အေမ႕ကိုမုန္းတယ္

ကၽြန္ေတာ္ အေမ႕ကိုမုန္းတယ္…

ကၽြန္ေတာ္႔အေမဟာ သူမ်ားေတြရဲ႕ အေမနဲ႕မတူဘူး။ သူ႕မွာ မ်က္လံုးတစ္ဘက္ဘဲရွိတယ္…. အေတာ္ကို ရုပ္ဆိုးပါတယ္… သိပ္ကိုရွက္ဖို႔လည္းေကာင္းတယ္။ ေစ်းဆိုင္ေလး ခပ္ေသးေသး ၊ စုတ္ျပတ္ျပတ္ေလးမွာ အေမက ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေလးေတြ ေရာင္းတယ္..    ဒီလို ဆင္းဆင္းရဲရဲ ေစ်းေရာင္းေနတဲ႕ အေမ႕ကို ၾကည္႕ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ရွက္တယ္။ အေမ႕ေၾကာင္႕ လူေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အထင္ေသး ၾကတယ္။ ေစ်းသည္မရဲ႕သားလို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္႔ကို ကဲ႕ရဲ႕ၾကတယ္။သူမ်ားအေမေတြလို ခ်မ္းသာေအာင္ ဘာလို႔မလုပ္သလဲဆိုတာ အေမ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ နားမလည္ႏိုင္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင္႕ အေမ႕ကို ကၽြန္ေတာ္မခ်စ္ဘူး.. မုန္းတယ္။

ဒီေန႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ေက်ာင္းမွာ အားကစား ျပိဳင္ပြဲေတြ လုပ္ေတာ႔ ေက်ာင္းအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြက ေက်ာင္းသား မိဘေတြကို ဖိတ္တယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္က အေမ႕ကို မလာေစခ်င္ဘူး။ အေမလာရင္ ကၽြန္ေတာ္ အရွက္ကြဲမယ္ဆိုတာ သိေနတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အေမမလာပါေစနဲ႔လို႔ စိတ္ထဲက အခါခါ ဆုေတာင္းမိတယ္။ ဒါေပမဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္းမျပည္႔ပါဘူး။ အေမ  ေက်ာင္းကို ေရာက္လာခဲ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေဒါသေတြ အလိပ္လိုက္ထြက္မိတယ္။ အေမ ဘယ္လိုမ်ား လုပ္လိုက္တာလဲ ..  လူေတြၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ကို သက္သက္ အရွက္ လာခြဲတာနဲ႔ အတူတူဘဲ။ ရွက္စရာ ေကာင္းလိုက္တာ.. အခုေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္႕အေမဟာ ရုပ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ထဲ ရွိတဲ႕သူဆိုတာ ေက်ာင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ အကုန္ သိကုန္ျပီ…သူငယ္ခ်င္းေတြ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေလွာင္သလိုလိုနဲ႔ ဝိုင္းၾကည္႔တဲ႔အခါ ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္ေတာ႔ဘူး ကၽြန္ေတာ္ အေမ႕ကို ခါးခါးသီးသီး ၾကည္႕လိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ႕ ေက်ာင္းထဲကေန ေျပးထြက္ခဲ႕မိေတာ႔တယ္။


ေနာက္တစ္ေန႕ ေက်ာင္းတက္ေတာ႕ အတန္းေဖာ္ေတြက ကၽြန္ေတာ႕ကို ၀ိုင္းျပီး စၾက ေနာက္ၾကတယ္။ "မင္းအေမက မ်က္လံုး တစ္ဘက္တည္းရွိတယ္ေနာ္၊ ရုပ္ကလည္းဆိုးလိုက္တာ " တဲ႔။ ဒီလိုေျပာတာေတြ ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္ဘူး။ ေဒါသလဲထြက္၊ ရွက္လဲရွက္မိတယ္။ အေမ႕ကို ကမၻာေျမၾကီးေပၚကေန ေပ်ာက္ကြယ္ သြားပါေစလို႕ကို ဆုေတာင္းမိတယ္… ကၽြန္ေတာ္႔အေမက သူမ်ားအေမေတြလို ၾကည္႕ေကာင္းတဲ႕ရုပ္ရည္လဲ မရွိဘူး.. ပိုက္ဆံလဲ မခ်မ္းသာဘူး..... မ်က္လံုးတစ္ဖက္တည္းနဲ႔ အေတာ္႕ကိုၾကည္႔ရဆိုးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႕ကို အရမ္းမုန္းတယ္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႕အနားကိုသြားျပီး ေအးစက္မာေၾကာစြာနဲ႔ ေမးပစ္တယ္..  


အေမ.. အေမ႕မ်က္လံုးတစ္ဘက္က ဘယ္ေရာက္ သြားတာလဲ ..  အေမက သူမ်ားအေမေတြ လိုလဲ မလွဘူး…. ရုပ္ကဆိုး. ဆင္းကလဲ ဆင္းရဲေသးတယ္…..အေမဟာ ကၽြန္ေတာ႕ကို အရွက္ခြဲဖို႕သက္သက္မ်ား အသက္ရွင္ေနတာလား…  အေမဘာေၾကာင္႕ ျမန္ျမန္မေသတာလဲ"  

အေမက ဘာမွကုိ ျပန္မေျပာရွာပါဘူး။   ၀မ္းနည္းေၾကကြဲေနတဲ႔ မ်က္ႏွာေလးနဲ႕ တိတ္တိတ္ ဆိတ္ဆိတ္ဘဲ  လုပ္စရာရွိတာကို လုပ္ေနခဲ႕တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ႕ကို အဲလို ေျပာလိုက္မိလို႕ နည္းနည္းေတာ႕ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိတယ္… ဒီစကားက သိပ္ကို ရက္စက္လြန္းရာက်သြားမယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိပါတယ္..  ဒါေပမဲ႕ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာဘဲ အဲဒီလို ေျပာလိုက္ရတာကိုလည္း ေက်နပ္ သြားမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်ိန္လံုး အေမ႕ကို အဲဒီစကားေတြ ေျပာခ်င္ေနခဲ႔တာေလ။

အဲဒီည….      ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေရးႏိုးလားေတာ႕ ေရဆာတာနဲ႕ ေရေသာက္ဖို႕ ထမင္းစား ခန္းထဲကို  အသြား အခန္းေထာင္႔ကေလးမွာ ကုတ္ကုတ္ေလးထိုင္ျပီး တိတ္တိတ္ေလး ငိုေၾကြးေနတဲ႕ အေမ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ႕လိုက္တယ္..   ကၽြန္ေတာ္ ႏိုးသြားမွာစိုးလို႕ အသံမထြက္ရွာဘဲ တိုးတိုးေလး  ငိုေနတဲ႕ အေမ။        အေမ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ တစ္ခ်က္ၾကည္႕ျပီး ထမင္းစားခန္းကေန အျမန္ဆံုး ျပန္ထြက္လာခဲ႕တယ္။ တကယ္ေတာ႕ ေန႕လည္က အေမ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုက္မိတဲ႕စကားေၾကာင္႕ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လည္း  အသည္းႏွလံုးေထာင္႕ တစ္ေနရာမွာလဲ တဆစ္ဆစ္နဲ႕ ကိုက္ခဲ ေနသလိုပါဘဲ။ ဒါေပမဲ႕  အရုပ္ဆိုးလွတဲ႕  မ်က္လံုး တစ္ဖက္တည္းနဲ႕ ငိုေနတဲ႕အေမ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္းတယ္။

ဒီေတာ႕….  ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်လိုက္မိတယ္….

"ခုခ်ိန္ကစျပီး ငါ႕ေျခေထာက္ေပၚ  ငါ ရပ္တည္ ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစား ေတာ႕မယ္…  ငါ႕ဘ၀ကို ေအာင္ျမင္ေအာင္လုပ္မယ္..ငါအေမ႕ကို မုန္းတယ္..ျပီးေတာ႕ ဒီ စုတ္ျပတ္ဆိုး၀ါး လွတဲ႕ ဆင္းရဲျခင္းကို ငါမုန္းတယ္။ ဒီကေန ငါ လြတ္ေအာင္ ရုန္းမယ္။   အေမ႔ဆီကေန…..  ျပီးေတာ႕ ဆင္းရဲျခင္းဆီကေန ငါ ရုန္းထြက္ေတာ႔မယ္။ "

ခိုင္မာတဲ႔ ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔အတူ အေမ႕အိမ္ကေန ထြက္လာျပီး ဆိုလ္းျမိဳ႕မွာ ကၽြန္ေတာ္ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ ၾကိဳးစားတယ္.. ကၽြန္ေတာ္႕ဘ၀အတြက္၊ ေရွ႕ေျခလွမ္းေတြအတြက္၊ ရည္မွန္းခ်က္ အျပည္႕နဲ႕ေပါ႕။ အထက္တန္းေအာင္ေတာ႕  ဆိုလ္း တကၠသုိလ္ၾကီးမွာ ပညာသင္ခြင္႕ ရတယ္. ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ပိုျပီး ျပင္းထန္ လာတယ္၊  ခိုင္မာလာတယ္။ ေက်ာင္းျပီးေတာ႕ လွပေခ်ာေမာတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေထာင္ျပဳတယ္။ စီးပြားေရးလဲ အဆင္ေျပေတာ႕ ကိုယ္ပိုင္ အိမ္နဲ႕ ဘာနဲ႕ ျဖစ္လာတယ္။  သားသမီးေတြ ရလာတယ္။   ခုေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္႕ ဘ၀မွာ  ေပ်ာ္ရႊင္ သာယာတဲ႕ အိမ္ေထာင္နဲ႕၊ ေအာင္ျမင္တဲ႕ လူတစ္ေယာက္အျဖစ္  ရပ္တည္ေနႏိုင္ျပီ။  ဒီမွာေနရတာ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဘ၀ရဲ႕ အတိတ္၊ ရုပ္ဆိုးလွတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္႔အေမအေၾကာင္း၊ ဆင္းရဲလြန္းတဲ႕ ကၽြန္ေတာ႕ငယ္ဘ၀  အဲဒါေတြကို သတိရစရာ ျပန္အမွတ္ရစရာ ဘာမွလဲ မရွိေတာ႕ဘူး။ အစေဖာ္ေပးမဲ႔သူလည္း မရွိေတာ႔ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ အတိတ္ေတြ အားလံုးကို ေမ႕ထားျပီး ခုလက္ရွိဘ၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္ေနျပီ။  ေက်နပ္ေနျပီ။

ဒါေပမဲ႔.. ဒါေပမဲ႔ေပါ႔.. ကၽြန္ေတာ္ ဘ၀ကို အေက်နပ္ၾကီး ေက်နပ္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနတုန္းမွာ  လံုး၀ ဘယ္တုန္းကမွ မေမွ်ာ္လင္႔ထားတဲ႕ သူတစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္႕ေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္.. သူ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ေတာ႔ မမွတ္မိပါဘူး။ အေတာ္ကို အသက္ၾကီးျပီး ပိန္ခ်ံဳးခ်ိနဲ႔ေနတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ပါ။ ေဟာင္းႏြမ္းေဆြးေျမ့ေနတဲ႔ အဝတ္အစားေတြက ေတာ္ေတာ္ကို ႏြမ္းရိလို႔ေနတယ္။ အဲဒီ အဖြားၾကီးကို ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာၾကည္႔လိုက္မိေတာ႔

"ဘုရားေရ..   အေမပါလား.."
အေမက ခုခ်ိန္ထိ မ်က္လံုးတစ္ဘက္ပ်က္ၾကီးနဲ႕ရွိေနတုန္း။    ဘယ္လိုက ဘယ္လို ကၽြန္ေတာ႔ဆီေရာက္လာတာလဲ။ ဆိုးလိုက္တာဗ်ာ

ေကာင္းကင္ၾကီး တစ္ခုလံုး  ကၽြန္ေတာ႕ေရွ႕ကို ျပိဳက်လာသလိုဘဲ….  အိမ္ေရွ႕မွာ ေဆာ႕ကစားေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႕သမီးေလးက မ်က္လံုး တစ္ဖက္တည္းနဲ႕ ရုပ္ဆိုးလွတဲ႕ အေမ႕ကို ျမင္ေတာ႕ လန္႔ေအာ္ျပီး အိမ္ထဲကို ေျပး၀င္သြားတယ္..  အိမ္ေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ႔ အေမ႕ကိုတစ္လွည္႔၊ လန္႔ျပီး အိမ္ထဲေျပးဝင္သြားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔သမီးကို တစ္လွည္႔ ၾကည္႔ရင္းနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ေဒါသေတြ ဒီေရလို တက္လာတယ္။

"ခင္ဗ်ားဘယ္သူလဲ..  ဘာေၾကာင္႔ ဒီအိမ္ေရွ႕မွာ လာရပ္ေနတာလဲ။ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္မသိပါလား ..  က်ဳပ္သမီးေလး ခင္ဗ်ားရဲ႕ ရုပ္ၾကီးကို ျမင္ျပီး လန္႕သြားျပီ။ သြား…..   ခင္ဗ်ား ခုခ်က္ျခင္း က်ဳပ္အိမ္ေရွ႕က ထြက္သြား"

ကၽြန္ေတာ္ မသိဟန္ေဆာင္ျပီး တကယ္႕ကို  မမွတ္မိသလိုနဲ႕ အေမ႕ကို ေျပာပစ္လိုက္တယ္.. ေအာ္ေငါက္ပစ္လိုက္တယ္။

"အိုး ၀မ္းနည္းပါတယ္ရွင္…. ကၽြန္မ အိမ္လိပ္စာမွားျပီး ၀င္လာမိတာပါ"…

အေမက တိုးတုိးတိတ္တိတ္ တုန္ယင္ေနတဲ႔ ေလသံေလးနဲ႔ ျပန္ေျဖျပီး ကၽြန္ေတာ္႕မ်က္စိေရွ႕ကေန တစ္ေရြ႕ေရြ႕နဲ႕ ေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္..  "ေတာ္ပါေသးရဲ႕..ဘုရား မ လို႕..   အေမ ကၽြန္ေတာ္႕ကို မမွတ္မိဘူး..ကၽြန္ေတာ္႕စိတ္ေတြ အေတာ္ သက္သာရာ ရသြားတယ္.. "   ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ေျပာမိတယ္.. "ငါေနာက္ကို သတိထားစရာ မလိုေတာ႕ဘူး…   ငါ႕ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ဒီအေၾကာင္းေတြ ထပ္ေပၚလာေတာ႕မွာ  မဟုတ္ေတာ႕ဘူး" အေမလွည္႔မထြက္ခင္မွာ မ်က္လံုးထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြ ရစ္ဝိုင္းေနတာကို သူေတြ႔လိုက္မိသလိုလိုေတာ႔ ရွိသား။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအေၾကာင္းကို မစဥ္းစားခ်င္ေတာ႔ဘူး။ သာယာလွပ အေျခက်ေနျပီျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔္ဘဝထဲကို ဆင္းရဲျပီး ရုပ္ဆိုးလွတဲ႔ အေမ႕ကို ေခၚမသြင္းႏိုင္ေတာ႔ဘူး။

တစ္ေန႕ ကၽြန္ေတာ္႕ဇာတိရြာကေလးက ငယ္ငယ္ကေနခဲ႕တဲ႕ေက်ာင္းကေန ေက်ာင္းသားေဟာင္းေတြ ျပန္လည္ေတြ႕ဆံုပြဲ လုပ္မဲ႕ ဖိတ္စာေလး ေရာက္လာတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဒီမွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ စီးပြားဖက္ျဖစ္ေနတဲ႔ ငယ္သူငယ္ခ်င္းေဟာင္း တစ္ေယာက္ကေန သိသြားျပီး ဖိတ္စာေရာက္လာခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ အတိတ္အေၾကာင္းေတြ ျပန္လည္ ေျခခ်မိမဲ႔ အဲဒီေနရာကို ကၽြန္ေတာ္မသြားခ်င္ပါဘူး။ မသြားခ်င္ေပမဲ႕ သူငယ္ခ်င္းမ်က္ႏွာေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ သြားရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္႕မိန္းမကုိ အမွန္အတိုင္းမေျပာဘဲ စီးပြားေရး ကိစၥနဲ႕ ခရီးထြက္စရာ ရွိတယ္လို႕ ကၽြန္ေတာ္ လိမ္လုိက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ဆင္းရဲတဲ႕ငယ္ဘ၀အေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္႕မိန္းမကို ဘယ္တုန္းကမွ မေျပာခဲ႕ဖူးဘူးေလ။

ေမြးရပ္ေျမေရာက္ေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္ တည္းခိုခန္းတစ္ခုမွာ တည္းပါတယ္။ ေက်ာင္းမွာျပဳလုပ္တဲ႔ ေတြ႕ဆံုပြဲျပီးေတာ႕  ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ကေနခဲ႕တဲ႕ အိမ္ေလးကို သြားၾကည္႕ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာတယ္။ တကယ္ေတာ႔ အိမ္လို႕သာ ေခၚတာပါ.. အိမ္နဲ႕ေတာင္ မတူပါဘူး…  အမိုးအကာ မလံုတဲ႕ တဲကုတ္ေလးပါ…  စိတ္ထဲက ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ စပ္စုခ်င္တဲ႕စိတ္ကေလးနဲ႕ အိမ္ကေလးက ဘယ္လိုမ်ား ျဖစ္ေနမွာပါလိမ္႔ လို႔ ေတြးမိျပီး ၾကည္႕ခ်င္တာနဲ႕ ထြက္လာခဲ႔တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္သြားေတာ႔ အိမ္တံခါးက ေသာ႔မခတ္ထားပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ တံခါးကို အသာတြန္းဖြင္႔လိုက္ေတာ႔ တံခါးက ပြင္႔သြားခဲ႔တယ္။ အဲ.. အဲဒီမွာ အဖြားအိုတစ္ေယာက္ ေအးစက္စိုစြတ္ေနတဲ႔ ေျမျပင္ေပၚမွာ လဲက်ေနတာ ေတြ႔လိုက္ရတယ္။   ဘယ္သူမ်ားျဖစ္မလဲ. ကၽြန္ေတာ္႔အေမဘဲေပါ႔။ ဒါေပမဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ရည္က်ဖို႕ မေျပာနဲ႕   ၀မ္းနည္းတဲ႕ စိတ္ နည္းနည္း ေလးေတာင္  မျဖစ္မိဘူး။ အေမမွန္းသိလိုက္ရလို႔ အနားကို တိုးကပ္ျပီး ငံု႔ၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ အေမ႕လက္ထဲမွာ စာရြက္ပိုင္းေလးတစ္ခု ဆုပ္ကိုင္ထားတာကို ေတြ႔ရတယ္…  ဘာမ်ားျဖစ္မလဲလို႔ ကၽြန္ေတာ္ယူၾကည္႕မိလိုက္ေတာ႕ အေမရဲ႕ မပီမသ၊ မလွမပ ပဲပင္ေပါက္လို လက္ေရး ေလးေတြနဲ႕ ေရးထားတဲ႔ စာေလးတစ္ေစာင္..

အေမခ်စ္တဲ႔ သားေလးေရ…

အေမ မက်န္းမမာ ျဖစ္ေနတာၾကာပါျပီ။   အေမမေသခင္ သားေလးဖတ္ဖို႕ ဒီစာေလး ေရးထားခဲ႕ခ်င္လို႕ပါ… အေမ ေနရေတာ႕မယ္ မထင္ ပါဘူးကြယ္ ….  သားေလးရွိတဲ႕ဆိုလ္းကိုလဲ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ဘယ္ေတာ႕မွ အေမေရာက္ႏိုင္ေတာ႕မွာ မဟုတ္ပါဘူး။   အေမ႕ဆီ တစ္ေခါက္ေလာက္ သားေလးကို လာလည္ ေစခ်င္လိုက္တာကြယ္။ အေမေလ သားေလးကို အရမ္းလြမ္းလို႕ပါ၊ ေတြ႔ခ်င္လြန္းလို႕ပါ၊  ေက်ာင္းသား ေဟာင္းေတြ ျပန္လည္ေတြ႔ဆံုပြဲကို သားေလးလာမယ္ဆိုတာ သတင္းၾကားမိေတာ႕ အေမ ၀မ္းသာ လိုက္တာ.. ဒါေပမဲ႕ သားေလးရဲ႕ေက်ာင္းကုိ အေမမလာဖို႕ ဆံုးျဖတ္ ထားပါတယ္…  အဲဒါက ငါ႔သားအတြက္ပါကြယ္။ အေမလာရင္ သားေလး သိမ္ငယ္မွာ အေမသိပါတယ္။ အေမ႕မွာက  မ်က္စိတစ္ဖက္ထဲ ရွိတာကိုး။ ဒီအတြက္နဲ႕  သားကို အရွက္ရေစတာ အေမ     ၀မ္းနည္းပါတယ္သားရယ္။

ဘာေၾကာင္႕ အေမ႔မွာ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ထဲ ရွိတယ္ဆိုတာ အေမေျပာျပပါ႕မယ္သားရယ္…  အမွန္ေတာ႔ သားငယ္ငယ္တုန္းက  ေဆာ႕ကစားရင္း  မေတာ္တဆျဖစ္ျပီး မ်က္စိတစ္ဖက္ ပ်က္စီး သြားခဲ႕တယ္။ မိခင္ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႕ မ်က္စိတစ္ဖက္ မရွိေတာ႕တဲ႕ သားကို ဘယ္လိုလုပ္ ၾကည္႕ရက္ႏိုင္ပါ႕မလဲကြယ္။ သားၾကီးလာရင္ မ်က္စိတစ္ဖက္တည္းနဲ႕ လူေတြၾကားမွာ ဘယ္လိုမ်ား ေနမလဲလို႕ အေမေတြးၾကည္႕တိုင္း စိတ္ဆင္းရဲမိတယ္။ ယူက်ံဳးမရ ျဖစ္ရတယ္။ ၾကီးလာရင္ ငါ႕သားေလး ရွက္ေတာ႔မယ္ဆိုတာ အေမသိတယ္။ အေမက  အသက္ၾကီးျပီ။  သားက လူ႕ဘ၀ကို အရွည္ၾကီး ေလွ်ာက္လွမ္းရဦးမွာေလ…  ဒါေၾကာင္႕ အေမ႕ရဲ႕မ်က္စိတစ္ဖက္ သားကို ေပးလိုက္တာပါ။

ငါ႕သားေလး ေလာကၾကီးကုိ အေမ႕ရဲ႕မ်က္လံုးနဲ႕ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ျပန္ျမင္လာႏိုင္တဲ႕ အတြက္ သားကို ၾကည္႕ျပီး  အေမ၀မ္းသာမိတယ္။ ေက်နပ္မိတယ္။ အေမ႔မွာ မ်က္လံုးတစ္ဖက္ သားကိုေပးလိုက္ရေပမဲ႔ အဲဒီအတြက္ အေမဘယ္ေတာ႔မွ  စိတ္မေကာင္း မျဖစ္ ပါဘူး။ ၀မ္းလဲ မနည္းခဲ႕ဘူး၊    ငယ္ငယ္က အေမ႕ကို သားေလး စိတ္ဆိုးခဲ႕ဖူးတယ္။ စိတ္ဆိုးျပီး အေမ႕ကို ေျပာခဲ႕၊ ဆိုခဲ႕တာေတြ  အေမ သားကို ဘယ္ေတာ႕မွ ေဗြမယူခဲ႕ပါဘူး။ ငါ႕သားေလးငါ႕ကို ခ်စ္လို႕ေျပာတာဘဲလို႕  အေမေတြးခဲ႕ပါတယ္..  အေမသားကို ခ်စ္တယ္ သားရယ္၊ သားဟာ အေမ႕ရဲ႕ ဘ၀ ၊ အေမရဲ႕ ကမၻာပါကြယ္။

စာကို ကိုင္ထားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔လက္ေတြ တစ္ဆတ္ဆတ္ တုန္ရီလာသလို၊ ကၽြန္ေတာ႔ ေျခေထာက္ေတြစာလည္း ေျမျပင္ေပၚမွာ ရပ္တည္ႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ႔ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ႔္တစ္ကိုယ္လံုး အင္အားခ်ည္႔ႏွဲ႔ကုန္ပါျပီ။ "အိုး..   ကၽြန္ေတာ္႕အသည္းေတြကြဲပါျပီ။ အေမရယ္ သားကိုခြင္႕မလႊတ္ပါနဲ႕၊ ဘယ္ေတာ႕မွ သားမိုက္ကို ခြင္႕မလႊတ္ပါနဲ႔။"

ကၽြန္ေတာ္ ရွိဳက္ၾကီးတငင္ ငိုေၾကြးေနမိပါျပီ။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္မုန္းခဲ႕တဲ႕၊ မ်က္လံုးတစ္ဖက္တည္းရွိခဲ႕တဲ႕ အေမဟာ ကၽြန္ေတာ္႕ အတြက္ သူ႕မ်က္လံုးကို စြန္႕လႊတ္ခဲ႕တယ္ ဆိုတာ အေမေသမွ ကၽြန္ေတာ္သိလိုက္ရပါျပီ.. ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ ေပးဆပ္အနစ္နာခံျပီး ခ်စ္သြားတဲ႕ အေမ႕ရဲ႕ေမတၱာကို ဘယ္တုန္းကမွ မသိတတ္ နားမလည္ တတ္ခဲ႕တဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ၊ ဘယ္တုန္းကမွ မငိုခဲ႕ဖူးတဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ လူမိုက္ၾကီး၊ ခုေတာ႕ မဆံုးႏိုင္တဲ႕ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ အေမ႕အတြက္ ငိုေၾကြးေနမိပါျပီ။ 

 ကၽြန္ေတာ္႕လို မိဘေက်းဇူး မသိတတ္တဲ႕သား၊ မိဘေစတနာကို နားမလည္တဲ႕ သားမ်ိဳး၊ မိဘေသမွ ေနာင္တရတဲ႕သားမ်ိဳး ဘယ္ေတာ႕မွ မျဖစ္ၾကပါ ေစနဲ႕ဗ်ာ။



ဆံုးမရွိေသာ အနႏၱေမတၱာရွင္ မိခင္ေက်းဇူးကို အထူးေအာက္ေမ႔သတိရလွ်က္ A Mother's Sacrifice ( Unknown Author) ကို ရင္နင္႕စြာ ဘာဘာျပန္ ေရးဖြဲခဲ႔ပါသည္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


လြန္ခဲ႔ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ဘေလာဂ္႔ေရးခါစက တင္ခဲ႔ဖူးတဲ႔ ပိုစ္႔ေလးပါ။ ဒီပိုစ္႕ေလးကို မဖတ္ရေသးသူမ်ား၊  ဖတ္ျပီးသူမ်ားလည္း ျပန္လည္ခံစားၾကည္႔ေစခ်င္တာေၾကာင္႔ ဘေလာ႕ဂ္ေပၚ ျပန္တင္မိပါတယ္။



33 Responses to “အေမ႕ကိုမုန္းတယ္”

PhyoPhyo said...

စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ။
ရက္စက္လိုက္တဲ့သားပဲ၊ ဖတ္ရင္းနဲ႔ ေတြးေတာ့ေတြးေနတာ မ်က္လံုးကေတာ့ သားေၾကာင့္တစ္ခုခုျဖစ္ခဲ့ရတာျဖစ္လိမ့္မယ္ လို႔။
မေခ်ာအေရးအသား ေကာင္းလိုက္တာ။
မဖတ္ဖူးေသးဘူး။
ေက်းဇူး
အေမ့ကို ပိုသတိရသြားၿပီ။ အီးဟီးဟီး

မိုးယံ said...

ဒီလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြ ဖတ္မိရင္ ၾကားမိရင္ တစ္ကယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။


ဖတ္ဖူးတယ္ ဖတ္ဖူးတယ္..အစ္မေရ..ကၽြန္ေတာ္ေတာင္ အဲဒီပို႕စ္ကို အစ္မေရးတာမွန္းမသိပဲ ေမးလ္ထဲ၀င္လာလို႕ ျပန္မွ်ဖူးေသးတယ္...ေနာက္မွ အစ္မေရးမွန္းသိလုိ႕ လင့္ခ္ ျပန္ထည့္ရေသးတယ္..

Iora said...

ေရးတာပီျပင္လိုု ့ရုုိင္းစိုုင္းတကုုိယ္ေကာင္းဆန္တဲ့သားဆိုုးကိုုမုုန္းမိတယ္။ ဒီလိုုလူေတြတကယ္မရွိပါေစနဲ ့လိုု ့ဆုုေတာင္းမိပါတယ္။
အိုုင္အိုုရာ

ခုမွဖတ္ဖူးတာပါ.. ေနာင္တဆိုတာအခ််ိန္လြန္မွရတတ္လို ေနာင္တဆိုတဲ့နာမည္ တြင္ေနရတာပဲမဟုတ္လားဗ်ာ.. အားလံုးေက်းဇူးရွင္ေတြကို ေက်းဇူးကန္းတဲ့အျဖစ္ဆိုးမ်ိဳးမေရာက္ရပါေစနဲ႔လို႔ ဆႏၵေလးျပဳလိုက္ပါတယ္ဗ်ာ.. ရွည္သြားရင္ခြင့္လႊတ္ပါေနာ္.

ဦးဖိုးက်ားရဲ႕ မင္းကေတာ္၀တၳဳေလးကို သတိရမိတယ္။
ေခတ္သစ္ညြန္႔ေမေတြ ဒီလိုသားမ်ဳိးေတြ ေနာက္ထပ္ မေပၚပါေစနဲ႔ ... ။ အေမေတြရဲ႕ မ်က္ရည္ေတြကို မျမင္ခ်င္ေတာ့လို႔ပါ ..........

sosegado said...

ဖတ္ၿပီးပါၿပီ ထပ္ဖတ္သြားပါတယ္၊ အဲဒီလုိလူေတြအမ်ားႀကီးရွိမယ္လုိ႔ ထင္ပါတယ္၊

ဖတ္ျပီးသားေပမယ္႕..ျပန္ျပန္ဖတ္မိတုိင္း..မ်က္ရည္၀ဲရတယ္.....
အားေပးသြားပါတယ္မမေရ..

ခင္တဲ႕
ခ်စ္ျခင္းအလကာၤ

Anonymous said...

အမွန္ကုိ အရင္ထဲက သားကုိဖြင့္ေျပာခဲ့မယ္ဆုိရင္... ဒီလုိမ်ိဳး အျဖစ္အပ်က္ႀကဳံရမွာ မဟုတ္ဘူး... သားကုိ အမွန္အတုိင္း ဖြင့္မေျပာခဲ့တာက မိခင္ရဲ့ အမွားပါ...။ အမွန္အတုိင္းေျပာျပျဖစ္ခဲ့မယ္ဆုိရင္ သားအေနနဲ႔လည္း ငရဲက်စရာ အျဖစ္နဲ႔ မႀကဳံႏုိင္သလုိ မိခင္အေနနဲ႔လည္း ေသသည္အထိ အထီးက်န္ ေၾကကြဲေနစရာမလုိ ဘူးေပါ့....။ ဦးဖုိးက်ား ရဲ့ ညြန္႔ေမနဲ႔ ေတာ့ တူသလုိလုိ ထင္ရေပမဲ့ မတူပါ။

ဖတ္ျပီးတာေတာ့ ၾကာျပီ.. ဘယ္အခ်ိန္ဖတ္ဖတ္ နင့္ေနတာပဲ...


ခင္မင္လ်က္
ေန၀ႆန္

ရင္နင့္ေအာင္ကုိ ခံစားရပါတယ္ ေက်းဇူးပါ

ရင္နင့္စြာနဲ႔ပဲ ဖတ္သြားခဲ့ပါတယ္မေခ်ာရယ္။
မိဘနဲ႔သားသမီးၾကား ခုလိုအျဖစ္မ်ိဳးေတြေတြ႔ရရင္ မ်က္ရည္က်ရတယ္။
ခ်စ္တဲ့
သဒၶါ

ေကာင္မေလး said...

ေျပာရရင္ တို႕လည္းအေမ့ကိုမုန္းခဲ့ဖူးတယ္..ဘာလို႕လည္းသိလား တို႕ညီအစ္မ၂ေယာက္ကုိ ထားခဲ့ျပီး ေနာက္အိမ္ေထာင္ထပ္ျပဳတယ္..ငယ္ငယ္က ခနခနစကားနာထုိးဖူးတယ္.အေမ့ေနရာမွာ သမီးသာဆိုရင္ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳပဲ သမီးေတြနဲ႕လုပ္ကိုင္စားမွာပဲလို႕..သူ႕ခံစားခ်က္ကိုနားမလည္ဘူး
တစ္ကယ္ေတာ့ အေမက အရမ္းေအးျပီး ေလာကၾကီးက္ိုေၾကာက္တတ္သူ..ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳျပိး သမီးေတြနဲ႕ သူ႕ဘ၀ကိုရပ္တည္မယ္မွန္းထားတာ..ဒါေပမယ့္သူ႕အိမ္မက္ေတြျဖစ္မလာခဲ့ပဲ ေနာက္အိမ္ေထာင္ပဲရသြားတယ္..ေနာက္အိမ္ေထာင္နဲ႕ေမြးတဲ့ကေလးေတြကို ၾကည့္ေနရင္းနဲ႕ပဲ တို႕ညီအစ္မေတြကို လစ္လ်ဴ ရွဴသလိုျဖစ္ခဲ့တယ္. တို႕ညီအစ္မကလည္း သိပ္ျပီးမာနၾကီးတယ္ စာၾကိဳးစားျပီး ကိုယ့္အသိစိတ္နဲ႕ကိုယ္. ဘ၀တစ္ခုစီကုိခုိင္ခို္င္မာမာတည္ေထာင္ခဲ့တယ္. တို႕မမလည္း ျမန္မာျပည္မွာ သူ႕ ဘ၀နဲ႕သူ ျပည့္စုုံပါတယ္.တို႕လည္း ႏုိင္ငံျခားမွာ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ႕အိမ္ေထာင္က်ျပိး သမီးေလးတစ္ေယာက္ေတာင္ရေနျပီ
တို႕က အငယ္ဆိုေတာ့ငယ္ငယ္ကလိုခ်င္တာမရခဲ့ေတာ့ အေမကိုေတာ္ေတာ္ေျပာခဲ့တယ္..အရြယ္ေရာက္တဲ့အထိစကားမေျပာခဲ့ဘူး..အခုေတာ့ အေမလိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျပန္ျပီးတတ္ႏုိင္သေလာက္ျဖည့္ေပးပါတယ္..သူအေပၚကိုလည္း အတတ္ႏုိင္ဆုံး
ျငင္ျငင္သာသာေျပာခဲ့တယ္..အေမလည္းတစ္ကယ္ေတာ့ သူ႕စိတ္ကူးနဲ႕သူလုပ္ခဲ့တာေတြပါ..သူက အေကာင္းေတြကို ပဲေတြးခဲ့တာေလ..အေမ့ဆီကရလုိက္တဲ့ သင္ခန္းစာေတြက အိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါေလးေလးနက္နက္စဥ္းစားျပီးမွျပဳခဲ့တယ္..ဘယ္အရာကုိမဆို အဆိုးကိုအရင္ေတြးျပီး ျဖစ္လာခဲ့ရင္ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ၾကိဳးစားတယ္. သမီးေလးကိုလည္း ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႕ ေနတယ္စကားေျပာတယ္..အေမကသူ႕ဘ၀ရဲ႕ရင္းလိုက္တဲ့သင္ခန္းစာေတြကို တို႕ညီအစ္မ ေတြလက္ေတြ႕ဘ၀မွာေကာင္းေကာင္းအသုံးခ်ႏုိင္ခဲ့တယ္
တစ္ကယ္ေတာ့ အေမ့ကို အရမ္းခ်စ္ခဲ့တာပါ

mstint said...

မိုက္ေနာင္တမို႔ သံသရာဝဋ္ေႂကြးေတာ့ ေပးဆပ္ရအံုးမွာေပါ့ကြယ္။ မိဘကခြင့္လႊတ္ေတာ့ ပိုလို႔သာဆိုးၿပီေပါ့ေလ။

ေမတၱာျဖင့္
အန္တီတင့္

Anonymous said...

ဘယ္အခ်ိန္ဖတ္ဖတ္ငို၇တယ္သိလား။

Nyi Linn Thit said...

အေမရဲ႕ ဒီမ်က္လံုး ဆံုး႐ွံဳးရတာဟာ ဒီသားအတြက္ပဲ ျဖစ္ရမယ္လို႔ ႀကိဳတင္ မွန္းထားေပမယ့္ အဆံုးေရာက္ ေတာ့လည္း ဝမ္းနည္းရတာပါပဲ၊ ဇတ္ကို ပိုနာသြားေအာင္ အေမက မေျပာဘဲ ထားခဲ့သလားလို႔၊ ငယ္ငယ္ကတည္းက ေျပာလိုက္ရင္ သားကလည္း အေမ့ေက်းဇူးကို ပိုသိ၊ အေမကလည္းေပ်ာ္...၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ပါ၊ မေခ်ာရဲ႕ ညက္ေညာတဲ့ ဘာသာျပန္မွာ နင့္ေနခဲ့တယ္...။

Anonymous said...

ဖတ္လိုက္ရတာ
ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူးး .. း(

ခင္မင္လွ်က္
ေဆာင္းႏွင္းရြက္

flowerpoem said...

အမေရ မိခင္ေမတၱာဘဲြ႕ကိုလာဖတ္ပါတယ္ရွင္..

SHWE ZIN U said...

ဖတ္ၿပီးသားလည္း ထပ္ဖတ္သြားပါတယ္

ကုိကုိေမာင္(ပန္းရနံ႔) said...

ေတာ္ေတာ္ မုိက္မဲတဲ့ သား။
၀မ္းနည္းတာေရာ ေဒါသထြက္တာေရာ စုၿပဳံသြားတယ္။
ေတာက္.... ဟင္းးးးးးးးးးးး။ အေမကို အဲဒီလုိ ဆက္ဆံစရာလား။

ခင္မင္လ်က္

မိဘရုပ္ဆိုးလို႔ သားသမီးေတြ ရွက္တဲ့အျဖစ္မ်ိဳး အျပင္ေလာကမွာ တကယ္ပဲရွိေနပါတယ္..။
ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမဟာ အေမပါပဲ..
ပညာေပးပို႔စ္ေလး ဖတ္သြားတယ္မေခ်ာေရ...

အစ္မတင္ခါစက ဖတ္တုန္းကလည္း အရမ္းခံစားရတယ္။ အခုလည္း ဝမ္းနည္းမိေနတုန္းပဲ။ တကယ္ကို ရင္နင့္စရာေကာင္းတဲ့ မိခင္တစ္ဦးအေၾကာင္း ေရးဖြဲ႔လိုက္တာပါပဲ။ သားက အေမ့စြန္႔လႊတ္အနစ္နာခံမႈကို ေစာေစာစီးစီးသိသြားရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲေနာ္။ သနားလြန္းလို႔ပါ။


ခင္မင္ေလးစားလ်က္

Anonymous said...

အရင္တစ္ခါတုန္းကလည္း ဖတ္လုိက္ရပါတယ္။ အခုလည္း ေခါင္းစဥ္ေလးေတြ႕ကတည္းက ဖတ္ခ်င္စိတ္ပ်င္းျပစြာနဲ႕ပဲ တစ္ေခါက္ထပ္ဖတ္သြားပါတယ္။ ဖတ္ၿပီး ဝမ္းနည္းစြာနဲ႕ပဲ ဂရုဏာသက္မိပါတယ္။ မိဘေတြ ေသမွ ေနာင္တ ရမယ့္သားမ်ိဳးမျဖစ္ေအာင္လည္း လမ္းညႊန္ သတိေဖာ္ေပးတဲ့ အတြက္လည္း ေက်းဇူးအမ်ားတင္ပါတယ္.. မမေခ်ာေရ...
ခင္မင္စြာျဖင့္...
ေဇာ္သိခၤ

san htun said...

heart ထိသြားပါတယ္။

ရင္ထဲ နင့္ကနဲပဲ....၊သားျဖစ္သူကိုလည္း အျပစ္မတင္ခ်င္
ပါဘူးေလ...၊အေမေတြရဲ့ သားသမီးအေပၚထားတဲ့ ခ်စ္ခင္
ျကင္နာမွုေမတၱာကိုပဲ တစိမ့္စိမ့္ခံစားမိပါရဲ့....၊

အစိမ္းေရာင္ေရ မဂၤလာပါေနာ္။

အင့္...စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ ေခ်ာရယ္။ ဖတ္ေနရင္းနဲ႔ ၀မ္းနည္းလုိက္တာကြယ္။ အဲဒီလုိ ခပ္ဆင္ဆင္ေလးလည္း ဖတ္ဖူးတယ္။ သိလား။ သူ႔အေမရဲ႕ မ်က္ႏွာတျခမ္းမွာက
ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ေလ။ သူ႕သားက သူ႕အေမကို ေက်ာင္းမေခၚ
ခ်င္ဘူး။ ေနာက္ ေမးႀကည့္ေတာ့မွ အိမ္မီးေလာင္တုန္းက
သားကို ကယ္ခဲ့လုိ႔ပါတဲ့။

ေခ်ာရဲ႕ ဘာသာျပန္မႈေတြဟာ တကယ္ပဲ ေျပျပစ္ညက္ေညာ ေခ်ာေမာလွပါတယ္။

က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ ႀကည္လင္၀င္းပ ေအးျမပါေစေနာ့...

ပန္းခ်ီ said...

ဒီဇာတ္လမ္းကုိ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္မေခ်ာေရ..။ ဖတ္တုိင္းလည္း ခံစားခ်က္ကအတူတူပါပဲ..မ်က္ရည္ဝဲမိရတယ္ တကယ္..။ အသက္ေတာင္ေပးရဲတဲ့ မိဘေမတၱာကေတာ့ တုႏွဳိင္းစရာမရွိပါဘူး.။

မေခ်ာ......
အသိတရားေတြနဲ႔အတူ
သတိ ထားစရာေလးအတြက္ေက်းဇူးပါ။

ဒီဘာသာျပန္ေလး ေခ်ာေရးထားတာ ဖတ္ခဲ့ဖူးတယ္။ အခုလည္းထပ္ၿပီးဖတ္သြားတယ္။ ဖတ္တိုင္းလည္း မ်က္ရည္က်တယ္.. :(

ေဆြေလးမြန္ said...

ဒီပုိ႕(စ္)ေလးကို ဖတ္ရင္း အေမ ကို ေမာင္းထုတ္ေနတဲ႕ စာပိုဒ္ေလးကို ဖတ္္ၿပီး စိတ္မေကာင္းလိုက္တာ.
မ်က္ရည္၀ဲကနဲၿဖစ္သြားတယ္..

အေမ ဆံုးသြားေတာ႔မွ ရလာတဲ႔ သူ႕ ေနာင္တအတြက္လဲ ေႏွာင္းလိုက္တာလို႕ ထင္မိတယ္

nai said...

အရမ္းေကာင္းပါတယ္..။

Cherry said...

အရမ္းေကာင္းတယ္သူငယ္ခ်င္း

ဗဟုသုတေပါ့ က်မ ကူးျပီး က်မဘေလာ့မွာ ျပန္တင္လိုက္တယ္...က်မဆို အဲဒါဖတ္ျပီးတာနဲ ့ငို္တယ္သိလား...

အားေပးခံစားဖတ္ရွုသြားပါတယ္...ေက်းဇူးတင္ပါတယ္

Anonymous said...

ေနာင္တဆိုတာ ေနာင္မွရတာတဲ႔
ဒီပိုစ့္ေလးဖတ္ပီး စိတ္မေကာင္းရပါဘူးရွင္