လူသားဆန္ေသာ... သူ


နန္႕စမ္းေက်းရြာကေလးတြင္ ဦးေႏွာက္က်ပ္မျပည္႕ေသာ သူတစ္ဦးရွိသည္။ သူ႕နံမည္က ေအာင္ထြန္း……

ေအာင္ထြန္းကို ေမြးေတာ႕ အခ်င္းစလြယ္ဆိုင္းျပီး ေမြးသည္ဟု ေျပာၾကသည္။ ထိုသို႔ အခ်င္းစလြယ္ဆိုင္း၍ ေမြးလာေသာသူသည္ တစ္ခုခု ထူးထူးျခားျခား ျဖစ္ထြန္းတတ္သည္၊ အၾကီးအကဲျဖစ္တတ္သည္ဟု ဆိုရိုးရွိေသာေၾကာင္႕ လူအမ်ားက “ဒီကေလးက ထူးျခားမဲ႕ကေလး”ဟု ၀ိုင္းျပီး မွတ္ခ်က္ေပးၾကေသာအခါ အနီးနားရွိ လူၾကီးတစ္ဦးက “အင္း ထူးရင္ထူး၊ မထူးရင္ေတာ႕ အရူးဘဲ ျဖစ္မယ္” ဟု ေျပာလိုက္ေၾကာင္းကို  ေအာင္ထြန္းေမြးလာေသာ ဇာတ္ေၾကာင္းအျဖစ္ လူအခ်ိဳ႕က ျပန္ေျပာတတ္ၾကေလသည္။ တကယ္တမ္း ေက်ာင္းေနသည္႔အရြယ္ ေရာက္လာခ်ိန္တြင္ ေအာင္ထြန္းမွာ ဦးေႏွာက္က်ပ္မျပည္႔သူ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ အျခားကေလးမ်ားလို ေက်ာင္းတက္ဖို႔ အခြင္႔မရရွာပါ။ သို႔ေသာ္ အံ႔ၾသဖို႔ေကာင္းသည္မွာ ေအာင္ထြန္းက ဦးေႏွာက္မျပည္႕ေသာ္လည္း မွတ္ ဉာဏ္ေတာ႔ အလြန္ေကာင္းသည္။ နန္႔စမ္းရြာ တစ္ရြာလံုးက လူေတြကို နံမည္ႏွင္႔တြဲရက္ သူမသိသူမရွိ။ မမွတ္မိဘဲမေန။ ထုိ႔ျပင္ လူတိုင္းကို နံမည္မွန္ေအာင္ ေခၚႏိုင္သလို လူတိုင္း၏ နံမည္ကိုလည္း အဂၤလိပ္လို စာလံုးေပါင္းတတ္သည္။ ေက်ာင္းပင္မေနခဲ႕ဖူးေသာ ေအာင္ထြန္းသည္ ထိုစာလံုးေပါင္းမ်ားကို မည္ကဲ႕သို႔တတ္လာသည္ကိုလည္း မည္သူကမွ် မေျပာႏိုင္ေခ်။ ရြာထဲကလူတစ္ခ်ိဳ႔က “ေအာင္ထြန္းေရ.. ငါ႕နာမည္ အဂၤလိပ္လို ေပါင္းျပစမ္းပါကြာ” ဟု ေမးလိုက္လွ်င္ ရႊန္းရႊန္းေ၀ေအာင္ ေပါင္းျပေလေတာ႔သည္။

ေအာင္ထြန္းသည္ ထင္းေခြ၊ ေရခပ္ ၊ ေတာေတာင္ထဲတြင္ သေျပပန္းမ်ားခူး၍ လိုအပ္သည္႕အိမ္မ်ားကို ေရာင္းခ်ေပးျခင္းျဖင္႕ မိခင္အိုၾကီးကို လုပ္ေကၽြးေနသူျဖစ္သည္။ ေယာက်္ားသား မရွိေသာအိမ္မ်ား၊ အလုပ္မအားလပ္ေသာ အိမ္မ်ားကလည္း ေအာင္ထြန္းကိုေခၚ၍ ထင္းခြဲခိုင္းျခင္း၊ ေရခပ္ခိုင္းျခင္းတို႕ကို အခေၾကးေငြ ေပး၍ ခိုင္းေစတတ္ၾကသည္။ ဘယ္၍ ဘယ္မွ်ဟု သတ္မွတ္ျခင္းမရွိဘဲ ေပးသေလာက္သာ ယူတတ္၍ အလုပ္ကိုလည္း ေစတနာပါပါ လုပ္ေပးတတ္သည္။ ဓားမ်ားတံုးေနသည္ကို ျမင္ပါက မေနႏိုင္ဘဲ ေသြးသြားေပးျခင္း၊ ျခင္းမ်ား စုတ္ျပဲေနလွ်င္ ႏွီးရက္ျပီး ဖာေထးသြားေပးျခင္း၊ ျခံထဲတြင္ ရႈပ္ပြေနလွ်င္ ရွင္းသြားေပးျခင္း၊ ၀ါးလံုးတို အစမ်ားေတြ႔လွ်င္ ႏွီးျဖာေပးသြားျခင္း စသည္ျဖင္႔ သူ႕မ်က္စိထဲ ျမင္သမွ် ေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္တို႕ကိုလည္း ၀င္လုပ္ေပးတတ္ေသာေၾကာင္႔ ရြာထဲမွ လူအမ်ားက ေအာင္ထြန္းကို သေဘာက်၊ ခင္မင္ၾကသည္။

လူၾကီးပိုင္းက ေအာင္ထြန္းႏွင္႔ အဆင္ေျပသေလာက္ သူႏွင္႔အေစးမကပ္ေသာ ရန္ဘက္မ်ားမွာ ကေလးမ်ားအုပ္စု ျဖစ္ေလသည္။ ေအာင္ထြန္းတြင္ မည္သို႔ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင္႔မွန္းမသိရဘဲ သူ႕ေရွ႕တြင္ ေခ်ာင္းဆိုးလွ်င္ စိတ္ေဖာက္ျပန္သလိုျဖစ္လာျပီး ေခ်ာင္းဆိုးသူကို ေတြ႔ရာဒုတ္ေခ်ာင္းမ်ား ခဲလံုးမ်ား စသည္ျဖင္႕ လိုက္ရိုက္ျခင္း၊ ေပါက္ျခင္းကို လုပ္တတ္သည္။ ျပီးလွ်င္လည္း သူ၏ေရွ႕တြင္ ငပိဆိုေသာ စကားလံုးကို သံုးလွ်င္လည္း အလြန္စိတ္ဆိုးတတ္သည္။ စိတ္ဆိုးျပီး လိုက္ရိုက္တတ္ေသာ အက်င္႔ရွိသည္။ ကေလးမ်ားအုပ္စုကလည္း ေအာင္ထြန္းကိုျမင္လွ်င္ သူ႔ေရွ႕တြင္ တမင္တကာ ေခ်ာင္းဆိုးျခင္း ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ေအာင္ထြန္း ငပိ ဟု ေအာ္ဟစ္စေနာက္ျခင္း ေသာ္လည္းေကာင္း ျပဳလုပ္ကာ ထြက္ေျပးတတ္ၾကသည္။ ထို႕ေၾကာင္႔ ကေလးမ်ားက ေအာင္ထြန္းကိုျမင္တိုင္း စတတ္၊ ေနာက္တတ္သလို ေအာင္ထြန္းကလည္း သူ႕ကို စေနာက္တတ္ေသာ ကေလးမ်ားကို မုန္းသူ၊ ရန္လိုသူ ျဖစ္လာသည္။ အခ်ိဳ႕ကေလးမ်ားမွာ ေအာင္ထြန္း ရွိေနသည္ကို မေတြ႔မိဘဲျဖစ္ေစ၊ ေအာင္ထြန္းအေၾကာင္း မသိ၍ဘဲ ျဖစ္ေစ ေခ်ာင္းဆိုးမိျခင္း ျပဳခဲ႕မိလွ်င္ ထိုကေလးကို ေအာင္ထြန္းက လိုက္ရိုက္တတ္ေလသည္။ လူၾကီး မိဘ တစ္ဦးဦးက ျမင္ေတြ႔သြားျပီး ေအာ္ဟစ္ေျခာက္လွန္႕ကာ ေအာင္ထြန္းကို ျပန္ရိုက္ႏွက္မည္႔ပံုစံ လုပ္ျပမွ ထြက္ေျပးသြားတတ္သည္။

တစ္ရက္ ေအာင္ထြန္းမွာ ေတာထဲ ပန္းခူးထြက္ဖို႕ နန္႕စမ္းေက်းရြာ၏ စာသင္ေက်ာင္းအနီးမွ ျဖတ္သြားရေသာအခါ ေက်ာင္းေခတၱအားလပ္ခ်ိန္ႏွင္႕ တိုက္ဆိုင္ေနေသာေၾကာင္႕ ေက်ာင္းသားမ်ားအားလံုး ေက်ာင္းခန္းျပင္ပ ေကာ်င္း၀င္းထဲတြင္ ေဆာ႕ကစားေနခ်ိန္ ျဖစ္ေလသည္။ ေက်ာင္းအနီးမွ  ေအာင္ထြန္းျဖတ္သြားသည္ကို ေတြ႔ျမင္ၾကေသာ ေက်ာင္းသားမ်ား အားလံုးက “ေအာင္ထြန္း ငပိ ၊ အဟမ္းအဟမ္း”  စေသာ အသံမ်ား ဆူညံစြာျဖင္႔ ေအာ္ဟစ္ စေနာက္ ၾကေလေသာအခါ ေဒါသအိုး ေပါက္ကြဲေလေသာ ေအာင္ထြန္းသည္ ေက်ာင္းကို ခဲျဖင္႔ အညွိဳးတၾကီး ထုေလေတာ႕သည္။ ဆရာ၊ဆရာမမ်ားက ေက်ာင္းသားမ်ားကိုမစၾက၊ မေနာက္ၾကဖို႔၊ အသံတိတ္ဖို႕ ေအာ္ဟစ္တားျမစ္ေသာေၾကာင္႔ ေက်ာင္းသားမ်ားဆီက အသံ တိတ္သြားေတာ႕မွသာ ေအာင္ထြန္းမွာ ေတာထဲသို႕ ထြက္ခြာသြားေလသည္။ ထုိသို႔ျဖင္႔ ကေလးမ်ားမွာလည္း ေအာင္ထြန္းကိုေတြ႕တိုင္း ေအာ္ဟစ္ ေနာက္ေျပာင္ကာ ထြက္ေျပးတတ္သလို  ေအာင္ထြန္းကလည္း ကေလးမ်ားကိုေတြ႔လွ်င္ မ်က္ေစာင္းတခဲခဲ ျဖစ္ေနတတ္သည္။ ဘယ္သူက သူ႕ေရွ႔တြင္ ေခ်ာင္းဆိုးလိုက္ေလမည္လဲ၊ ဘယ္သူက ငပိဟု ေအာ္ဟစ္မည္လဲဟူ၍ သတိၾကီးၾကီးႏွင္႔ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတတ္သည္။ ရြာထဲမွ အစ အေနာက္ သန္လြန္းေသာ အခ်ိဳ႕ကေလးမ်ား၊ ေအာင္ထြန္းအေၾကာင္း မသိ၍ ေခ်ာင္းဆိုးမိေသာ ကေလးမ်ားမွာ သူ႔လက္ခ်က္ျဖင္႔ ထိပ္ေပါက္ေခါင္းကြဲျခင္းမွာ မၾကာခန ျဖစ္တတ္လာသည္။ သို႕ျဖင္႔ ေအာင္ထြန္းႏွင့္ ကေလးမ်ားမွာမူ ကမၻာ႕ရန္မ်ားသဖြယ္ ျဖစ္လာၾကေလေတာ႕သည္။

နန္႔စမ္းရြာ၏ စာသင္ေက်ာင္းသည္ ရြာအ၀င္ လမ္းမၾကီးေဘးတြင္ရွိျပီး ရြာထဲမွ ေက်ာင္းသို႔လာလွ်င္ ေခ်ာင္းကူး တံတားၾကီးတစ္ခုကို ျဖတ္ျပီးမွ ေက်ာင္းသို႕ေရာက္သည္။ တံတားမွာ ခပ္က်ဲက်ဲ ပ်ဥ္ခ်ပ္မ်ားျဖင္႔ ခင္းထားေလသည္။ ေက်းလက္ေတာရြာျဖစ္ျပီး လယ္ယာအလုပ္၊ ေတာေတာင္ထဲတြင္ ထင္းေခြ၊ ဟင္းရွာ၊ မီးေသြးဖုတ္ စသျဖင္႕ အလုပ္မအားလပ္ၾကေသာ မိဘမ်ားမွာ ျမိဳ႕ေက်ာင္းမ်ားမွ မိဘမ်ားကဲ႕သို႕ မိမိတို႕သားသမီးမ်ားကို ေက်ာင္းပို႕၊ ေက်ာင္းၾကိဳ လုပ္ေလ႕လုပ္ထ မရွိသလို လုပ္ႏိုင္ေအာင္လည္း အခ်ိန္မေပးႏိုင္ၾကေသာေၾကာင္႕ ေက်ာင္းသားမ်ား၊ ကေလးသူငယ္မ်ားမွာ မိမိတို႕ဖာသာ ေက်ာင္းသို႕ သြားၾကရသည္။ ေက်ာင္းတက္စ သူငယ္တန္း  ကေလးမ်ားကိုလည္း နီးစပ္ရာ ေက်ာင္းသားၾကီးမ်ားႏွင္႕ ထည္႕ေပးလိုက္ၾကေသာ္လည္း ေက်ာင္းတက္ရက္ ၾကာလာလွ်င္ေတာ႔ သူတစ္ဦးတည္းျဖစ္ေစ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင္႕ျဖစ္ေစ ေက်ာင္းသြားက်င္႔ ရသြားတတ္ၾကသည္သာ ျဖစ္ေလသည္။

တစ္ရက္တြင္ ၄တန္းေက်ာင္းသားေလး အိုက္ဦးမွာ မိခင္ျဖစ္သူ ထမင္းခ်က္ ေနာက္က်ေနသျဖင္႕ မနက္စာ စားေနာက္က်ေသာေၾကာင္႔ ေက်ာင္းခ်ိန္ အနည္းငယ္ ေနာက္က်သြားေလသည္။ ေက်ာင္းႏွင္႔ မေ၀းလွေသာေၾကာင္႔ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံကိုပင္ ၾကားလိုက္ရေသးသည္။ ေက်ာင္းေနာက္က်ေနသျဖင္႔ ကပ်ာကယာ အေျပးအလႊား ေက်ာင္းသို႕ထြက္အလာတြင္ ေခ်ာင္းကူးတံတားေပၚအေရာက္တြင္  ပ်ဥ္ျပားခင္းေသာ တံတား၏ တစ္ေနရာတြင္ သစ္သားတစ္ေခ်ာင္းမွာ က်ိဳးေနေသာေၾကာင္႔ အေပါက္အနည္းငယ္က်ယ္ေနရာ အျမန္ေလွ်ာက္လာေသာ အိုက္ဦးမွာ ထိုအေပါက္တြင္ ေျခတစ္ဖက္ ကၽြံသြားျပီး သူစီးလာေသာ ဖိနပ္တစ္ဖက္မွာ တံတားေအာက္သို႔ က်သြားေတာ႕သည္။ ဖိနပ္မွာ မိခင္ျဖစ္သူ ဒီမနက္မွ ေစ်းက၀ယ္လာေသာ ဖိနပ္အသစ္ျဖစ္သည္႕အတြက္ အရိုက္ခံ ထိေတာ႕မည္ကို ေတြးမိျပီး ထိတ္လန္႕သြားမိေလသည္။ တံတားေပါက္မွ ေအာက္ဘက္သို႕ ငံု႕ၾကည္႕လိုက္ေသာအခါ ေခ်ာင္းအစပ္ေျမျပင္ေပၚတြင္ ေရျပင္ေပၚတစ္ပိုင္း ကမ္းစပ္ေပၚ တစ္ပိုင္း  က်လုက်ခင္ တင္ေနေသာ သူ၏ ဖိနပ္ေလးကို ေတြ႔လိုက္ရေသာေၾကာင္႕ အျမန္ဆင္းေကာက္မည္ဟု ဆံုးျဖတ္ကာ တံတားထိပ္ဖက္သို႔ ျပန္ေလွ်ာက္လာျပီး ဖိနပ္က်သြားရာ တံတားေအာက္ဖက္ရွိ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္သို႔ ဆင္းသြားေလသည္။

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာင္ထြန္းမွာ ေတာထဲမွ သေျပပန္းမ်ား ခူးျပီး  တံတားဟိုဘက္ထိပ္ဆီမွ ရြာဘက္သို႔ ျပန္လာရာ အိုက္ဦးေလး ေခ်ာင္းစပ္သို႕ ေျပးဆင္းသြားသည္ကို သူက ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ သို႔ႏွင္႔ တံတားေပၚမွ ေအာက္ဘက္သို႕ ငံု႔ၾကည္႔လိုက္ရာ ေခ်ာင္းစပ္သို႔ ေျပးဆင္းေနေသာ အိုက္ဦးကိုေတြ႔လိုက္၍ ျပန္လာခဲ႕ရန္ ေအာ္ေခၚလိုက္ေသာ္လည္း အိုက္ဦးမွာ ၾကားဟန္မတူဘဲကမ္းစပ္ဆီသို႔ ေျပးျမဲေျပးဆင္းေနသျဖင္႔ ေအာင္ထြန္းလည္း တံတားထိပ္ဘက္သို႔ ေရာက္ေအာင္ အျမန္ေျပးကာ အိုက္ဦးေနာက္သို႔ လိုက္ေလေတာ႔သည္။ အိုက္ဦးေလး ေခ်ာင္းစပ္သို႕ ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ညက ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ရြာခဲ႕ေသာ မိုးေၾကာင္႔ တရိပ္ရိပ္ တက္ေနေသာ ေခ်ာင္းေရက သူ႕ဖိနပ္ေလးကို ကမ္းစပ္မွ ေမွ်ာပါသြားေအာင္ ဆြဲခ်သြားေလေတာ႕သည္။ ဖိနပ္အသစ္ေလးလဲျဖစ္၊ အိမ္ေရာက္၍ ဖိနပ္မပါလာသည္ကို ေတြ႕ပါက လူၾကီးမ်ား ရိုက္မည္ကိုလည္း စိုးေသာေၾကာင္႕ အိုက္ဦးေလးမွာ ဘာမွ မစဥ္းစားေတာ႕ဘဲ ေရၾကီးေနေသာေခ်ာင္းထဲ ဆင္းလိုက္ျပီး ေမွ်ာပါစ ျပဳေနေသာ ဖိနပ္ကို ဆင္းဆယ္ပါေတာ႕သည္။

သို႔ေသာ္လည္း ေရတက္ေနေသာေၾကာင္႕ ဖိနပ္မွာ ေရစီးျဖင္႕ အလွ်င္အျမန္ေမွ်ာပါေနသလို ေရထဲဆင္းလိုက္ေသာ အိုက္ဦးကိုလည္း ေခ်ာင္းေရက အရွိန္ျဖင္႔ ဆြဲေခၚသြားေလရာ ေရကူးတတ္ေသာ္လည္း ေရစီးျပင္းသျဖင္႔ အိုက္ဦးမွာ ေခ်ာင္းေရထဲ ေမွ်ာပါေလေတာ႔သည္။ အိုက္ဦးေနာက္ လိုက္လာေသာ ေအာင္ထြန္းမွာ ေခ်ာင္းေရထဲ ေမွ်ာပါေနေသာ ေအာင္ထြန္းကိုေတြ႔သည္တြင္ ဘာမွ စဥ္းစားမေနေတာ႔ဘဲ သူ႔ထဲကိုင္လာေသာ သေျပပန္းႏွင္႔ ခါးတြင္ထိုးထားေသာ ဓားကို ကမ္းစပ္တြင္ ပစ္ခ်လုိက္ျပီး ေအာင္ထြန္းေမွ်ာပါသြားရာ ေခ်ာင္းေရထဲသို႔ အျမန္ ဆင္းလိုက္ေလေတာ႔သည္။ ေရစီးသန္ေနသျဖင္႔ ေအာင္ထြန္းကိုယ္တိုင္မွာလည္း ေမွ်ာပါသြားေတာ႔သည္။ မၾကာခင္တြင္ ေရစီးႏွင္႔ေမွ်ာပါေနေသာ အိုက္ဦးေလးမွာ ေရကူးတတ္ေသာေၾကာင္႔ ေရစီးျဖင္႔ ေမွ်ာရံုသာေမွ်ာပါေနေသာ္လည္း  ေအာင္ထြန္းမွာ ေရထဲတြင္ ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ ျဖစ္ေနေတာ႕သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင္႕ စက္ေလွတစ္စီး ျဖတ္အသြား ေရနစ္စျပဳေနေသာ ေအာင္ထြန္းႏွင္႕ ေရစီးျဖင္႕ ေမွ်ာေနေသာ အိုက္ဦးတို႕ကို စက္ေလွေပၚမွ လူမ်ားက ကယ္လိုက္ၾကေလသည္။

သူတို႔၂ေယာက္ကို စက္ေလွက ကမ္းစပ္သို႔ ျပန္ပို႕ခ်ိန္တြင္ ေရနစ္သည္ဟု အသံၾကားသျဖင္႔ ကမ္းစပ္တြင္ လူအမ်ားက ေရာက္ရွိေနၾကျပီျဖစ္သည္။  တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေမးၾကရင္း အိုက္ဦးကို ဆင္းကယ္သျဖင္႔ ေအာင္ထြန္းေရနစ္သည္ ဟု သိလိုက္ၾကေလသည္။ တကယ္တမ္းတြင္ ေအာင္ထြန္းမွာ ေရလံုး၀ မကူးတတ္ပါ။ သုိ႕ေသာ္ သူ႔ေရွ႕တြင္ ေရထဲေမွ်ာပါေနေသာ ကေလးကိုေတြ႔သျဖင္႕ ဘာကိုမွ မစဥ္းစားဘဲ ေရထဲဆင္းကယ္ဖို႕ ၾကိဳးစားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။  ကေလးမ်ားကို မုန္းတီးသူ၊ ရန္လိုတတ္သူ ေအာင္ထြန္းမွာ ယခု သူ၏ ရန္ဘက္ျဖစ္ေသာ အိုက္ဦးကဲ႔သို႔ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ေရပင္မကူးတတ္ဘဲ ကယ္ဖို႕ ၾကိဳးစားသည္ကို ၀ိုင္းၾကည္႔ေနသူမ်ားက နားမလည္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္ကာ အံ႕ၾသၾကေလသည္။ ဘာေၾကာင္႔ေရမကူးတတ္ဘဲ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ကယ္ဖို႕ ၾကိဳးစားသည္ကို နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ရသလို အံ႕ၾသျခင္းလည္း ျဖစ္ၾကရေလသည္။ သို႔ျဖင္႕ ေအာင္ထြန္းအား လူအမ်ားက “ေရမကူးတတ္ဘဲ ဘာေၾကာင္႔ ေရထဲဆင္းသလဲ”  ဟု ၀ိုင္းေမးၾကေလေတာ႕သည္။ ထုိသူမ်ား၏ ေမးခြန္းကို ေအာင္ထြန္းျပန္ေျဖလိုက္သည္က “ လူတစ္ေယာက္ ေရနစ္ေနတာ ျမင္ေတာ႔ က်ဳပ္ ေရမကူးတတ္တာ သတိမရေတာ႕ဘူး။ ေရနစ္မွာကိုလည္း သတိမထားမိေတာ႕ဘူး.. က်ဳပ္ကို ရြာဦးဆရာေတာ္က ေျပာဖူးတယ္.. လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အသက္တစ္ေခ်ာင္းဟာ ရခဲတယ္.. တန္ဖိုးရွိတယ္လို႕ ေျပာထားဖူးတယ္.. က်ဳပ္အဲဒါကို ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ဘူး.. ဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီကေလး ေရနစ္မွာစိုးလို႔ က်ဳပ္ ဆင္းျပီးကယ္တာ..” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
လူအုပ္ထဲတြင္ ၀ိုင္းၾကည္႕ေနေသာသူမ်ားထဲမွာ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား၏ စိတ္ထဲတြင္ “က်ပ္မျပည္႔ေသာ ေအာင္ထြန္းလို လူတစ္ေယာက္ကပင္ သူႏွင္႔ လံုး၀ မတည္႔ေသာ သူ၏ရန္ဘက္ ကေလးတစ္ေယာက္အား လူ႔အသက္တစ္ေခ်ာင္းသည္ တန္ဖိုးရွိမွန္း၊ ကယ္တင္ရေကာင္းမွန္းကို လူသားဆန္စြာ သိနားလည္ေနခဲ႕ပါလွ်င္ ေအာင္ထြန္းထက္  ဦးေႏွာက္အသိဉာဏ္ ျပည္႔စံုေသာသူေတြကေရာ လူအမ်ားကို တန္ဖိုးထားရေကာင္းမွန္း၊ အသက္တစ္ေခ်ာင္းကို ကယ္တင္ရေကာင္းမွန္း သိၾကပါရဲ႕လား ” ဟူ၍ အေတြးနက္မိၾကေတာ႔သည္။

လူအခ်င္းခ်င္း တန္ဖိုးထားတတ္ေသာ စိတ္ႏွလံုးေကာင္းဟူသည္ ရာထူးအဆင္႔အတန္း၊ အသက္အရြယ္၊ ဆင္းရဲခ်မ္းသာ၊  ပညာတတ္ျခင္း၊ မတတ္ျခင္းေပၚတြင္ ခြဲျခမ္းစိတ္ျဖာ ၾကည္႔ရႈ၍ မရႏိုင္ဘဲ လူတစ္ေယာက္၏ ပင္ကိုယ္ႏွလံုးသားထဲမွ စိမ္႔ထြက္ ယိုစီးက်လာေသာ စစ္မွန္သည္႔ အသံကို နားေထာင္မွသာ ျမင္ႏိုင္သည္႔အရာ  ျဖစ္ေလသည္။


33 Responses to “လူသားဆန္ေသာ... သူ”

ပူးေတ said...

မမေခ်ာေရ

ဖတ္သြားတယ္ေနာ္... ဟုတ္ပါတယ္ လူတိုင္းသာ ရန္သူမိတ္ေဆြ မခြဲျခားပဲ တဦးကို တစ္ဦးက ကူညီကယ္တင္ေပးၾကရင္ ေကာင္းမယ္ေနာ္.... ရန္သူ မိတ္ေဆြမထားပဲ မိတ္ေဆြခ်ည္းပဲဆို ပိုေကာင္းမယ္ေနာ္....

ေအာင္ထြန္းရဲ႕စိတ္ဓာတ္ေလးကိုေတာ႔ မခ်ီးက်ဴးပဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ပါပဲ..
အဲဒီလို က်ပ္မၿပည္႕တဲ႔သူရဲ႕စိတ္မ်ိဳး....အသိတရားမ်ိဳး..
က်ပ္ၿပည္႔သူမ်ားတိုင္းမွာ ရွိခဲ႔မယ္ဆိုပါလွ်င္...

မေခ်ာေရ လူေကာင္းလို႕ သတ္မွတ္ထားႀကတဲ့ လူအေတာ္ မ်ားမ်ား မွာေတာင္ ဒီလို စိတ္ဓါတ္မ်ိဳး မရွိႀကဘူးေနာ္။ က်ပ္မၿပည့္ ေပမဲ့ စိတ္ထားကေတာ့ မေလွ်ာ႕က်ဘူးေနာ္...

မေခ်ာရဲ႕ ၀တၳဳတိုေလးကိုဖတ္ၿပီး.. စိတ္ထဲက ေအာင္ထြန္းလိုပဲ လူရိုင္းပဲၿဖစ္ခ်င္လာေတာ႔တယ္..
ကမၻာၾကီးေပၚမွာ တစ္ခါတ္ေလေတာ႔ လူယဥ္ေက်းလုပ္ရတာ မနိပ္လွဘူး.. ေၿပာခ်င္တာမေၿပာရ လုပ္ခ်င္တာမလုပ္ရ.. ဟိုဟာထိန္းသိမ္းရ ဒီဟာထိန္းသိမ္းရနဲ႔.. ဒါေၾကာင့္ထင္တယ္.. စိတၱဇေရာဂါဟာ လူယဥ္ေက်းေတြမွာပဲ ၿဖစ္ၿပီး လူရိုင္းေတြမွာ မၿဖစ္ဘူးတဲ႔..
စိတ္ထဲက ေအာင္ထြန္းလိုပဲၿဖစ္ခ်င္လာေတာ႔တယ္.. ဘာမာယာေတြမွ မရိွပဲေနရရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ..

ဟုတ္တယ္အမေခ်ာေရ.....လူေကာင္းဆိုတဲ့သူနဲ႔ ေကာင္းတဲ့လူဆိုတာ ကြာျခားမႈေတြရွိတယ္ေနာ္။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ေနတဲ့သူနဲ႔ ေကာင္းတဲ့အရာေတြ ေပးႏိုင္သူဆိုတာ အမ်ားၾကီးကြာတယ္ေနာ္ ။

ခင္တဲ့(ဖိုးၾကယ္)

က်ပ္ျပည့္ေလ ေၾကာက္ရေလ...ေခ်ာရဲ႕ တခ်ိဳ႕လူေတြ ေျပာပါတယ္....:)

အနမ္း said...

က်ပ္မျပည့္တဲ့လူေတြက နာမည္ေတြကို ပုိမွတ္မိတတ္တယ္ေနာ္..။
ကိုယ္က ျမင္လ်က္သားနဲ႔ မကူညီပဲ မ်က္ကြယ္ျပဳတယ္ဆိုရင္ေတာ့ လူသားမဆန္တဲ့သူပဲျဖစ္မယ္..။ ေအာင္ထြန္းလိုလူက ခ်ီးက်ဴးထိုက္တယ္.

Sunny said...

လာဖတ္ျပီး ခံစားသြားပါတယ္ အစ္မေရ.. ၀တၳဳေလးေတြ ဆက္ေရးပါဦး..

phyophyo said...

အားႀကီးစာေရးႏိုင္တဲ့ မေခ်ာ ..
ေရးတဲ့စာေလးေတြကလည္း ေကာင္းတယ္ေျပာရလြန္းေတာ့ ေမာေတာင္ေမာတယ္၊
တကယ္ခ်ီးက်ဴးတယ္၊
စာအားေဆးေလးေတြ သိပ္ေရးတတ္တာပဲ၊
ထူးျခားဆန္းျပားေတြလည္း ရတာပဲ၊
ဟင္းခ်က္ကလည္းေကာင္း၊
သီခ်င္းတစ္ေယာက္တည္းမႀကိဳက္ပါဘူး၊ မေခ်ာႀကိဳက္ဖို႔ပါ ပိုတင္ထားတာ၊ :D
ညီမေတာ့ စာေရးဖို႔ အာရုံမရလို႔ .. ဂိမ္းပဲေဆာ့ေတာ့မယ္၊ သူငယ္ျပန္တာေလ
ခ်စ္တဲ့

ၿဖစ္ရပ္မွန္ေလးေပါ့ေနာ္...ခ်ီးက်ဴးစရာ စိတ္ထားပိုင္ရွင္ပါ ..မွတ္သားနာယူသြားပါတယ္ ..အမေရ

ေခ်ာ ေရ ကုိယ္ စာ လာဖတ္တယ္ေနာ္
ေခ်ာကေတာ႕ ရသ တခုခုကို ေပးျမဲပဲေနာ္
ေလးစားလွ်က္
(ဒါက တမ်ိဳးမန္႕သြားတယ္)

shwezinu said...

ညီမ ေခ်ာ ေရ

လူ႕အသက္တေခ်ာင္း ကို တန္ဘိုးမထားတတ္တဲ႕ သူေတြ ရွိေနသမွ် အားလံုးအဆင္ေျပမွာ မဟုတ္ဘူး စိတ္ေဝဒနာရွင္ေတာင္ သိတယ္ သူတို႕ မသိတာ အံၾသတယ္

ခင္မင္စြာျဖင္႔
ေရႊစင္ဦး

crystal said...

ပူေလာင္တာေတြ ရပ္ျပီး၊ ျငိမ္းခ်မ္းခြင့္ေလးမ်ား မေသခင္ေတြ႕ခြင့္ရပါလို၏။ :)

အင္း......
ဘာေျပာရင္ေကာင္းမလဲ.......
ဘာမွမေျပာေတာ့ပါဘူးဗ်ာ.... ငါးခူျပံဳးေလးေတာ့ ျပံဳးသြားတယ္။


ခင္မင္စြာျဖင့္
ကိုရီး{ကိုၾကီး}

Arrow said...

က်ေနာ့္အယူအဆကေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ေနရာေတြမွာ တစ္ျခားသူေတြနဲ႔ ကြဲေနမလားမသိဘူး။

ေအာင္ထြန္းလုိ စိတ္ဓါတ္ရွိတာ တကယ့္ကုိေကာငး္မြန္တဲ့ စိတ္ဓါတ္ပါ။ ဒါေပမဲ့ အဲလုိ စိတ္ဓါတ္က လူေကာင္းတစ္ေယာက္မွာ ဘယ္လုိမွ မရွိနုိင္ဘူးေလ။

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ ကုိယ္မွ ေရမကူးတတ္ပဲနဲ. ဆင္းကယ္ရင္ ေရနစ္သူကုိ ကယ္ဖို. ေနေနသာသာ ကုိယ္ပါ ေရနစ္ေသမယ္ဆုိတာကုိ သိေနတဲ့ အသိဥာဏ္ေျကာင့္ေလ။

ေနာက္တစ္ခုက က်ပ္မျပည့္တဲ့သူေတြမွာ မ်ားေသာအားျဖင့္က စိတ္ထဲမွာ အညိွဴးနဲ႔ အစြဲမထားတာ။ လူေကာငး္ေတြကေတာ့ အညိွဳးေတြ အစြဲေတြမ်ားတယ္ေလ။

ဘာေတြ ဘယ္လုိပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ။ ေအာင္ထြန္းမွာ ရွိတဲ့ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓါတ္မ်ိဳးကို သူ.လုိက်ပ္မျပည့္တဲ့အခါမွ ကုိယ့္မွာရွိနုိင္မွာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲလုိစိတ္ဓါတ္ေကာင္းေလးေတြကုိ သတိေလးးထားျပီး အေလ့အက်င့္ေလးးလုပ္ရင္ ျဖစ္လာမွာပါ။


လူေကာငး္တစ္ေယာက္မွာ ဘာမွ မ်ားမ်ားစားစားမလုိအပ္ပါဘူး။ သူ.ေနရာမွာ ကုိယ္သာဆုိတဲ့ ကိုယ္ခ်င္းစာတရားေလးးသာ ထားနုိင္ရင္ကုိ အဲဒီ့လူက ေတာ္ေတာ္ေလးးျမင့္ျမတ္ေနပါျပီ။ ဒီေလာကမွာ ကုိယ္ခ်င္းစာတရားမရွိတဲ့သူေတြက တစ္ေန.ထက္တစ္ေန.မ်ားသထက္.... မ်ားသထက္... မ်ားမ်ားလာတာ.............

ေလးစားစရာ ေအာင္ထြန္းလို လူေတြအမ်ားၾကီး ေလာကၾကီးမွာ ရွိ၇င္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္း ။

လသာည said...

ေအာင္ထြန္းအေၾကာင္းေလး ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းသလို သနားစရာေကာင္းတယ္ေနာ္။

Bravo said...

ေအာင္ထြန္းက လူကိုးဗ်
လူျဖစ္ေနလို႔
လူမဟုတ္တဲ႔ သူတစ္ေယာက္ဆိုရင္
အဲလို ဘယ္လုပ္႔မလဲ း)

ေလးစားလ်က္။ ။ေနေသြး(ဘရာဗို)

မမခ်စ္ၾကည္ေအး အဆိုကုိ အျပည္႕အဝ ေထာက္ခံတယ္ ေခ်ာေရ........ ျပည္႕ေလေၾကာက္ရေလပဲ ...

ေၾသာ္ ...တကယ္လူသားဆန္တယ္တဲ့အေတြးေလးရသြားပါတယ္ဗ်ာ..

ကိုမ်ိဳး said...

အမေရးတဲ့စာေတြဖတ္ရတာက်ေနာ့္အတြက္စိတ္ဓတ္ခြန္အားၿဖစ္ေစတာအမွန္ပဲခင္ဗ်

အတတ္ေတြ အမ်ားၾကီး တတ္ေနေတာ့ လူသားဆန္မႈနဲ႔ ပိုေဝးသြားတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရေပမယ့္
အတၱေတြမ်ားေနသ၍ေတာ့ လူလူခ်င္းကူညီ ကယ္တင္ဖို႔ မ်က္နာလြဲေနၾကမွာပဲ။
ဟိုလူေတြက ပိုဆိုးေပါ့။ ငါေဆြမ်ဳိးအတြက္ပဲ သိတဲ့သူေတြေလ

ဒီစာေလးႀကိဳက္တယ္မေခ်ာ......။
ေရးတဲ့ပံုစံေလးလည္း ႀကိဳက္တယ္......
ဟုတ္တယ္.....။
လူလူ အခ်င္းခ်င္း.......လူကို လူလို႔ျမင္တတ္ဖို႔......
အဲ့ဒါသိပ္အေရးႀကီးတယ္........။

ခင္မင္ျခင္းအားျဖင့္.........
ဏီလင္းညိဳ

ေရမကူးတတ္လည္း ေရနစ္သူကိုကယ္ခ်င္တယ္ဆိုတဲ႔
အေတြးေလးကို ႏွစ္သက္မိတယ္။
ေအာင္ထြန္းကို ပံုေဖၚတာ ေကာင္းတယ္ေနာ္။

ေအာင္ထြန္းလိုလူမ်ဳိးေတြ တကယ္ရွိေနတယ္..။
တခ်ဳိ႕ျပည့္ပါတယ္ေျပာၿပီး ဆယ္ျပားလိုေနတဲ့လူေတြ ေတြ႕ေတြ႕ေနေတာ့....။

khinmarlaraung said...

မေရ...အရမ္းကို အျပဳသေဘာေဆာင္တဲ့ အေတြးေလးေတြ ေပးတဲ့
POST ေကာင္းေလးတစ္ပုဒ္ပါ။ ဖတ္ရတာ အားရေက်နပ္မိရင္း ကိုယ့္ဘာသာလဲ
ျပန္ေတြးလို ့။ ကိုယ္ခ်င္းစာနားလည္မွု လူတိုင္းကိုယ္စီ ရွိၾကရင္းး ေန ့သစ္မ်ားစြာကို
ႀကိဳဆိုခ်င္ရဲ့။ အားလံုးေအးခ်မ္းပါေစလို ့ွဆႏၵျပဳရင္း....
ခင္မင္ေလးစားလွ်က္...ခင္မာလာေအာင္...:)

zawminhtet said...

ေအာင္ထြန္းလို စိတ္ဓါတ္ေလးလူတိုင္းမွာ ရွိရင္အရမ္းေကာင္း မွာပဲေနာ္

kotunygn said...

Very Good story .....

blackroze said...

Poat ေလးထဲကေအာင္ထြန္းရဲ႕စိတ္ဓါတ္ကတကယ္ဘဲ
ေလးစားဖို႕ေကာင္းပါတယ္..

scofield said...

Dear missgreen...
I came to ur site and read some...you are good one.Thanks a lot for share your knowledge as well as warning positive to others...carry on Miss.
best regards,
Scofield

အင္ၾကင္းသန္႕ said...

ေအာင္ထြန္းရဲ႕ လူသားဆန္ေသာစိတ္ဓါတ္ေလးက တကယ္ကုိအတုယူစရာေကာင္းပါတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ“လူ” လို႕သာ အမည္နာမတပ္ထားေပမယ့္ လူစိတ္မရွိတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးပါ။

ေႏြဦး said...

နာမည္ကေတာ့ျကားဖူးေနတာျကာပါျပီ
ဒီေန့ Facebook မွာေတြ ့လို ့၀င္ျကည့္တာ
အမ ရဲ ့( အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ေလး ) ကိုဒီေန ့မွစေရာက္ဖူးတာပါ
လိုင္းေကာင္းတုန္းေလး ဖတ္လိုက္တာ လူသာားဆန္ေသာ သူ ဆိုတဲ့
၀တၳဳေလး ၁ ပုဒ္ေတာ့ အားေပးသြားပါတယ္
ေနာက္လည္းေရာက္ရင္ အျမဲ၀င္အားေပးပါ့မယ္
စာဖတ္ရတာ၀ါသနာပါတဲ့သူေတြအတြက္
အမတို ့ကေက်းဇူးတင္စရာ ၊ ေလးစားစရာေတြပါ
အားေပးလွ်က္
ေႏြဦး

phyu phyu said...

မေခ်ာေရမေခ်ာေရးထားတဲ႔စာေလေတြကို ေန႕တိုင္းလိုလိုဖက္ျဖစ္ပါတယ္
ေအာင္ထြန္းရဲ႕ လူသားဆန္ေသာစိတ္ဓါတ္ေလးကတကယ္႕ကိုခ်ီးက်ဳးပါတယ္
ေအာင္ထြန္းလို က်ပ္မျပည္႔တဲ႔လူေတာင္ လူသားဆန္တဲ႔စိတ္ဓာတ္ရိွရင္
သာမန္လူေတြလဲ လူတိုင္းလိုလိုစာနာတက္တဲ႔စိတ္ေတြရိွရင္အရမ္းေကာင္း
မယ္ေနာ္။

အားေပးလွ်က္
ျဖဴ