ညလယ္ယံမွ အသက္ရွဴသံ


ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ သူမနားထဲသို႕ တုိးညင္းေသာ အသက္ရႈသံ ဖြဖြေလးက အိပ္မက္ထဲမွာလိုလို ၾကားေနရသည္။ သူမ အိပ္မက္မက္ေနသည္လား။ ထိုအသက္ရႈသံကို အိပ္မက္ထဲမွာ ၾကားေနရတာလား၊ အျပင္မွာ တကယ္ ၾကားေနတာလား ေ၀ခြဲမရ ျဖစ္ေနမိသည္။ မိမိကိုယ္ကိုလည္း အိပ္ေပ်ာ္ေနသည္လား ႏိုးေနသည္လား မေသခ်ာ ။ အိပ္တစ္၀က္ႏိုးတစ္၀က္ ျဖစ္ေနတာျဖစ္မည္။ သို႕ေသာ္ မ်က္လံုးက ဖြင္႕လို႔ မရသလို၊ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း လႈပ္ရွားလို႔ မရ ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ သူမလက္က ေဘးနားက ဖက္လံုးကို တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္လိုက္ကာ မိမိကိုယ္ကိုယ္ အိပ္ရာက ႏိုးလာေအာင္ ျပန္ႏိုးယူလိုက္ရသည္။ အိပ္မက္၏ အျပင္ဘက္ကမၻာ လက္ရွိ သူမ အခန္းေလးထဲသို႕ စိတ္၊ ခႏၶာတစ္ခုလံုး ျပန္ေရာက္ခ်ိန္မွာ မ်က္လံုးကို ဖြင္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႔ တစ္ခန္းလံုး မဲေမွာင္ တိတ္ဆိတ္လို႕ေနသည္။ မအိပ္ခင္က သူမ အခန္းမီးကို ပိတ္ထားခဲ႕သည္ဘဲ။ သို႕ေသာ္ အိပ္မက္ထဲမွာ ၾကားရသည္ဟု ထင္ေနခဲ႔ေသာ အသက္ရႈသံ တိုးဖြဖြက အျပင္မွာ တကယ္ကိုၾကားေနတာ ျဖစ္ေၾကာင္း သူမ သိသြားေသာအခါ ၾကက္သီးေမြးညွင္းမ်ား ေထာင္ထသြားေအာင္ လူတစ္ကိုယ္လံုး ဖ်င္းကနဲ ျဖစ္သြားေတာ႕သည္။ ဟုတ္ပါ႕မလား ဆိုေသာစိတ္ျဖင္႕ ေသခ်ာ နားစိုက္ေထာင္ေလ ထိုအသက္ရႈသံတိုးတိုးေလးက ပိုသိသာေလ။ သူမနားထဲ သဲသဲကြဲကြဲ ပိုၾကားရေလ ျဖစ္လာသည္။


“ဘုရားေရ” ဒါဟာ တကယ္ပါဘဲ… အိပ္မက္ထဲမွာ ၾကားေနရတာ မဟုတ္ဘဲ၊ အျပင္မွာ တကယ္ကို ၾကားေနရတာပါလား .. သူမ အခန္းထဲ ဘယ္ေနရာကေန အသက္ရႈသံ ထြက္ေပၚေနတာပါလိမ္႔။  တံခါးေတြကို အျမဲတမ္း ေသေသခ်ာခ်ာ အလံုပိတ္ျပီးမွ တစ္ေယာက္တည္း အိပ္တတ္ေသာ သူမ အခန္းထဲသို႔ သက္ရွိတစ္ေကာင္တစ္ေလမွ ၀င္ေရာက္ႏိုင္ဖြယ္ မရွိပါ။ သို႕ေသာ္ ေသခ်ာတာက အသက္ရႈသံ တိုးတိုးေလးကို တကယ္ၾကားေနရျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအသက္ရႈသံက ေျခရင္းဘက္ဆီမွ ထြက္ေပၚလာေနတာ ျဖစ္ျပီး အေမွာင္ထဲမွာ သူမ ေခါင္းေလးကို မသိမသာေထာင္၍ အားစိုက္ၾကည္႕မိေသာ္လည္း ဘာကိုမွ မျမင္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ မဲေမွာင္လို႕ေနသည္။ သူမ ေျခဖ်ား၊ လက္ဖ်ားမ်ားလည္း ေအးစက္လုိ႕လာသည္။ အိမ္ကလူေတြ ၾကားေအာင္ ေအာ္ဟစ္လုိက္ရမည္လား စဥ္းစားမိေသးသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုသို႕ ေအာ္လိုက္တုန္း ယခုအသက္ရႈသံ ထြက္ေပၚလာေနေသာ အရာဆီမွ သူမကို တစ္ခုခု လုပ္လိုက္ေလမည္လား ဆိုတာကို စဥ္းစားမိျပန္ေတာ႕ အသံပင္ မထြက္ရဲေခ်။ ျပီးေတာ႔ ေအာ္လိုက္ရင္လည္း အိမ္ကလူေတြ ရုတ္တရက္ ခ်က္ျခင္းႏိုးဖို႕က မေသခ်ာျပန္။ ဒီခ်ိန္ဆို အားလံုး အိပ္ေမာက်ေနေလာက္ေပျပီ။ ထိုအခ်ိန္ေလးမွာ တစ္ခုခုျဖစ္မသြားဘူးလို႔ မေျပာႏိုင္ပါ။

သူမအခန္းထဲ လူတစ္ေယာက္ေယာက္မ်ား ၀င္ေနတာလား။ ေတြးမိျပန္ေတာ႕ တုန္လႈပ္စိတ္ျဖင္႔ ေခၽြးေစးမ်ားပင္ ျပန္စျပဳလာသည္။ အခန္းထဲမွ ထိုသူသည္ သူမ အသက္အႏၱရာယ္ကို ရန္ရွာဖို႕လား။ ပစၥည္းလိုခ်င္တဲ႕သူလား။ ကယ္ေတာ္မူပါ။ သူမ ဘာလုပ္ရမွာပါလိမ္႕။ ဒီပံုအတိုင္း မိုးလင္းေအာင္ ထိုင္ေစာင္႕ေနရမည္လား။ အိုး.. ဒီအသက္ရႈသံ ထြက္ေပၚေနေသာ တစ္စုံတစ္ေယာက္ရွိေနတာ ေသခ်ာသည္႕ ဒီအခန္းထဲ ဘယ္လိုနည္းနဲ႕ မနက္မိုးလင္းခ်ိန္ထိ သူမ ေစာင္႕ေနႏိုင္ပါ႕မလဲ။ အခန္းမီးကို ဖြင္႕လုိက္ခ်င္ေသာ္လည္း မီးခလုပ္က ကုတင္ႏွင္႕ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာမို႕ ထိုေနရာထိ ေရာက္ေအာင္ သြားဖို႕က ကုတင္ေပၚမွ ဆင္းရမည္။ ထိုသို႕ ကုတင္ေပၚမွ ဆင္းလိုက္လို႕ သူမဆီက လႈပ္လႈပ္ရွားရွား အသံၾကားလွ်င္ ထိုအသက္ရႈသံ ထြက္ေနေသာ အရာက သူမကို တစ္ခုခု မလုပ္ဘူးလို႕ ဘယ္သူက ေျပာႏိုင္ပါ႕မလဲ။ သူမ ကုတင္နားတစ္၀ိုက္တြင္ မီးျခစ္လို၊ အင္မာဂ်င္စီလိုက္လို အရာမ်ိဳးလည္း တစ္ခုမွ ယူမထားမိ။ သူမဆီက တစ္စံုတစ္ရာ အသံထြက္သြားမည္စိုး၍ အိပ္ေပ်ာ္ရာမွ ႏိုးထလာေသာ ပက္လက္ အေနအထားအတိုင္း တစ္လက္မမွ်ပင္ မလႈပ္ရွားရဲေတာ႔ဘဲ ျငိမ္ေနရသျဖင္႔ တစ္ကိုယ္လံုးပင္ ေတာင္႔တင္းလာသည္။

ထူးဆန္းတာက အသက္ရႈသံ ထြက္ေပၚေနေသာ အရာမွာ လႈပ္ရွားမႈ ရွိဟန္မတူ။ အသက္ရႈသံ မွန္မွန္သာ ထြက္ေပၚေနေသာ္လည္း အျခားဘာသံမွ မၾကားရသည္႕ျပင္ ၄င္းအသံမွာ သူမကုတင္ေျခရင္း တစ္ေနရာတည္းမွ ျငိမ္သက္စြာ ထြက္ေပၚေနျခင္းျဖစ္သည္။ ၾကည္႔ရသည္မွာ သူမ ႏိုးေနမွန္းသိေသာေၾကာင္႕ ျငိမ္သက္စြာ ပုန္းေနျခင္းလား.။ သို႕တည္းမဟုတ္ သူမ လႈပ္ရွားမႈကို တိတ္ဆိတ္စြာ ေစာင္႕ၾကည္႕ေနျခင္းလား မသိႏိုင္ျပန္။ ေၾကာက္ရြံ႔မႈက လူတစ္ကိုယ္လံုးကို ေအးခဲေစမတတ္ ျဖစ္ေစကာ အာေခါင္မ်ားပင္ ေျခာက္ေသြ႔ အက္ကြဲလာသည္ဟု သူမ ထင္သည္။ အိုး ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဒီအတုိင္း ျငိမ္ေနမည္ဆိုလွ်င္ ေၾကာက္တာႏွင္႕ အသက္ပါသြားလိမ္႕မည္။ တစ္ခုခုလုပ္မွ ျဖစ္ေတာ႕မည္။ ဘာလုပ္ရမည္လဲ။ မီးခလုတ္ ေျပးဖြင္႕ရမည္လား၊ ေအာ္ဟစ္လိုက္ရမည္လား။ စဥ္းစားရင္းမွ သူမ ဘာလုပ္ရမည္ ဆိုတာကို သိသြားေတာ႕သည္။

သူမ ခႏၶာကိုယ္ကို အသံမျမည္ေအာင္ ေျဖးေျဖးေလး ၾကြလိုက္ျပီး ေျခေထာက္၂ဖက္ကို ကုတင္ေအာက္သို႕ အသာအယာ ခ်လိုက္သည္။ ေျခေထာက္ ၂ဖက္လံုး ကုတင္ေအာက္ ေရာက္ျပီး၊ တစ္ကိုယ္လံုး ေျခေထာက္ေပၚ အားျပဳလို႕ရတာႏွင္႕ အခန္းတံခါးရွိရာကို တန္းျပီးေျပးေတာ႕သည္။ မျမင္ရေအာင္ မဲေမွာင္ေနေသာ္လည္း သူမ အျမဲ ေနလာေသာ အိပ္ခန္း၏ ေနရာ အေနအထား အားလံုး သူမ အလြတ္ရေနျပီးသား ျဖစ္သည္။ အခန္းတံခါးေပါက္ ေရာက္တာႏွင္႕ လက္ကိုင္ကို ဆြဲဖြင္႕ကာ တံခါးကို ျပန္ေဆာင္႕ပိတ္ခဲ႕ျပီး သူမ ေမာင္ေလး၂ေယာက္ အိပ္ေသာအခန္းသို႕ ေျပးကာ တံခါးကို အားကုန္ထုေတာ႔သည္။ သူမ မိဘမ်ား အခန္းတံခါးကိုလည္း သြားထုျပန္သည္။ အသံအက်ယ္ၾကီးျဖင္႕လည္း ေအာ္ႏိုးသည္။ သူမ တံခါးထုသံ၊ ေအာ္သံမ်ားေၾကာင္႕ တစ္အိမ္လံုး အထိတ္တလန္႔ ႏိုးလာၾကရေလသည္။ အိမ္က ထမင္းခ်က္ ေဒၚၾကီးေအးႏွင္႔ အိမ္အကူ မိလံုးတို႕ပါမက်န္ အားလံုး အိပ္မႈန္စုန္မြားျဖင္႕ ႏိုးထလာၾကကာ သူမကို ဘာျဖစ္တာလဲ ဟု ၀ိုင္းေမးၾကေလသည္။ အျဖစ္အပ်က္ကို ေမာၾကီးပန္းၾကီး သူမ ရွင္းျပေသာအခါ အားလံုးက ထိတ္လန္႔ အံ႕အားသင္႔စြာ စဥ္းစားၾကေလသည္။ အျပင္လူ မ၀င္ႏိုင္ေအာင္ လံုျခံဳလွေသာ သူတို႔အိမ္ထဲသို႕ ဘယ္လိုသူစိမ္း၊ သုိ႔မဟုတ္ သူခိုးက ၀င္ေရာက္ ေနႏိုင္ပါနည္း။

ေမာင္ႏွစ္ေယာက္က ဧည္႕ခန္းနံရံမွာ အလွခ်ိတ္ထားေသာ ေငြဓါးႏွစ္လက္ကို သြားဆြဲယူလာၾကသလို ေဖေဖကေတာ႔ အင္မာဂ်င္စီလိုက္ႏွင္႕အတူ သူ႕လက္ကိုင္ဖုန္းကို ယူလာသည္။ တစ္ခုခုဆို ခ်က္ျခင္း ဖုန္းေကာက္ဆက္ဖို႕ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ေဒၚၾကီးေအးက အ၀တ္ေလွ်ာ္တုတ္ကို သြားယူလာကာ မိလံုးကေတာ႔ ၾကက္သြန္လွီးသည္႔ ဓါးအေသးေလးကို ေယာင္ေယာင္ကန္းကန္း ဆြဲယူလာခဲ႔သည္။ လူအစုၾကီးျဖင္႔ သူမ အခန္းရွိရာကို ခ်ီတက္ၾကျပီး အခန္းတံခါးကို ဆြဲဖြင္႕လိုက္ကာ မီးခလုပ္ကို ေမာင္ေလးအငယ္မွ သြားဖြင္႕လိုက္ျပီး သူမအခန္းထဲကို လွည္႕ပတ္ ရွာေဖြၾကေတာ႕သည္။ ကုတင္ေျခရင္းဘက္ ေရာက္သြားေတာ႕ ေမာင္ေလး ဆီမွ “ဒီမွာ ဒီမွာ လာၾကည္႕စမ္းပါဦး” ဟု အသံထြက္လာေသာအခါ ထိုေနရာသို႕ အားလံုး အေျပးအလႊားေရာက္သြားျပီး ၾကည္႔လိုက္ေသာ အခါတြင္ေတာ႔ သူမ ကုတင္ေပၚမွ ျပဳတ္က်ေနေသာ ေစာင္ေပၚတြင္ အက်အန တက္အိပ္ကာ အသက္မွန္မွန္ရႈရင္း အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ “ေၾကာင္တစ္ေကာင္”။

“ ဟင္. ဒါ ဟိုဘက္အိမ္က ေၾကာင္မ ေရႊ၀ါေလးပါလား ” ေဒၚၾကီးေအးထံမွ အသံထြက္လာသည္။ “ဟိုဘက္အိမ္က ေၾကာင္က ဘယ္လိုလုပ္ သမီးအခန္းထဲ ေရာက္ေနတာလဲ” သူမက မေက်မနပ္ ေမးေတာ႕ “ညေနက ထမင္းစားခန္းေရွ႕ကေန သူ ျဖတ္သြားတာေတာ႕ ေတြ႔လိုက္တယ္ .. ေဒၚၾကီးလဲ သူ႕အိမ္သူ ျပန္သြားျပီ ထင္ေနတာ လက္စသပ္ေတာ႕ သမီးအခန္းထဲ ေရာက္ေနတာကိုး.. ” ထိုအခါမွ အားလံုးလည္း သက္ျပင္းခ်ႏုိင္ျပီး ရယ္ရယ္ေမာေမာျဖစ္ကာ သူမကို စေနာက္ၾကေတာ႕သည္။ သူမေၾကာင္႔ တစ္အိမ္လံုးလည္း အိပ္ပ်က္သြားရျပီ မဟုတ္ပါလား။ အေစာတုန္းကေတာ႕ ေၾကာက္လြန္း၍ အသက္ပင္ မရႈမိေအာင္ ျဖစ္ခဲ႕ရေသာ သူမမွာ ခုေတာ႔ ဘယ္သူ႕ေဒါသထြက္ရမွန္းမသိ ျဖစ္လာကာ ေနာက္ဆံုး အိပ္ေပ်ာ္ေနေသာ ေၾကာင္ကို ဂုတ္ကေန ကိုင္ဆြဲကာ ခပ္ဆတ္ဆတ္ တစ္ခ်က္ ရိုက္ထည္႔လိုက္ျပီး မိလံုးလက္ထဲ ထိုးထည္႕လုိက္ကာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာမိေတာ႕သည္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

( ဒီဝတၳဳတိုေလးက တစ္ျခားဆိုဒ္တစ္ခုမွာ အရင္က ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ဝတၳဳေလး ျဖစ္ပါတယ္။)

27 Responses to “ညလယ္ယံမွ အသက္ရွဴသံ”

သင္းသင္းျမတ္ said...

ဖတ္ရင္းနဲ႔ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲစဥ္းစားေနတာ
ေတာ္ေသးတယ္ ေၾကာင္ျဖစ္ေနလို႔
သရဲမဟုတ္တာ ေတာ္လွျပီ း)

လတ္စသပ္ေတာ့ ေၾကာင္မေလးပါလား ...
သ႐ုပ္ေဖာ္ပံုကို ၾကည့္ၿပီး သရဲလား ဘာလား ညာလားေပါ့ ေတြးေနတာ။ ကုတင္ေပၚကဆင္းေျပးတဲ့ထိ အသက္႐ွဴေနတဲ့သူက ဘာမွမလႈပ္ရွားဘူးဆိုေတာ့ ပိုၿပီး ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္မိေသးတယ္။
ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမွာင္ခ်ထားလို႔ ေၾကာင္မကို မျမင္ရတာကိုး ....

မေခ်ာ က်ေနာ္ လာမဖတ္ျဖစ္တာ ႀကာသြားလို႔ အခု ျပန္လာဖတ္တဲ့အခ်ိန္ မေခ်ာ အေ၇းအသားေတြ အရမ္း အရမ္းကို တက္လာတယ္ . . တကယ္ ဆြဲေဆာင္သြားနိင္တယ္ . . . သိပ္ေကာင္းတဲ့ အေရးအသားပါပဲ

ခင္မင္စြာျဖင့္
ဗညားရွိန္

Evy said...

သရဲမွတ္လုိ႔ တထိတ္ထိတ္နဲ႔ ဖတ္ေနတာ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ ေၾကာင္ၿဖစ္ေနတယ္။ ဟားဟား။ ေခ်ာက တကယ္ေရးတတ္တယ္။ အရမ္းပီၿပင္တာပဲ။

mstint said...

အသက္ရွဴသံ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္သြားတယ္ ေခ်ာေရ။ တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညဥ့္သန္းေခါင္ယံမ်ိဳးမွာ ေၾကာက္စိတ္ဝင္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ေျခာက္လွန္႔တဲ့စိတ္ရဲ႕ တြန္းအားက ပိုမ်ားလာတာ သဘာဝပဲေနာ္။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

Anonymous said...

အရင္ဆံုး သရဲ မ်ားလားလို႕ ဟားးးးးးးးးးးးးးး

ေရႊစင္ဦး

အသက္ရွဴသံက ဘယ္သူမ်ားျဖစ္မလဲလို႔. ေၾကာင္ေလးတေကာင္ပါလား
သရဲထင္လို႔...
ခ်စ္တဲ့
သဒၶါ

အာ.......ေတာ္ေသးတာေပါ႕..
စိတ္ထဲေတြးေနတာ..သရဲလားလို႕

ခင္တဲ႔
ခ်စ္ျခင္းအလကာၤ

ေခ်ာ...
အဖြဲ႔အႏြဲ႔ေတြကို မေလး..ေၾကြသြားတယ္....

မိုက္တယ္ မေခ်ာေရ..၊ စာေၾကာင္း တစ္ေၾကာင္းခ်င္းစီက ဇတ္႐ွိန္ကို ျမႇင့္ယူသြားလိုက္တာ၊ အဆံုးသတ္မွာ ေၾကာင္ကို ႐ိုက္လိုက္တဲ့ ခပ္ဆတ္ဆတ္ ႐ိုက္ခ်က္ေလးက စာဖတ္သူကိုပါ သက္ျပင္းေတြ ျပဳတ္က်လာေစတယ္၊ ၿပီးေတာ့လည္း “ေၾသာ္..ဒီလိုကိုး” ေပါ့ေလ...၊ း)

Anonymous said...

Your writing drag my thought to climix wondering what kind of........is it?Cats have heavy and rhythmic breath while they sleep.My sisters love cats and put them bottom of their beds.I always closed my bed room door not to come them in.
Gyidaw

flowerpoem said...

စိတ္၀င္စားစရာေကာငး္တယ္ အမ အဲလိုပဲ တစ္ခါတစ္ေလ ျဖစ္တတ္တယ္ :P

မေခ်ာတို႕လည္း အဲလို အတည္ေပါက္နဲ႕ ေနာက္တတ္တယ္ေနာ္... :P


ခင္မင္လ်က္
ေန၀ႆန္

စိတ္လႈပ္ရွားစြာနဲ႔ ဖတ္လာလုိက္တာ ေနာက္ဆုံးေတာ့ ေႀကာင္တစ္ေကာင္တဲ့။ ဟား ဟား (ခမန္႔ေရးေနရင္းနဲ႔ ရယ္သံထြက္ေပၚလာမိေသးသည္)။ အင္မာဂ်င္စီလုိက္ဆုိတာ ဓာတ္မီးတစ္မ်ဳိးပဲလား ေခ်ာ။ တကယ္မသိေသးလုိ႔ ေမးတာပါ။ ဟိ။ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ ႀကည္လင္၀င္းပ ေအးျမပါေစ...

လွ်ိဳ႕၀ွက္သည္းဖို ပါလား ဗ်ာ..

အေမွာင္ ပုိပိုရယ္ေၾကာင့္
ေၾကာင္ အုိအုိ ေဟာက္သမွ်ကုိ
ေၾကာက္လွပါတဲ့
(ဘာတဲ့) ေၾကာက္..လွ..ပါ..တဲ့
ဘေလာဂ္ အမ မေခ်ာရယ္။

ေပါက္ကရ ေတြးကာမုိ႔
အေပါက္၀ ေျပးပါလုိ႔
မွတ္မိေသးေတာ့တယ္
ကြယ္....
သတၱိေသြး.. ေမြး ရက္တယ္ေလးးးးးးးး။ း))

ခင္မင္လ်က္

လသာည said...

အဲလိုမ်ိဳး ကိုယ္တိုင္ၾၾကံဳဖူးလို႔ .. ေၾကာင္ေလးျဖစ္ေနမယ္ထင္တယ္လို႔ ေတြးေနတာ။ တကယ္ပဲ ေၾကာင္ေလး ျဖစ္သြားတာကိုး..။ ေတာ္ေသးတယ္ း))

ဆိုးလိုက္တဲ့အစ္မ ေၾကာင္ေလး သူ ့ဖာသာ အိပ္ေနတာကို အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္လုပ္တယ္...။ ဆက္အိပ္ပါေစလား။ ဒါ လူ ့အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္တာ.. အဲ.... ေၾကာင္အခြင့္အေရးခ်ဳိးေဖာက္တာပဲ... တိုင္ရမယ္..။ ဟီးဟီး။

ေနာက္တာပါ အစ္မေရ...က်ေနာ္ လည္း အဲ့လို ၾကံဳၾကိဳက္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အေတာ္ေလး လန္ ့သြားဖူးပါတယ္လို ့ .။

ahphyulay said...

အင္း..
မ ေခ်ာရဲ ႔ လက္စ လက္န ေတြ အခုမွ
သိလာရေတာ ့တယ္။ ေရးတာေကာင္း
ေတာ ့ ဖတ္တာလဲေကာင္းဗ်ာ...။
ေၾကာင္ ဆိုလို ့ ကြ်န္ေတာ္ေတာ ့
ေၾကာင္မခ်စ္၊ ေခြးပဲ ခ်စ္....။

Anonymous said...

စိတ္ေျခာက္ျခားၿပီး ေၾကာက္စရာေကာင္းေအာင္လုပ္တဲ့ ေၾကာင္ ေတာ္ေတာ္ ဆုိးတာပဲေနာ္...

ဂုတ္ကေန ဆြဲၿပီး ကုိင္ေပါက္လုိက္ရမွာ ေမြ႕ယာေပၚကုိ မေသေအာင္လုိ႕ေလ... :)

ခင္မင္စြာျဖင့္
ေဇာ္သိခၤ

ဟ...ေဒၚေခ်ာက ဒါမ်ဳိးေတြလည္း ျဖစ္သားပဲ...Carry on...

T T Sweet said...

တို႔လဲ မီးေမွာင္ရင္ တအားေၾကာက္တတ္တယ္။ အၿပင္အခန္းက ေမွာင္ေနရင္လဲ မထြက္ရဲဘူး။ ေတာ္ေသးတာေပါ႔ ။ ေၾကာင္ေလးၿဖစ္ေနလို႔။ ရင္တုန္ပန္းတုန္နဲ႔ ဖတ္သြားပါတယ္။

ေႀကာင္ ေနာ္ တယ္ဒီေႀကာင္
ဖတ္တဲ႔သူေတာင္ တထိတ္ထိတ္ နဲ႕။

ေညာာာာာာာာင္....

ေခ်ာေရ ဒီလုိေလးေရးတာလည္းေကာင္းတာပဲေနာ္။

အစ္မေခ်ာလူဇိုး...:) သရဲလားသနီလားေအာက္ေမ့ေနတာ၊
ခုေတာ့ေျကာင္တဲ့....၊ျပီး..သူ့ဘာသာရွက္ျပီးေျကာင္ေလးကို
ရိုက္လိုက္ေသး....:)

Hey Chaw, you got me!!! I was scared and even thought of stop reading to the end. Thank god, the cat saved me, hehe.

က်ေနာ္ေတာ့ အဲဒါမ်ဳိးေတြ မေၾကာက္ဘူးခင္ဗ်။ ေခါင္းရင္းမွာ မီးခလုတ္က လက္မွီေနလို႔ း)