါဘဲ.. ခုလို ဇန္နဝါရီလရဲ႕ လြတ္လပ္ေရးေန႕မ်ားဆို မနက္ ၄နာရီထျပီး ျမိဳ႕ရဲ႕ ေဘာလံုးကြင္းမွာ အလံတင္အေလးျပဳ အခမ္းအနားေတြ က်င္းပေလ႕ ရွိေလေတာ႔ ဇန္နဝါရီလ ၃ရက္ေန႕ညကတည္းက ဘင္ခရာအတူတူတက္ၾကတဲ႕ ေဘာလံုးကြင္းနဲ႕ နီးတဲ႕ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ကၽြန္မတို႕ သူငယ္ခ်င္း ၃ေယာက္ ၄ေယာက္ေလာက္က အတူတူ သြားအိပ္ျပီး တစ္ညလံုး အစားစားလုိက္ စကားေတြေျပာလိုက္နဲ႕ မအိပ္တမ္း ေနခဲ႕ၾကဖူးပါတယ္။ မနက္ဆိုရင္ ၃နာရီေလာက္ ထျပီး ဘင္ခရာ ယူနီေဖာင္းဝတ္ဖို႕ ျပင္ဆင္ၾကပါျပီ… ျပီးတာနဲ႕ ဘင္ခရာပစၥည္းေတြ ထားတဲ႕ ျမိဳ႕နယ္ရံုးကို သြားၾကျပီး ကိုယ္တီးမႈတ္မဲ႕ ပစၥည္းေတြ ျပင္ၾကဆင္ၾကပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေဆာင္းဟာ မနက္ခင္းမွာ ႏွင္းေတြ က်ျပီး အလြန္ကို ေအးပါတယ္။ အျပင္မွာ ခဏေလာက္ေနရင္ကိုဘဲ ေခါင္းေတြ ရြဲရြဲစိုလာေအာင္ကို ႏွင္းေတြနဲ႕ ေအးစိမ္႕ေနတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႕မွာ ဘယ္သူကမွ မနက္ေစာေစာထရတာကို ညဴစူတာမ်ိဳး စိတ္ညစ္တာမ်ိဳး မရွိခဲ႕ပါဘူး. လြတ္လပ္ေရးေန႕ကို အလံတင္အ ခမ္းအနားတက္ဖို႕ အလြန္ကို တက္ၾကြေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ႕ၾကဖူးတာပါ။ ႏွင္းေတြ ဖြဲဖဲြက်ျပီး ေအးခ်မ္းလွတဲ႕ မနက္ခင္းမွာ အေအးဓာတ္ကို ေမ႕ျပီး ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကို ခံစားခ်က္အျပည္႔နဲ႔ တီးမႈတ္ေနရင္း ႏိုင္ငံေတာ္အလံ တိုင္ထိပ္ေပၚ တက္သြားတဲ႕ ျမင္ကြင္းကိုၾကည္႕ျပီး ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္း ထခဲ႔ရတဲ႕ ခံစားခ်က္မ်ိဳးကို ခံစားခဲ႕ရပါတယ္။ လြတ္လပ္ေရးကို ညီညီညႊတ္ညႊတ္ တိုက္ယူခဲ႕ၾကျပီးေနာက္မွာ တိုင္းရင္းသားအသီးသီးနဲ႕ ျပည္ေထာင္စုၾကီးကို ဖြဲ႕စည္း တည္ေထာင္ခဲ႕ၾကတယ္။ ကၽြန္မရင္ထဲမွာလည္း အဲဒီ ျပည္ေထာင္စုၾကီးကို အျမဲတမ္း စည္းလံုး ညီညႊတ္ေစခ်င္မိပါတယ္။ ဥမကြဲသိုက္မပ်က္ ရွိေစခ်င္မိပါတယ္။ ဒါမွလည္း လြတ္လပ္ေရးကို အသက္ေပးျပီး ရယူခဲ႕ၾကသူေတြရဲ႕ ဆႏၵလည္း ျပည္႔ဝမယ္။ ျပည္သူေတြလည္း ညီညီညႊတ္ညႊတ္ရွိၾကမယ္ မဟုတ္ပါလား… သူတစ္လူ ငါတစ္မင္း စိတ္ထင္တိုင္းသာ ၾကဲေနၾကရင္ေတာ႔ လြတ္လပ္ေရးရဲ႕ အႏွစ္သာရ ေပ်ာက္ဆံုးသြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္။ တစ္ဦးနဲ႕တစ္ဦး အမုန္းတရားေတြနဲ႕ ေနထိုင္ၾကတာထက္စာရင္ တိုင္းရင္းသား အခ်င္းခ်င္းလည္း ခ်စ္ၾကည္ရင္းႏွီးၾကမယ္ အစိုးရနဲ႕ ျပည္သူလည္း ခ်စ္ၾကည္ ရင္းႏွီးၾကမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ေအးခ်မ္းတဲ႕ ျပည္ေထာင္စုၾကီး ျဖစ္လာမွာ အမွန္ပါ။ ျမန္မာျပည္ၾကီးရဲ႕ အေလးအျမတ္ ထားစရာ လြတ္လပ္ေရးေန႕ အမွတ္တရအျဖစ္ ခ်စ္ျခင္းတရားနဲ႕ ျပည္ေထာင္စု သီခ်င္းေလးကို တင္ေပးခ်င္ပါတယ္။ ေလးနက္ ေကာင္းမြန္လွတဲ႕ စာသားေလးေတြကို အခ်ိန္ေပးျပီးေတာ႕ နားေထာင္ေစ႕ခ်င္မိပါတယ္။

 

ႏွစ္ေတြ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ၾကာၾကာ.. အခ်ိန္ေတြ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းေျပာင္း ရာသီစက္၀ိုင္းေတြ ဘယ္ႏွပတ္ဘဲ လည္လည္… ကိုယ္တိုင္ ဆင္ႏြဲခဲ႕ဖူးတဲ႕ ေဆာင္းမနက္ခင္းရဲ႕ ႏွင္းတစ္ေငြ႔ေငြ႔၊ ခ်မ္းတစ္စိမ္႕စိမ္႕ ၊ ေအးတစ္ျမျမ ၊ ခံစားခဲ႕ရဖူးတဲ႕ ပီတိတစ္သိမ္႕သိမ္႕၊ ရရွိခဲ႕ဖူးတဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္လႈပ္ရွားမႈ တစ္ျငိမ္႕ျငိမ္႕ တို႕ကို. ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း အမွတ္ရခ်င္စရာ၊ မေမ႕အပ္စရာ ကၽြန္မတို႕ ျမန္မာႏိုင္ငံသူ ႏိုင္ငံသားတိုင္းရဲ႕ အထြတ္အျမတ္ လြပ္လပ္ေရးေန႔ပါ… ငယ္စဥ္ကတည္းက စြဲလန္း တြယ္ျငိခဲ႕ရတဲ႕ လြပ္လပ္ေရးေန႔ကို မေမ႕ႏိုင္တဲ႕ ျမတ္ႏိုးမႈေတြနဲ႕ ဒီေန႕မွာ က်ေရာက္တဲ႕ ၆၅ ႏွစ္ေျမာက္ လြပ္လပ္ေရးေန႕ကို သတိတရနဲ႕ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ အလံကို ရည္မွန္းလို႕ အေလးျပဳလိုက္ပါတယ္. ကၽြန္မတို႕ ႏိုင္ငံရဲ႕ လြပ္လပ္ေရးကို ေဆာင္က်ဥ္း ေပးခဲ႕ေသာ အာဇာနည္ ေခါင္းေဆာင္ၾကီးမ်ားနဲ႕ မေမ႕အပ္သူ အေပါင္းကိုလည္း ေလးစားစြာ ဦးညႊတ္ လိုက္ပါတယ္ရွင္..။


ရြာသီတင္းကၽြတ္

လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ သီတင္းကၽြတ္တို႕၊ သၾကၤန္တို႕ဆိုရင္ မိမိရဲ႕ ဇာတိရပ္ရြာေတြကို ျပင္းျပင္းျပျပ သတိရၾကမယ္ ထင္ပါတယ္ေနာ္။ ကၽြန္မလည္း ထိုနည္းတူစြာပါဘဲ။ ေမြးရပ္ေျမရဲ႕ အေ၀းမွာ ေရာက္ေနေပမဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ဆိုတဲ႕ အသံေလးၾကားတာနဲ႕ ကိုယ္႕ေမြးရပ္ေျမရဲ႕ ေပ်ာ္စရာ ဓေလ႔စရိုက္မ်ား၊ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ားကို မွတ္မွတ္ထင္ထင္ သတိရမိတတ္ပါတယ္.. ဘယ္ေနရာ ဘယ္အရပ္ကို ေရာက္ေနပါေစ.. ငယ္စဥ္ကတည္းက ဆင္ႏြဲခဲ႕ရတဲ႕ ကၽြန္မတို႔ေဒသရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္ကို  မေမ႔ႏိုင္ခဲ႕တာ ေသခ်ာပါတယ္။ ကၽြန္မတုိ႕ေဒသမွာ က်င္းပေလ႕ရွိတဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္အေၾကာင္းကို  ဓာတ္ပံုတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အတူ ဒီေနရာကေန အမွတ္တရေလး ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္ရွင္။ ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေဒသဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ေဒသက ရြာေလးတစ္ရြာ ျဖစ္ပါတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားဆံုး ေနထိုင္တဲ႔ ေနရာေဒသျဖစ္တာေၾကာင္႔ ရွမ္းဓေလ႔ ထံုးစံမ်ားနဲ႕ ပြဲလမ္းသဘင္မ်ားကို က်င္းပေလ႔ ရွိပါတယ္။

သီတင္းကၽြတ္မေရာက္ခင္ ၂ပတ္ေလာက္အလိုကတည္းက သီတင္းကၽြတ္ ပြဲေတာ္အတြက္ အသက္အရြယ္အလိုက္ အလုပ္စျပီး ရႈပ္ၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ပထမဦးဆံုး အပ်ိဳလူပ်ိဳအဖြဲ႕၊ မယ္ခိင္လို႕ ရွမ္းလိုေခၚၾကတဲ႕ အိမ္ေထာင္သည္ေတြအဖြဲ႕၊ အဖိုးအဖြားေတြအဖြဲ႕ စသျဖင္႕ အဖြဲ႕လိုက္ သူ႕အဖြဲ႕နဲ႕သူ အဖြဲ႕ေခါင္းေဆာင္ လုပ္သူေတြက အစည္းအေ၀းေတြ ေခၚယူၾကပါတယ္။ အစည္းအေ၀းမွာေတာ႕ အုပ္စု ေတြခြဲျပီး သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္အတြက္ သူ႕က႑အလိုက္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ၾကဖို႕ လုပ္ငန္းမ်ား ခဲြေ၀သတ္မွတ္ၾကပါတယ္။ အပ်ိဳလူပ်ိဳအဖြဲ႕က လာသမွ် ဧည္႕သည္ေတြကို ဧည္႔ခံေကၽြးေမြးဖို႕ တာ၀န္ယူရျပီး အိမ္ေထာင္သည္ အဖြဲ႕က ခ်က္ျပဳတ္ေရးနဲ႕ သံဃာေတာ္မ်ား ဆြမ္းကြမ္းကိစၥ တာ၀န္ယူရကာ အဖိုးအဖြားေတြကေတာ႕ လျပည္႕႔ေန႕ညမွာ ကၽြန္မတို႕ေဒသရဲ႕ ဥရုေခ်ာင္းအတြင္း ဆီမီးတစ္ေထာင္ ေမွ်ာႏိုင္ဖို႕ ဆီမီးခြက္ လုပ္ဖို႕ ကိစၥေတြမွာ တာ၀န္ယူရပါတယ္။ အပ်ိဳလူပ်ိဳအုပ္စုရဲ႕ ဧည္႕ခံေရးမွာမွ ဟင္းခြက္ျဖည္႕တဲ႕သူ၊ ေသာက္ေရနဲ႕ လက္သုပ္ပု၀ါ တာ၀န္ယူတဲ႕သူ၊ စားေသာက္ျပီး ပန္းကန္မ်ားကို လိုက္လံသိမ္းဆည္းသူ၊ ပန္းကန္ေဆးသူ စသျဖင္႕ အုပ္စုငယ္မ်ား ထပ္မံခြဲရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီရက္ေတြမွာ အနီးတစ္၀ိုက္က ေတာေတာင္ေတြမွာ မုဆိုးမလၻက္လို႕ ေခၚတဲ႕ လၻက္အရသာနဲ႔ ဆင္ဆင္တူတဲ႔ အရြက္ကို အခူးထြက္သူက ထြက္ၾကရပါတယ္.... ကၽြန္မတို႕ဘက္မွာ ေတာင္ေစာင္းေတြမွာ ေပါေပါမ်ားမ်ား ေတြ႔ရတတ္တဲ႕ မုဆိုးမ လၻက္လို႔ေခၚတဲ႔ အရြက္ကို လၻက္ပင္အစား အသံုးျပဳၾကပါတယ္..
 



ေရာင္စံုစကၠဴနဲ႕ လုပ္ထားတဲ႕ ဆီမီးခြက္ေတြပါ။

တာ၀န္ခြဲေ၀ထားတဲ႕အတိုင္း အသက္ၾကီးတဲ႕ အဖိုးအဖြားေတြ၊ အန္တီေတြအရြယ္တို႕က ေရာင္စုံ စကၠဴေလးေတြ ျဖတ္ညွပ္ျပီး မီးခြက္ေလးေတြ လုပ္ၾကပါတယ္.. ဆီမီးတစ္ေထာင္လို႕ အလြယ္တကူ ေခၚၾကေပမဲ႕ တကယ္တမ္းေတာ႕ ဆီမီးခြက္ကေလးေတြဟာ တစ္ေထာင္မကေအာင္ မ်ားျပားပါတယ္.. အနီ၊ အျပာ၊ အ၀ါ၊ အစိမ္း စသျဖင္႔ အေရာင္ေလးေတြ စံုေနတာပါဘဲ။ ခ်စ္စရာ ေရာင္စံု ဆီမီးခြက္ကေလးေတြေပါ႕ေနာ္။ ျပီးေတာ႕ အပ္ခ်ည္ၾကိဳး ခပ္တုတ္တုတ္ေတြကို မီးစာအျဖစ္ က်စ္ရပါတယ္..  ျပီးေတာ႕မွ အဲဒီမီးစာေလးေတြကို ဆီမီးခြက္အတြင္းမွာ ေကာ္ေလးေတြနဲ႕ လိုက္ကပ္ရပါတယ္.. ဒီလိုဆိုရင္ စကၠဴခြက္ကေလးထဲ ဆီျဖည္႔ျပီး မီးစာမွာ မီးညွိလိုက္တာနဲ႕ ဆီမီးခြက္အျဖစ္ ေရထဲေမွ်ာလို႕ ရပါျပီ။ ဆီမီးခြက္လုပ္တဲ႕ ပညာကုိေတာ႕ အသက္ၾကီးတဲ႕အဖြားေတြက ရပ္ရြာဓေလ႕ထံုးစံမို႕ အစဥ္အဆက္ လုပ္လာၾကေတာ႕ သူတို႕က လုပ္တတ္ၾကျပီး အန္တီအရြယ္ေတြကို ျပန္လည္သင္ၾကား လက္ဆင္႕ကမ္းေပးၾကပါတယ္… မီးခြက္ေလးေတြ ျပဳလုပ္ေနတဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းေဆာင္ ထဲမွာေတာ႕ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ စကားသံေတြ ေ၀ေ၀ဆာဆာ အေကၽြးအေမြးေတြ အျဖာျဖာနဲ႕ပါဘဲ။ လၻက္သုပ္လို စားဖြယ္ရာေတြကလဲ အလွ်ံပယ္ပါဘဲ။ မုဆိုးမ လၻက္ရြက္ကို ျပဳတ္ျပီး အုန္းသီးကိုျခစ္ကာ ေျမပဲဆန္၊ ႏွမ္းတို႕နဲ႕ အဆိမ္႕သုပ္လို႕ အလွဴအတန္းေတြမွာ ေကၽြးေလ႔ရွိပါတယ္။

ရြာထဲက လူၾကီးတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ အရြယ္ေရာက္ ေယာက်္ားတစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႕ ေတာေတာင္ထဲကို ၀ါးခုတ္ဖို႕လူစုျပီး စီးစဥ္တိုင္ပင္ၾကပါတယ ခုတ္မဲ႕ ၀ါးက ဖေယာင္းတိုင္ေလးေတြ ထည္႔ျပီးမီးထြန္းလို႕ရမဲ႔ လက္တစ္လံုး သာသာ ထီးရိုး၀ါးလို႕ေခၚတဲ႕ ၀ါးလံုးေသးေသးေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္. အဲဒီ၀ါးလံုးေတြကို ခုတ္ယူလာၾကျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ စုပံုထားကာ လူတစ္ရပ္ မရွိတဲ႕အျမင္႕၊ ကေလးလူၾကီး လူတိုင္းမီႏိုင္တဲ႕ အေနေတာ္ အရြယ္ေလးေတြ ပိုင္းျဖတ္ျပီး က်ယ္၀န္းလွတဲ႕ ေက်ာင္း၀င္းၾကီးတစ္ခုလံုး အျပည္႔ လူသြားလမ္းကေလး ခ်န္ထားျပီး ၀ါးတိုင္ေလးေတြကို စိုက္ၾကပါတယ္.. တစ္ခ်ိဳ႕ႏွစ္ေတြဆို ၀ကၤဘာေတြလုပ္ကာ ေက်ာင္း၀င္းထဲ ေလွ်ာက္ၾကည္႔တဲ႕ သူေတြ မ်က္စိလည္ျပီး ၀ါးတိုင္ေတြၾကား ျခာျခာလည္ေနေအာင္လည္း လုပ္ၾကပါေသးတယ္..  ၀ါးခုတ္ၾကတဲ႕ ဓေလ႕က ကၽြန္မတို႕ ငယ္စဥ္က ျပဳလုပ္ခဲ႕ၾကတာပါ။ အဲဒီခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မတို႕ အရပ္ေဒသမွာ ေတာေတာင္ေတြ ထူထပ္ျပီး သစ္၀ါးေတြလဲ အလြန္ အင္မတန္မွ ေပါလွပါတယ္..  အခုေနာက္ပိုင္းေတာ႕ ေက်ာက္စိမ္းေတြ အလုအယက္ သူ႕ထက္ငါ  တူးေဖာ္တဲ႕သူေတြေၾကာင္႕ ေတာေတာင္ေတြ ျပဳန္းတီးျပီး ၀ါးေတြလဲ ရွားပါးလာတာေၾကာင္႕ ၀ါးခုတ္တဲ႕ ဓေလ႕ မရွိေတာ႕ဘဲ ၁လက္မအက်ယ္ သစ္သားတန္းေလးေတြ ေက်ာင္း၀င္းပတ္ပတ္လည္ ရိုက္ျပီး အဲဒီတန္းေလးေတြေပၚ မီးထြန္းဖို႕ ျပင္ဆင္ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္..

 
ခ်က္ေရး ျပဳတ္ေရး လက္မေႏွးၾက


ေနာက္ ရပ္ရြာရဲ႕ တာ၀န္ရွိသူ ေခါင္းေဆာင္မ်ား၊ အလွဴအတန္း ရက္ေရာသူမ်ားနဲ႕ ဘာသာေရး အလွဴအတန္းေတြ၊ ပြဲလမ္းသဘင္္ေတြမွာ ကမကထ ျပဳလုပ္ၾကတဲ႕ လူၾကီးေတြက အလွဴေငြေတြ ေကာက္ခံ စုေဆာင္းျပီး  သီတင္းကၽြတ္ပြဲမွာ ဘုရားဖူး၊ ဘုန္းၾကီး ကန္ေတာ႕ လာေရာက္ၾကတဲ႕ ရပ္ေ၀းရပ္နီး အမ်ားသူငွာ အယုတ္အလတ္၊ အျမတ္မေရြးကို ေကၽြးေမြးဖို႕ စီစဥ္ျပင္ဆင္ၾကပါတယ္.. ေက်ာင္း၀င္းၾကီး ထဲက ခ်က္ျပဳတ္ေဆာင္ၾကီးမွာ ဆန္အိတ္ေတြ ေျမာက္မ်ားစြာ ၀ယ္ယူစုေဆာင္းၾကပါတယ္.. အခ်ိဳ႕အလွဴရွင္ေတြလည္း ဆန္ေတြကို အိတ္လိုက္ လာလွဴၾကပါတယ္.. ဟင္းအျဖစ္ေကၽြးေမြးဖို႕ အသီးအရြက္၊ အေျခာက္အျခမ္းေတြကို ၀ယ္ယူစုေဆာင္းပါတယ္..  ( ဖရံုသီး၊ ပိန္းဥ၊ ခရမ္းသီး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၊ ပဲသီး၊ ငါးခ်ဥ္) စသျဖင္႕ အမ်ားအျပားပါဘဲ။ ထင္း၊မီးေသြးေတြလဲ ေတာင္ပံုရာပံု ၾကိဳတင္ စုေဆာင္းထားရပါတယ္.. ခ်က္ျပဳတ္ရာမွာ ပါ၀င္မဲ႕သူမ်ားကလည္း အိုးၾကီးခြက္ၾကီးေတြ သယ္ယူၾက၊ ညအိပ္ထမင္းခ်က္ဖို႕ ေနရာေတြဦးၾကနဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ တက္ၾကြေနၾကတာပါဘဲ။



ေရာင္စံုမီးသီးေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားတဲ့ သီတင္းကြ်တ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း

ကၽြန္မတို႕အရပ္မွာ လျပည္႔ေန႔မေရာက္ခင္ အဖိတ္ေန႕ညကေနကစလို႔ အိမ္တိုင္း လမ္းတိုင္းမွာ မီးစထြန္းပါတယ္.. ဆီမီးခြက္ေတြ၊ လွ်ပ္စစ္မီးေတြ၊ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြနဲ႕ တစ္ျမိဳ႕လံုး တစ္ရြာလံုး တစ္လမ္းလံုးဟာ ထိန္ထိန္ညီးေနပါေတာ႕တယ္.. ေစတီပုထိုးေတြရွိရာ အရပ္တိုင္းဟာလည္း လွ်ပ္စစ္မီး ဖေယာင္းတိုင္မီး အလင္းေတြနဲ႕ ဘုရားဖူးသြားၾကတဲ႕ လူေတြနဲ႕ စည္ကားေနတာပါဘဲ။ ေစတီရွိရာ ေတာင္ေပၚမွာလည္း မီးထြန္းလာၾကသူေတြ၊ ဘုရားဖူးသူေတြ၊ လမ္းေလွ်ာက္လာၾကသူေတြနဲ႕ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးရွိေနျပီး ေနရာတိုင္းမွာ လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ သူ႕အုပ္စုနဲ႕သူ လမ္းေလွ်ာက္ၾက၊ ထြန္းထားတဲ႕ မီးအလွေတြ လိုက္ၾကည္႕ၾကနဲ႕ အုန္းအုန္းက်က္က်က္ ရွိလွပါတယ္.. ၀ါးတိုင္ေတြ၊ သစ္သားတန္းေတြ စိုက္ထားတဲ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာေတာ႕ အမ်ားသူငါ လွဴထားၾကတဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္ ထုပ္ၾကီးေတြကို ျခင္းၾကီးျခင္းငယ္ေတြနဲ႕ သယ္ခ်လာျပီး ပ်ိဳပ်ိဳအိုအို လူၾကီးလူငယ္အားလံုးက တိုင္ေတြေပၚ လိုက္လံထြန္းညွိၾကပါတယ္.. မီးထြန္းလို႕ အားလံုး ျပီးတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းၾကီး တစ္ခုလံုးဟာ ေရႊေရာင္မီးလွ်ံေတြနဲ႕ ၀င္း၀ါထိန္လင္းျပီး ရႈမျငီးေအာင္ ျဖစ္ေစပါေတာ႕တယ္.. ေက်ာင္း၀င္းထဲက ဓမၼာရံုၾကီးမွာေတာ႕ ပြဲကတဲ႕ ဇာတ္ေတြ အျငိမ္ေတြ ရွိေနျပီး ေစ်းသည္ေတြရဲ႕ ဆိုင္ခန္းေတြကလည္း ဓမၼာရံုၾကီးအနီးတစ္၀ိုက္နဲ႕ လမ္းမၾကီးေပၚမွာ စည္ကားစြာ ေရာင္းခ်ေနၾကပါျပီ။ ပြဲေစ်းတန္းေလွ်ာက္ေနသူလည္း ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးေနၾကပါျပီ။ သီတင္းကၽြတ္ မီးထြန္းပြဲေတာ္မွာ အထူးတလည္ ျပင္ဆင္ထားတဲ႕ လွ်ပ္စစ္မီးလွလွေတြ၊ ေရာင္စုံမီးလံုးေတြ၊ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲ ထြန္းညွိထားတဲ႕ ဖေယာင္းတိုင္မီးေတြနဲ႕ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ဓာတ္ပံုဆုိင္ေတြကလည္း လွသထက္လွေအာင္ ဆိုင္ေတြကို ျပင္ဆင္ျပီး သူ႕ထက္ငါ အျပိဳင္အဆိုင္ ရွိေနၾကသလို  ဓာတ္ပံုရိုက္ေနသူေတြကလည္း မနည္းမေနာပါဘဲ။


ေခ်ာင္းထဲမွာ ေမ်ာေနတဲ့ ဆီမီးခြက္ေရာင္စံုေလးမ်ား




အေရာင္စံု၊ အရြယ္စံု၊ အလင္းစံု၊ လွလွပပ၊ လင္းလင္းေတာက္ေတာက္ ဆီမီးခြက္ေလးမ်ား

ရွင္ဥပၸဂုတၱ ေဖာင္ေတာ္


လျပည္႔ေန႔ညမွာေတာ႕ ညေနကတည္းက လူေတြအားလံုးဟာ ခါတိုင္းထက္ပိုျပီး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ရွိေနၾကပါတယ္.. အားလံုးေမွ်ာ္လင္႔ေနတဲ႕ ဆီမီးခြက္ေမွ်ာပြဲ ျပဳလုပ္မွာမို႕ပါ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရဆိပ္မွာေတာ႕ ၀ါးေဖာင္( ငွက္ေပ်ာတံုးေဖာင္) ေပၚတင္ျပီး ျပသာဒ္ေတြ မီးေတြထြန္းညွိ ပူေဇာ္ထားတဲ႕ ရွင္ဥပဂုတ္ပံုေတာ္ကလည္း တင္႕တယ္စြာ ရွိေနပါျပီ။ မီးခြက္ေတြ ေမွ်ာတာနဲ႕ ရွင္ဥပဂုတ္ေဖာင္ေတာ္ကိုလည္း ေမွ်ာခ်လိုက္မွာ ျဖစ္ပါတယ္.. ေရေခ်ာင္းဆိပ္ကမ္းေတြမွာ လူေတြအားလံုး ေရာက္ရွိေနၾကျပီး အိုးစည္ဒိုးပတ္အဖြဲ႕ကလည္း ဆူညံစြာတီးမႈတ္ေအာ္ဟစ္ရင္း အသံေပးေနၾကပါျပီ။ အေမွာင္ထုေလး သန္းလာတာနဲ႕ ေကာင္းကင္ယံမွာ တိမ္ကင္းစင္၀င္းပေနတဲ႕ လမင္းၾကီးကလည္း တေျဖးေျဖး လင္းထိန္စျပဳလာခ်ိန္မွာေတာ႕ ဆီေတြထည္႕ထားတဲ႕ အိုးေတြ၊ ဆီမီးခြက္ေရာင္စံုထည္႕ထားတဲ႕ ျခင္းၾကီးေတြကို လူအခ်ိဳ႕က သယ္လာၾကျပီးတာနဲ႕ ဆီမီးခြက္ထဲ ဆီျဖည္႕သူျဖည္႕၊ မီးခြက္ေတြကို မီးထြန္းညိွသူညွိနဲ႕ အားလံုး လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္ကုန္ၾကျပီး ေခ်ာင္းေရထဲမွာလည္း မီးခြက္ေရာင္စံုေလးေတြ စတင္ေမွ်ာပါစ ျပဳလာေနပါျပီ။ ညအေမွာင္က စိုးမိုးလာျပီး လမင္းၾကီးကလည္း ရႊန္းရႊန္းျမျမ ၀င္း၀င္းပပ သာခ်ိန္မွာေတာ႕ ဆီမီးခြက္ေတြအားလံုး မီးညွိျပီးျဖစ္လို႕ ေခ်ာင္းေရထဲ ေရာက္ကုန္ပါျပီ။ အဲဒီခ်ိန္မွာေတာ႔ ဥရုေခ်ာင္းထဲမွာ တစ္လက္လက္ စီးေမွ်ာေနတဲ႕ အေရာင္စံု ဆီမီးခြက္ကေလးေတြ တစ္လံုးခ်င္းစီ ေသာ္လည္းေကာင္း အစုလိုက္ေသာ္လည္းေကာင္း လွပစြာ ေတြ႔ရပါျပီ။ မီးခြက္ေရာင္စံုေလးေတြ ၾကားမွာမွ ရွင္ဥပဂုတ္ ေဖာင္ေတာ္က တအိအိနဲ႕ ခန္႕ထည္စြာ ေမွ်ာလာပါေတာ႔တယ္.. ရြာေအာက္ဘက္ တံတားေပၚကေန အဲဒီမီးခြက္ေရာင္စံု ေမွ်ာလာတဲ႕ ရႈခင္းကို ေစာင္႕ျပီးၾကည္႕သူေတြကလည္း တံတားတစ္ခုလံုး အျပည္႔ပါဘဲ။  ေခ်ာင္းေရျပင္က်ယ္တစ္ေလွ်ာက္လံုး မီးေရာင္စံုေလးေတြ စီကာတန္းကာ ေ၀႔ကာ၀ိုက္ကာ စီးေမွ်ာေနပံုက သီတင္းကၽြတ္ရဲ႕ အလွဆံုး ညသာ ျဖစ္ပါေတာ႕တယ္. ကၽြန္မ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ဘဲ ေရာက္ေရာက္ မေမ႔ႏိုင္တဲ႕ ျမင္ကြင္းေလးလည္း  ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီလျပည္႕ညမွာဘဲ ကၽြန္မတို႔ အရပ္ေဒသရဲ႕ ဓေလ႕စရိုက္က လူၾကီးမိဘေတြကို ကန္ေတာ႕ၾကျခင္းဘဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ဦးဆံုး အိမ္က အေဖအေမ၊ အဖိုးအဖြားေတြကို ေငြေၾကးျဖစ္ေစ၊ မုန္႕၊ ခ်ိဳခ်ဥ္၊ သီးႏွံစတဲ႕ ႏွစ္သက္ရာေတြနဲ႕ အရင္ ကန္ေတာ႕ၾကျပီး အမ်ိဳးအေဆြေတြျဖစ္တဲ႕ သက္ၾကီးရြယ္ၾကီးေတြ၊ ဦးေလးအေဒၚေတြကိုလည္း သူတို႔အိမ္ေတြကို သြားေရာက္လို႕  ကန္ေတာ႕ၾကရပါတယ္.. ကၽြန္မတို႕မိသားစုဆို ေမာင္ႏွမေတြမ်ားေတာ႕ အားလံုး စုစုစည္းစည္းနဲ႕ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး လူၾကီးေတြကို လိုက္ကန္ေတာ႕ရတာ ေပ်ာ္စရာ၊ စိတ္ခ်မ္းေျမ႔စရာ ေကာင္းလွျပီး ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း မပ်က္ကြက္တဲ႕ ဓေလ႔ထံုးစံေလးလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ကန္ေတာ႕သူေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာလည္း ပီတိအျပံဳးေတြ ျခံဳလႊမ္းေနသလို၊ ကန္ေတာ႕ခံရသူေတြရဲ႔ မ်က္ႏွာေပၚမွာလည္း အျပံဳးပီတိေတြက ဂြမ္းဆီထိသလို ျပံဳးေပ်ာ္ေနတတ္ၾကပါတယ္.. ကၽြန္မတို႔မိသားစုမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္က အေ၀းမွာ ေရာက္ေနရင္ေတာင္ မိခင္ဖခင္တို႔ကို ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ မကန္ေတာ႕ႏိုင္ေပမဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ ကန္ေတာ႕ေငြမ်ား ေပးပို႕ျပီး က်န္တဲ႕ေမာင္ႏွမေတြက မိဘေတြကို စုစုရံုးရံုး ကန္ေတာ႕တဲ႕အေလ႕ကို ဆက္လက္ ျပဳလုပ္ၾကပါတယ္.. ဒီအေလ႕အထေလးကိုလည္း အေ၀းမွာ ေရာက္ေနတဲ႕ မိသားစုတစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ လြမ္းဆြတ္လွပါတယ္.. ခ်စ္ခင္ရပါေသာ မိခင္ဖခင္တို႕ကိုလည္း အေ၀းကေန ရည္မွန္းလို႔ ဦးခ် ကန္ေတာ႔ပန္း ဆင္လိုက္ပါတယ္ရွင္။


 


ငါးေျခာက္၊ ၾကက္သြန္နီနဲ႔ ငရုတ္သီးကို ကြ်တ္ေနေအာင္ေၾကာ္ထားတဲ့ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္

ဝက္သားႏွင့္ ေရႊဖရံုသီးခ်က္

ငါးၾကင္းေပါင္း

ရြာလံုးကြ်တ္ မီးခိုးတိတ္ အလွဴ

အလွစားမဟုတ္၊ အဝစားရန္ ခ်က္ထားေသာ ဟင္းမ်ား

ထမင္းစားၿပီး ေရေႏြးၾကမ္းနဲ႔ လက္ဖက္သုပ္


သီတင္းကၽြတ္ လျပည္႕ေက်ာ္တစ္ရက္ကစလို႕ ဟိုဘက္ရြာ၊ ဒီဘက္ရြာ အျပန္အလွန္ ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ လာေရာက္ၾကတာမို႕ အေကၽြးအေမြး ဧည္႕ခံၾကိဳဆိုေရးေတြနဲ႕ ေနာက္ သံုးရက္ ေလးရက္ၾကာအထိ ခ်က္ၾကျပဳတ္ၾက၊ ေကၽြးေမြးၾကနဲ႕ မအားလပ္ၾကေတာ႕ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႕ဆီမွာ အလွည္႕က် ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕တဲ႕ ရက္ကို သတ္မွတ္ပါတယ္.. ဒီေန႕ကိုယ္႕ျမိဳ႕ကိုယ္႕ရြာကို တစ္ျခားရြာက လာရင္ အိမ္ရွင္ ျမိဳ႕ခံက ထမင္းေကၽြးရပါတယ္.. စက္ေလွေတြ၊ ကားေတြနဲ႕ ေရာက္လာၾကတဲ႕ ျမိဳ႕ရြာအသီးသီးက ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ လာၾကသူမ်ား လူေပါင္း ေထာင္ေသာင္းအုပ္ၾကီးကို မလစ္ဟင္းရေအာင္ တစ္ရြာလံုးက ေထာင္႕ေစ႕ေအာင္ ေကၽြးေမြးဧည္႕ခံရတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင္႕ ေကၽြးေမြးၾကတဲ႕ ဟင္းေတြက အရည္ေသာက္ကေတာ႕ မယ္ဇလီဆန္ေလွာ္ခ်က္တာ မ်ားပါတယ္။ ေတာအုန္းဆန္ေလွာ္ ဟင္းခ်ိဳလည္း ေကၽြးတတ္ပါေသးတယ္..  အျခားဟင္းေတြကေတာ႕ ငါးခ်ဥ္နဲ႕ ေရာႏွယ္ကာ ညသိပ္ျပီး ႏွပ္ထားတဲ႕ ငွက္ေပ်ာအူသုပ္၊ ငါးပိခ်က္အတို႕အျမဳပ္၊ တစ္ခါတစ္ရံ ၀က္သားခ်ည္းသက္သက္ျဖစ္ေစ ဝက္သားနဲ႕ ေက်ာက္ဖရံုသီးေရာလို႕ျဖစ္ေစ ေကၽြးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ေဒသမွာ စားေလ႔ရွိတဲ႕ ဟင္းေပါင္း၊ ဟင္းေလွာ္၊ မွ်စ္ခ်ဥ္ေလွာ္၊ ငရုပ္သီးေထာင္း၊ ဘာလေခ်ာင္ေၾကာ္ စသျဖင္႕ ဟင္းေတြကို ဘယ္ေလာက္မ်ားတဲ႕ လူေတြျဖစ္ပါေစ.. ႏိုင္ေအာင္ ေကၽြးေမြးဧည္႕ခံၾကရပါတယ္.. ဆန္အိတ္ေပါင္း ၄၀ေလာက္အထိ ေကၽြးရတဲ႕ ႏွစ္ေတြ ရွိခဲ႕ပါတယ္။ ထမင္းေကၽြးတဲ႕ ေနရာေတြကလည္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းရဲ႕ ၇ေနရာ ၈ေနရာမွာ အုပ္စုေတြခြဲျပီး ျပင္ဆင္ေကၽြးေမြးၾကတာပါ။ ေကၽြးေမြးတဲ႕ ေနရာတိုင္းမွာလည္း လက္မလည္ေအာင္ လူေတြ စည္ကားေနတတ္ပါတယ္။ 

ေနာက္ရက္ေတြမွာ အျခားျမိဳ႕ရြာကို ကၽြန္မတို႕ျမိဳ႕က ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ သြားၾကရပါတယ္.. ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ သြားေရာက္ၾကမဲ႕ လူမ်ားအတြက္ ရပ္ရြာက ကားစက္ေလွ စတာေတြ စီစဥ္ေပးပါတယ္.. အဲဒီမွာလည္း လာသမွ် ပရိတ္သတ္ကို ထမင္းနဲ႕ ဧည္႕ခံေကၽြးေမြးၾကပါတယ္.. ထမင္းစားေသာက္ျပီး ျမိဳ႕ထဲ ေလွ်ာက္လည္ၾကပတ္ၾက၊ အမ်ိဳးေတြအိမ္ သြားၾကနဲ႕ ေန႔လည္တစ္နာရီေလာက္မွာမွ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းကို ျပန္လာၾကျပီး ဘုန္းေတာ္ၾကီးမ်ားကို ကန္ေတာ႕ၾကပါတယ္.. လူမ်ားလြန္းတဲ႕အတြက္ အလြန္ၾကီးမားတဲ႕ ေက်ာင္းၾကီးဟာ ျပည္႕က်ပ္ေနတာမို႕ တစ္သုတ္ျပီးတစ္သုတ္ ကန္ေတာ႕ၾကရပါတယ္.. ဘုန္းၾကီးေတြကလဲ အလွည္႕က် တရားေပး၊ သီလေပးရပါတယ္.. ေက်ာင္းေပၚမွာလည္း လွဴတန္းထားၾကတဲ႕ လွဴဖြယ္ပစၥည္းေတြ ေတာင္ပံုရာပံုျဖစ္ေနတာ ျမင္ရတာ ၾကည္ႏူးဖို႕ ေကာင္းလွပါတယ္.. ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ အလွဴအတန္းရက္ေရာပံုကို အထင္းသားျမင္ႏိုင္တဲ႕ ခ်ိန္ခါလည္း ျဖစ္ပါတယ္.. ကန္ေတာ႕ျပီးတဲ႕လူေတြက ေစာင္႕ဆိုင္းေနတဲ႕ စက္ေလွမ်ား၊ ကားမ်ားနဲ႕ တစ္စီးျပည္႕တိုင္း တစ္စီးျပည္႕တိုင္း အလွည္႕က် ထြက္ခြာလို႕ ကိုယ္႕ျမိဳ႕ရြာကို ျပန္ၾကပါေတာ႕တယ္.. ညေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ႕ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ မီးထြန္းသြားၾကသူေတြက သြားၾကသလို  အိမ္တိုင္းကလည္း မီးထြန္းၾကပါေတာ႕တယ္.. မီးအလွၾကည္႕ဖုိ႕ လမ္းေလွ်ာက္သူေတြ၊ ေဗ်ာက္အုိးေဖာက္သူနဲ႕ မီးရွဴးမီးပန္းလႊတ္ၾကသူေတြ၊  ပြဲၾကည္႕သူေတြ၊ မီးအလွၾကည္႕သူေတြနဲ႕ စည္ကားဆူညံေနတဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ညေတြ ျဖစ္ပါတယ္..

အမ်ိဳးသမီးတို႔ တာဝန္


အားလံုး ေပ်ာ္ၾက၊ ရႊင္ၾကသည္






ရွမ္းက နဲ႕ ရွမ္းအိုးစည္ဝိုင္း



ေတာင္ႀကီးက မီးပံုပ်ံနဲ႔ နင္လား ငါလား :D


ဦးေရႊရိုး၊ ေဒၚမိုး ကေလး၊ လူႀကီး ႀကိဳက္ၾကသည္


ေနာက္ရက္မွာေတာ႕ အရင္ရက္က ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ မလာရေသးတဲ႕ ရြာေတြျမိဳ႕ေတြက ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ရြာကေလးဆီ ထပ္ေရာက္လာၾကျပန္ပါတယ္.. ဒီေတာ႕လည္း မေမာႏိုင္ မပန္းႏိုင္ အေကၽြးအေမြးနဲ႕ ျပန္ဧည္႔ခံၾကရျပန္ပါတယ္..  ဘုန္းၾကီးကန္ေတာ႕ လာေရာက္ၾကသူေတြကလည္း အတီးအမႈတ္ေတြ အိုးစည္ဒိုးပတ္ေတြ၊ ရွမ္းအုိးစည္ေတြ၊ ဦးေရႊရိုး ေဒၚမိုး စတဲ႕ အကအလွေတြ ရွမ္းရိုးရာ အက အလွေတြ စသျဖင္႕ စံုလင္လွပါတယ္.. ေက်ာင္းဝင္းထဲမွာ တီးသံမႈတ္သံေတြ ဆူညံေနျပီးေတာ႕ လာတဲ႕သူေတြလဲ ေပ်ာ္၊ ဧည္႕ခံသူေတြမွာလည္း ေမာေပမဲ႕ ေပ်ာ္ၾကရပါတယ္.. ေတာင္ၾကီး တန္ေဆာင္တိုင္တို႕လို မီးပံုးပ်ံ အေကာင္းစားၾကီးေတြနဲ႕ မဟုတ္ေတာင္ က်န္ေက်ာင္းကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္နဲ႕ လုပ္ထားတဲ႕ မီးပံုးပ်ံမ်ိဳးေတြလည္း လြတ္တတ္ပါေသးတယ္။  ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာလည္း လူေတြ ျပည္႕ၾကပ္ညွပ္ေနေအာင္ကို စည္ကားလွပါတယ္.. သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ရက္ ဘယ္ေလာက္ၾကာၾကာ တစ္ရြာလံုးက ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးဆင္ႏြဲရင္း ဓေလ႔ထံုးစံအလိုက္ က်င္းပၾကတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ေဒသရဲ႔ ခ်စ္စရာ မီးထြန္းပြဲေတာ္ ရက္မ်ားဘဲ ျဖစ္ပါတယ္..


အေၾကာင္းအရာနဲ႕ ပံုေတြကေတာ႕  ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးဖြားရာ ဇာတိေဒသျဖစ္တဲ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ေဒသအနီးတစ္၀ိုက္က ေက်းရြာေတြရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ပြဲေတာ္ အေၾကာင္းေလးပါ။ ဒီ သီတင္းကၽြတ္အေၾကာင္းကို လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ႏွစ္က တင္ခဲ႕ပါေသးတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ မရွိတာေၾကာင္႔ ပံုေတြ မပါခဲ႕ႏိုင္ပါဘူး။ အခုေတာ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ညီမေလးက ဓာတ္ပံုေတြ ပို႕လာတာေၾကာင္႔ ပံုေလးေတြနဲ႔ တြဲျပီး ျပန္တင္လိုက္တာပါ။ ဓာတ္ပံုေတြက အရည္အေသြးေတာ႕ သိပ္မေကာင္းလွေပမ႔ဲ ရြာရဲ႕ သီတင္းကၽြတ္ေလးကိုေတာ့ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံုေဖာ္ေပးႏိုင္လိမ္႕မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင္႕ပါတယ္။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္က သတိရေနတာျဖစ္သလို အျခားသူမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ မွ်ေ၀ခ်င္တာေၾကာင္႕ အမွတ္တရ ျပန္တင္ျဖစ္တာပါ။ အားလံုးလည္း သီတင္းကၽြတ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစ။ မိဘဆရာ ဘိုးဘြား လူၾကီးသူမမ်ားကို ကန္ေတာ႕ပန္းဆင္ႏိုင္ၾကပါေစရွင္။


ေက်ာက္စိမ္းေျမက ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

အေရွ႕က ေရးခဲ႔တဲ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ားအေၾကာင္းကို ျပန္ဆက္ရမယ္ဆိုရင္ ၁၂၄၇ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႔ေက်ာ္ (၈)ရက္ေန႕မွာ သီေပါဘုရင္ပါေတာ္မူၿပီး အဂၤလိပ္တို႕ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၾကပါတယ္။ ၄င္း အဂၤလိပ္ တို႕ကို ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ား၊ ဆမားဒူဝါစေသာ ကခ်င္ေစာ္ဘြားမ်ားက ခုခံ တြန္းလွန္ၾကသကဲ့သို႕ ကံဆီးေစာ္ဘြား တို႔မွာလည္း စစ္ေရးျပင္ဆင္ၿပီး အဂၤလိပ္တို႔ တက္အလာကို ေစာင္႔ေနခဲ႔ ပါတယ္။ အထက္ျမန္မာျပည္ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕အထိ ေရာက္ရွိလာတဲ႔ အဂၤလိပ္တို႕ဟာလည္း သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ကံဆီးနယ္အထိ ေရာက္ရွိ လာတာေၾကာင္႕ ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႔က လက္နက္လူသူမ်ားနဲ႔ ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ႕ပါတယ္။ သို႔ေပမဲ႔ အေျမာ္အျမင္ႀကီးတဲ႔  အကိုႀကီးျဖစ္သူ ကံဆီးေစာ္ဘြြား ကံဆီးေနာင္က အင္အားခ်င္း မမွ်ေသာေၾကာင္႔ မိမိဘက္မွ လူမ်ား အမ်ားအျပား ေသေၾက ပ်က္စီးမွာကို စိုးရိမ္တဲ႔အတြက္ စစ္ကို ဆက္မတုိက္ဖို႕ တားျမစ္ကာ စစ္တိုက္ျခင္းကို ရပ္ဆုိင္းျပီး အဂၤလိပ္ စစ္မင္းႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ဆံု စစ္ေျပၿငိမ္းခဲ႕ပါတယ္။ 

စစ္ေျပၿငိမ္းျပီး လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားနဲ႔ ေရာက္ရွိလာတဲ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီး ကံဆီးေနာင္ကို အဂၤလိပ္ စစ္မင္းႀကီးကလည္း ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခရီးဦးၿကိဳ ျပဳၿပီး ကံဆီး ရတနာနယ္ေျမမွာ အပ်က္အစီး တစ္ခုမွ မရွိေစရေအာင္ တာဝန္ယူပါတယ္လို႔ ဝန္ခံ ကတိေပးခဲ႕ပါတယ္။ ကံဆီးနယ္ေျမနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေစာ္ဘြားႀကီးရဲ႕ ဆႏၵကိုလည္း သိလိုပါတယ္ ေျပာတဲ႔အခါ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီးက ၄င္းအုပ္စိုးေသာ ကံဆီး ရတနာနယ္ေျမကို ယခင္ ျမန္မာဘုရင္ ေပးအားခဲ႔သည္႔အတုိင္း အပိုင္စားဆက္လက္ရလိုျပီး အဂၤလိပ္မင္းမ်ား အဖ်က္အဆီး အေႏွာက္အယွက္ မျပဳပါရန္ အလိုရွိပါတယ္လို႔ ေတာင္းဆိုတဲ႔အတြက္ စစ္မင္းႀကီးက ကံဆီးနယ္ေျမကို ယခင္ အတုိင္း အတားအဆီး၊ အဟန္႕အတားမရွိ ေစရန္ ကတိေပးျပီး ကံဆီး နယ္ေျမကို ေစာ္ဘြားႀကီးအား ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ေပးအပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီးကိုလည္း မဟာမိတ္အျဖစ္ ခ်စ္ၾကည္စြာ အေလးထားျပီး  တေပါင္းလ အခ်ိန္ေရာက္တဲ႔အခါ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕သို႔ အဂၤလိပ္မ်ား ဆုတ္ခြာသြား ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

အဂၤလိပ္စစ္မင္းၾကီးဟာ ဝိတိုရိယဘုရင္မထံ ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္းကို စာေရးသားေပးပို႔ အေၾကာင္းၾကားတဲ႔အခါ ဝိတိုရိယ ဘုရင္မလည္း ကံဆီးေစာ္ဘြားကို ႏွစ္သက္သေဘာက်ျပီး ေရႊဒဂၤါး ၁၇က်ပ္သားကို ေရႊစလြယ္ ျပဳလုပ္ျပီး ဦးထုပ္၊ ဓား၊ ဖိနပ္၊ တံဆိပ္တုံး၊ ၾကိမ္လံုး စတဲ႔ အဂၤလိပ္မင္းတို႕ရဲ႕ အေဆာင္ အေယာင္မ်ားနဲ႔ အတူ ၾကက္သေရေဆာင္ ေရႊစလြယ္ရမင္း (K.M.S ) ဘြဲ႕ကို ခ်ီးျမွင့္ျပန္တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ကံဆီးနယ္ကိုလည္း ယခင္အတိုင္း အပိုင္စားေပးအပ္ခဲ႔ျပီး ကံဆီးမွတ္တမ္းကိုလည္း အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုး မွတ္တမ္းတင္ညပီး ကံဆီးေစာ္ဘြားအားလည္း ေပးခဲ႔ပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ အဂၤလိပ္ ဘုရင္ခံ ဆီ လက္ေဆာင္ ပဏၰာမ်ား ထံုးစံအတိုင္း ဆက္သခဲ႔ရပါတယ္။  


ေနာင္ေတာ္ ကံဆီးေစာ္ဘြား ကံဆီးေနာင္ ကံကုန္တဲ႔အခါ ညီေတာ္ကံဆီးလွက ကံဆီးနယ္ကို ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးလွလက္ထက္မွာလည္း ေရႊစလြယ္ရမင္း K.S.M ဂုဏ္ဘြဲ႕ကို ဆက္လက္ခ်ီးျမွင္႕တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ အေဆာင္၁၂ေဆာင္ ပါဝင္ေသာ ကံဆီးေဟာ ၾကီးကို ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ေဆာက္လုပ္ျပီး မိခင္ႏွင္႔တကြ သားသမီး ဇနီးမယားတို႔နဲ႔ ေနထိုင္ျပီး ကံဆီး ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမကို တရားနည္းလမ္း မွ်တစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမဟာ ေရွးကထက္ ဆထက္တိုးလို႔ စည္ကားဖြံ႔ၿဖိဳးျပီး လူဦးေရးမ်ားလည္း တိုးတက္မ်ားျပားလာကာ ကံဆီးျမိဳ႕သစ္ၾကီးမွာလည္း ဗုဒၶဘာသာတရားမ်ား ထြန္းကားျပီး ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြနဲ႔ စည္းစည္ကားကား သာသာယာယာ ရွိခဲ႕ပါေတာ႔တယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


၄င္္းျမိဳ႕သစ္ေနရာဟာ ယခု ကံဆီးၿမိဳ႕ေဟာင္း ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚပံုဟာ အရင္ပိုစ္႔မွာ ေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ ကံဆီး ေစာ္ဘြားတုိ႔ရဲ႕ ကံဆီးေဟာ ေနရာေဟာင္းပါ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ အုတ္ရိုးေတြကိုသာ ေတြ႔ျမင္ရပါေတာ႔တယ္။ ဒီေဟာၾကီးေပၚမွာ မင္းတုန္းမင္းၾကီးနဲ႔ သီေပါမင္းတို႔ ခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔တဲ႔ မင္းခမ္းမင္းနားသံုး အေဆာင္ေယာင္မ်ားစြာ ရွိခဲ႔ေသာ္လည္း မီးေလာင္ျပီး အားလံုး ပ်က္စီးသြားခဲ့ရတယ္လို႔ ယခုလက္ရွိ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးေသာ ကံဆီးေစာ္ဘြား အဆက္အႏြယ္ ေစာ္ဘြားကေတာ္ အဖြားေလး ေဒၚဂ်ာဖာလုက ေျပာျပပါတယ္။ 





ျပီးခဲ႔တဲ႔ပိုစ္႔မွာ ကံဆီးေစာ္ဘြားကိုးကြယ္ခဲ႔တဲ႔ ရုပ္ပြားေတာ္လို႔ ေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ အထက္က ရုပ္ပြားေတာ္ဟာ ကံဆီးေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ တာဝန္ေပးခ်က္အရ သားေတာ္အငယ္ ကံဆီးေစာအြံက မႏၱေလး ေရႊျမိဳ႕ေတာ္သို႔ သြားေရာက္ျပီး ဘုရားကို သြန္းထု ပူေဇာ္ပင္႔ေဆာင္ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားတကာဟာ ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕သား ကံဆီးေစာအြံျဖစ္ပါတယ္။ ကံဆီးေစာအြံကို ေစာ္ဘြားေလးလို႔ အားလံုးက ေလးေလးစားစား ေခၚျခင္း ခံခဲ႔ရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္ကိုယ္စား ကံဆီးေက်ာက္စိမ္းတြင္းနယ္မွာ ေဆာင္ရြက္စရာကိစၥမ်ားကို ကူညီေဆာင္ရြက္ ၾကည္႔ရႈေလ့ရွိျပီး ဘာသာတရားလည္း ကိုင္းရိႈင္းတဲ႔အတြက္ နယ္သူနယ္သား အားလံုးတို႕က ေစာ္ဘြားေလးကို ခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသၾကျပီး လူဆိုးသူခိုးတို႔ပင္ ေစာ္ဘြားေလးကို ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။


စိတ္ေကာင္းရွိၿပီး နယ္သူနယ္သားတို႔က ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ႔ ေစာ္ဘြားေလးမွာ သက္ေတာ္မရွည္ရွာဘဲ မႏၱေလးျမိဳ႕သို႕အသြား ကံေတာ္ကုန္တယ္လို႔ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတာ ဖတ္ရပါတယ္။ မသြားခင္မွာ လက္မွာ ကိုင္ထားတဲ႔ ေရတေကာင္းျပဳတ္က်ျခင္း၊ ကံဆီးေဟာေပၚက အဆင္းမွာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားျပီး တစ္ေကာင္ ေသဆံုးတဲ႔အတြက္ ေစာ္ဘြားႀကီးတို႔ ကိုးကြယ္တဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ေစာ္ဘြားေလးကို မႏၱေလးသို႔ မသြားဖို႔ တားျမစ္ေပမဲ႔ ေစာ္ဘြားေလး ကံဆီးေစာအြံက အေရးမထားဘဲ မႏၱေလးကိုသြားခဲ႔ရာမွာ ရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ႔ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မႏၱေလးမွာ ကြယ္လြန္တဲ႔ ေစာ္ဘြားေလးရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကို အဂၤလိပ္တို႕က မွန္စီေရႊေခါင္းထဲ ထည္႔သြင္းျပီး ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ဆင္ကာ ရထားျဖင္႔ ကခ်င္ျပည္နယ္သို႕ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ႔ျပီး ကံဆီးၿမိဳ႕ အေရာက္ အေစာင္႔ အေရွာက္မ်ားနဲ႔ ဆက္လက္ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 


ေစာ္ဘြားေလး မရွိေတာ႔တဲ႔ေနာက္ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီးကဘဲ နယ္ေျမကို စည္းကမ္းနဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးၿမိဳ႕တြင္းမွာလည္း သံုးထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ၿပီး သံဃာေတာ္မ်ား သီတင္းသံုးႏုိင္ရင္ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။ လံုးခင္း၊ မိုးေကာင္း၊ အင္းေတာ္၊ နန္႔တိန္း စသည့္ၿမိဳ႕မ်ားမွာလည္း ျပသာဒ္ေက်ာင္း တစ္ေဆာင္စီ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။ ဘာသာတရားကိုင္းရႈိင္းၿပီး အလွဴအတန္း ရက္ေရာေသာ ေစာ္ဘြားႀကီးမွာ အသက္ ၆၆ႏွစ္မွာ ကံေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားႀကီး ကံေတာ္ကုန္တဲ႔အခါ ေျမးျဖစ္သူ ကံဆီးလွဆုိင္က ရာထူးကိုဆက္ခံၿပီးနယ္ေျမကို ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးေက်ာက္စိမ္းနယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေစာ္ဘြားအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္တဲ႔အခါ အခ်ိဳ႕ေသာ ေမွာ္ထိန္း၊ ေမွာ္အုပ္၊ သူႀကီးတို႔ဟာ စိတ္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ သီတင္းကၽြတ္တိုင္း ကံဆီးေစာ္ဘြားထံ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ား ဆက္သရျခင္း၊ အခြန္ေတာ္မ်ား ဆက္သြင္းရျခင္း၊ အမႈကိစၥတို႕ကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးရျခင္း၊ ေစာ္ဘြားႀကီး၏ အဆံုးအမ ခံယူရျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္ေလ႔ရွိရာ ေစာ္ဘြား ကံဆီးလွဆိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔အခါ ထိုသို႔ေသာ အမႈကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ပ်က္ကြက္သူ မ်ားျပားလာပါတယ္။ ဒီ႔အျပင္ က်န္းမာေရးမေကာင္းလွတဲ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားလွဆိုင္ကလည္း နယ္သူနယ္သားမ်ားကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ဂရုတစိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္းမရွိ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဂၤလိပ္အစိုးရက ကံဆီးေစာ္ဘြားကို ဆရာဝန္မ်ားျဖင္႔ ကုသေစတဲ႔အခါ ဆရာဝန္မ်ားက  ေနာက္ ၆လသာ ခံေတာ႔မည္ဟု ေျပာၾကတ႔ဲအတြက္ ျမစ္ႀကီးနားအေရးပိုင္ မစၥတာဟတ္က ရန္ကုန္ရွိ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံထံ အေၾကာင္းၾကားရာ ကံဆီးေစာ္ဘြား မကြယ္လြန္မီွ ေစာ္ဘြားရဲ႕ သားႀကီးအား ရာထူး လႊဲေျပာင္းေပးအပ္ရန္ မစၥတာဟတ္ကို အမိန္႕စာ ထုတ္ျပန္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေစခဲ႕ပါတယ္။ 

အေရးပိုင္ မစၥတာဟတ္ဟာ စစ္သည္တပ္သားမ်ားနဲ႔အတူ ကားမိုင္းျမိဳ႕ေတာင္တန္း ဝန္ေထာက္ မစၥတာ ေဒးဗစ္၊ ၿမိဳ႕အုပ္၊ ခရိုင္ခုပ္၊ သူႀကီး၊ ဆရာဝန္ စသည္တို႕ကို ေခၚေဆာင္ကာ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ားရွိ ကံဆီးၿမိဳ႕သို႔  လာေရာက္ၾကၿပီး ေစာ္ဘြားႀကီးရဲ႕ သားေတာ္ ဆင္ဝါးေနာင္ကို နယ္သူ နယ္သားမ်ားေရွ႔မွာ  ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ပြဲလမ္းသဘင္ က်င္းပၿပီး ဘိသိက္ ေျမာက္ေပးၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ထို ဘိသိက္ေျမာက္စဥ္ခါမွာ ကံဆီးေစာ္ဘြားသားဟာ အသက္ ၁၄ႏွစ္မွ်သာ ရွိေသးေသာေၾကာင့္ ကံဆီးသူႀကီး ဘိုးႏိုန္းဂ်ာကို ေစာ္ဘြားကိုယ္စား ကံဆီးနယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ လႊဲအပ္ေပးခဲ့ၿပီး ဆင္ဝါးေနာင္ အ႐ြယ္ေရာက္၍ ကိစၥအဝဝကို စီမံခန္႔ခြဲႏုိင္ခဲ့လ်င္ ၄င္းကံဆီးနယ္အား ျပန္လည္အပ္ႏွံရမည္ဟု လႊဲအပ္ေသာ ခန္႔စာမ်ားေပးအပ္ၿပီး ဆင္ဝါးေနာင္အား မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ ပညာေတာ္သင္ရန္ ပို႔ေဆာင္လိုက္ပါတယ္။ 


ကံဆီးနယ္ကို ေစာ္ဘြားကိုယ္စား ဘိုးႏိုန္းဂ်ာက ေစာင့္ေရွာက္ေနစဥ္မွာ အျခားေသာ ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းတို႔က ရိုေသေလးစားျခင္း မရွိဘဲ သႆေမဓ အခြန္ေတာ္မ်ားကို ယခင္ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ားထံ ဆက္သြင္းေနက် အတိုင္း ယခု ဘိုးႏိုန္းဂ်ာထံသို႔ မဆက္သြင္းေတာ့ဘဲ ကာမိုင္းၿမိဳ႕ ေတာင္တန္း ဝန္ေထာက္ထံသို႕သာ ဆက္သြင္းၾက ပါေတာ့တယ္။ ထိုအခ်ိန္ကစလို႔ အျခားေသာ ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္း၊ သူႀကီးတို႔သည္လည္း ဝန္ေထာက္႐ံုးသို႔သာ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြင္းခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ထို႔ေၾကာင္ ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား ရရွိေနၾက အခြန္ေတာ္မွာ ေလ်ာ့ပါး သြားခဲ့ပါတယ္။ 


မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့ ဆင္ဝါးေနာင္ဟာ အသက္ (၁၆) ႏွစ္ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အခါ ဖခင္ ေစာ္ဘြားႀကီး ကြယ္လြန္သည့္ သတင္းကို ရရွိတဲ့ အတြက္ ကံဆီးနယ္ကို ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနေသာ ကံဆီးသူႀကီး ဘိုးႏိုန္းဂ်ာထံမွ နယ္ကို ျပန္လည္လက္ခံရယူၿပီး ကံဆီးေစာ္ဘြား အျဖစ္ စတင္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္ေတာ္ကို ကံဆီးၿမိဳ႕မွ လံုးခင္းသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ပါတယ္။ ထိုသို႔လံုးခင္းမွာ  ေနထိုင္ၿပီး နယ္သူနယ္သားမ်ားအား အုပ္ခ်ဳပ္ေနစဥ္မွာ မႏၱေလးတြင္ ေက်ာင္းတက္သည့္ ေငြမ်ားမွာ က်ံသဟင္း ဟုေခၚသည့္ တရုတ္ေလာပန္းထံမွ ေခ်းယူထားသည့္ေငြမ်ား ျဖစ္သည္ဟု တရုတ္ေလာပန္းက တရားစြဲဆို လာခဲ့ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားအား မလိုလားသည့္ ေဆြမ်ိဳး တခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေမွာ္အုပ္ေမွာ္ထိန္းမ်ားက တရုတ္ေလာပန္းဘက္မွ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း သက္ေသခံၾကေသာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္အစိုးရက ကံဆီးနယ္ကို တရုတ္ေလာပန္းထံ (၅)ႏွစ္ ေပးအပ္ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ (၅)ႏွစ္ျပည့္ေသာ အခါမွ ကံဆီးနယ္ကို ျပန္လည္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ 


ထိုအခ်ိန္မွ စကာ ကံဆီးနယ္ကို စနစ္က် တရားမွ်တစြာ ျပန္လည္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရာ ကံဆီးေက်ာက္စိမ္းနယ္မွာလည္း အလြန္ စည္ကားတိုးတက္လာပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြား ဆင္ဝါးေနာင္ဟာ မိမိသားေတာ္မ်ားကို သာ့သနာ့ေဘာင္သို႔ သာမေဏမ်ားအျဖစ္ သြတ္သြင္းေပးခဲ့ျခင္း၊ ရဟန္း သံဃာမ်ားကို ကံထပ္ျခင္း၊ ၿမိဳ႕ရြာ မ်ားစြာတို႔တြင္ သံဃာေတာ္မ်ား အတြက္ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းျခင္း၊ မႏၱေလးေတာင္တြင္ ေစာင္းတန္းမ်ား၊ ေလွခါးမ်ား လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေက်ာက္စိမ္းတုံုးမ်ားျဖင့္ ဘုရားႏွစ္ဆူ ထုလုပ္ကိုးကြယ္ျခင္း စေသာ အလွဴဒါနမ်ား၊ ဘာသာေရး ကိစၥမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။
 


သကၠရာဇ္ ၁၂၈၅-ခုႏွစ္ မွာ အလ်ား(၆)ေပ (၇) လက္မ၊ လံုးပတ္ (၄) ထြာ ရွိ ညိဳနက္ေရာင္ အဆင္းရွိေသာ ဆင္စြယ္ (၂) ေခ်ာင္းကို လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ထိုဆင္စြယ္ဟာ လက္ခံရရွိစဥ္က အညိဳ အကြက္မ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း ၾကာေသာအခါ အနက္ေရာင္သို႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ထိုဆင္စြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို တင္သည့္ ခံုေပၚမွာ ထိပ္ဖ်ားမ်ားကို (၄) လက္မ ခန္႔ အကြာ အေနအထားနဲ႔ အေသအခ်ာ တင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားမွာ ဆင္စြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားမ်ားဟာ တျဖည္းျဖည္း ေကြးညႊတ္လာၿပီး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ထိပ္ဖ်ားျခင္း ၾကက္ေျခခတ္ အေနအထားသို႔ တိုင္ေအာင္ ေကြးညႊတ္ သြားခဲပါတယ္။ အဲဒီလို ေကြးညႊတ္သြားခဲ့ေပမယ့္ ဆင္စြယ္မ်ားရဲ႕ မူလ အလ်ားနဲ႔ လံုးပတ္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ၁၂၉၈-ခုႏွစ္မွာ စစ္ကိုင္းမင္းႀကီး ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမသို႔ လာေရာက္ခဲ့စဥ္ ၄င္းဆင္စြယ္အား ဓာတ္ပံုရိုက္ယူျခင္း၊ အတုိင္းအတာမ်ား တိုင္းတာျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ရာ သူတို႔ အဂၤလန္တြင္လည္း ထိုဆင္စြယ္နက္မ်ိဳး ရွိေသာ္လည္း ယခု ဆင္စြယ္မွာ ပိုမိုႀကီးမားေၾကာင္း ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။

၁၂၉၄-ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တတိယ  ဘုရင္ခံက အမႈထမ္းေကာင္း ေရႊတံဆိပ္ (A.T.M)၊ ေငြဓား၊ ေသနတ္ (၁၂) လက္၊ ဦးထုပ္၊ ဖိနပ္၊ တံဆိပ္တံုး၊ ဝတ္စံု စသည္တို႔ႏွင့္ အထူးအခြင့္ အာဏာမ်ား အပ္ႏွင္းခံရေသာေၾကာင့္ ေတာင္တန္းေဒသမွာ အႀကီးဆံုး ေစာ္ဘြား(ဒူဝါ) ျဖစ္လာပါတယ္။ ေစာ္ဘြားရရွိခဲ့ေသာ အမႈထမ္းေကာင္း ေရႊတံဆိပ္မွာ ေရႊခ်ိန္ (၁၀) က်ပ္သား ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကာလမ်ားမွာေတာ့ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕ ကံဆိုးတဲ့ ကာလမ်ားလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမမွာ အမႈအခင္းမ်ား၊ ျပႆနာမ်ားႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုင္ရာကိစၥမ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းတို႔ကလည္း အဂၤလိပ္အစိုးရထံ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသြးထိုး ကုန္းတိုက္ၾကရာ ေနာက္ဆံုးတြင္ အဂၤလိပ္တို႔က ကံဆီးနယ္ကို သိမ္းယူခဲ့ပါေတာ့တယ္။


ဒုတိယ ကမာၻစစ္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ့ အခါ ဂ်ပန္တို႔က ေလယာဥ္ႏွင့္ ဗံုးက်ဲတုိက္ခုိက္တဲ့ အတြက္ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္တို႔ဟာ ၄င္းေက်ာက္စိမ္းနယ္ကို ေစာ္ဘြားႀကီးထံ ျပန္အပ္ၿပိး အိႏၵိယသို႔ ဆုတ္ခြာ သြားၾကပါတယ္။ ၁၃၀၄-ခုႏွစ္မွာ တရုတ္စစ္တပ္မ်ား ဝင္ေရာက္လာျပီး လံုးခင္းရြာတြင္ တပ္စြဲကာ ဂ်ပန္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရန္ စီစဥ္ျပန္တဲ့ အတြက္ ရပ္ရြာလူထုႏွင္႔ ရဟန္းသံဃာတို႔မွာ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ားဖက္သို႕ တိမ္းေရွာင္ရျပန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ား အလံုးအရင္းနဲ႔ ဝင္လာတဲ့ အခါ တရုတ္စစ္တပ္မ်ားမွာ ခုခံျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ ပစၥည္းမ်ားကို အလိုရွိရာတို႕ကို ရသမွ် သိမ္းယူကာ မသိမ္းႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား၊ အိမ္ယာမ်ားကို မီးရႈိဳ႕ဖ်က္ဆီးကာ တရုတ္ျပည္ထဲသို႔ ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ၾကရာ ေက်ာက္္စိမ္းနယ္ေျမမွာ အပ်က္အစီး အဆံုးအရႈံးမ်ားျဖင္႔ ဒုကၡပင္လယ္ေဝကာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕ ေဟာေတာ္ႏွင့္ အိမ္ေတာ္ေတြမွာလည္း မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ရတဲ့ အတြက္ မင္းတုန္းမင္း ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ေသာ အေဆာင္အေယာင္မ်ား၊ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား စသည္တို႔မွာလည္း ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံုးခဲ့ရပါတယ္။


ထို႔ေနာက္ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေဒသမွာ ဂ်ပန္၊ အဂၤလိပ္ တစ္လွည့္စီျဖင့္ ေရာက္ရွိလာၿပီး စစ္ပြဲဒဏ္၊ ဗံုးဒဏ္တို႔ကို ျပင္းထန္စြာ ခံစားခဲ့ၾကရမွာ ျမန္မာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရး ရမွသာ ျပန္လည္ ၿငိမ္းခ်မ္းခဲ့ရပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုလက္ထက္ အေရာက္မွာေတာ့ ေစာ္ဘြားႀကီး ထံမွာ ရွိေနတဲ့ ဆင္စြယ္နက္ကို တိုင္းသူျပည္သားမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျမင္ေတြ႔ၾကည့္႐ႈႏိုင္ၾကရန္အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိ႕သို႔ (၃)ႏွစ္ ယူေဆာင္ျပသခြင့္ ျပဳပါရန္ ကံဆီးေစာ္ဘြား ဆင္ဝါးေနာင္ထံ ေတာင္းဆိုခဲ့ရာ ေစာ္ဘြားလည္း ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ အတြက္ အမ်ားျပည္သူမ်ား ျမင္ေတြ႔ ၾကည့္႐ႈခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ (၃)ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အခါမွာေတာ႔ ဆင္စြယ္ (၂)ေခ်ာင္းလံုး ေစာ္ဘြား ထံသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႕ေသာ္ ထိုဆင္စြယ္မွာ ယခုအခါတြင္ ဘယ္ဆီသို႔ေရာက္သြားသည္ မသိရေတာ႔ဘဲ ေစာ္ဘြားၾကီးတို႔အိမ္တြင္ မရွိေတာ႔ေၾကာင္းသာ သိရပါတယ္။

ထို႔ေနာက္တြင္ ျမန္မာအစိုးရ အတြက္ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမႏွင့္ သက္ဆုိင္တဲ့ ကိစၥအဝဝကို ကံဆီး ေစာ္ဘြားႀကီးက အကူအညီေပးခဲ႔ရသလို သားျဖစ္သူ ကံဆီးဒူဝါေနာ္ေအာင္ကလည္း ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရပါတယ္။  သကၠရာဇ္ ၁၃၁၆ (၁၉၅၅-ခုႏွစ္) ၊ ျပာသိုလျပည့္ေက်ာ္ (၂) ရက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ဆာဘဦး က ေရႊ (၇) က်ပ္သားရွိေသာ ေရႊဆြဲျပား တံဆိပ္ႏွင့္ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ ဘြဲ႔တို႔အား ကံဆီးေစာ္ဘြား ဆင္ဝါးေနာင္၏ သားျဖစ္သူ ကံဆီး ဒူဝါေနာ္ေအာင္ကို ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၃၁၇-ခု၊ အသက္ (၆၃) ႏွစ္တြင္ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီး ကြယ္လြန္တဲ့ အတြက္ သားျဖစ္သူ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ကံဆီး ဒူဝါေနာင္ေအာင္ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးတစ္စုတို႔က မူလေနရင္းရပ္၊ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ား ကံဆီးၿမိဳ႕ေဟာ္ေတာ္ကို ယူေဆာင္ၿပီး ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ေျမျမွပ္ သၿဂိဳလ္ခဲ့ပါတယ္။

 ကံဆီးေစာ္ဘြား၏ ပံုတူပန္းခ်ီ
  ကံဆီး  ေစာ္ဘြားကေတာ္ ဓာတ္ပံု


ေစာ္ဘြားကံဆီးဒူဝါေနာ္ေအာင္ရဲ႕ ဇနီးမွာ အဖြားေလး ေဒၚဂ်ာဖာလု ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားကေတာ္ဟာ ယခုထိတိုင္ သက္ရွိထင္ရွား က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားနဲ႔ လံုးခင္းရြာမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ေနပါတယ္။ ေစာ္ဘြားကေတာ္ရယ္လို႔ လူသိမ်ားတဲ႔ အဖြားေလးကို ကၽြန္မတို႔ ေဒသခံမ်ား အားလံုးကေတာ႔ အဖြားေလးလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္းကို စာေရးမယ္လို႔ ဆံုုးျဖတ္ျပီး အဖြားေလးတို႔ အိမ္ကို သြားေရာက္ၿပီး ကြ်န္မသိခ်င္တာေတြကို ေမးျမန္းတဲ့အခါ အဖြားေလးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပပါတယ္။ အဖြားေလးတို႔ ဆီမွာ ရွိေနတဲ့  (ပဗၺတရာဇာဘြဲ႕ခံ) ကံဆီးမွတ္တမ္း အထၳဳပၸတၱိ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မ အခုေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားအားလံုးဟာ ထို အထၳဳပၸတၱိ စာအုပ္ကို ကိုးကားၿပီး ေရးသားထားတာျဖစ္ပါတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ကံဆီးေစာ္ဘြားအဆက္ဆက္ ရရွိခဲ႔တဲ႔ စလြယ္မ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုပါ။ မွန္ေဘာင္သြင္းထားတာကို ရိုက္ထားရတာမို႔ အလင္းျပန္တဲ႔အတြက္ သဲသဲကြဲကြဲ မျဖစ္ဘဲ စာလံုးေတြထပ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႔အား မင္းတုန္းမင္းၾကီး ခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔တဲ႔ ရတနာေရႊေမာင္းမ်ား

ကြ်န္မသိလိုသမွ် အခ်က္အလက္ေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေျဖၾကားေပးၿပီး အဖြားေလးတို႔ အိမ္တြင္ သိမ္းဆည္းထားေသာ ရွားရွားပါးပါး က်န္ခဲ့တဲ့ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး ခ်ီးျမွင့္ေတာ္ မူခဲ့သည့္ ရတနာ ေ႐ႊေမာင္းေတာ္အား ဓာတ္ပံု ရိုက္ခြင့္ေပးခဲ့ေသာ ေစာ္ဘြားကေတာ္ အဖြားေလးအား အထူး ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးစကား ေျပာၾကားလိုပါတယ္ရွင္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္တစား လာဖတ္ေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း စာဖတ္သူမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္႐ွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ကြ်န္မတို႔ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမကို အပိုင္စားခဲ့ၾကေသာ ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား အေၾကာင္းကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္ရွင္။



မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးလည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ရွင္...


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေက်ာက္စိမ္းေျမက ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား





ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ပိုစ္႔မွာ အစပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ အတိုင္း ဒီပိုစ္႔မွာေတာ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားေခၚ ကံဆီး ဒူဝါအေၾကာင္း ဆက္ေရးပါ႔မယ္ရွင္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားလို႔ ေခၚရၿခင္းအေၾကာင္းရင္းက ကၽြန္မတို႕ ဖားကန္႔ေဒသ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း နယ္ေၿမမွာ ယခုတိုင္ ရွိဆဲၿဖစ္တဲ့ ကံဆီးၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ကခ်င္ၿပည္နယ္ဆိုတာ ဟိုးယခင္ ကတည္းက ကခ်င္ လူမ်ိဳး ေတြနဲ႔ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားဆံုး ေနထိုင္ခဲ႔တဲ႔ ေဒသ ၿဖစ္ပါတယ္။ ယခင္အခ်ိန္ ဘုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ ကတည္း က ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကို မိုးညွင္း ေစာ္ဘြား၊ မိုးေကာင္း ေစာ္ဘြား၊ မိုးမိတ္ ေစာ္ဘြား စသၿဖင္႔ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္သလို ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကိုေတာ႔ ဆမားဒူဝါ စသည္ၿဖင့္ ဒူဝါေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း နယ္ေၿမဟာလည္း ယခင္က မိုးေကာင္းေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ နယ္ေၿမအတြင္းမွာ ပါဝင္ခဲ႔ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ယခုခ်ိန္ထိ ေက်းရြာ၊ ေတာင္တန္းတို႔ဟာ ရွမ္းနာမည္မ်ား ေခၚတြင္ထား တာကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ ပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေဒသမွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔ ေနထိုင္စဥ္မွာ ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေတာင္တန္း ေဒသေတြ မွာ ေနထိုင္တဲ႔ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္ျခင္းကို ခံရေသာေၾကာင္႔ အၿခားေသာ နယ္ေၿမမ်ားကို ေၿပာင္းေရြ႔သြား ခဲ႔ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း အနီးတစ္ဝိုက္မွာ ရပ္ရြာမ်ား တည္ေထာင္ ကာ ေနထိုင္ က်က္စားခဲ့ ၾကရာမွာ ေတာင္ေပၚ ေတာင္ထိပ္မ်ားမွာသာ ရပ္ရြာမ်ားကို အခိုင္အခံ့ တည္ေထာင္ေနထိုင္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြာအနီးဝန္းက်င္က အခ်ိဳ႕ေသာ ေတာင္ေပၚ ေတာင္တန္းေတြ ေပၚမွာ ဟိုးယခင္တုန္းခါက ေနထိုင္ခဲ႔ၾကေသာ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ ရြာေနရာေတြ၊ လမ္းမႀကီးၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေဟာင္းေတြ၊ ခံတပ္ ေနရာေတြ ရွိခဲ႔တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ထိုစဥ္ကတည္းက ဗုဒၶဘာသာ ကိုးကြယ္ေသာ္လည္း ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကခ်င္လူမ်ိဳးတို႔ဟာ  နတ္ကိုသာ ပူေဇာ္ပသတဲ႔ အေလ႔အထ ရွိၾကပါတယ္။ ခ်င္းလူမ်ိဳးနဲ႔ ကခ်င္လူမ်ိဳးတို႔ဟာလည္း အေစာပိုင္းမွာ ညီရင္း အစ္ကိုမ်ားလို သင့္ၿမတ္ခ်စ္ခင္စြာ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္နဲ႔အမွ် ခ်င္းနဲ႔ ကခ်င္တို႔ဟာ စိတ္သေဘာထား မသင့္မၿမတ္ၿဖစ္ လာကာ ရန္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာရၿပီး စစ္တိုက္ၾကသည္ အထိ ျပင္းထန္လာခဲ႕ ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အဲဒီေဒသေတြမွာ ေနထိုင္တဲ႔ ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔ဟာ ခ်င္းျပည္နယ္ရွိ ယခုေနထိုင္တဲ႔ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ား ဆီကို ေျပာင္းေရြ႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႔ ေျပာင္းေရြ႔သြားၿပီးေနာက္မွာ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းန႔ဲ ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ အခ်ိဳ႕ေသာ နယ္ေျမမ်ားကို ခြဲေဝ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကပါတယ္။ 

ေက်ာက္စိမ္းတြင္း နယ္ေျမအနီးက ကံဆီးၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူကေတာ႔ မရစ္မ်ိဳးႏြယ္စု ၿဖစ္တဲ႔ နိန္တူလူ ၿဖစ္ပါတယ္.. သူဟာ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ား ဖာလဲေတာင္ေျခရင္းနားမွာ ၿမိဳ႕ရြာအသစ္ တည္ေထာင္ၿပီး ကခ်င္ မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားနဲ႕ ေနထုိင္ ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီလိုေနထိုင္ရင္း အခ်ိန္ၾကာတဲ႔အထိ  သားသမီး မထြန္းကားေသာေၾကာင္႔ အမ်ိဳးအဆက္ အႏြယ္ ၿပတ္မွာ စုိးတဲ႔အတြက္ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကို လက္ထပ္ယူခဲ႔ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ ရွမ္း အမ်ိဳး သမီးၿဖစ္သူဟာ ကိုယ္ဝန္ ရွိလာတဲ့အတြက္ အားလံုးက ဝမ္းေၿမာက္ၾကၿပီး ကံဆီးဆ ၊ ကံဆီးဆ ဟု ေရြရြတ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကံဆီးဆ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္က ဝမ္းပိုက္မွ ကေလးရွိၿပီလို႔ ဆိုလိုတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က စလို႔ ေမြးလာတဲ႔ကေလးကို ကံဆီး အမည္ပါေအာင္ မည္႔ေခၚၿပီး “ကံဆီး တဲဖာကန္႔” လို႕ အမည္ေပးလာခဲ႔ရာ ခုခ်ိန္ထိတိုင္ ကံဆီးမ်ိဳးႏြယ္တို႔မွာ မိမိတို႕နာမည္မ်ားေရွ႔မွာ ကံဆီးဟူေသာ မ်ိဳးရိုးနာမည္ကို ထည္႔သြင္း ေခၚဆို လာခဲ႔ၾကတာ ၿဖစ္ပါတယ္။ တဲဖာကန္႔ (တိုင္ ဖာကန္႔) အမည္ကေတာ႔ ရွမ္း အမ်ိဳးသမီးက ေမြးေသာ ကေလးလို႔ အဓိပၸါယ္ ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

ကံဆီးတဲဖာကန္႔မွ သားၿဖစ္သူ ကံဆီးေစာရာ၊ ကံဆီးေစာရာ၏သား ကံဆီးေစာကင္၊ ကံဆီးေစာကင္သား ကံဆီးဝရာတူ ၊ကံဆီးဝါရာတူသား ကံဆီးေစာကိန္၊ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ စသၿဖင္႔ အစဥ္အဆက္ ကံဆီးအမည္မ်ား ပါဝင္ခဲ႔ပါတယ္။ ကံဆီးဝါရာတူ လက္ထက္မွာ ၿမိဳ႕ကို အၿခားေနရာသို႔ ေရြ႔ေၿပာင္းခဲ႕ပါတယ္။ ကံဆီးဝါရာတူရဲ႕သား ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရွမ္းၿမိဳ႕ၿဖစ္တဲ႔ မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕ရဲ႕ ေပၚမိုင္း (ၿမိဳ႕အုပ္) အိမ္မွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်ာင္းေနစဥ္ အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ စာေပ မ်ားကို ေလ႔လာ သင္ယူေစၿပီး သာမေဏအၿဖစ္ပါ သြပ္သြင္းေပးခဲ႔ကာ လူပ်ိဳအရြယ္ ေရာက္ခ်ိန္ မွာေတာ႔ ေပၚမိုင္းၿဖစ္သူဟာ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ေက်ာင္းမွ ၿပန္ေခၚလာခဲ႔ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာ ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ၿပဳခ်ိန္မွာေတာ႔ ေပၚမိုင္းဟာ သူ႔ရဲ႕သမီးၿဖစ္သူ စံသာမိနဲ႔ လက္ထပ္ ထိမ္းၿမားေပးခဲ႔ ပါတယ္။ 

ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္မွာ ေပၚမိုင္းသမီး စံသာမိနဲ႔ ေမြးဖြားတဲ႔သမီးေပါင္း ၅ေယာက္ရွိၿပီး နာမည္မ်ားကိုလည္း အဖဘက္လုိက္ကာ ကံဆီးကန္၊ ကံဆီးေနာင္ဂ်ာ၊ ကံဆီးလွေတာင္၊ ကံဆီးေရာင္ သမီး စအိန္ကံဆီး ေရာင္ စသၿဖင္႔ အမည္ေခၚတြင္ပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ရဲ႕ ဖခင္ၿဖစ္သူ ကံဆီးဝါရာတူ ကြယ္လြန္ေသာအခါ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕အထိ ေက်းကၽြန္မ်ားက လာေရာက္ေခၚေဆာင္ၾကတဲ႔အတြက္ ဇနီးၿဖစ္သူ စံသာမိနဲ႔အတူ သားသမီး မ်ားကို ေခၚေဆာင္ကာ ဖာလဲသို႕ ၿပန္လာၿပီး လက္ေအာက္ ငယ္သားမ်ားနဲ႔ နယ္သူနယ္သားမ်ားကို တရား နည္းလမ္းနဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ လိမၼာယဥ္ေက်းစြာ စကားကို ဆိုတတ္ျပီး ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္တ႔ဲအတြက္ လူခ်စ္ လူခင္လည္း မ်ားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ အမတ္မ်ားနဲ႔လည္း သင္႔ၿမတ္ခ်စ္ခင္ၿခင္း ရွိပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း တစ္ဝိုက္ရွိ အၿခားေက်းရြာမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ သူႀကီးမ်ားနဲ႔လည္း ပလဲနံပ သင္႔ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း သူႀကီးတို႔ အစည္းအေဝးမ်ား က်င္းပလွ်င္လည္း ကံဆီးစေမာ့ေနာင္မွာ မပါမၿပီးၿဖစ္ၿပီး အႀကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းမ်ား လည္း ေပးတတ္သူ ၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းမွာလည္း ေက်ာက္စိမ္း တူးေဖာ္ သူမ်ားနဲ႔ စည္ကားစၿပဳခ်ိန္ ၿဖစ္ပါတယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မႏၱေလးရတနာပံု ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးမွာ စိုးစံေနသူက မင္းတုန္းမင္းႀကီးၿဖစ္ပါတယ္။ နန္းေတာ္နဲ႕ အဝင္အထြက္ အဆက္အဆံရွိတဲ႔ မိုးေကာင္းအမတ္မ်ားက ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ ဘုရင္မင္းၿမတ္ထံ ဆက္သဖို႔ ကံဆီးစေမာ့ေနာင္ထံ စာပို႕ၿပီး တိုက္တြန္းၾကတဲ့အတြက္ ငိုးပင္းေမွာ္ကေန တူးေဖာ္ ရရွိတဲ႔  လူဆယ္႔ေၿခာက္ေယာက္ ထမ္းရေသာ ေက်ာက္စိမ္းတုံးႀကီး ရွိပါတယ္လို႔ အေၾကာင္းျပန္တဲ႔အခါ ၄င္းေက်ာက္စိမ္းကို ဘုရင္းမင္းႀကီးထံ အလွ်င္အၿမန္ ဆက္သသင္႔ေၾကာင္း တုိက္တြန္းၿပန္ပါတယ္။ ထုိ႕ေၾကာင္႔လည္း ၄င္း လူဆယ္႕ေၿခာက္ေယာက္ ထမ္းရေသာ ေက်ာက္စိမ္းတံုးကို မႏၱေလးေနၿပည္ေတာ္ရွိ မင္းတုန္းဘုရင္ထံ ဆက္သပါေတာ႔တယ္။ အလြန္ၾကီးတဲ႔ ေက်ာက္စိမ္းတုံုးကို မိမိထံ ဆက္သလာတာကို ၿမင္ရတဲ႔ မင္းတုန္းဘုရင္လည္း အားရဝမ္းသာ ရွိေတာ္မူၿပီး ေက်ာက္စိမ္းပိုင္ရွင္ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ခ်ီးၿမွင္႔ေျမာက္စား လိုတဲ႔အတြက္ မ်ိဳးရိုးဇာတိကို ေမးၿမန္းပါတယ္။

ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ မ်ိဳးရိုးၿဖစ္ၿပီး ဇနီးၿဖစ္သူ စံသာမိမွာလည္း ေရႊတိုက္စရင္းဝင္ မိုင္းေတာင္းေပၚမိုင္းရဲ႕ သမီးဆိုတာ သိရတာေၾကာင္႔ ကံဆီးနယ္ေျမေဒသက ႀကီးက်ယ္ထင္ရွားတဲ႕ ဖာလဲေတာင္ကို အမွီၿပဳၿပီး ဖာလဲေတာင္စားဟူေသာ ဘြဲ႕ထူး အမည္နဲ႕တကြ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၆ခု နတ္ေတာ္လၿပည္႔ေက်ာ္ ၆ရက္ေန႔မွာ ေရႊထီး၊ ေရႊဓါး၊ ေရႊဖလား၊ ေရႊစလြယ္တို႔နဲ႔အတူ အၿခားေသာ မင္းခမ္းမင္းနား အသံုးအေဆာင္မ်ားကို ခ်ီးၿမွင္႔ၿပီး ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေၿမကိုပါ အပိုင္စားေပးအပ္ပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ေပးေသာ ဘြဲ႔အမည္ကို ေရးထုိးထားတဲ႔ စာခၽြန္ေပၚမွာ ေဖာ္ၿပထားတာကေတာ့ “မိုးေကာင္းၿမိဳ႕၊ ပါလိုက္ဦးရူးေတာင္စား၊ ပါလိုက္ ပဗၺတရာဇာကိုဝ္ ” လို႔ ေရးထိုးထားပါတယ္တဲ႔။ ပါလိုက္ ဦးရူးဆိုတာ ကံဆီးၿမိဳ႕အနီးက ရွမ္းဘာသာၿဖင္႔ ေခၚဆိုေသာ ဖာလဲေတာင္ကိုဆိုလိုၿပီး ဦးရူးဆိုတာကေတာ႕ ခုလက္ရွိ ဥရုလို႕ေခၚတဲ႔ ဥရုေခ်ာင္းရဲ႕ အမည္ၿဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က စလို႔ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေဒသ တစ္ဝိုက္မွာ ရွမ္းနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားက ကံဆီးေစာ္ဘြားရယ္လို႔ ေခၚၾကၿပီး ကခ်င္ လူမ်ိဳးတို႔က ကံဆီး ဒူဝါရယ္လို႔ ေခၚတြင္လာတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ ခ်ီးျမွင္႔ခံရေသာ ေရႊစလြယ္မွာ ၉သြယ္ရိွေသာ ေရႊစလြယ္ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဘုရင္ အသံုးျပဳေသာ ေရႊစလြယ္မွာ ၂၄သြယ္ၿဖစ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕မင္းသံုးစလြယ္မွာ ၂၁သြယ္၊ မင္းညီမင္းသားသံုး စလြယ္မွာ ၁၈သြယ္၊ မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးသံုး စလြယ္မွာ ၁၅သြယ္၊ ေသနာပတိ၊ ဘုရင္႔ ပုဏၰားေတာ္တုိ႕ သံုးေသာစလြယ္မွာ ၁၂သြယ္၊ ၿဗဟၼဏမ်ိဳးတို႔မွာ ၉သြယ္၊ ေခေၾတ ပုဏၰားတို႔မွာ ၆သြယ္၊ ဗိသွ်ပုဏၰားတို႔မွာ ၃သြယ္ စသၿဖင္႔ စလြယ္ အသီးသီး ဆင္ၿမန္းရပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ရရွိေသာ စလြယ္မွာ ေရႊခ်ိန္၂၇က်ပ္သားရွိၿပီး တစ္သြယ္လွ်င္ ေရႊႀကိဳးမွ်င္ ၂၂မွ်င္ပါဝင္ၿပီး ၿခေသၤ႕၊ လူပ်ံ၊ ေဒါင္း၊ ယုန္ရုပ္ႏွင္႔ ပန္းခက္အလိမ္မ်ားနဲ႔ ဘယက္တန္ဆာ ၄ခုပါဝင္ေသာ ၉သြယ္ေရႊစလြယ္ၿဖစ္ပါတယ္။ စစ္ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေဒသကို  ဂ်ပန္မ်ားပါ ေရာက္ရွိ လာၿပီး မီးရိႈ႕ဖ်က္ဆီး မႈမ်ားေၾကာင္႔ စလြယ္နဲ႔ အျခားေသာ နန္းတြင္း အသံုးအေဆာင္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား မီးထဲပါသြားခ႔ဲရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား အျဖစ္ေတာ႔ ဓာတ္ပံုမ်ားသာ က်န္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ 
ပံုမွာ မင္းတုန္းဘုရင္ ခ်ီးျမွင္႕သည္႕ ကိုးသြယ္ေသာစလြယ္မ်ား၏ပံု (ပဗၺတရာဇာဘြဲ႔ခံ ကံဆီးေစာ္ဘြား စေမာ႔ေနာင္ ) ဆိုျပီး ေရးထိုးထားပါတယ္။ 


ကံဆီးေစာ္ဘြားရရွိတဲ႔ ထီးဟာလည္း အနီအဝါ ႏွစ္လက္ျဖစ္တာေၾကာင္႔ သက္ဦးဆံပိုင္လို အထူးအာဏာရရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အျခားေသာ  နန္းတြင္း အသံုးအေဆာင္မ်ားျဖစ္တဲ႔ ေမာက္ရွည္၊ ေရႊေျခနင္း၊ ခက္ရင္း၊ လွံခြ၊ လွံမ၊ လွံခၽြန္း၊ ကိုယ္လြန္း၊ ၾကယ္စီဇာျပင္၊ ေရႊျခည္ဝတ္လဲ ၊  ေရႊဓါး၊ ေရႊဖလား၊ ေရႊေဝါ၊ ေရႊေရတေကာင္း၊ မေနာလင္ဗန္း၊ ျခေသၤ႕ တံဆိပ္တုံးမ်ား၊ ထီးနီ။ မီးစေကာက္ေသနတ္၊ ဖားစည္ေလးလံုး၊ အမတ္၊ မိဖုရားနဲ႔ သားသမီး စစ္သည္မ်ားဝတ္ဆင္ရန္ ဝတ္လဲေတာ္ အဆင္တန္ဆာမ်ား စသည္႔တို႔နဲ႔ အေဆာင္အရြက္မ်ားစြာကို ခ်ီးျမွင္႕တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၄င္းအဆင္တန္ဆာမ်ားကိုလည္း မင္းတုန္းမင္းၾကီးထံ အခစားဝင္ေရာက္တဲ႔အခါမွာ အျပည္႔အစံု ဝတ္ဆင္ျပီး အေဆာင္အရြက္မ်ား ေနာက္ေတာ္ပါမ်ားနဲ႔အတူ ဝင္ေရာက္ခစားရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

ဖာလဲသူႀကီး ကံဆီးစေမာ့နာင္မွာ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ ခ်ီးျမွင္႔ေျမာက္စားျခင္းကို ခံရသည္႔သတင္းကို ေယာကၡမျဖစ္သူ မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕စား ေပၚမိုင္းနဲ႔တကြ မိုင္းေတာင္းရွိ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႕ ၾကားသိတဲ႔အခါ အလြန္ဝမ္းသာ  မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ၾကတဲ႕ ရွမ္းလူမ်ိဳးအခ်ိဳ႕ တို႔ဟာလည္း ဖာလဲနယ္ေျမ ကံဆီးျမိဳ႔သို႕ေျပာင္းေရြ႕လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီခါမွာ ဖာလဲနယ္ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕နယ္ေျမမွာ လူေနမ်ားျပားလာၿပီး အေကာက္အခြန္ လည္း နည္းပါး၊ ခိုးဆိုးလုယက္မႈလည္း မရွိေသာေၾကာင္႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕ တန္ခိုးအာဏာလည္း ၾကီးမား လာပါေတာ႔တယ္။ ေစာ္ဘြားၾကီးကလည္း နယ္သူနယ္သားမ်ားကို တရားသျဖင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ျပီး ၾကည္႕ရႈေစာင္႔ေရွာက္ တဲ႔အတြက္ အျခားေသာ နယ္မ်ားမွပါ ကံဆီးနယ္ထဲကို ဝင္ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားဟာ ေက်ာက္စိမ္း တြင္းရွိ ေမွာ္နယ္ေျမ အသီးသီးကို ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းမ်ားထားကာ ရွမ္းလူမ်ိဳးအမ်ားစု ေနထိုင္လွ်င္ ရွမ္းကို အုပ္ခ်ဳပ္ေစျပီး ကခ်င္လူမ်ိဳး အမ်ားစု ေနထိုင္ရာကိုေတာ႔ ကခ်င္သူၾကီးမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ႔ပါတယ္။ 

ကံဆိီးေစာ္ဘြားေခတ္က ေက်ာက္စိမ္းတြင္းမွာ အခြန္ေတာ္ ေကာက္ခံပံုမွာ ေက်ာက္မ်ားကို တစ္နယ္တေက်းသို႔ သယ္ေဆာင္လိုတဲ႔အခါ လူ၊ ဆင္ တို႔ျဖင့္ဆြဲျခင္း၊ ေဖာင္ျဖင္႔တင္ျခင္း သယ္ေဆာင္တဲ႔ ေခတ္ ျဖစ္တာမို႔ ေက်ာက္ကို ၾကည္႕ျပီး သံုးက်ပ္ ေလးက်ပ္၊ ငါးက်ပ္၊ တစ္ဆယ္ စသျဖင္႔ ေကာက္ခံပါတယ္။ ေပၚမိုင္းမ်ိဳးဆိုရင္ အခြန္ေကာက္ခံျခင္း မရွိ လို႕ ဆိုပါတယ္။ ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းတို႔ကိုလည္း ေပၚမိုင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါက မိမိေဒသတြင္းမွာ  ေတာခြန္၊၊ ေမွ်ာခြန္၊ ကူးတို႔ခြန္ တို႕ကို ေကာက္ခံစားေသာက္ခြင္႔ ေပးထားျပီး ယာခြန္၊ အိမ္ခြန္ ေက်ာက္ခြန္တို႕ကိုသာ ကံဆိီးေစာ္ဘြားထံ ဆက္သရပါတယ္။ နယ္သူနယ္သားမ်ားကို တရားသျဖင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကံဆီးေစာ္ဘြားၾကီးမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္က် ေရႊနန္းေတာ္သို႔လည္း အခစားမပ်က္ ကန္ေတာ႔ပန္း ဆက္ဖို႕လည္း မေမ႔မေလ်ာ႔ ရွိတတ္ပါတယ္။ 

ဖာလဲေစာ္ဘြား ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၉ခုမွာ ကံေတာ္ကုန္တဲ႔အခါ ကံဆီးေနာင္ဂ်ာနဲ႕ ကံဆီးလွေတာင္ သားေတာ္ႏွစ္ပါး က်န္ရစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သားေတာ္ႏွစ္ပါးဟာလည္း ဖခင္ရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကို ခ်က္ျခင္း သၿဂႌဳလ္ျခင္း မျပဳဘဲ မိုးေလကင္းလြတ္ခ်ိန္မွ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ သၿဂိဳလ္ရန္ စံအိမ္ေတာ္တည္ျပီး အေလာင္းကို တင္ေဆာင္ထားၾကပါတယ္။ ထို႕ေနာက္လက္ေဆာင္ပ႑ာမ်ားနဲ႔အတူ မင္းတုန္းမင္းႀကီးထံ အခစား ဝင္ေရာက္ခဲ႔ရာ ဖခင္ေစာ္ဘြားႀကီးအား ခ်ီးျမွင္႕တဲ႕ အေဆာင္အေယာင္အတိုင္း သားေတာ္မ်ားကို မင္းၾကီးက ျပန္လည္ ခ်ီးျမွင္႕ပါ တယ္။ သားေတာ္ၾကီးျဖစ္သူ ကံဆီးေနာင္ဂ်ာကို ကံဆီးေစာ္ဘြားဘြဲ႕ ဆက္လက္ခ်ီးျမွင္႕ပါတယ္။ မိမိနယ္ေျမသို႕ ျပန္ေရာက္လာျပီး နယ္သူနယ္သားမ်ားကို ဖခင္ႀကီးရွိစဥ္ကအတိုင္း ေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔ရာ သီတင္း ကၽြတ္ၿပီး၍ လယ္ကိစၥမ်ား ၿပီးစီးသည္႔ ခ်ိန္ေရာက္မွ ခမည္းေတာ္ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကို ပြဲလမ္းမ်ား ၾကီးက်ယ္စြာ ဆင္ယင္ ခင္းက်င္းျပီး ေျမတြင္ျမဳပ္ႏွံပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ ဖခင္ေသဆံုးခဲ႔ေသာ ၿမိဳ႕ေနရာေဟာင္းမွာ မေနလိုတဲ႕ အတြက္ ညီေနာင္ႏွစ္ပါး တုိင္ပင္ျပီး ၁၂၃၀ျပည့္ႏွစ္မွာ ၿမိဳ႕သစ္ကို ေျပာင္းေရြ႕ခဲ႕ၾကပါတယ္။ 

ကံဆီးျမိဳ႕ကို တည္ေထာင္ျပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းနယ္ေျမဟာ ယခင္ထက္ မ်ားစြာ ပိုမိုစည္ပင္လာျပီး ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ လုပ္ကိုင္သူမ်ား အလြန္မ်ားျပားလာပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား ဟာလည္း ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမကို ေရာက္ရွိျပီး ေက်ာက္စိမ္း ရွာေဖြေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္း ထြက္ေသာ ေမွာ္ အသစ္မ်ားလည္း မ်ားစြာ တိုးပြားလာခဲ႕ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူ အလြယ္တကူ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ႏိုင္ရန္ ေက်ာက္စိမ္းအခြန္မ်ားကိုလည္း ေလ်ာ႔ေပါ႕ေပးခဲ႕ပါတယ္။ ေရႊနန္းေတာ္ၾကီးသို႔လည္း အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေက်ာက္စိမ္းေကာင္းမ်ားကို သြားေရာက္ ဆက္သေလ႔ရွိပါတယ္။ မင္းတုန္းဘုရင္ၾကီးကလည္း ကံဆီးညီေနာင္တို႔ကို သားအရင္းကဲ႔သို႔ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း ရွိေတာ္မူတယ္လို႔ စာအုပ္စာေပ မွတ္တမ္းမ်ားမွာ ေတြ႔ရွိရ ပါတယ္။ 

၁၂၄၀ခုႏွစ္ မင္းတုန္းမင္းၾကီး နတ္ရြာစံလွ်င္ သီေပါမင္း နန္းတက္ေတာ္မူပါတယ္။ ေရႊနန္းေတာ္မ်ား၏ ထံုးတမ္းစဥ္အလာအရ ဘုရင္အသစ္ နန္းသစ္တက္သည္႕အခါတြင္ ေရွ႕ဘုရင္က ခန္႕အပ္သူေကာင္းျပဳခဲ႔တဲ႔ နယ္ခံနယ္စားမ်ားကို လာေရာက္ ခစားေစေလ႔ ရွိပါတယ္။ ထိုသို႔ ခစားေရာက္လာေသာ နယ္ခံနယ္စားတို႔ကို သီေပါဘုရင္က ေရွးကကဲ႕သို႕ ရာထူးရာခံမ်ား ျမိဳ႕စားနယ္စားမ်ား ဆက္လက္ခံစားေစျပီး မလာေရာက္ေသာ နယ္ေျမေဒသရဲ႕ နယ္ခံ နယ္စားမ်ားကိုေတာ့ နယ္ေျမကို ျပန္သိမ္းယူျခင္း၊ ရာထူးမ်ား ျပန္ႏႈတ္သိမ္းျခင္း ျပဳေလ႔ ရွိၾကပါတယ္။ ထိုသို႔ေၾကာင္႕ ကံဆီးေစာ္ဘြား ညီေနာင္တို႔မွာလည္း  လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားနဲ႔ အတူ သီေပါမင္းအား ဖူးေမွ်ာ္ ခစားေရာက္ၾက ရပါတယ္။ စိတ္သေဘာေက်နပ္ေတာ္မူတဲ႔ သီေပါဘုရင္လည္း ေရွးကအတိုင္း နယ္စားနယ္ခံ ေစာ္ဘြားဘြဲ႕ကို ျပန္လည္ေပးအပ္ပါတယ္။ 

ကံဆီးၿမိဳ႕ကို ျပန္္လည္ေရာက္ရွိၾကတဲ႕ ကံဆီးေစာ္ဘြားညီေနာင္တို႔မွာ ၿမိဳ႕နယ္ကိုေကာင္းစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိခင္ျဖစ္သူ စံသာမိက သားေတာ္ႏွစ္ပါးတို႕ကို ေခၚယူျပီး “ငါတို႔ မိုင္းေတာင္းျမိဳ႔ရွိ အဖိုး အဖြားမ်ားတို႔ဟာ ေက်ာင္းကန္ဘုရား၊ သံဃာမ်ားကို ကိုးကြယ္ၾကေသာ္လည္း ယခု ကံဆီးျမိဳ႕တြင္ မည္သည္႕ ဘုရားေက်ာင္းကန္မွ မရွိ၊ သာသနာ အေရာင္လည္း ထြန္းလင္းျခင္းမရွိ။ သည္႕အတြက္ မိခင္မွာ စိတ္မေပ်ာ္ပိုက္ သျဖင္႔ ေနရပ္ျဖစ္ေသာ မိုင္းေတာင္းျမိဳ႔သို႔ ျပန္လိုပါသည္” ဟု ေျပာၾကားသည္႔အခါ မိခင္ စိတ္သေဘာအတုိင္း ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားကို တည္ထား ကိုးကြယ္ပါမည္ဟု ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႕က ကတိျပဳၾကပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ မိုင္းေတာင္းမွ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးဇိနရအား ကံဆီးၿမိဳ႕သို႕ ပင္႔ေဆာင္ျပီး ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္ၾကပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ ေက်ာင္းမ်ားေဆာက္လုပ္ျပီး ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ကိုလည္း တည္ထား ကိုးကြယ္လာၾကရာ ကံဆီးနယ္ေျမမွာ ဗုဒၶသာသာနာ စတင္ စည္ပင္ျပန္႔ပြား လာခဲ႔ပါတယ္။ နတ္ေဂ်ာ့ဟုေခၚေသာ နတ္ကိုးကြယ္သည္႔ အေလ႔အထရွိခဲ႔ေသာ ကခ်င္မ်ိဳးႏြယ္ ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႔မွာလည္း မိခင္ျဖစ္သူ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး စံသာမိေၾကာင္႔ ယခုထိတိုင္ ကံဆီး မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။



ဒီပံုကလည္း အရင္ပိုစ္႔မွာေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားဆင္းတုေတာ္စံျမန္းခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္ေဟာင္း ေနရာပါ။ 
 

ဒီေၾကးဆင္းတုေတာ္ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ ကံဆီးေစာ္ဘြား လွဴဒါန္းကိုးကြယ္ခဲ႔တဲ႔ ရုပ္ပြားေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚက စံေက်ာင္းေဟာင္းမွာ ဒီရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး စံပါယ္ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏၱေလးျမိဳ႕မွာ ေၾကးသြန္းခဲ႕ျပီး ကံဆီးျမိဳ႕ကို ပင္႔ေဆာင္လာခဲ႕ေသာ ဆင္းတုေတာ္ကို အတုလ ဓမၼရာဇာ မဟာမုနိ ရုပ္ပြားေတာ္လို႕ ဘြဲ႔အမည္ ေပးခဲ႔ကာ ေက်ာက္စာကဗ်ည္းမ်ား ေရးထိုးခဲ႔ပါတယ္။ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေၾကး စုစုေပါင္း ၅၂၇ပိႆာ ကိုးက်ပ္ တစ္မတ္သား ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ အျခားေသာ ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားနဲ႔အတူ ကၽြန္မတို႔ လံုးခင္းရြာရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ကိုးကြယ္ ခံေတာ္မူေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

  
ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္း စိတ္ဝင္တစား လာဖတ္ေပးၾကသူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္.. ပိုစ္႕က မထင္မွတ္ဘဲ အေတာ္ေလး ရွည္သြားတဲ႔အတြက္ ၂ပိုင္းခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး ဒီေနရာမွာဘဲ တစ္ပိုင္းကိုျဖတ္လိုက္ ပါတယ္။  ေနာက္ရက္မွ က်န္တဲ႔တစ္ပိုင္းကို ၿပီးေအာင္ေရးျပီး တင္ပါ႕မယ္။ ဒီပို္စ္႕ကို သမိုင္းမွတ္တမ္း အေနန႔ဲ မဟုတ္ဘဲ အထၳဳပၸတၱိအေနနဲ႕သာ ဖတ္ေပးပါလို႔ေနာ္။ 



ေလးစားခ်စ္ခင္စြာ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing