အေရးတၾကီး လုပ္ရမဲ႔အလုပ္



ဆီယာတယ္ကေန ဒါးလက္စ္ကို ေနာက္ဆံုးထြက္မဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ကၽြန္မ ေရာက္ရွိလို႕ေနပါတယ္.. ခံုတစ္ခံုမွာ ေနရာယူျပီးတဲ႔ေနာက္ ေလယာဥ္ ပ်ံသန္းခ်ိန္အတြင္း လုပ္ရမဲ႔ အလုပ္ေတြအတြက္ ကၽြန္မရဲ႔ လက္ပ္ေတာ႔ေလးကို  ေပါင္ေပၚတင္ကာ ဖြင္႔ဖို႔ လုပ္ေနမိပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ေလယာဥ္ေပၚကို ကေလးသံုးေယာက္နဲ႔ အမ်ိဳးသမီး တစ္ေယာက္တို႔ဟာ ဆူညံလႈပ္ခတ္စြာ တက္ေရာက္လာပါတယ္.. သူတို႔ကို ၾကည္႔ျပီး  ကၽြန္မထိုင္ေနတဲ႔ ခံုအနီးတစ္၀ိုက္မွာ လာမထိုင္ျဖစ္ပါေစနဲ႔လို႔ ဆုေတာင္းလိုက္မိတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ဆုေတာင္းက မျပည္႔ပါဘူး။ အမ်ိဳးသမီးနဲ႔ ေလးႏွစ္အရြယ္ ကေလးငယ္ေလးတို႔ဟာ ကၽြန္မေနာက္က ခံုမွာ ထုိင္လိုက္ျပီး သူမရဲ႕ ၁၃ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးနဲ႔ ၁၁ႏွစ္အရြယ္ ခ်ာတိတ္ေလးတို႔ကေတာ႕ ကၽြန္မေဘးခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ၾကပါတယ္.. ထိုင္ျပီးတာနဲ႔ တျပိဳင္နက္ သူတို႕ႏွစ္ေယာက္ဟာ စကားေတြ အျပန္အလွန္ေျပာရင္း အျငင္းပြားေနျပီး ေယာက်္ားေလးဟာ အျငိမ္မေနဘဲ ခံုေပၚမွာ တြယ္တက္လိုက္၊ ခုန္ဆင္းလိုက္ လုပ္ေနပါေတာ႔တယ္။ တခါတခါ ထိုင္ခုံကို ေဆာင္႔ကန္တာမ်ိဳးေတာင္ လုပ္ေနပါေသးတယ္..

ျပီးေတာ႔လည္း ေလယာဥ္ထြက္ျပီး မၾကာခင္မွာဘဲ ေကာင္ေလးဟာ သူရဲ႔ အစ္မျဖစ္သူကို “မမ.. ေလယာဥ္က အခု ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို မိနစ္အနည္းငယ္ ၾကာတိုင္းမွာ ေမးခြန္းထုတ္ပါေတာ႔တယ္.. သူေမးတိုင္းလည္း သူ႔အစ္မ ျဖစ္သူ ေကာင္မေလးက “ ပါးစပ္ပိတ္ျပီး တိတ္တိတ္ေနစမ္း… ငါလဲ ဘယ္သိမွာလဲ” လို႔ စိတ္မရွည္သံ၊ မာေၾကာသံျဖင္႔ ျပန္ေျပာျပီး မႈန္ကုပ္ကုပ္နဲ႔ ထိုင္ေနပါတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ခ်ာတိတ္ေလးဟာ အျငိမ္လည္း မေနသလို၊ အေလွ်ာ႔မေပးဘဲ မိနစ္ အနည္းငယ္ၾကာတိုင္း အဲဒီေမးခြန္းကိုပဲ ထပ္တလဲလဲ ေမးေနပါတယ္။ သူတို႕ ၂ေယာက္က ဆူရတဲ႔အထဲမွာ အေနာက္က ကေလးလည္း ငိုယုိေနပါေတာ႔တယ္. အမ်ိဳးသမီးကေတာ႔ အင္မတန္မွ ညိဳးႏြမ္း စိတ္အားငယ္ေနတဲ႔ ပံုစံနဲ႔ ကေလးငယ္ကို ေခ်ာ႕ေမာ႔ေနေပမဲ႔ အားရွိပံု မရပါဘူး။ သူတို႔ကို ၾကည္႔ျပီး ကၽြန္မမွာ စိတ္ေတြရႈပ္၊ ေခါင္းေတြလည္း မူးေနာက္လာသလို ခံစားရပါေတာ႔တယ္။

“ကေလးေတြဟာ ဘာမွ နားလည္မႈကို မရွိၾကဘူး။ တကယ္႔ လူဆိုးေလးေတြပဲ..” စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕ ကၽြန္မ ေတြးမိပါတယ္။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ လုပ္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတဲ႔ အလုပ္ကိစၥေတြလည္း  ၾကက္ေပ်ာက္၊ ငွက္ေပ်ာက္ အကုန္ ေပ်ာက္ကုန္ပါေတာ႔တယ္။ စိတ္တုိတုိနဲ႔ ေတြးေနမိတုန္းမွာ ေဘးနားက ခ်ာတိတ္ေလးဆီက သူ႕အစ္မကို ေမးတဲ႔  “မမ… ငါတို႔ေတြ အခု ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနျပီလဲ ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းက ထြက္လာျပန္ပါတယ္..
ကၽြန္မလည္း လုပ္မယ္လို႔ ရည္ရြယ္ထားတဲ႔ အလုပ္ေတြကို ေမ႔ပစ္လိုက္ကာ ဖြင္႔ဖို႔ၾကံရြယ္ထားတဲ႔ လက္ပ္ေတာ႔ကို ပိတ္လိုက္ျပီး ေလယာဥ္ထိုင္ခံု ေနာက္ေက်ာတိုင္းမွာ ထည္႔ထားေပးတတ္တဲ႔ ေလေၾကာင္းလိုင္းထုတ္ မဂၢဇင္းကို ဆြဲထုတ္ လိုက္ပါတယ္.. ျပီးေတာ႔ ဆီယာတယ္ကေန ဒါးလက္စ္ကို ပ်ံသန္းတဲ႔ ခရီးစဥ္ ေျမပံုပါတဲ႔ စာမ်က္ႏွာကို လွန္လိုက္ကာ  ပ်ံသန္းခ်ိန္နဲ႔တြက္ျပီး ေျမပံုကို လက္နဲ႔ေထာက္လို႔ ဘယ္ေရာက္ျပီလဲ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းကို ေမးေမးေနတဲ႔ ခ်ာတိတ္ေလးကိုေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပမိပါေတာ႔တယ္။

ခ်ာတိတ္ရဲ႔ အစ္မျဖစ္သူ အၾကီးမေလးကပါ ကၽြန္မ ရွင္းျပေနတာကို စိတ္၀င္တစား လည္ပင္းေလးလိမ္ျပီး နားေထာင္ေနပါတယ္…  ကေလးေတြၾကည္႔ရတာ ကၽြန္မကို ခင္မင္ရင္းႏွီးသြားပံုေပၚျပီး သြက္သြက္ လက္လက္နဲ႔ သူတို႔ ဆီယာတယ္ကို ေရာက္လာရတဲ႔ အေၾကာင္းကိုလည္း ကၽြန္မကို ေျပာျပပါေတာ႔တယ္။ ဆီယာတယ္ရဲ႕ ေဆးရံုတစ္ခုမွာ အျပင္းအထန္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ႔ သူတို႔ရဲ႕ ဖခင္ျဖစ္သူကို လာေတြ႔ၾကတာ ျဖစ္ေၾကာင္း၊ သူတို႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ၊ သူတို႔တက္တဲ႔ ေက်ာင္းေတြအေၾကာင္းကို တစ္ေယာက္တစ္မ်ိဳး သူမကို ေျပာျပေနၾကပါတယ္.. စကားသြက္ပံုရတဲ႔ ခ်ာတိတ္ေလးကလည္း ေလယာဥ္ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း၊ ေလယာဥ္ေပၚက ျမင္ရတဲ႔ ရႈခင္းေတြနဲ႔ တိမ္ေတြအေၾကာင္း တစ္လမ္းလံုး ေမးလာပါတယ္.. သူ႔အစ္မ ျဖစ္သူကလည္း တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ၀င္ ေမးတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာလည္း ခ်ာတိတ္ေလးနဲ႔ သူ႔အစ္မ ေမးတာ ေျဖလိုက္။ သူတို႔ေျပာတာ နားေထာင္ျပီး ေခါင္းေလး တျငိမ္႕ျငိမ္႔ လုပ္လိုက္၊ ေမးခြန္းေလးေတြ ျပန္ေမးလိုက္နဲ႔ ေလယာဥ္ ပ်ံသန္းခ်ိန္တစ္ေလွ်ာက္လံုး ကေလးထိန္း ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ႔ရပါေတာ႔တယ္။ အေရးတၾကီး လုပ္မယ္လို႔ ရည္မွန္းထားတဲ႔ အလုပ္ကိုလည္း ေမ႕ထားလိုက္ရပါေတာ႔တယ္။

ဒါးလက္စ္ျမိဳ႔နား နီးလာျပီး ေလယာဥ္ကြင္းကို ေလယာဥ္ ဆင္းသက္ေတာ႕မယ္လို႔ ေၾကျငာခ်ိန္ ေရာက္တဲ႔အထိ ကေလးေတြနဲ႔ စကားေကာင္းလာၾကပါတယ္. အဲဒီခ်ိန္က်မွ ကၽြန္မမွာ ေပါင္ေပၚတင္ထားတဲ႔ လက္ပ္ေတာ႔ကို အိတ္ထဲထည္႔သိမ္းဖို႕ သတိရပါေတာ႔တယ္.. သိမ္းျပီးတာနဲ႔  တစ္ခု သတိရလိုက္ျပီး ကေလးေတြကို ေမးလိုက္မိတာက “ေဆးရံုတက္ေနတဲ႔ မင္းတို႔ ေဖေဖေရာ ေနေကာင္းသြားျပီလား ” ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းပါ။ ကၽြန္မ အေမးကို  ရုတ္တရက္ ဘယ္သူကမွ မေျဖၾကဘဲ တိတ္ဆိတ္သြားခဲ႔ပါတယ္.. ခဏအၾကာမွ ေကာင္ေလးဆီက “အေဖက ေသသြားျပီ” ဆိုတဲ႔ အသံ ထြက္ေပၚလာပါတယ္.. “အိုး စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ” ကၽြန္မ တကယ္ကို လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ရင္ထဲက အသံနဲ႔ ေျပာမိပါေတာ႕တယ္.. ဒီလိုဆို လင္သား ပူပူေႏြးေႏြးဆံုးရႈံးျပီး ကေလးသံုးေယာက္နဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ႔တဲ႔ ဒီအမ်ိဳးသမီးဘ၀ဟာ တကယ္ကို သနားဖို႔ ေကာင္းေနပါေရာလား။

ေလယာဥ္ေပၚက အဆင္းမွာ ထိုအမ်ိဳးသမီးက ကၽြန္မကို အင္မတန္မွ ေက်းဇူးတင္တဲ႔ အၾကည္႕တစ္ခ်က္နဲ႔ အျပံဳး ခပ္ႏြမ္းႏြမ္းေလးတစ္ခုကို ျပံဳးျပျပီး ဆင္းသြားပါတယ္.. ခရီးစဥ္တစ္ေလွ်ာက္ ကၽြန္မနဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ခဲ႕တဲ႕ ခ်ာတိတ္ေလးကေတာ႕ ကၽြန္မကို လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ျပီး သူ႔ကို ေလယာဥ္ ခရီးစဥ္အေၾကာင္း ရွင္းျပတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ လုိ႔ ေျပာျပီး တာ႔တာ လုပ္ကာ ထြက္ခြာသြားပါတယ္။ သူ႔ရဲ႕ အစ္မျဖစ္သူ အၾကီးမေလးကေတာ႔ “ၾကင္နာတတ္တဲ႔ အန္တီကို ေဖေဖကလည္း ေက်းဇူးတင္ေနမွာပါ” လုိ႔ ေျပာျပီး ဆင္းသြားပါေတာ႕တယ္.. ကေလးမေလးရဲ႔ စကားက ကၽြန္မနားထဲမွာ ပဲ႔တင္ထပ္ျပီး က်န္ေနခဲ႔ပါတယ္.. ကၽြန္မဟာ တကယ္တမ္းေတာ႔ မိမိရဲ႕ အေရးတၾကီးအလုပ္ထက္ သူတစ္ပါးအတြက္ အေရးတၾကီးအလုပ္ကို လုပ္မွန္းမသိ လုပ္ေပးလိုက္မိတာပါဘဲ။

ေလာေလာလတ္လတ္ ဖခင္ဆံုးရွဳံးထားတဲ႔ ကေလးေတြကို ဂရုတစိုက္ ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံခဲ႕မိျခင္းဟာလည္း ကၽြန္မအတြက္ ဘာမွ ေျပာပေလာက္တဲ႔ ကိစၥမဟုတ္ေပမဲ႔ သူတို႔ရင္ထဲမွာ အနည္းငယ္ေလးဘဲျဖစ္ျဖစ္ စိတ္သက္သာရာ ရသြားခဲ႔တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္မရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္ အေရးတၾကီးအလုပ္ လုပ္မဲ႔အခ်ိန္နဲ႔ လဲလိုက္ရတာ တန္တယ္လို႔ ယူဆပါတယ္.. ျပီးေတာ႔ သူတို႔အေၾကာင္း မသိခင္က ကေလးေတြကို ဆူတယ္.. နားျငီးစရာ ေကာင္းတယ္.. လို႔ ထင္ခဲ႔မိတာေတြဟာလည္း ကၽြန္မရဲ႕တစ္ဖက္သတ္ အျမင္ေတြနဲ႔ ဘာမွ မသိဘဲ ဆံုးျဖတ္ လိုက္မိတာသာ ျဖစ္တယ္ဆိုတာ နားလည္ သေဘာေပါက္မိရပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႔ အေၾကာင္းမသိခင္ ဘာကိုမွ အလ်င္စလို မဆံုးျဖတ္လိုက္မိဖို႔နဲ႔ ေနာင္ကိုလည္း ကေလးသူငယ္ေတြကို ၾကင္ၾကင္နာနာ ဆက္ဆံဖို႔ ကၽြန္မ ႏွလံုးသားထဲကေန ဆံုးျဖတ္လိုက္မိပါေတာ႔တယ္.. “တကယ္တမ္းေတာ႔ သူတစ္ပါးကို ၾကင္နာတယ္၊ အခ်ိန္ေပးတယ္ ဆိုတာဟာလည္း အေရးၾကီးတဲ႔ အလုပ္တစ္ခုပဲ မဟုတ္ပါလားေနာ္။”


Chicken Soup for the soul မွ  Dan S. Bagley  ရဲ႕ Important Work ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။



23 Responses to “အေရးတၾကီး လုပ္ရမဲ႔အလုပ္”

Unknown said...

အရမ္းကုိ ေကာင္းမြန္တဲ့ သင္ခန္းစာတစ္ခုပါဘဲ။ လူတုိင္းက မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ့္အတြက္ဘဲ ကုိယ္ၾကည့္တတ္ၾကတယ္။ တစ္ဘက္သားအေပၚ နားလည္ မေပးတတ္ၾကဘူးေလ။ အခု အဲဒီအမ်ိဳးသမီးကို ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူမုိ႔လုိ႔ အဲဒီလုိ စကားေျပာေပးဖုိ႔ အႀကံရတာ။ မ်ားေသာအားျဖင့္ေတာ့ ကေလးေတြကို ဆူညံရေကာင္းလား ဆုိၿပီး အျမင္ကပ္ၾကမွာပါဘဲ။
ကုိယ့္ရဲ့လုပ္ေဆာင္မႈေၾကာင့္ တစ္ဘက္လူ စိတ္သက္သာရာ ရသြားတယ္၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ တစ္စုံတစ္ခု ရသြားတယ္ဆုိရင္ ကုိယ္တုိင္လဲ ၀မ္းသာၾကည္ႏူးစရာပါ။

အလြန္မွတ္သားထုိက္တဲ့ သခၤန္းစာတစ္ခုပါပဲ ေခ်ာ၊ တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ဖက္သားအေပၚ နားလည္ခြင့္လြတ္ၿပီး ေပးလုိက္ရတဲ့ ၾကင္နာမႈ၊ အၿပဳံးပန္းေတြဟာ ကိုယ့္အတြက္ အၿမဲတမ္းအတြက္ အမွတ္တရ ျဖစ္ေနတတ္ပါတယ္၊ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ပါေစ...

Anonymous said...

အက်ိဳးရိွေစတဲ့
ပို႕စ္ေလး တစ္ပုဒ္ကို
လာဖတ္သြားပါတယ္ ...

ခင္မင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

ညီလင္းသစ္ said...

ဟုတ္ပါတယ္၊ တဖက္သားကို အေၾကာင္းမသိေသးခင္ အျပင္ပန္း အျမင္ေတြနဲ႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး ကိုယ္လိုရာ ေကာက္ခ်က္ဆြဲ တတ္ၾကတာ အင္မတန္မွ မွားယြင္းတဲ့ လုပ္ရပ္ပါပဲ၊ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ က်ေနာ္တို႔ အခ်ိန္ေပးရမယ့္၊ ေပးသင့္တဲ့ လူေတြ အမ်ားႀကီး ႐ွိေနၾကတယ္ေနာ္...၊

ဒီပို႔စ္ေလးကေန သင္ခန္းစာေတြ အမ်ားႀကီး ရလိုက္တယ္၊ ေက်းဇူးပါပဲ မေခ်ာ....။

ေနဘုန္းလွ်ံ said...

အဟီး အစိမ္းေရာင္လြင္ၿပင္မ်ားလားလို႔ ဘာသာၿပန္ကို..။

ေမဓာ၀ီ said...

အတၱကို ခဏေဘးဖယ္လိုက္ရင္ ကိုယ္ေရာ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္ပါ ၿငိမ္းခ်မ္းတယ္ ... ေနာ္ ... ။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ကိုယ့္အတြက္ကိုယ္ခ်ည္း ေတြးေနမိတာ ... အတၱကို ဖယ္ဖို႔ႀကိဳးစားရအံုးမယ္။

အမေခ်ာ....

ဟုတ္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ လြယ္လြယ္နဲ႔ မဆုံးျဖတ္မိၾကဖုိ႔ အေရးႀကီးတယ္။ သူမ်ားေတြကို နားလည္ေပးၿပီး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ လုပ္ေပးႏုိင္ရင္္ ကုိယ္လဲ စိတ္ခ်မ္းသာတာပါဘဲ။ ပုိ႔စ္ေလးေကာင္းတယ္ အမေခ်ာ။

ခင္မင္လ်က္
ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔)

...အလင္းစက္မ်ား said...

ကဲ... ေလာေလာဆယ္ အေရးႀကီးတာေလးေတြ ေဘးကိုခ်လို ့ အစ္မေခ်ာရဲ့ ဘေလာ့ကို အရင္ဆံုးဖတ္လိုက္ပါတယ္...

အလြန္တန္ဖိုးရွိတဲ့ ပိုစ့္ပါပဲ... က်ေနာ္ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ဖက္ကိုပဲ ျမင္ၿပီး ပူေလာင္ေနတာေတြ ဖ်က္ကနဲ ျမင္သြားသလုိပဲ....

တကယ္ေတာ့ လူေတြဟာ အတၱသမားေတြပါ ... ပညာနဲ ့ ထိန္းကြပ္ႏိုင္ဖုိ ့ ဒီလိုစာေတြ လိုအပ္ပါတယ္... ေက်းဇူးအစ္မေခ်ာေရ

ေဆြေလးမြန္ said...

ပို႕(စ္) တစ္ပုဒ္အသစ္ တင္လို႕ဖတ္လိုက္
မွတ္သားစရာေလး တစ္ခုရသြားလိုက္နဲ႕
မေခ်ာေရ တစ္ကယ္႕ကို အက်ဳိးမ်ားပါတယ္

nYi ThU E@in said...

လည္ပင္းေလးလိမ္ျပီး နားေထာင္တယ္ဆုိတာ
ဘယ္လုိမ်ိဳးလဲဟင္ အန္တီ..:P
(အယ္..ဒီခေလး သိပ္အေမးအျမန္းထူတာပဲ):D
ခေလးေတြ ၀ုန္းဒုန္းၾကဲေႏွာင့္ယွက္ပုံ, စိတ္ညစ္ရပုံ, အေၾကာင္းသိသြားေတာ့ စိတ္မေကာင္းရပုံ, ေသးေသးေလးကူညီတယ္ဆုိေပမယ့္ ၾကည္ႏူးရပုံ စသည္ စသည္...တင္ျပခ်က္ေကာင္း၍မ်က္စိထဲ အကြင္းလုိက္ ျမင္ေယာင္ခံစားသြားပါေၾကာင္း/

Anonymous said...

Good writer!
Iora

ေလယာဉ္ပဲ့ခ်ိပ္ေက်ာက္ said...

ေတာ္ပါေသးရဲ့ အေမးအျမန္း ပဲထူတာမို႔..
ကိုယ့္ေပါင္ေပၚ ဗြက္ကနဲ အံခ်လိုက္...လာေၾကြးတာေတြ မစားပဲ တေယာက္နဲ႔ တေယာက္..ေဆာ့လိုက္ လုပ္ေနတဲ့ ကေလးေတြသာဆို
ဒုကၡပဲ...

flowerpoem said...

သူမ်ားေတြကို အခ်ိန္ေပးၿပီး လုပ္ေပးတာလည္း ေကာင္းမြန္တဲ့ အလုပ္တစ္ခုေပါ့ မေခ်ာရယ္ . . .ကြၽန္မေတာ့ ၀ါသနာပါတယ္...

ဖတ္ရင္းနဲ႕ရင္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုက်န္ရစ္ခဲ့တယ္. ..အစ္မရယ္.... း(

ခင္မင္တဲ့
ေန၀ႆန္

blackcoffee said...

အင္း... သူက တကယ္ အေရးၾကီးဆံုး အလုပ္ကို လုပ္ခဲ့တာပါ...

PhyoPhyo said...

သူမ်ားကို ဂရုစိုက္ေပးရင္ ကိုယ့္ရဲ႔အပူေတြပါ ေလ်ာ့သြားတတ္တယ္၊
မေခ်ာ ဒီပိုစ့္ေလးကို ေတာ္ေတာ္ႀကိဳက္တယ္၊
ႀကိဳက္တာေတြေတာ့အမ်ားႀကီးပါေနာ္ .. ၾကက္သားဒိန္ခ်ဥ္ေရာပဲ ေျမပဲခ်က္ေရာ :D
မေခ်ာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႔ပါေစ
ခ်စ္တဲ့

အၿဖဴေရာင္နတ္သမီး said...

တိုးၿပန္ၿပီ..“အသိတခု”
ေက်းဇူးမေခ်ာ...

ahphyulay said...

အမွတ္မဲ ့ေနရင္ေတာ ့ ၿဖည့္ဆည္းေပးဘို ့မလြယ္
ဘူးေလ၊ ဒါေပမဲ ့ အၿမဲတန္းၿဖည္ ့ဆည္းေပးဘို ့
ကေတာ ့ ကိုယ္က ၿပည့္ေနေအာင္ ၿဖည့္က်င့္ေနရမယ္
လို ့ပဲ ၿမင္ပါတယ္။

Maung Myo said...

အမည္ေဖာ္ဖို႕ခက္တဲ့ ခံစားခ်က္ေလး တစ္ခုရင္ထဲဆီးစင္းသြားတယ္ဗ်ာ ။

Unknown said...

very nice. let me share in FB. Thank you.

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

တျခားသူေတြအတြက္ ရွင္သန္ေပးတဲ့သူကို သူရဲေကာင္း လို႔ သတ္မွတ္ၾကတာဟာ တကယ္ေတာ့ ကိုယ့္အတၱကို ခ်ဳိးႏွိမ္ၿပီး တျခားသူ ဆႏၵဦးစားေပးရတာ ခက္ခဲလို႔ပါပဲ။
တခါတေလ ကူညီတာက လြဲျပီး ကိုယ့္ကိစၥေတြ ေရွ႕တန္းတင္မိတာေတြလည္း အခါခါေပါ့။

Kane said...

Very good! I like very much. Thanks for your post.Hope to read again like this post...

ေကာင္းလုိက္တာ....ေက်းဇူးတင္ပါတယ္