လြတ္လပ္ျခင္း တံခါးမ်ား...

ေက်ာင္းေနဖို႔ အသက္ျပည္႔ျပီျဖစ္လို႔ ေကာင္ကေလးဟာ ေက်ာင္း စတက္ရပါေတာ႕မယ္… သူတက္ရမဲ႔  ေက်ာင္းၾကီးကို ၾကည္႕ျပီး ေကာင္ကေလးက ေက်နပ္ ေပ်ာ္ရႊင္လို႔ ေနပါတယ္… သူဟာ ေက်ာင္းစတက္ခါစ အျခားကေလးငယ္ေတြကို ငိုယိုေနတာမ်ဳိး၊ ေအာ္ဟစ္ေနတာမ်ဳိး မရွိဘဲ ေက်ာင္းေနေပ်ာ္မဲ႔ ေက်ာင္းသားကေလး တစ္ေယာက္ပမာ ေပ်ာ္ရႊင္ တက္ၾကြလို႔ေနခဲ႔တယ္။ သူတက္ရမဲ႔ အခန္းဟာ ေက်ာင္းတံခါးဝကေန ျမက္ခင္းျပင္ကို ျဖတ္ျပီး သြားရင္ ေတာက္ ေလ်ာက္ ေရာက္ႏုိင္တဲ႔ ေနရာမွာ ရွိတဲ႔အတြက္ သိပ္ေက်နပ္ သေဘာက်ေနခဲ႔ပါတယ္။ 

သူကေလး ေက်ာင္းစတက္တဲ႔ ရက္မွာဘဲ ဆရာမက “ ဒီေန႔ေတာ႔ ပံုဆြဲတာ စသင္မယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ႔အတြက္ ေကာင္ကေလးက သိပ္ကို ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ သူက ပံုေဆြဲရတာ အလြန္ဝါသနာပါျပီး က်ား၊ ျခေသၤ႕၊ ၾကက္၊ ငွက္၊ ႏြား ၊ ရထား၊ ေလွ စတဲ႔ပံုေတြအားလုံုးကို သူက ေကာင္းေကာင္းၾကီး ဆြဲတတ္ပါတယ္။ သူဟာ ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႔ သူရဲ႕ ေရာင္စံုေလးေတြကို ထုတ္လိုက္ျပီး စာရြက္ေပၚမွာ ပံုစဆြဲဖို႔ ျပင္ပါေတာ႔တယ္။ 



“ေဟး… ေကာင္ေလး မဆဲြနဲ႔ဦး.. ” လို႔ ဆရာမက သူ႔ကို လွမ္းေအာ္လိုက္ပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ အတန္းသားေတြ အားလံုး အဆင္သင္႔ျဖစ္မျဖစ္ ဆရာမက ေစာင္႔ၾကည္႔လိုက္ျပီး အားလံုး ပံုဆြဲဖို႔ အဆင္သင္႔ျဖစ္ျပီဆိုေတာ႔မွ “ကဲ.. အခု ပန္းပြင္႕ကေလးေတြရဲ႕ပံု စဆြဲမယ္” လို႔ ေျပာလိုက္ေတာ႕ ေကာင္ေလးက “ ပန္းပြင္႕ပံု ဆြဲရင္လည္း ေကာင္းသားဘဲ.. ငါ ပန္းပြင္႔ပံု ေကာင္းေကာင္းဆြဲတတ္သားဘဲ” လို႔ ေတြးလိုက္ျပီး ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အျပာေရာင္ ေရာင္စံုခဲတံေလးတို႔နဲ႔ ပန္းပြင္႕ပံု ဆြဲပါေတာ႔တယ္။

သို႕ေပမဲ႔လည္း “ေနဦး.. မဆြဲနဲ႔ဦး.. ဆရာမအရင္ ဆြဲျပမယ္.” လို႔ေျပာျပီး နံရံေပၚက သင္ပုန္းေပၚမွာ ဆရာမက ပန္းပြင္႕ပံုကို ဆြဲျပပါတယ္. ဆရာမဆြဲတဲ႔ ပန္းပြင္႔က အနီေရာင္နဲ႔ ရိုးတံက အစိမ္းေရာင္ပန္းပြင္႕ကေလးပါ။ ကဲ.. အခု ဆရာမဆြဲျပတဲ႔အတိုင္း လိုက္ဆြဲၾကေတာ႕ ” လို႔ ေျပာျပီး ပန္းပြင္႔ပံု စဆြဲခိုင္းပါတယ္။ ေကာင္ေလးဟာ ဆရာမဆြဲထားတဲ႔ အနီေရာင္ပန္းပြင္႔ေလးကိုၾကည္႔လိုက္.. သူဆြဲထားတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးကို ၾကည္႕လိုက္ ၾကည္႕ေနျပီး သူ႕စိတ္ထဲမွာလည္း သူဆြဲထားတဲ႔ ပန္းပြင္႔ေလးကိုသာ ပိုျပီး သေဘာက်ပါတယ္.။ သို႔ေသာ္လည္း ေကာင္ေလးဟာ ဘာမွ မေျပာေတာ႔ဘဲ စာရြက္ေနာက္တစ္ရြက္ လွန္လိုက္ျပီး သူ႔ဆရာမ ဆြဲျပထားတ႔ဲအတိုင္း အနီေရာင္ပန္းပြင္႕ေလးနဲ႔ ရိုးတံအစိမ္းေလးကို ဆြဲလိုက္ပါတယ္။ 

ေနာက္တစ္ေန႕ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ႔ ေကာင္ေလးဟာ သူ႕အနားက အခန္းျပဴတင္းေပါက္ကေန က်ယ္ျပန္႔သာယာစြာ ျမင္ေနရတဲ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရႈခင္းေတြကုိ ေငးေမာၾကည္႔ရင္း သေဘာက်ေက်နပ္ေနပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ အတန္းထဲကို ဆရာမ ဝင္လာပါတယ္။ “ ဒီေန႕ေတာ႕ ရြံ႕ေစးေတြနဲ႔ အရုပ္ေတြလုပ္ၾကမယ္ေဟ႕” လို႔ အတန္းသားေတြကို ေျပာလိုက္ေတာ႔ ေကာင္ကေလးက ဝမ္းသာသြားပါတယ္။ ရြံ႕ေစးေရာင္စံုေလးေတြနဲ႔ ႏွင္းလူ၊ ေၿမြ၊ ဆင္၊ ၾကြက္ ၊ ကား စတဲ႔အရုပ္ေလးေတြကို လုပ္ရတာ သူ သိပ္သေဘာက်ပါတယ္။ ဒါနဲ႕ ေကာင္ကေလးက ဝမ္းသာအားရနဲ႔ သူ႕ရဲ႕ ရြံ႕ေစးဘူးေလးကို ဆြဲထုပ္လိုက္ျပီး လက္ကေလးနဲ႔ ဖိညွစ္လိုက္ကာ ထြက္လာတဲ႔ ရြံ႕ေစးေလးေတြကို လက္နဲ႔ အလံုးကေလး လုပ္ပါေတာ႔တယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


“ ေနဦး.. မလုပ္နဲ႔ဦး ” ဆရာမရဲ႕ ေအာ္သံထြက္လာပါတယ္. သူက ရြံ႕ေစးေလးကို လံုးေနရာက ရပ္လိုက္ျပီး ဆရာမထံ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ဆရာမက အတန္းသားေတြ အားလံုး အဆင္သင္႔ ျဖစ္ေအာင္ ေစာင္႔လိုက္ျပီးမွ “ ကဲ.. အခု အားလံုးဘဲ ပန္းကန္ျပားေလး စလုပ္ၾကည္႔ရေအာင္ ” လို႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေကာင္ကေလးကလည္း “ ေကာင္းတယ္.. ပန္းကန္ျပား လုပ္မယ္ဆိုရင္လည္း ေကာင္းတာဘဲ.. ငါပန္းကန္းျပားေတြ ေကာင္းေကာင္းလုပ္တတ္တာေပါ႔” လို႕ ေတြးလိုက္ျပီး လွ်င္ျမန္သြက္လက္လွတဲ႕ သူ႔ရဲ႔လက္ေတြက ရြံ႕ေစးေလးေတြနဲ႔ ပန္းကန္ျပား အရြယ္မ်ိဳးစံုတို႔ကို ရြံ႕ေစး ေရာင္စံုေလးေတြနဲ႔ လုပ္ပါေတာ႔တယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


“ေဟး.. ေနၾကဦး.. ပန္းကန္ျပား ဘယ္လိုလုပ္ရတယ္ဆိုတာ ဆရာမ ျပမယ္၊ ကိုယ္႕သေဘာနဲ႔ကိုယ္ အရင္မလုပ္နဲ႔ဦး” လို႕ ေအာ္လိုက္ျပီး ေဇာက္ ခပ္နက္နက္ ပန္းကန္ျပားတစ္ခ်ပ္ကို ဆရာမက လုပ္ျပလိုက္ျပီး “ကဲ.. အခု ဆရာမျပတဲ႔အတိုင္း ပန္းကန္ျပား စလုပ္လို႔ရျပီ” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ေကာင္ကေလးဟာ ဆရာမရဲ႕ ပန္းကန္ျပားကိုၾကည္႔လိုက္၊ သူလုပ္ထားတဲ႔ ပန္းကန္ေလးေတြကိုၾကည္႔လိုက္ လုပ္ေနျပီး သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူလုပ္ထားတဲ႔ ပန္းကန္ေလးေတြကို ပိုျပီး သေဘာက်ေပမဲ႔ ဘာမွ မေျပာေတာ႔ဘဲ သူလုပ္ထားတဲ႔ ပန္းကန္ေတြကို အားလံုး လံုးေျခလိုက္ျပီး ရြံ႕ေစး အလံုးၾကီးၾကီး ျဖစ္သြားတဲ႔အခါ ဆရာမျပတဲ႔ ပံုစံအတိုင္း  ေဇာက္နက္နက္ ပန္းကန္တစ္ခုကို စတင္ ျပဳလုပ္လိုက္ပါတယ္။ ပန္းကန္ကို ပံုစံေလးေဖာ္လိုက္ ဆရာမလုပ္ထားတဲ႔ ပန္းကန္ကိုၾကည္႔လိုက္၊ အဲဒီပံုအတိုင္းျဖစ္ေအာင္ လုပ္လိုက္နဲ႔ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ႔အထိ သူ႕ကိုယ္ပိုင္ စိတ္ကူးနဲ႔ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ျဖစ္လိုက္ပါဘူး။ 

အဲဒီေက်ာင္းမွာေနျပီး အခ်ိန္အေတာ္ၾကာတဲ႔အခါမွာ သူ႕မိသားစုဟာ အလုပ္ကိစၥနဲ႔ အျခားျမိဳ႕ကို ေျပာင္းေရြ႔ ရပါတယ္။ ေကာင္ကေလးဟာ အဲဒီျမိဳ႕က ေက်ာင္းအသစ္မွာ ေက်ာင္းတက္ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီေက်ာင္းဟာ ယခင္က သူတက္ခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းထက္ကို ၾကီးပါတယ္။ သို႕ေပမဲ႔ အဲဒီေက်ာင္းမွာ သူတက္ရတဲ႔ စာသင္ခန္းဟာ ေက်ာင္းဝင္းထဲကေန  ေတာက္ေလ်ာက္ ေရာက္ႏိုင္တဲ႔ ေျမညီထပ္မွာ ရွိမေနပါဘူး။ ေလွကားေတြကို တက္ျပီးေနာက္ ေဟာလ္ခန္းမၾကီးကို ေက်ာ္ျဖတ္ျပီးမွသာ သူစာသင္ရမဲ႔ အခန္းကို ေရာက္ပါတယ္။ 

သူရဲ႕ ပထမဆံုး ေက်ာင္းစတက္ရက္မွာ ဆရာမက “ ဒီေန႔ေတာ႕ ပံုဆြဲၾကရေအာင္” လို႔ ေအာ္ေျပာလိုက္ပါတယ္။ ဆရာမရဲ႕ စကားကိုၾကားေတာ႔ ေကာင္ေလးကလည္း “သိပ္ေကာင္းတာဘဲ.. ငါလည္း ပံုဆြဲခ်င္ေနတာ” လို႔ ပါးစပ္က ေရရြတ္လိုက္ျပီး ပံုဆြဲစာရြက္နဲ႔ ေရာင္စံုေလးေတြကို ထုတ္လိုက္ကာ ဆရာမဘာပံုဆြဲခိုင္းမလဲ ဆိုတာကို ေစာင္႔ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ဆရာမျဖစ္သူက ဘာစကားမွ မေျပာဘဲ အခန္းထဲမွာ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး ကေလးေတြပံုဆြဲေနတာကို လိုက္ၾကည္႔ေနပါတယ္။ ဆရာမဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ အနားကိုေရာက္လာေတာ႔ ဘာမွ မဆြဲေသးဘဲ ထိုင္ေနတဲ႔ေကာင္ေလးကိုေတြ႔ေတာ႔ “သားက ပံုမဆြဲဘူးလား” လို႕ သူ႕ကို ေမးလိုက္ပါတယ္။ သူကလည္း “ဟုတ္ကဲ႕.. ဆြဲမွာပါဆရာမ.. ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာပံုဆြဲရမလဲ” လို႔ ဆရာမကို ျပန္ေမးပါတယ္။

ဆရာမကလည္း “ သားဘာပံုဆြဲခ်င္လဲဆိုတာ ဆရာမ မသိဘူးေလ” လို႕ ျပန္ေျပာပါတယ္။ “ ဒါဆို ဘာပံုျဖစ္ျဖစ္ ဆြဲလို႕ရသလား ဆရာမ” လို႔ သူက ေမးေတာ႔ “ ရတာေပါ႔။ သားၾကိဳက္တဲ႔႔ပံုဆြဲေလ” လို႔ ေျဖပါတယ္။ “ဘာအေရာင္နဲ႔ျဖစ္ျဖစ္ ဆြဲလို႔ရလား” လို႔ သူက ျပန္ေမးျပန္ပါတယ္။ “ရတယ္ေလ.. သားၾကိဳက္တဲ႔ပံုကို သားၾကိဳက္တဲ႔အေရာင္နဲ႔ ဆြဲႏိုင္တယ္။ သားတို႔စိတ္ၾကိဳက္ ဆြဲႏိုင္ဖို႔အတြက္ ဆရာမက ဘယ္ပံုကိုဆြဲ၊ ဘယ္အေရာင္ကိုသံုးလို႔ မေျပာတာေပါ႔။ တကယ္လို႔ အားလံုးက ပံုစံအတူတူဆြဲျပီး ေဆးေရာင္ အတူတူျခယ္ထားရင္ အဲဒီပံုေတြၾကည္႔ျပီး ဘယ္သူက ဘယ္ပံုကိုဆဲြထားတယ္ဆိုတာ ဆရာမ ဘယ္မွတ္မိပါ႔မလဲ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မတူတဲ႔ပံုနဲ႔ မတူတဲ႔အေရာင္ေတြကိုဆြဲမွ မွတ္မိမွာေပါ႔သားရဲ႕” လို႕ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဆရာမရဲ႕စကားကိုၾကားလိုက္တာနဲ႔ ေကာင္ကေလးဟာ ပန္းေရာင္၊ လိေမၼာ္ေရာင္၊ အျပာေရာင္တို႔နဲ႔ ပန္းပြင္႕ေလးေတြ ဆြဲပါေတာ႔တယ္။ ေနာက္ေန႕ေတြမွာလည္း ေကာင္ကေလး စိတ္ကူးရွိတဲ႔အတိုင္း ရြံ႕ေစရုပ္ကေလးေတြ အမ်ဳိးမ်ိဳးကို ျပဳလုပ္ရပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္က စျပီး ေကာင္ကေလး ဟာ ေက်ာင္းသစ္ ၾကီးမွာ ေပ်ာ္ရႊင္သြား ပါေတာ႔တယ္။ ေက်ာင္းသစ္ၾကီးမွာ ေက်ာင္းေပါက္ဝကေန သူ႕စာသင္ခန္းကို တစ္ခါတည္းေရာက္ႏိုင္တဲ႔ တံခါးေတြ ရွိမေနပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ပိတ္မထားဘဲ လြတ္လပ္စြာဖြင္႔ထားတဲ႔ တံခါးေပါက္ေတြေတာ႔ ရွိေနခဲ႔ပါတယ္။ သူစိတ္ကူးရွိတဲ႔ အတိုင္း ေဖာ္ျပခြင္႕ ရတဲ႔ ေက်ာင္းသစ္ၾကီးဟာ သူ႕အတြြက္ ေနရာမွန္ တစ္ခုဆိုတာ ေကာင္ကေလးသိသြားခဲ႔ပါျပီ။ 


လြတ္လပ္ျခင္းတံခါးမ်ားကို ပိ္တ္ဆို႕ကာဆီးျခင္းသည္ တိုးတက္ျခင္းကို ေႏွးေကြးၾကန္႔ၾကာေစသည္။ 


သူငယ္ခ်င္း SSY လက္ေဆာင္ပို႔ေပးေသာ Chicken Soup for the Soul မွ Helen E. Buckley ရဲ႕ The Little Boy ကိုဖတ္မိျပီး ႏွစ္သက္မိတဲ႔အတြက္ ဘာသာျပန္ပါတယ္။ စိတ္ကူးဆႏၵမ်ား အားလံုး ျပည္႔ဝၾက ပါေစရွင္...





Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing