အခ်စ္စစ္ဆိုသည္မွာ



ေဆးရံုတစ္ခုလံုး အလုပ္မ်ားလြန္းေနတဲ႕တစ္ေန႕ မနက္ခင္း ၈နာရီခြဲ အခ်ိန္ေလာက္မွာ အသက္ ၈၀ အရြယ္ အဘိုးအိုတစ္ေယာက္ ေဆးရံုကို ေရာက္လာတယ္.. အရင္တစ္ပတ္က ခြဲစိတ္ထားတဲ႕ သူ႕လက္ေပၚက ခ်ဳပ္ရိုးကို ျပန္ေျဖဖို႕ ေရာက္လာတာပါ.. သူက ေဆးရံု ေရာက္ေရာက္ ခ်င္းဘဲ  ကၽြန္ေတာ႕ကို ေျပာတယ္….

“ကိုးနာရီေလာက္မွာ  အဖိုး ခ်ိန္းထားတာေလးတစ္ခု ရွိလို႕  အရင္လိုေနတယ္..  အဖိုးကို အျမန္လုပ္ေပးပါ လူေလးရယ္ …”

ကၽြန္ေတာ္က သူ႕နံမည္ အသက္ စတာေတြကို စာအုပ္ထဲေရးသြင္းလိုက္ရင္း  “  အဖိုး ခနေလာက္ထိုင္ပါဦးခင္ဗ်ာ” လို႕ လွမ္းေျပာလိုက္တယ္….. သူ႕ဒဏ္ရာက ခ်ဳပ္ရိုးကို ေျဖဖို႕ဆိုရင္ ဆရာ၀န္ တစ္ေယာက္ေယာက္ အားဖို႕ အနည္းဆံုးတစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ေတာ႕ ေစာင္႕ရလိမ္႕မယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိတယ္… ကၽြန္ေတာ္ က သူ႕ရဲ႕အလွ်င္စလို ျဖစ္ေနတဲ႕ အမူအရာေၾကာင္႕ ဒီေဆးရံုမွာ ေလာေလာဆည္ အလုပ္သိပ္မမ်ားတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ကဘဲ ၾကည္႕ေပးဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္…

အနာကို စစ္ေဆးၾကည္႕ေတာ႕ အားလံုးအေျခအေနေကာင္းတယ္.. အနာလဲက်က္ေနျပီ … ဒါနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ကို အနာ ခ်ဳပ္ရိုး ေျဖဖိို႕ လိုအပ္တဲ႕ ကိရိယာ တန္ဆာပလာေတြ ယူလာဖို႕ လွမ္းေျပာ လိုက္တယ္…   ခ်ဳပ္ရိုးေျဖေနရင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို စကား စေျပာလိုက္တယ္…

“အဖိုး ဘာေတြမ်ား အေရးတၾကီး ခ်ိန္းထားတာရွိလို႕လဲ ဒီေလာက္အရင္လိုေနတာ…”

“ မဟုတ္ပါဘူးလူေလးရယ္။ အဖိုး မိန္းမနဲ႕ မနက္စာ အတူစားဖို႕အတြက္ လူနာေစာင္႕ေရွာက္ေရးေဂဟာကို သြားမလို႕ပါ… အဖိုးက  မနက္တိုင္းကို သူနဲ႕အတူတူ  မနက္စာ စားေနၾကေလ…..”

“ေအာ္..     အဖိုးမိန္းမက လူနာေစာင္႕ေရွာက္ေရးေဂဟာမွာလား … ေနမေကာင္းလို႕လားခင္ဗ်ာ…”

“အင္း.. သူက အယ္လ္ဇိုင္းမားေရာဂါေၾကာင္႕ ကုသ ေစာင္႕ေရွာက္မႈခံယူဖို႕ အဲဒီမွာ ေရာက္ေန တာပါကြယ္..”

ကၽြန္ေတာ္က အဖိုးကို က်ီစယ္ခ်င္တာနဲ႕

“တကယ္လို႕  နံနက္စာစားဖို႕ အဖိုး နည္းနည္း ေနာက္က်ရင္  အဖြားက အဖိုးကို စိတ္ဆိုးမွာလား”..

“သူ က အဖိုးဘယ္သူဆိုတာကိုေတာင္ မသိေတာ႕ပါဘူးကြယ္….  အဖိုးကို မမွတ္မိေတာ႕တာ ခုဆို ၅ႏွစ္ေလာက္ေတာင္ ရွိပါျပီ..”

ကၽြန္ေတာ္ အေတာ္ေလးအံ႔ၾသသြားတယ္..   “အိုး..  ဒါနဲ႕ေတာင္ အဖိုးက မနက္တိုင္း မနက္တိုင္း မနက္စာအတူ စားဖို႕သြားေနေသးတယ္ေနာ္..အဖိုး ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ဆိုတာကိုေတာင္ သူက မမွတ္မိေတာ႕ဘဲနဲ႕မ်ား…”

အဖိုးအိုက ျပံဳးလိုက္တယ္။ ျပီးေတာ႕ ကၽြန္ေတာ႕လက္ကို အသာအယာ ဆုပ္ကိုင္ လိုက္ျပီးေတာ႕ ေျပာလိုက္ ပါေတာ႔တယ္။

“သူအဖိုးကို မသိေတာ႕တာ မွန္ပါတယ္…. ဒါေပမဲ႕ အဖိုးက သူဘယ္သူဆိုတာ သိေနေသးတယ္ေလ”

အဖိုးအို စကားေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ႔ရင္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ခံစားလိုက္္ရ သလို ျဖစ္သြားတယ္…  အဖိုးအိုေရွ႕မွာ မ်က္ရည္ မက်မိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားျပီး ထိန္းလိုက္ရတယ္…  အဖိုးကေတာ႕ တေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႔ေရွ႕က ထြက္ခြာသြားခဲ႕ျပီ..  အဖိုးရဲ႕လက္နဲ႕  ကိုင္သြားတဲ႕ ကၽြန္ေတာ႕ လက္ေပၚက ေနရာေလးမွာ  သူ႕ဆီက အေႏြးဓာတ္ကေလး ခုခ်ိန္ထိ က်န္ေနေသးသလို ကၽြန္ေတာ္႕စိတ္ထဲ ခံစား မိတယ္…  လက္ေပၚမွာ တင္မကပါဘူး..ကၽြန္ေတာ္႔ရင္ထဲ၊ ႏွလံုးသားထဲမွာပါ  က်န္ေနခဲ႕တာပါ… အဲဒီလိုအခ်စ္မ်ိဳးဟာ ကၽြန္ေတာ္႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး  ရွာေဖြေနတဲ႕  ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္ခဲ႕တဲ႕ အခ်စ္မ်ိဳး၊ ကၽြန္ေတာ္ တန္ဖိုးထားခ်င္ခဲ႕တဲ႕ အခ်စ္မ်ိဳးပါ။

*************


အချစ်စစ်ဆိုတာ တကယ်ေတာ့ ရုပ်ခံစားမှုသက်သက်လဲမဟုတ်၊ စိတ်ခံစားမှုသက်သက်လည်း မဟုတ်။ ကိုယ်ချစ်သည့်သူက ြပန်ချစ်သည်ြဖစ်၊ မချစ်သည်ြဖစ်ေစ၊ ကိုယ့်ဘက်က အြမဲတမ်း ချစ်သွားနိုင်တဲ့ ၊ ဘာကိုမှ မေမျှာ်လင့်ေသာ အချစ်ကို အချစ်စစ်ပါဆိုခဲ့ရင် စာဖတ်သူများ လက်ခံနိုင်ပါ့မလား။ ကျွန်မတို့ေတွရဲ့ ဘဝမှာ  အချစ်စစ် ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို ခဏခဏ သံုးစွဲဖူး၊ ေြပာဖူးြကပါလိမ့်မယ်။ ဒါေပမဲ့ တကယ်အချစ်စစ်ဆိုတာ ဘယ်လိုအရာလဲဆိုတာကိုေတာ့ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုပံုြခင်း၊ နားလည် လက်ခံပံုြခင်းေတာ့ ကွဲြပားြကပါလိမ့်မယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းေလးထဲက အဖိုးအိုရဲ  ့ အချစ်မျိုးကို အချစ်စစ်ပါလို့ ဆိုရင် သေဘာတူတဲ့သူရှိသလို သေဘာမတူတဲ့ သူေတွလည်း ရှိေကာင်းရှိမှာပါ။ ဘယ်သို့ပင် ဆိုေစကာမူ ေမျှာ်လင့်ြခင်းကင်းတဲ့ ချစ်ြခင်းတစ်စံုကိုေတာ့ြဖင့် တန်ဖိုးထား ေလးစားရမှာ အမှန်ပင် ြဖစ်ပါေတာ့တယ်။


ေခ်ာ (အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

One response to “အခ်စ္စစ္ဆိုသည္မွာ”

Mhaw Sayar said...

ဒီေဆာင္းပါးေလးကို ေနရာေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ဖတ္ဖူးေနတာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ ၂၀၀၉ ဒီဇင္ဘာ ၁၁ မွာ မေခ်ာေရးခဲ့တာ ဆိုေတာ့ အေတာ္မ်ားမ်ားက မေခ်ာဆီက ကူးယူၾကတာေပါ့။ မူရင္းေရးသူက အစ္မ ဆိုတာ အခုမွ သိေတာ့တယ္။ း))

ေဆာင္းပါး(တိုင္း)ရဲ႕ ေနာက္ဆံုးက မွတ္ခ်က္(ေတြ)ကေတာ့ အေတြးပြားစရာပဲ အစ္မေရ။