ကူးစက္သြားသည္႔အၾကင္နာ




ကၽြန္မဟာ ကိုးႏွစ္အရြယ္ သမီးေလးကို လက္တြဲျပီး ေလယာဥ္ကြင္းထဲကို ဝင္ေရာက္ခဲ႕ပါတယ္။ ဒီခရီးဟာ သမီးေလးကို သူ႕အေဖရွိတဲ႔ ဖေလာ္ရီဒါ ကို ေခၚေဆာင္လာတဲ႔ ခရီးျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕အေဖျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မ ခင္ပြန္း Mike ဟာ အိမ္နဲ႔ခြဲျပီးေတာ႔ ဖေလာ္ရီဒါက အင္တာနက္ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အလုပ္ဝင္ေနတာ ၅လေလာက္ ရွိပါျပီ။ သမီးေလးဟာ သူ႕ဖခင္ကို ျပင္းျပင္းထန္ထန္ လြမ္းဆြတ္ေနတာေၾကာင္႕ သူ႕ဖခင္နဲ႕ေပးေတြ႔ဖို႔ အိမ္ကေန ထြက္လာတဲ႔ ခရီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း သားအမိႏွစ္ေယာက္လံုးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားဖြယ္ ခရီးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပံုမွန္အားျဖင္႔ ကၽြန္မတို႔အိမ္ရွိတဲ႔ Charlotte နဲ႔ ဖေလာ္ရီဒါကို ပ်ံသန္းတဲ႔ ေလယာဥ္ခရီးစဥ္ဟာ အျမဲတမ္း လူျပည္႔တတ္တဲ႔ ခရီးစဥ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေလယာဥ္ကြင္းထဲ ေရာက္တာနဲ႔ ကၽြန္မတို႔စီးမဲ႔ ေလယာဥ္ကိုသြားတဲ႔ ဂိတ္ေပါက္ဝမွာ ေလ႕လာေရး ခရီးသြားၾကမဲ႔ဟန္ တူတဲ႔ ေက်ာင္းသားလူငယ္ အုပ္စုလိုက္ၾကီးကိုလည္း ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ကို တင္းတင္း ဆုပ္ကိုင္ထားျပီး စိတ္လႈပ္ရွား ေၾကာက္ရြံ႕ေနပံုရတဲ႕ သမီးေလးကို ကၽြန္မက “ သမီးေရ.. ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔ေနာ္။ ေလယာဥ္ေပၚေရာက္ရင္ အားလံုး အိုေကသြားမွာ။ ဟုိးမွာၾကည္႔ အဲဒီ လူအုပ္ၾကီးလည္း ေမေမတို႔ စီးမဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ပါလာမွာေလ.. လူေတြအမ်ားၾကီးဘဲ သမီးဘာမွ မေၾကာက္နဲ႔ေနာ္” လို႔ အားေပးလိုက္မိပါတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ႔လည္း လူမ်ားလွတာေၾကာင္႔ ေလယာဥ္လက္မွတ္ဝယ္ရာမွာ ကၽြန္မနဲ႔ သမီးေလးဟာ ထိုင္ခံုေနရာ အတူတူမရဘဲ ၾကားမွာအလယ္ေလွ်ာက္လမ္း ျခားျပီး တစ္ေယာက္ တစ္ဖက္စီ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ စိတ္ထဲမွာ ေလယာဥ္ေပၚမွာေရာက္ရင္ေတာ႔ ကိုယ္႕ေဘးက လူေတြကို ေနရာလဲထိုင္ဖို႔ ေတာင္းပန္ေျပာဆို ရင္ေတာ႕ ရေကာင္းပါရဲ႕ လို႔ ေတြးေနမိ ပါတယ္။

ေလယာဥ္ေပၚေရာက္လို႔ ေနရာေတြမွာ ထိုင္တဲ႔အခါ မိခင္နဲ႔အတူ ထိုင္ခြင္႔မရတဲ႔ သမီးေလးဟာ ငိုမဲ႔မဲ႔ေလးျဖစ္ေန ရွာပါတယ္။ ေလယာဥ္စီးရမဲ႕ ခရီးအတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားတာက တစ္မ်ိဳး ၊ မိခင္နဲ႔ တစ္ေနရာစီျဖစ္လို႔ ေၾကာက္လန္႔ အားငယ္တာက တစ္မ်ိဳးနဲ႔ သမီးေလးကို ၾကည္႔ရတာ ကၽြန္မရင္ထဲမွာလည္း တကယ္ကို မသက္မသာ ခံစားေနရပါတယ္။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မဟာ သမီးေလး ေၾကာက္စိတ္ေျပေအာင္ သူစိတ္ဝင္စားမဲ႔ ပံုျပင္စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ျပေနခဲ႔ပါတယ္. သို႕ေပမဲ႔လည္း ေလယာဥ္ေပၚကို လူေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ တက္ေနၾကေတာ႕ အလယ္ေလွ်ာက္ လမ္း ျခားေနတဲ႔ ကၽြန္မနဲ႔သမီးၾကား စာဖတ္ျပေနရတာဟာလည္း ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပပါဘူး။

 ခဏ အၾကာမွာ ကၽြန္မေဘးက ခံုမွာ ခရီးသြား အမ်ိဳးအသီး ႏွစ္ေယာက္ လာထိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မက သူတို႕ကို ကၽြန္မ သမီးေလးနဲ႔ ေနရာခ်င္း လဲထိုင္ေပးဖို႔နဲ႔ သမီးေလးေနရာဟာ ျပဴတင္းေပါက္ ေဘးနားမွာ ရွိတာမို႔ ျပဴတင္းေပါက္ ကေနလည္း ရႈခင္းေတြၾကည္႔ႏိုင္ေၾကာင္း ေျပာျပျပီး အကူအညီေတာင္းေတာ႔ တစ္ေယာက္မွ လဲထိုင္ခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ ရွိပံုမျပဘဲ “ကိုယ္႔ေနရာကိုယ္ ထိုင္တာဘဲေကာင္းပါတယ္” လို႔ ျပန္ေျပာတာေၾကာင္႔ ပါးစပ္ပိတ္ျပီး ျငိမ္ေနလိုက္ ရပါတယ္။ က်န္တဲ႔ ေလယာဥ္ေပၚက လူေတြကလည္း ကၽြန္မတို႔အျဖစ္ကို ျမင္ေပမဲ႔လည္း ဘယ္သူကမွ ေနရာလဲေပးဖို႔ စိတ္ကူး မရွိၾကဘဲ ဖာသိဖာသာ ေနေနၾကပါတယ္။

အဲဒီခ်ိန္ေလးမွာ ကေလးေပြ႕ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ေနာက္ထပ္ ခပ္ငယ္ငယ္ ကေလး၃ေယာက္နဲ႔ အတူ ေလယာဥ္ေပၚ တက္လာပါတယ္။  ကေလးေတြဟာ ဝရုန္းသုန္းကားနဲ႔ တက္လာတာျဖစ္ျပီး မိခင္ျဖစ္သူဟာလည္း ကေလးေပြ႔ထားတာက တစ္ဖက္နဲ႔ သူမရဲ႕ ကေလးေတြကို ႏိုင္ေအာင္ မထိန္းႏုိင္ ဘဲ ျဖစ္ေနပါတယ္။ သူတို႔ေတြဟာလည္း တစ္မိသားစုလံုး အတူတူ ထိုင္ခြင္႔မရဘဲ ထိုင္ခံုေနရာေတြက တစ္ကြဲ တစ္ျပားစီ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကေလးေပြ႔ထားတဲ႔ အမ်ိဳးသမီး ဘာမ်ား လုပ္မလဲလို႔ ကၽြန္မလည္း တစ္ေစ႕ တေစာင္း အကဲခတ္ ၾကည႔္ေတာ႔ အမ်ိဳးသမီးငယ္ဟာလည္း ကၽြန္မနည္းတူ သူ႕ေဘးက ခရီးသည္ေတြကို ေနရာေရြ႔ ထုိင္ေပးႏိုင္မလား ေမးတဲ႔အခါ အားလံုးက ျငင္းပယ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူမ ေပြ႔ထားတဲ႔ ကေလးက လြဲလို႕ က်န္တဲ႔ ကေလးေတြဟာ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ေအာ္ဟစ္  ေနၾကပါတယ္။ မိခင္ကလည္း သူမရဲ႕ ကေလးေတြကိုၾကည္႔ျပီး ကူကယ္ရာ မဲ႔စြာနဲ႕ မ်က္ရည္ေလး စမ္းစမ္း ျဖစ္လာပါေတာ႔တယ္။
 
အဲဒီခ်ိန္မွာဘဲ ေက်ာင္းသားလူငယ္စုရဲ႕ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္တူတဲ႔ လူငယ္တစ္ဦးက ရုတ္တရက္ ထရပ္လိုက္ျပီး “ အစ္မၾကီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ အစ္မၾကီးကို ကူညီႏိုင္ပါလိမ္႕မယ္.. ခဏေစာင္႔ပါ” လို႔ေျပာျပီး သူ႕ေက်ာင္းသားအုပ္စုၾကီးကို စီစဥ္ေနရာခ်လိုက္ကာ ထို အမ်ိဳးသမီးငယ္ မိသားစုအတြက္ ေနရာလြတ္ ၄ခု ေပၚလာပါေတာ႔တယ္။ သူ႔ရဲ႕ေက်ာင္းသားကေလးေတြဟာလည္း ဘာေစာဒက တက္တာ မ်ိဳးမွ မလုပ္ၾကဘဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ အျခားေနရာေတြကို ေရြ႔ေျပာင္းထိုင္ေပးလိုက္ၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ မိခင္ချမာလည္း ခုေတာ႕မွ ျပံဳးရယ္ႏုိင္ပါေတာ႔တယ္။ 

ကၽြန္မရဲ႕ သမီးေလးကလည္း မိခင္နဲ႔အတူတူ ထိုင္ခ်င္ေၾကာင္း တစ္ဖြဖြ ဂ်ီက်ေနတဲ႔အတြက္ ကၽြန္မမွာလည္း ေဘးနားက ခရီးသည္ေတြကို ေတာင္းပန္လုိ႔ မရတဲ႔အဆံုး “သမီးရယ္ ထိုင္ခံုလက္မွတ္က ဒီအတိုင္းဘဲ ရတာဆိုေတာ႔ အေမလည္း ေျပာလို႔မရဘူးျဖစ္ေနတယ္။ အေမတို႔ထိုင္ခ်င္သလို ထိုင္လို႔မရဘူးေလ.. ဒီလက္မွတ္ေပၚမွာ ေရးထားတဲ႔ ခံုနံပါတ္အတိုင္းဘဲ ထိုင္ရမွာ” လို႔ ျပန္ေျပာမိပါတယ္။ အံ႕ၾသစရာပါဘဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ အေစာက ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူရဲ႕ ေဘးနားမွာ ကပ္လွ်က္ထိုင္ေနတဲ႔ (သူကိုယ္တိုင္ကေတာ႕ ေက်ာင္းသား အဖြဲ႔ထဲက မဟုတ္ပါ)  လူငယ္တစ္ဦးဟာ ကၽြန္မဘက္ကို လွည္႔လိုက္ျပီး “အစ္မၾကီးေရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ေနရခ်င္း လဲထိုင္ခ်င္သလား ခင္ဗ်ာ” လို႔ သူ႕ခံုနဲ႔ သူ႕ေဘးက ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ရဲ႕ ခံုကို လက္ညိဳးညႊန္ျပီး လွမ္းေမးပါတယ္။

ကၽြန္မလည္း အားရဝမ္းသာ ေခါင္းညိတ္လိုက္ျပီး သမီးေလးနဲ႔ အတူတူ ထိုင္ခြင္႕ရဖို႕ အတြက္ ေနရာလဲ ထိုင္လိုက္ ပါတယ္။ မိခင္နဲ႔အတူတူ ထိုင္ခြင္႔ရသြားတဲ႔ သမီးေလးဟာ  ျပံဳးျပံဳးရယ္ရယ္ ျဖစ္လာပါတယ္။ ေလယာဥ္ခရီး တစ္ေလွ်ာက္လံုး ျပဴတင္းေပါက္က ျမင္ေနရတဲ႔ ရႈခင္းေတြၾကည္႔လိုက္၊ ပံုျပင္ဖတ္ျပခိုင္းလိုက္နဲ႔ ကၽြန္မတို႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ခရီးဆက္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဖေလာ္ရီဒါကို မေရာက္ခင္ ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထိုင္ေနရင္း ကၽြန္မေတြးမိတာေလး တစ္ခုက တကယ္လို႕မ်ား ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ လူငယ္ေလးကသာ ကေလး ၄ေယာက္ရဲ႕ မိခင္ကို ထိုင္ခံုေနရာ လဲမေပးခဲ႔ဘူးဆိုရင္ ကၽြန္မကို ထိုင္ခံုလဲေပးတဲ႔ လူငယ္ေလးကေရာ ေနရာ လဲေပးပါ႔မလားလို႔ စဥ္းစားမိတာပါ။ 

ေနရာ လဲေပးမယ္ မလဲေပးဘူးဆိုတာ ကၽြန္မအေနနဲ႔ ေသခ်ာေပါက္ မေျပာႏုိင္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မ ေသခ်ာ သိလိုက္တာ တစ္ခုကေတာ႔ အၾကင္နာတရား ဆိုတာ တစ္ဦးကေန တစ္ဦးကို ကူးစက္တတ္တယ္ ဆိုတာပါဘဲ။ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ေလးရဲ႕ ၾကင္နာတတ္တဲ႔ အျပဳအမူဟာ သူ႕ေဘးက လူငယ္ဆီကိုလည္း ကူးစက္ခံစားရျပီး ကၽြန္မကို ေနရာလဲေပးဖို႔ စိတ္ကူးရခဲ႔ဟန္ တူပါတယ္။ အၾကင္နာတရားဟာ အမွန္တကယ္သာ ကူးစက္တတ္တယ္ ဆိုရင္ျဖင္႕ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကေန စလိုက္တဲ႔ ၾကင္နာတတ္မႈဟာ ကမၻာေပၚက လူသားတိုင္းဆီ အၾကင္နာေတြ ကူးစက္ျပီး ေလာကႀကီးဟာ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနခ်င္စရာ ေကာင္းလိုက္မလဲေနာ္။

Kindness is Contagious  (Phyllis Yearick ) ကို ဘာသာျပန္ပါတယ္။ အၾကင္နာတရားကို လူသားတိုင္း ပိုင္ဆုိင္ႏိုင္ပါေစရွင္..