ေနာက္မက်တဲ႕ အိပ္မက္








ယေန႕သည္ ေဆးရံုရဲ႕ ေျခာက္ထပ္တြင္ ပံုမွန္မဟုတ္ေအာင္ အလုပ္မ်ားလြန္းေနသည္။ ေရာက္လာေသာ လူနာအသစ္ ၁၀ေယာက္ အတြက္ သူနာျပဳ ရိုစီတစ္ေယာက္လည္း  တစ္မနက္ခင္းလံုးႏွင္႕ ေန႕လည္တစ္ေန႕လည္လံုး အလုပ္မ်ားေနသည္။ သူမႏွင္႕ တစ္ထပ္တည္း အတူတူ အလုပ္လုပ္ၾကေသာ ေဆးရံုအကူ ရွာရြန္ႏွင္႕ သူ႕သူငယ္ခ်င္းတို႕ ၂ေယာက္လံုးကလည္း  ထိုလူနာ၁၀ေယာက္ ေနသားတက် ျဖစ္ေစဖို႕ႏွင္႕ သူတို႕ေတြ သက္ေသာက္သက္သာရွိမရွိ ေသခ်ာေအာင္ လိုက္လံစစ္ေဆး ၾကည္႕ရႈေနသည္။ အလုပ္မ်ားအားလံုး ျပီးစီးသြားေသာအခါတြင္  ထမင္းစားခ်ိန္ပင္ ေက်ာ္လြန္ေနျပီ။ သူနာျပဳ ရိုစီသည္ ရွာရြန္၏ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ရင္း “ကဲ ငါတို႕ အနားယူဖို႕ အခ်ိန္တန္ျပီ။ ေန႕လည္စာ စားၾကစို႕”

ဆူညံေနေသာ ကင္တင္န္းတြင္ ထမင္းစားၾကဖို႕ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ ထိုင္လိုက္ၾကရင္း ရွာရြန္မွာ သူမ၏ မ်က္မွန္တြင္ အစိုျပန္ ေနသည္ကိုပင္ မသုတ္ႏိုင္ျဖစ္ေနသည္ကို ရိုစီက သတိထားလိုက္မိသည္။ ရွာရြန္႔ မ်က္ႏွာျပင္တြင္ စိတ္ရႈပ္ေထြးပင္ပန္းေနျခင္း အရိပ္အေယာင္မွာ အလုပ္မ်ားျခင္းသက္သက္ေၾကာင္႕ မဟုတ္မွန္းကိုလည္း ရိုစီက ထပ္မံ သတိထား လိုက္မိသည္။ “ျငိမ္လွခ်ည္လား ရွာရြန္.. အရမ္းပင္ပန္းေနလို႕လား။ ဒါမွမဟုတ္ တစ္ခုခုျဖစ္ေနသလား ” ဟူ၍ ေမးလိုက္ပါသည္။

ရွာရြန္႕အေနႏွင္႕ တစ္စံုတစ္ခုကို ဖြင္႕ေျပာေတာ႕မလိုလိုႏွင္႕ ႏႈတ္ခမ္းမ်ား တစ္လႈပ္လႈပ္ တရြရြ ျဖစ္ေနေသာ္လည္း  ခ်က္ျခင္း စကားသံ ထြက္ေပၚမလာႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ရိုစီ၏ ေဖာ္ေရြရင္းႏွီးေသာ ေလသံႏွင္႕ သူမအေပၚထားရွိေသာ ၾကင္နာျခင္းတို႕ကို သတိရသြားဟန္ ရွိေလသည္။ သူမႏႈတ္ဖ်ားမွ စကားသံတစ္ခ်ိဳ႕ ထြက္ေပၚလာေလသည္။ “ စိတ္မေကာင္းဘူး ရိုစီရယ္….  ဒီ ေဆးရံုအကူ အလုပ္ကို ကၽြန္မ ဆက္လုပ္ႏိုင္ေတာ႕မွာ မဟုတ္ဘူး… ကၽြန္မရဲ႕လက္ရွိ အေျခအေနအရ မိသားစုကို ေထာက္ပံ႕ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဒီထက္ လစာေကာင္းတဲ႕ အလုပ္တစ္ခုခုကို လုပ္မွျဖစ္ေတာ႕မယ္.. ကၽြန္မမိဘေတြကသာ ကၽြန္မရဲ႕ ကေလးကို ၾကည္႕ရႈမထားခဲ႕ရင္ ကၽြန္မလက္ရွိ ဒီအလုပ္ကို လုပ္ႏိုင္ဖို႕ေတာင္ မလြယ္ဘူး.. ခုအတိုင္းဆို ကၽြန္မအတြက္ အရမ္းခက္ခဲေနျပီ. ဒီလစာနဲ႕ ဘယ္လိုမွကို မေလာက္ငွဘူး ျဖစ္ေနတယ္..”  ရွာရြန္၏ အေပၚ၀တ္ အကၤ်ီေအာက္မွ ထြက္ေပၚေနေသာ လက္ေကာက္၀တ္တြင္ ပြန္းပဲ႕ရာတစ္ခ်ိဳ႕ကို ရိုစီက အမွတ္မထင္ ျမင္လိုက္ရေလသည္။

“မင္းေယာက်္ားကေရာ အလုပ္မလုပ္ဘူးလား ” ရိုစီက ေမးလိုက္သည္တြင္

“သူ႕ကိုေတာ႕႔ ထည္႕တြက္လို႕ မရပါဘူး… သူဟာ အလုပ္တစ္ခုခု ရႏိုင္ေျခ ရွိတဲ႕လူလဲမဟုတ္ဘူး.. ေသာက္စား မူးရူးျပီး အျမဲတမ္း ျပႆနာရွာေနတတ္တဲ႕သူ.. ”

“အိုး”  ရိုစီ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားမိကာ ရုတ္တရက္ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္သြားမိသည္။ သူမ လက္ေကာက္၀တ္က ဒဏ္ရာက သူ႕ေယာက်္ားေၾကာင္႕မ်ားလား… အတန္ၾကာမွ သူက ရွာရြန္႕ကို ေျပာလိုက္သည္။  “ရွာရြန္.. မင္းက လူနာေတြမွာ အေပၚသိပ္ေကာင္းတယ္ဆိုတာ တို႕သိတယ္.. ျပီးေတာ႕ ဒီအလုပ္ကို မင္းသေဘာက်တယ္ ႏွစ္သက္တယ္ဆိုတာလဲ တို႕သိတယ္.. ဒီေတာ႕ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႕အတြက္ ဘာျဖစ္လို႕ သူနာျပဳ သင္တန္းေက်ာင္းကို မတက္တာလဲ.. သူနာျပဳသာ ျဖစ္လာခဲ႕ရင္ အခု လုပ္ေနတဲ႕ ေဆးရံုအကူအလုပ္ထက္ လစာေကာင္းမွာမို႕ မင္းအတြက္ အမ်ားၾကီး ေျပလည္လာဖို႕ ရွိတယ္ေလ”

“ေက်ာင္းတက္ဖို႕ဆိုတာ ကၽြန္မအတြက္ ေနာက္က်လြန္းသြားပါျပီ ရိုစီရယ္.. သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို႕ဆိုတာ ဟိုးအရင္တည္းက ကၽြန္မအျမဲမက္ခဲ႕ရတဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခုပါ.. ဒါေၾကာင္႕လဲ ဒီေဆးရံုအကူ အလုပ္ကို ကၽြန္မလုပ္ခဲ႕တာပါ.. အနည္းဆံုးေတာ႕ ဒီအလုပ္နဲ႕ လူနာေတြကို ျပဳစုခြင္႕ရတာမို႕ ကၽြန္မ၀မ္းသာပါတယ္.. ခုေတာ႕ မလြဲမေရွာင္သာလြန္းလို႕ ဒီအလုပ္ကို စြန္႕လြတ္ရမွာပါ။ ” ရွာရြန္ရဲ႕ အသံမွာ နာက်င္ျခင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ေပ်ာ္၀င္ေနေလရဲ႕။

“မင္းအသက္ဘယ္ေလာက္ရွိျပီလဲ ရွာရြန္..”  ရိုစီကေမးေတာ႕ ရွာရြန္က ၃၀ေက်ာ္ဟု ျပန္ေျဖသည္။ ရိုစီက ရွာရြန္ရဲ႕ လက္ေကာက္၀တ္က ဒဏ္ရာကို လက္ညိဳးညႊန္လိုက္ရင္း “အခုလိုျပႆနာမ်ိဳး တို႕ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳခဲ႕ဖူးတယ္ ဆိုရင္ မင္းယံုမလား ရွာရြန္.. ဒီမွာ ရွာရြန္ မင္း သိပ္ကိုျဖစ္ခ်င္ပါတဲ႕ ဆိုတဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခု တကယ္တမ္း လက္ေတြ႕ျဖစ္လာဖို႕ရာမွာ ဘယ္ေတာ႕မွ ေနာက္က်တယ္ဆိုတာ မရွိဘူး ယံုလိုက္စမ္းပါ..  ဒါကို ဘာေၾကာင္႕ တို႕က အခိုင္အမာေျပာႏိုင္တယ္ဆိုတာ မင္းကို ေျပာျပမယ္.. ”

ရိုစီက သူ႕ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကို စတင္ေျပာျပေတာ႕သည္။ ပံုမွန္အားျဖင္႕ဆိုလွ်င္ သူ႕အေၾကာင္းကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ ေျပာျပေလ႕မရွိပါ။ သုိ႕ေသာ္လည္း သူ႕ဘ၀အေၾကာင္း ေျပာျပျခင္းအားျဖင္႕ တစ္စံုတစ္ေယာက္အတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစႏိုင္မည္ဟု သူယူဆလွ်င္ေတာ႕ ေျပာေလ႕ရွိပါသည္။

“တို႕ အိမ္ေထာင္က်တဲ႕အခ်ိန္ဟာ ၁၆ႏွစ္ဘဲရွိေသးတယ္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႕ ဘာမွနားမလည္၊  ပညာလဲ မျပည္႕မစံုခ်ိန္မွာ အိမ္ေထာင္က်သြားေတာ႕ အလုပ္ကလဲ မရွိဘူးေပါ႕။ အဲဒီခ်ိန္မွာ တို႕ေယာက်္ားက ၂၂ႏွစ္..  တို႕ရဲ႕ အိမ္ေထာင္သက္ ၄ႏွစ္မွာ ကေလးက ၂ေယာက္ျဖစ္လာတယ္.. ၄ႏွစ္အတြင္းမွာ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ တို႕ေယာက်္ားရဲ႕ ရိုက္ႏွက္မႈကို အၾကိမ္ၾကိမ္ခံခဲ႕ရတယ္.. သူဟာ ဒီလို ရိုက္ႏွက္တတ္မွန္း မယူခင္က တို႕လံုး၀ မသိခဲ႕ဘူး.. တကယ္ကို စရိုက္ၾကမ္းတမ္းတဲ႕သူ၊  တစ္ညမွာ သူက ထံုးစံအတိုင္းတို႕ကို အျပစ္ရွာျပီး ရိုက္ႏွက္တယ္. အဲဒီမွာပဲ တို႕ရဲ႕ ေရွ႕သြားေတြအားလံုးဟာ သူ႕ရဲ႕ အျပင္းအထန္ ရိုက္ႏွက္မႈေၾကာင္႕ ကၽြတ္ထြက္ကုန္တဲ႕အထိ ျဖစ္ခဲ႕ရတယ္.. တို႕လဲ ဒီတစ္ၾကိမ္ေတာ႕ ဘယ္လိုမွ သီးခံဖို႕ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႕တာနဲ႕ ကေလး၂ေယာက္ကို လက္ဆြဲျပီး အိမ္က ဆင္းလာခဲ႕ေတာ႕တယ္

သူနဲ႕ တရားရံုးမွာ တရား၀င္ကြာရွင္းျပတ္စဲေတာ႕ တို႕ရဲ႕သားေလး၂ေယာက္ကို သူ႕အေဖနဲ႕သာ ေနဖို႕ တရားသူၾကီးက ဆံုးျဖတ္ခဲ႕တယ္.. ဘာလို႕လဲသိလား.. တို႕က အဲဒီခ်ိန္မွာ အသက္က ၂၀ဘဲ ရွိေသးတယ္.. အလုပ္ကလဲမရွိ ဆုိေတာ႕ တရားသူၾကီးက တို႕အေနနဲ႕ ကေလးေတြကို ေကၽြးေမြး ေစာက္ေရွာက္ႏိုင္လိမ္႕မယ္ မဟုတ္ဘူးလို႕ တြက္ဆတယ္ေလ.. ျပီးေတာ႕ ကေလး၂ေယာက္ဟာ တို႕အတြက္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေစလိမ္႕မယ္လို႕ သူက ယူဆတယ္.. ဒါနဲ႕ကေလးေတြဟာ သူ႕အေဖနဲ႕ ပါသြားခဲ႕တယ္.. ဒီေနာက္ေတာ႕ ပိုျပီး ဆိုးတာက တို႕ေယာက်္ားက ကေလး၂ေယာက္လံုးကို ေခၚျပီး တို႕ေနတဲ႕ ျမိဳ႕ကေန ေျပာင္းေရြ႕သြားခဲ႕တယ္.. ဘယ္လိုေျပာင္းသြားတယ္ ဆိုတာလဲ မသိရဘူး.. တို႕က ကေလးေတြကို ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႕ အသည္းအသန္ လိုက္စံုစမ္းတယ္.. ဒါေပမဲ႕ ဘယ္မွာမွ လိုက္ျပီးရွာလဲ မေတြ႔ရေတာ႕ဘူး..

တရားသူၾကီး ခန္႕မွန္းတာလဲ မွန္ပါတယ္ေလ၊ တို႕ဟာ ဘ၀ကို ေတာ္ေတာ္ေလးကို ခက္ခက္ခဲခဲ ရုန္းကန္ရတယ္..  စားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုမွာ စားပြဲထိုးအလုပ္ကို လစာလံုး၀မရဘဲ စားေသာက္သူေတြဆီက ရမဲ႕ တစ္ပ္မန္းနီး ေလးကို ေမွ်ာ္ကိုးျပီး လုပ္ခဲ႕ရတယ္.. တစ္ခ်ိဳ႕ရက္ေတြမွာ ပိုက္ဆံမရလို႕ စားစရာေသာက္စရာ ေကာင္းေကာင္း မ၀ယ္ႏိုင္ပဲ ႏြားႏို႕ေလးတစ္ခြက္၊ ဘီစကစ္ေလး ၃ခ်ပ္၄ခ်ပ္နဲ႕ ျပီးလိုက္ရတယ္.. အဆိုးဆံုးက ဘ၀မွာ ဘာေမွ်ာ္လင္႕မွ မရွိဘဲ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စြာနဲ႕ အသက္ရွင္သန္ေနရတဲ႕ အျဖစ္ဘဲ.. တြယ္တာစရာ သားသမီးေတြကလဲ ဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္မွာ မသိ၊ ဘယ္အခ်ိန္မွာမွ ျပန္ဆံုမယ္မသိ၊ ေနရတဲ႕ အခန္းက်ဥ္းက်ဥ္း ေလးထဲမွာ အျမဲတမ္း ျခံဳလႊမ္းေနတာက ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ႕ အထီးက်န္မႈပါဘဲ.. အဲဒီအခ်ိန္မွာ အျပင္းျပဆံုးဆႏၵက တို႕ရဲ႕ ကေလးေတြနဲ႕ အတူတူရွိေနခ်င္တဲ႕စိတ္ဘဲ။ သူတို႕ရဲ႕ ရယ္ေမာသံေလးေတြၾကားခ်င္တယ္.. သူတို႕နဲ႕အတူတူ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ရွိေနခ်င္တယ္.. ဒါေပမဲ႕ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ႏိုင္ခဲ႕ဘူး.. အဲဒီခ်ိန္ဟာ တို႕အတြက္ စားစရာေတာင္ နပ္မွန္ေအာင္ မစားႏိုင္တဲ႕ အခ်ိန္ ”  ေျပာေနရင္းက ရိုစီ႕အသံက ဆို႕နင္႕ျပီး ေပ်ာက္သြားသည္။ သူမမ်က္၀န္းတြင္ေတာ႕ မ်က္ရည္စမ်ား။ ဆယ္စုႏွစ္ ၃စု ေလာက္ ၾကာခဲ႕တာေတာင္ ဒီအျဖစ္ေတြကို ျပန္ေတြးလိုက္တိုင္း နာက်င္ေနဆဲ ပါဘဲလား။

ရွာရြန္႕ကို ႏွစ္သိမ္႕ဖို႕ သူမအေၾကာင္းကို ေျပာေနေသာ ရိုစီကိုယ္တိုင္က အတိတ္ရဲ႕ နာက်င္ျခင္းေတြကို ျပန္လည္ ခံစားေနရျပန္ပါျပီ။  ေနာက္ေတာ႕ ရိုစီ္က ဆက္ေျပာသည္။ “ဒီလိုနဲ႕ တို႕ သိလာတာတစ္ခုက နာက်င္ေဆြးေျမ႕ျပီး၊ အျပံဳးအရယ္မရွိတဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ဆို စားေသာက္သူေတြ ဆီကေန ဘယ္လို တစ္ပ္မန္းနီးကိုမွ ရမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာပါဘဲ.. ဒီေတာ႕ မ်က္ႏွာကို အျပံဳးဆိုတဲ႕ မ်က္ႏွာဖံုးေလး စြပ္ျပီးေတာ႕ ခ်ိဳသာတဲ႕ စကားလံုးေလးေတြသံုးျပီး စားပြဲထိုးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ကို ဆက္ျပီး ရုန္းကန္ရေတာ႕တယ္.. တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႕ နည္းနည္းေတာ႕ အဆင္ေျပစ ျပဳလာတယ္.  မၾကာခင္မွာ အခု အိမ္ေထာင္ဘက္ ျဖစ္လာမဲ႕ သူနဲ႕ ဆံုဆည္းရျပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ ထပ္ျပဳျဖစ္တယ္.. သမီးေလးတစ္ေယာက္ ရလာေတာ႕မွ ဒီသမီးေလးအတြက္ အသက္ရွင္သန္ရျခင္း ျဖစ္လာသလိုမို႕ ဘ၀ဟာ အဓိပၸါယ္ရွိလာတယ္.. ခြန္အားေတြ ရွိလာရတယ္..  ေနေပ်ာ္လာတယ္.. အဲဒီအေပ်ာ္ဟာ သမီးေလးတကၠသိုလ္တက္ဖို႕ အိမ္ကေန မထြက္ခြာခင္အထိပါဘဲ.. တို႕ရဲ႕သမီးေလး တကၠသိုလ္တက္ဖို႕ အိမ္ကေနလဲ ထြက္သြားေရာ အိမ္မွာ ေနရတဲ႕ဘ၀ဟာ ဟိုအရင္တုန္းကလို အထီးက်န္ခံစားမႈမ်ိဳး ျပန္ျဖစ္လာတယ္.. ဘာလုပ္လို႕ ဘာကိုင္ရမွန္းမသိ.. စိတ္ေတြ ကေယာင္ေျခာက္ျခားနဲ႕ ျဖစ္ေနခဲ႕ရတယ္… ”

“တစ္ေနေတာ႕ တို႕ရဲ႕အေမဟာ အေရးေပၚခြဲစိတ္မႈတစ္ခု ျပဳလုပ္ဖို႕ ေဆးရံုတက္ရတယ္.. အဲဒီမွာ ငွားထားတဲ႕ သူနာျပဳေလးက အေမ႕ကို ျပဳစုေစာင္႕ေရွာက္ေနတာကို ေစာင္႕ၾကည္႕ရင္း စိတ္ထဲမွာ အေတြးတစ္ခု ျဖစ္လာတယ္.. ဒီသူနာျပဳအလုပ္ကို လုပ္ခ်င္စိတ္ ေပၚလာတယ္.. လုပ္မယ္ဆိုရင္ တို႕အေနနဲ႕ မျဖစ္ႏိုင္စရာ အေၾကာင္းလဲ မရွိဘူးလို႕ ေတြးမိတယ္.. ဒါေပမဲ႕ ခက္တာက တို႕က အတန္းပညာဆိုတာ ၉တန္းေလာက္သာ သင္ယူခဲ႕တာမို႕ ဒီသူနာျပဳအလုပ္ကို လုပ္မယ္ဆိုရင္ အထက္တန္းပညာကို ျပန္သင္ဖို႕ လိုေနျပီ. တို႕အသက္က အဲဒီခ်ိန္မွာ ၄၀ ေက်ာ္ေနျပီဆိုေတာ႕ ေက်ာင္းတက္ျပီး စာျပန္က်က္ဖို႕ဆိုတာ အလြန္ျမင္႕မားတဲ႕ ေတာင္ၾကီး တစ္လံုးကို တက္ရတာထက္ေတာင္ ခက္ခဲမယ္ဆိုတာ တို႕နားလည္ပါတယ္.. ဒါေပမဲ႕ တို႕ကေတာ႕ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္.. အထက္တန္းပညာကို ျပန္ျပီး သင္ယူတယ္.. ေန႕အခ်ိန္မွာ ေက်ာင္းတက္တယ္.. ညအခ်ိန္ေတြမွာ စာက်က္တယ္..  မသိတာေတြကို သူမ်ားကို ေမးဖို႕လဲ ၀န္မေလးဘူး.. သင္ယူခ်င္စိတ္အျပည္႕အ၀နဲ႕ ေလ႕လာ သင္ယူတယ္.. ျပင္းျပတဲ႕ စိတ္ဆႏၵေၾကာင္႕လဲ အသက္ၾကီးလို႕ ေက်ာင္းတက္ရတာ ရွက္တဲ႕စိတ္ကို ေဘးဖယ္ထားႏိုင္ခဲ႕တယ္.. ” ရိုစီက စကားကို ခနရပ္နားလိုက္ျပန္ရင္း ရွာရြန္ရဲ႕ မ်က္၀န္းထဲသို႕ လွမ္းၾကည္႕လိုက္ျပီး “တို႕ရဲ႕ အသက္ ၄၆ႏွစ္မွာမွ အထက္တန္းေအာင္ ခဲ႕တယ္” ဟု လွမ္းေျပာလိုက္ေလသည္။

မ်က္ရည္စမ်ားက ရွာရြန္ မ်က္၀န္းထဲမွ တစ္လိမ္႕လိမ္႕ က်ဆင္းလာသည္။ သူမရင္ထဲ လင္းကနဲ ပြင္႕သြားေတာ႕သည္။ အသက္၄၀ ေက်ာ္ေနတဲ႕သူေတာင္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ခဲ႕ေသးသားဘဲ.. သူမက ခုမွ ၃၀ေက်ာ္သာ ရွိေသးသည္ မဟုတ္လား… ဘာျဖစ္လို႕ မျဖစ္ႏိုင္ရမည္လဲေလ… ေအာ္....  တစ္စံုတစ္ေယာက္ဟာ သူမရဲ႕ မဲေမွာင္ေနတဲ႕ ဘ၀ထဲက ပိတ္ထားတဲ႕ တံခါးခ်ပ္ေတြကို ဖြင္႕လွစ္ဖို႕ ေသာ႕ေလးတစ္ေခ်ာင္း ကမ္းေပးလိုက္သလို ပါဘဲလား။

ရိုစီက သူမရဲ႕ စကားေတြကို ျပန္ဆက္ျပန္သည္။ “ေနာက္တစ္ဆင္႕အေနနဲ႕ သူနာျပဳေက်ာင္းကို ဆက္တက္ဖို႕ စာရင္းေပးသြင္းလိုက္တယ္.. ၂ႏွစ္ၾကာေအာင္ စာေတြကို ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ေလ႕လာက်က္မွတ္ ရျပန္တယ္.. ပင္ပန္းလြန္းအားၾကီးလို႕ ေက်ာင္းကေနထြက္ဖို႕ ထိေတာင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ စဥ္းစားမိတယ္.. ဒါေပမဲ႕ တို႕ရဲ႕ မိသားစုက အထြက္မခံဘူး… သမီးေလးကလဲ ေဘးကေန တို႕ကို ကူျပီးစာက်က္ေပးတယ္.. အားေပးတယ္.. ဒီေတာ႕ စိတ္အားေတြ ျပန္တက္ၾကြလာရျပန္တယ္..  စဥ္းစားၾကည္႕ပါ ရွာရြန္. လူတစ္ကိုယ္လံုးမွာ အရိုးေတြ ဘယ္ႏွေခ်ာင္း ရွိတယ္ဆိုတာ.. ျပီးရင္ ဒီေလာက္မ်ားျပားလွတဲ႕ အရိုးေတြကို နံမည္မွတ္မိေအာင္ လုပ္ရတာကိုက တို႕အသက္အရြယ္နဲ႕ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခက္ခဲတယ္ဆိုတာ.. ဒါေပမဲ႕ တို႕ ရေအာင္ၾကိဳးစားျပီး မွတ္တယ္.. မွတ္ႏိုင္မဲ႕ နည္းေတြကို  နည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႕ ရွာၾကံခဲ႕တယ္..  ေနာက္ဆံုးေတာ႕ သူနာျပဳသင္တန္းကို ေအာင္ျမင္သြားခဲ႕တယ္.. မလုပ္ႏိုင္ဘူး  မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႕ ထင္ခဲ႕တဲ႕ အလုပ္ကို အသက္၄၈ႏွစ္အရြယ္မွာ ေအာင္ျမင္စြာ လုပ္ႏိုင္ခဲ႕တယ္.. ခုေတာ႕ တို႕ဟာ ျဖစ္ခ်င္တဲ႕ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ႕တယ္..  ခုခ်ိန္မွာေတာ႕ ဒီအလုပ္မွာ အဆင္ေျပေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ မင္းတို႕နဲ႕အတူတူ လုပ္လာတာ အသိဘဲမဟုတ္လား ရွာရြန္၊ တို႕ေျပာခ်င္တာက တို႕ဘ၀မွာလဲ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာကို လြယ္လြယ္ကူကူ သက္ေတာင္႕သက္သာနဲ႕ ျဖစ္ခဲ႕ရတာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာပါဘဲ”

ရွာရြန္ရဲ႕ ေန႕လည္စာသည္ ေအးစက္ကုန္ျပီးေတာ႕ အေအးခြက္ထဲမွ ေရခဲေတြသည္လည္း အရည္ေပ်ာ္ကုန္တဲ႕ အခ်ိန္တြင္မွ ရိုစီ၏ စကားေတြသည္ ျပီးဆံုးသြားေတာ႕သည္။.. ရွာရြန္က မ်က္ရည္မ်ားကို အသာတို႕သုတ္ လိုက္ရင္း ရိုစီကို ေျပာလိုက္သည္။ “ကၽြန္မေၾကာင္႕ ရွင္႕အတိတ္အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာျဖစ္ေတာ႕ အသစ္ျပန္ျဖစ္ျပီး နာက်င္ရတယ္ေနာ္… စိတ္မေကာင္းပါဘူးရွင္…” ရိုစီကလဲ မ်က္ရည္မ်ားၾကားမွ ျပံဳးလိုက္ရင္း “တို႕ရဲ႕ အတိတ္အေၾကာင္းကို ေျပာလို႕ မင္းအတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္ရတယ္ဆိုရင္ နာက်င္ရေပမဲ႕ အက်ိဳးရွိတယ္ မဟုတ္လား..  ဒီမွာ ရွာရြန္ ျဖစ္ခ်င္တဲ႕ဆႏၵ ရွိေနခဲ႕ရင္ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႕ ဘယ္ေတာ႕မွ မေတြးပါနဲ႕ ျဖစ္ေအာင္လုပ္ဖို႕သာ လိုပါတယ္.. အခုလဲ မင္းဟာ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္ခ်င္စိတ္ရွိေနတယ္ မဟုတ္လား.. ဒီေတာ႕ ျဖစ္ေအာင္သာ ၾကိဳးစားပါ.. တို႕ ယံုၾကည္ပါတယ္.. မင္းဟာ တကယ္ထူးခၽြန္တဲ႕ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္ကိုျဖစ္လာမွာပါ။ သူနာျပဳ သင္တန္းေက်ာင္းကို တက္ျဖစ္ေအာင္ တက္မယ္လို႕ တို႕ကို ကတိေပးပါရွာရြန္… မင္း သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာခဲ႕ရင္လဲ အခုလိုဘဲ စိတ္ပ်က္ အားငယ္ေနသူေတြကို မင္းအေတြ႕အၾကံဳေတြ ျပန္လည္မွ်ေ၀ျပီးေတာ႕ သူတို႕ကို စိတ္အားတက္ေအာင္ လုပ္ေပးပါ. ကူညီေပးလိုက္ပါ.. ယံုၾကည္ခ်က္ပန္းတိုင္ကို ခိုင္ခိုင္မာမာ ဇြဲနဲ႕ ေလွာ္ခတ္ဖို႕ တြန္းအားေတြ ေပးပါ” ဟု ရွာရြန္႕ကုိ ရိုစီက ေျပာေသာအခါတြင္ ရွာရြန္က ခိုင္မာေသာ ကတိကို သူမအား လိႈက္လွဲစြာ ေပးလိုက္ပါသည္။

ႏွစ္အနည္းငယ္ ၾကာျပီးေနာက္မွေတာ႕ ရွာရြန္ဟာ သူနာျပဳတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါေတာ႕သည္။ သူနာျပဳ ျဖစ္လာေသာအခါ သူ႕ကို လမ္းညႊန္ အားေပးခဲ႕ေသာ ရိုစီ အျငိမ္းစားမယူခင္ခ်ိန္ထိ ေဆးရံုတစ္ခုတည္းမွာ အတူတူ အလုပ္လုပ္ခဲ႕ျပီး. ခုခ်ိန္မွာေတာ႕ ရွာရြန္ဟာ စားပြဲတစ္ခုမွာထိုင္ရင္း တစ္ခ်ိန္က သူခံစားခဲ႕ရသလို ကိုယ္ေရာစိတ္ပါ နာက်င္ခံစား ေနရသူမ်ား၊ အကူအညီလိုအပ္ေနသူမ်ားကို သူ႕ဘ၀ရဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ျပန္လည္ေ၀မွ်ရင္း တစ္ခါက သူ႕ကို ရိုစီ အားေပးခဲ႕ဖူးေသာ စကားျဖစ္သည္႕ “ဘ၀မွာ ကိုယ္႕အိမ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ေတာ႕မွ ေနာက္က်တယ္ မရွိပါဘူး” ဆိုတဲ႕ စကားနဲ႕အတူ အားေပးႏွစ္သိမ္႕လို႕ ေနတတ္ပါျပီ။
--------------------------------------------------------------------------------------------------//


Chicken Soup for the Working Woman's Soul မွ  Linda Apple ရဲ႕ Never Too Late ကို ဘာသာျပန္ ခံစားေရးဖြဲ႕ပါသည္။



စိတ္ကူးအိပ္မက္မ်ားအားလံုး လက္ေတြ႕ျဖစ္လာႏိုင္ၾကပါေစရွင္..
ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)