Showing posts with label စိတ္ခြန္အားျဖည္႕စာစုမ်ား. Show all posts
Showing posts with label စိတ္ခြန္အားျဖည္႕စာစုမ်ား. Show all posts

ျဖစ္ႏိုင္မယ္ ထင္ရင္..



Rocky Lyons ဆုိတာ Kelly  ရဲ႕ ၇ႏွစ္အရြယ္ သားငယ္ေလးပါ။ တစ္ရက္မွာ သူကေလးဟာ သူ႔ရဲ႕ မိခင္ျဖစ္သူ Kelly နဲ႔ အတူ Alabama ေဒသရဲ႕ ေက်းလက္ရြာကေလးေတြကို ကားနဲ႔ျဖတ္ျပီး ျပန္လာ ခဲ႔ပါတယ္။ ကေလးပီပီ  Rocky ေလးဟာ သူ႕မိခင္ရဲ႕ ေပါင္ေပၚမွာ ေျခေထာက္ေလး တင္ျပီး ကားေမာင္းသူေဘးက ထိုင္ခံုေလးေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ရင္း ပါလာခဲ႕ပါတယ္။ သူ႕မိခင္ Kelly ကလည္း ေလ ခပ္ျပင္းျပင္း တိုက္ခတ္ေနတဲ႔ ေက်းလက္ရဲ႕ႏွစ္လမ္းသြား လမ္းမေပၚမွာ ကားကို သတိထားျပီး ေမာင္းႏွင္ေန ခဲ႔ပါတယ္။ Kelly ဟာ အရွိန္ေလးနဲ႔ ကားကို ေမာင္းႏွင္လာရာကေန တံတားငယ္ေလး တစ္ခုကို ျဖတ္ လိုက္တဲ႕ အခါမွာ လမ္းေပၚက ခ်ိဳင္႕တစ္ခုထဲကို က်သြားတဲ႔အတြက္ ကားဟာ ရုတ္တရက္ ေျမာက္တက္ သြားျပီး လမ္းမေပၚကေန ေခ်ာ္ထြြက္သြားပါတယ္။ 

Kelly ဟာကားကို အေလာတၾကီး ျပန္ထိန္းဖို႕ ၾကိဳးစားေပမဲ႔ မမွီေတာ႔ဘဲ လမ္းေဘးက ေပ ၂၀ေက်ာ္ခန္႔ နက္တဲ႔ ေခ်ာက္ထဲကို လိမ္႕ကာ ထိုးက် သြားပါေတာ႔တယ္။ ေခ်ာက္ရဲ႕ ေအာက္ေျခ ကိုေရာက္သြားေတာ႔မွ ကားဟာ ရပ္သြားျပီး Rocky ေလးဟာ “ႏိုးလာျပီး ေမေမ ဘာျဖစ္တာလဲဟင္.. သားတို႕ ကားက ေဇာက္ထိုးၾကီးျဖစ္ေနျပီ” လို႕ အထိတ္တလန္႕ေမးလိုက္ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္ Kelly တို႕ရဲ႕ကားဟာ ပက္လက္ အေနအထားနဲ႔ ေခ်ာက္ရဲ႕ ေအာက္ေျခမွာ က်ေနတာျဖစ္ပါတယ္။ Kelly ရဲ႕ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုးဟာ ေသြးေတြနဲ႔ ဖံုးလႊမ္းေနတာမို႔ မ်က္လံုးဖြင္႔ၾကည္႕လွ်င္ပင္ ဘာကိုမွ မျမင္ေတြ႔ႏိုင္ေတာ႔ပါ။ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ရစရာမရွိေအာင္ စုတ္ျပတ္သြားခဲ႔ျပီး ပုခံုးရိုးွမွာလည္း က်ိဳးသြားကာ အရိုးမွာ ခ်ိဳင္းေအာက္မွ ေငါထြက္ေနတာကို စမ္းမိလိုက္ပါတယ္။ ေခ်ာက္ထဲမွာေတာ႔ မီးအလင္းေရာင္ စိုးစိမွ် မရွိဘဲ မဲေမွာင္လို႔ေနပါတယ္။

တစ္ကိုယ္လံုးနာက်င္လြန္းျဖင္႔ လႈပ္ရွားလို႔ပင္ မရေတာ႕ဘဲ ျငိမ္သက္ေနမိေတာ႔ Rocky က “ ေမေမ . ေမေမ႕ကို ကားထဲကေန သားဆြဲထုတ္မယ္” ဟုဆိုကာ သူမခႏၶာကိုယ္ေအာက္ကေန တြားတြားျပီး ထြက္လိုက္ကာ ကားအျပင္ေရာက္ေအာင္ ပက္လက္ျဖစ္ေနကာ ပြင္႔ေနတဲ႔ကား ျပတင္းေပါက္ကေန ထိုးထြက္ႏိုင္ဖို႔ သူ႕ဟာသူ ၾကိဳးစားရွာပါတယ္။ Rocky ဟာ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာနဲ႔ ဒဏ္ရာ တစ္ခုေလးေတာင္ မရခဲ႔႔ပါဘူး။ ထိုင္ခံုေပၚမွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ႔တာဟာလည္း သူ႕အတြက္ ကံေကာင္းေစတဲ႔ အခ်က္ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ အျပင္ကိုေရာက္သြားတဲ႔ Rocky ဟာသူ႔မိခင္ကို ဆြဲထုတ္ႏိုင္ဖုိ႕ ၾကိဳးစားပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ နာက်င္လြန္းလွတဲ႔ Kelly ဟာ နည္းနည္းေလးေတာင္ ေရြ႔လ်ားမႈကို ျပဳလုပ္ဖို႔ ခြန္အား ရွိမေနခဲ႕႔ပါဘူး။

နာက်င္ ပင္ပန္းလြန္း အားၾကီးလြန္းလို႔ “သားရယ္.. ေမေမ ခဏေလး အိပ္ပါရေစ” လို႕ Rocky ကို ေတာင္းပန္တိုးဖြတဲ႔အသံနဲ႔ ေျပာလိုက္ေတာ႕ “ ဟင္႕အင္း.. ေမေမ မအိပ္ရဘူး.. မအိပ္ရဘူး” လို႕ တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ကာ Kelly ကို အျပင္မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ဆြဲထုတ္ပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ “ သား.. ဒီေခ်ာက္ထဲကေန တက္ျပီး လမ္းေပၚက ကားတစ္စီးစီးကို တားျပီး ေမေမ႕ကို ေဆးရံုေရာက္ေအာင္ ပို႕မယ္” လို႔ ေျပာလာတဲ႔အခါ အေမွာင္ထုထဲမွာ ကေလးတစ္ေယာက္တည္း လႊတ္လိုက္ဖို႔ စိတ္မခ်တဲ႔ Kelly ဟာ သားကို သြားဖို႔ ခြင္႕မျပဳပါဘူး။ Rocky တစ္ေယာက္တည္း ေခ်ာက္ထဲကေန တက္သြားမဲ႔ အစား ႏွစ္ေယာက္လံုး ေျဖးညွင္းစြာ ေခ်ာက္ထဲကေန တက္ႏုိင္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကပါေတာ႔တယ္။ တစ္ၾကိမ္ကို လက္မအနည္းငယ္စီ ၾကိဳးစားတြယ္တက္ျပီးေနာက္ Kelly ဟာ အလြန္႔ကို နာက်င္ပင္ပန္းလြန္းလို႔ လက္ေလ်ာ႕လိုက္ဖို႕ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ 

ဒါေပမ႔ဲ Rocky က သူ႕အေမ နားလိုက္ဖို႕၊ အိပ္ေပ်ာ္သြားဖို႕ လံုးဝကို ခြင္႕မေပးပါဘူး။ သူ႕ရဲ႕ ေပါင္ ၅ဝရွိတဲ႔ ကိုယ္ခႏၶာရဲ႕ ခြန္အားေလးနဲ႔ ၁ဝ၅ေပါင္ရွိတဲ႔ သူ႕မိခင္ရဲ႕ ကိုယ္ခႏၶာကို ၾကိဳးစားပန္းစား တြန္းျပီးေခ်ာက္ ထဲကေန တက္ႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားပါတယ္။ သူ႕မိခင္က လက္ေလ်ာ႕ဖို႕ ေျပာလာတိုင္း Kelly ေလးဟာ သူငယ္ကတည္းက နားေထာင္ခဲ႔ရတဲ႕ “ရထားေသးေသးေလး” ပံုျပင္အေၾကာင္း သူ႕အေမကို ေျပာျပျပီး အားတင္းေစခဲ႔ပါတယ္။ သူေျပာျပတဲ႔ ပံုျပင္က ရထားေလးဟာ အင္ဂ်င္ေသးေသးေလး ေပမဲ႔ မတ္ေစာက္တဲ႔ ေတာင္ၾကီးကို တက္ႏိုင္ခဲ႕တဲ႔ ပံုျပင္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕အေမကို အဲဒီပံုျပင္ေလးကို ျပန္ေျပာျပျပီး “ အားမေလ်ာ႕နဲ႕ေနာ္ ေမေမ.. ေမေမလုပ္ႏုိင္တယ္ ဆိုတာ သားသိပါတယ္။ ဒီေခ်ာက္ထဲကေန ရေအာင္တက္ၾကမယ္ေနာ္.. ” လုိ႕ တတြတ္တြတ္လည္း ေျပာတတ္ပါတယ္။ သားေလးရဲ႕ ေတာင္းဆို တိုက္တြန္းသံေၾကာင္႔ အားျပန္တင္းရင္း ေခ်ာက္ထဲကေန တက္ႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားရပါတယ္။ 

Kelly ဟာ တစ္ၾကိမ္ကို နည္းနည္းစီ ေရြ႔ရင္း တက္ရင္းနဲ႔ ခက္ခဲပင္ပန္း ေလးလံနာက်င္လြန္းစြာနဲ႔ သူ႕သားရဲ႕ တြန္းအားေပးခ်က္နဲ႔အတူ ေျဖးေျဖးခ်င္း တက္ေနရပါတယ္။ နာရီေပါင္း မ်ားစြာ ၾကာျပီးတဲ႔ ေနာက္ဆံုး မွာေတာ႔ ေခ်ာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ေရာက္သြားျပီး လမ္းမေပၚကို တက္ေရာက္ႏိုင္ခဲ႕ပါျပီ။ လမ္းေပၚက မီးအလင္းေရာင္ေအာက္မွာ သူ႕မိခင္ရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ပထမဦးဆံုး ျမင္လုိက္ရတယ္ဆိုရင္ဘဲ Rocky ေလးဟာ ထိတ္လန္႕တၾကား ငိုပါေတာ႔တယ္။ စုတ္ျပတ္ျပီး ေသြးခ်င္းခ်င္းနီေနတဲ႔ Kelly ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္အတြက္ အင္မတန္မွ ထိတ္လန္႕ဖြယ္ ျဖစ္ေနခဲ႕ပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ ခ်က္ျခင္းဘဲ လမ္းမေပၚကို ေျပးဆင္းသြားျပီး ျဖတ္သြားတဲ႔ ကားေတြကို လက္ေဝွ႕ရမ္းျပီး တားပါေတာ႔တယ္။ ကားတစ္စီးက Rocky ရဲ႕ လက္ျပတားတာကို ျမင္ျပီး ရပ္ေပးလိုက္တဲ႔အခါ Rocky ဟာ “ကၽြန္ေတာ္႔ အေမကို ေဆးရံုပို႕ေပးပါ.. ကၽြန္ေတာ္႕အေမကို ကယ္ေပးၾကပါ” လို႔ မ်က္ရည္ေတြ ေတြေတြ စီးက်ရင္း ေတာင္းပန္ပါတယ္။ 

အနီးဆံုး ေဆးရံုၾကီးမွာ Kelly ကို ဆရာဝန္ေတြ ခြဲစိတ္မႈလုပ္တာ ၈နာရီၾကာျမင္႕ျပီး မ်က္ႏွာေပၚက စုတ္ျပတ္ျပဲထြက္သြားတဲ႔ ဒဏ္ရာကို ၃၄၄ခ်က္ ခ်ဳပ္ၾကရပါတယ္။  ေခ်ာေမာေျပျပစ္ခဲ႔တဲ႔ Kelly ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ႔ျပီး ႏွာေခါင္းဟာလည္း တိုသြားခဲ႔ပါျပီ။ ပါးရိုးျမင္႔ျမင္႔လည္း မရွိေတာ႔ဘဲ သူမရဲ႕ ခပ္ပါးပါး ႏႈတ္ခမ္းအစား ထူထဲလန္ထြက္ေနတဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းတစ္စံုကို ေတြ႔ျမင္ေနရပါတယ္။ အရင္နဲ႔မတူ ရုပ္ဆိုးလြန္းလွတဲ႔ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္ေတြနဲ႔ Kelly ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သူ႕သား Rocky အေၾကာင္း ေျပာတဲ႔ အခ်ိန္မွာေတာ႔ ၾကည္ႏူးပီတိေတြဖံုးလႊမ္းလို႔ ေနခဲ႕ပါတယ္။ သူဟာ Rocky ေၾကာင္႕သာ အသက္ ရွင္သန္ခြင္႕ရခဲ႕တာ ျဖစ္ျပီး သူ႕တစ္ေယာက္တည္းသာဆို အဲဒီ ေခ်ာက္ထဲကေန ဘယ္လိုမွ ျပန္တက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္သလို ျပန္တက္ဖို႔လည္း ခြန္အားရွိမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ 

ဒီအျဖစ္အပ်က္မွာ အသက္ငယ္ေပမဲ႔ Rocky ရဲ႕ သူ႕မိခင္အေပၚထားတဲ႔ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ ခြန္အားကို အျခားသူေတြက ဝိုင္းျပီး ခ်ီးက်ဳးၾကေပမဲ႔  Rocky ေလးကေတာ႕ “ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား လုပ္ခဲ႔တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ႔ ေမေမကို မေသေစခ်င္ဘူး။ ဒါေၾကာင္႕လည္း ေမေမ႕ကို ေခ်ာက္ ထဲကေန ရေအာင္ ထုတ္လာတာဘဲ ရွိတာပါ။ ေမေမ႕ကို အေပၚေရာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ႏိုင္မယ္ ထင္ခဲ႔တယ္ေလ။  တစ္ျခား သူေတြလည္း ဒီလိုဘဲ လုပ္ၾကမွာပါ” လို႕ ျပန္ေျပာပါတယ္။ သူ႕မိခင္ကေတာ႕ “သားရဲ႕ တိုက္တြန္းစကားသာ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မၾကားခဲ႔ရင္ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မဟာ ေသခ်ာေပါက္ ေသျပီးတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနခဲ႕ပါျပီ” လို႕ ယေန႔ခ်ိန္ထိတိုင္ အခိုင္ အမာ ေျပာေနခဲ႔႔ပါတယ္။ အသက္ငယ္ေပမဲ႔ Rocky ရဲ႕ သူ႕မိခင္ကို ခ်စ္တဲ႔စိတ္၊ တြန္းအားေပးမႈနဲ႔ နားလည္ သိတတ္မႈတို႕ေၾကာင္႔ Kelly အသက္ရွင္ခြင္႕ ရခဲ႔တယ္ဆိုရင္လည္း အမွန္တရား သာ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ 
  

Michele Borba ရဲ႕ I Think I can ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။ 


လုပ္ႏိုင္မယ္လို႔ မိမိကိုယ္တိုင္ စိတ္ျပင္းျပင္းျပနဲ႔ လုပ္ရင္ ဘာမဆို ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္ပါတယ္။ အဓိကက ငါလုပ္ႏိုင္ရမယ္ဆိုတဲ႔ စိတ္နဲ႔ လုပ္ဖို႔သာ လိုပါတယ္။ (Henry Ford)


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ေနၾကာပန္းကေလးမ်ားလိုု....




လြန္ခဲ႔တဲ႔ ကိုးႏွစ္ေလာက္က ကၽြန္ေတာ္ရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးတို႔ဟာ ေျခာက္ေသြ႔ျပီး ၾကမ္းတမ္းတဲ႔ ေျမအေန အထားမ်ိဳး ရွိတဲ႔ ေဒသက ျမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္ခုကို အလုပ္တာဝန္နဲ႔ ေျပာင္းေရြ႔ခဲ႔ၾက ဖူးပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား ၾကမ္းတမ္း ခက္မာတဲ႔ ေျမမ်ိဳးလဲဆိုရင္ ျခံဝင္းၾကီး တစ္ခုလံုးဟာ ဖုန္ တစ္ေထာင္းေထာင္းထေန တဲ႔ ေျမျပင္ မ်ိဳးျဖစ္ျပီး ထိုးထိုးေထာင္ေထာင္ ေက်ာက္ တံုး ေက်ာက္ေဆာင္ ေတြကသာ ဖံုးလြမ္းလို႕ ေနခဲ႔႔ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနအိမ္ ကေတာ႔ ျခံဝင္းၾကီးရဲ႕ ေထာင္႔နားမွာ ေဆာက္ထားတာပါ။ အဲဒီေနရာဟာ လမ္းမထက္ကို ျမင္႔တဲ႔ ကုန္းကေလး တစ္ခု ျဖစ္ျပီးေတာ႔ အိမ္ေဘး ေလွ်ာက္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ႔ ျခံစည္းရိုး ကာရံထားသလား ထင္ရသလို  ေက်ာက္တံုး ၾကီးငယ္တို႔က ဖံုေတာထဲမွာ အပံုလိုက္ ရွိေနတာဟာ သဘာဝတံတိုင္းပမာ ဆီးကာလို႔ ရွိေနခဲ႔ပါတယ္။

ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးေတြ မ်ားျပားလွတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ျခံၾကီးဟာ  ေက်ာက္တံံုး ဥယ်ာဥ္ ရယ္လို႔ ေခၚဆိုရေလာက္ေအာင္ကို ေနရာလပ္မက်န္ ေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးမ်ားသာ ရွိေနခဲ႔႔ပါတယ္။ ေျမသားမ်ား ဟာလည္း ေျခာက္သေယာင္းေနျပီးေတာ႔ သစ္ပင္ဆိုတာ တစ္ပင္မွကို မေပါက္ႏိုင္သေလာက္ပါဘဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ မိသားစုဟာ ေက်ာက္တံုးေတြ ဖုံေတြၾကားက ျခံဝင္းၾကီးကို လွပသာယာလာေအာင္ အစြမ္းကုန္ ၾကိဳးစားမိပါေတာ႔တယ္။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔္ဇနီးတို႔ဟာ ပ်ိဳးပင္ေပါက္ေတြ၊ သစ္ေစ႔ေလးေတြ ယူလာျပီး ျခံၾကီးထဲမွာ စိုက္ပ်ိဳးၾကပါတယ္။ တစ္ေန႕ ႏွစ္ၾကိမ္ ေရမွန္မွန္ ေလာင္းႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားျပီး ေက်ာက္တံုး ေတြၾကားမွာ ခက္ခက္ခဲခဲ ေပါက္လာတဲ႔ ပန္းပင္ေလးေတြ  ေဘးနားက ေပါင္းျမက္ေတြ ကိုလည္း အျမဲတမ္း ရွင္းလင္းဖယ္ရွားေပးပါတယ္။ 

ပူျပင္းတဲ႔ ေႏြရာသီေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ျခံထဲက ပန္းပင္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားဟာ ေျခာက္ေသြ႔စ ျပဳလာခဲ႔ပါတယ္။ ေရကို ပံုမွန္ေလာင္းေပမဲ႔ အပူရွိန္က အပင္ငယ္ေလးေတြရဲ႕ အရြက္တစ္ခ်ဳိ႕ကို ႏြမ္းေရာ္သြားေစခဲ႔ပါတယ္။ အပင္ေတြကို အျမဲတမ္း စစ္ေဆးၾကည္႔ရႈတတ္တဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္ရက္မွာေတာ႔  ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကၽြန္ေတာ႔္တို႔ရဲ႕ ေက်ာက္တံုး ဥယ်ာဥ္ၾကီးရဲ႕ အစြန္းဘက္ကို ေရာက္သြားခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီျခံေထာင္႔တစ္ေနရာက ေက်ာက္တံုးေတြၾကားထဲမွာ စိမ္းစိုသန္စြမ္းစြာ ေပါက္ေနတဲ႔
ရွားရွားပါးပါး သစ္ပင္ေပါက္ကေလး တစ္ပင္ကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ ဒီေလာက္ေတာင္ ပူျပင္းတဲ႔ အပူရွိန္ကို မမႈဘဲ အပင္ေလးဟာ ထူးထူးျခားျခား စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ လန္းဆန္းေနခဲ႔ပါတယ္။ သိပ္မၾကီးေသးတဲ႔ အရြယ္မို႔ ဘာပင္ရယ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ဟာ မခြဲျခားႏိုင္ခဲ႔ပါဘူး။ သို႔ေသာ္ ေသခ်ာတာက ဒီပင္ဟာ ကၽြန္ေတာ္စိုက္ခဲ႔တဲ႔ သစ္ပင္မဟုတ္ပါဘူး။ အိမ္နဲ႔လည္း ေဝးေနေတာ႔ အဲဒီေနရာကိုလည္း အပင္ေလးေတြ စိုက္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္ မရည္ရြယ္ခဲ႔ဖူးပါ။


ဒါနဲ႔ အိမ္ဘက္ကို ျပန္ေလွ်ာက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးကို အဲဒီေနရာမွာ အပင္စိုက္ထားေသးလားလို႔ ေမးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ဇနီးကလည္း သူ မစိုက္ေၾကာင္း ျပန္ေျဖပါတယ္။ ဒီလိုဆို ဒီအပင္ေလးဟာ အေလ႕က် ေပါက္လာတဲ႔ အပင္ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ဘာပင္မွန္းမသိရတဲ႔ အဲဒီအပင္ေလးကို ဒီအတိုင္းထားျပီး အပင္ေလးၾကီးလာေတာ႔မွ ဘာပင္ဆိုတာ ၾကည္႔ရေအာင္ဆုိတဲ႔ စိတ္ကူးနဲ႔ အပင္စိမ္းစိမ္းေလးကို ဒီအတိုင္း ထားထားလိုက္ပါတယ္။ ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္ၾကာတဲ႔အခါ အပင္ေလးကို သတိ ရျပီးေတာ႔ ျခံေထာင္႔ဆီကို ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္လာခဲ႔ ပါတယ္။ အပင္ေလးဟာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ရက္ေတြတုန္းကလို မဟုတ္ေတာ႔ဘဲ ရွည္လ်ားေထာင္မတ္ေနျပီးေတာ႔ အပင္ရဲ႕ထိပ္မွာေတာ႔ အဖူးေလးပင္ ဖူးစျပဳေနပါျပီ။ ဒီေတာ႔မွ အဲဒီအပင္ေလးဟာ ဘာပင္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ရပါျပီ။ ေနၾကာပင္ေလးပါ။ အရြက္ေတြဟာ ၾကီးမားကာ စိမ္းစိုေတာက္ပလို႔ ေနျပီး ပင္စည္ကေန အျခား အခက္အလက္ေတြ မခြဲထြက္ဘဲ တစ္ပင္ထီးတည္း ေထာင္မတ္ေနကာ တစ္ပြင္႔တည္း ပြင္႔တတ္တဲ႔ ေနၾကာပန္းပင္ေလး ျဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေနၾကာပင္ေလး လြပ္လတ္ က်ယ္ဝန္းစြာ ၾကီးျပင္းလာဖို႔ ေဘးဝန္းက်င္က ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္ခဲတို႔ကို ဖယ္ရွားရွင္းလင္းေပးဖို႔ စိတ္ကူးရလိုက္ပါတယ္။ ဒါနဲ႔ အနီးနားတစ္ဝိုက္က ေက်ာက္ခဲေက်ာက္တုံးေတြကို စတင္ဖယ္ရွားပါေတာ႔တယ္။

အဲဒီမွာဘဲ ေက်ာက္တုံးေတြကို ရွင္းလင္း ဖယ္ရွားလိုက္ေတာ႔မွ ထူးဆန္းတာတစ္ခုကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္။ အဲဒါက ေနၾကာပင္ေလးရဲ႕ ပင္စည္ဟာ ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေတြ႔ေနရတဲ႔ ပင္စည္ရဲ႕ အစေနရာကေန ထြက္တာမဟုတ္ဘဲ ေက်ာက္တံုးၾကီးတစ္တံုးရဲ႕ေအာက္ကေန ေနေရာင္ကိုရႏိုင္တဲ႔ ေနရာထိကို ေကြးညႊတ္ျပီး ထြက္လာတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီေနၾကာပင္ေလးကို ၾကည္႔ျပီး အသိတရားတစ္ခု ရလိုက္ တာက ေသးငယ္လွတဲ႔ ေနၾကာပန္းလို အပင္ငယ္ေလးကေတာင္ သူ႕လမ္းေၾကာင္းမွာ ရွိေနတဲ႔ ေက်ာက္တံုးကို မမႈဘဲ ေကြ႔ပတ္ျပီး ၾကီးထြားသန္စြမ္း လာတယ္ ဆိုတာကိုပါဘဲ။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ေႏြရာသီရဲ႕ ပူျပင္းဒဏ္ေတြၾကားထဲကေနဘဲ ေနၾကာပင္ေလးဟာ အဝါေရာင္ ပန္းပြင္႔ေလးတစ္ပြင္႔ လွပငြားစြင္႔စြာ လန္းပြင္႔လာခဲ႔ပါျပီ။ ေနၾကာပင္လို သစ္ပင္ေလးတစ္ပင္ကေတာင္ ၾကီးမားလွတဲ႔ ေက်ာက္တံုးကို ေက်ာ္လြန္ျပီး ၾကီးထြားလာႏိုင္တယ္ဆိုရင္ သစ္ပင္ထက္ခြန္အားၾကီးမားျပီး အသိဥာဏ္ျမင္႔မားတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လို လူသားေတြကေရာ ဘဝလမ္းတစ္ေလွ်ာက္မွာ ေတြ႔ရတတ္တဲ႔ အခက္အခဲ အေႏွာက္အယွက္ေတြကို ဘာေၾကာင္႔မ်ား မေက်ာ္လႊားႏုိင္ရမွာလဲဗ်ာ။ ပထမဆံုး အေရးၾကီးတာက အခက္အခဲတစ္ခုခုကို ၾကံဳေတြ႔လာရရင္ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိဖို႔ လိုပါတယ္။ “ငါ လုပ္ႏိုင္ရမယ္၊ ငါျဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္” ဆိုတဲ႔ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈပါ။ သစ္ပင္တစ္ပင္ ၾကီးထြားဖို႔ ေနေရာင္၊ ေျမၾသဇာ၊ ေရ စတာေတြ လိုအပ္သလို ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္ႏုိင္ဖို႔ ဆုိရင္ ေနေရာင္ျခည္ ၊ ေျမၾသဇာ၊ ေရတို႔လိုဘဲ မိမိကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိဖို႔က တကယ္ကို လိုအပ္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


အခက္အခဲ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၾကီးမားပါေစ.. ေနၾကာပင္ေလးက ေက်ာက္တံုးၾကီးေအာက္ကေန ေကြ႔ေကာက္ျပီး ရွင္သန္လာႏိုင္တာကို သတိရသင္႔ပါတယ္။ ေနၾကာပင္ေလးဟာ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္သား ေအာက္ကေန ခက္ခက္ခဲခဲ ထြက္ေပၚလာခဲ႔ရေပမဲ႔ စိမ္းစိုလန္းဆန္းစြာ ေထာင္ေထာင္မတ္မတ္ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ သင္ဟာလည္း မိမိကုိယ္ကို ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ ရည္မွန္းခ်က္ကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားမယ္ ဆိုရင္ ေက်ာက္ တံုး ေအာက္က ေနၾကာပင္ေလး ကေန ပန္းပြင္႔ေတြ ပြင္႕လာႏိုင္သလို သင္႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ ေတြဟာလည္း ဘယ္လို ပူျပင္းတဲ႔ ေနေရာင္ေအာက္မွာ ျဖစ္ေစ ေနၾကာပန္း ကေလးမ်ားလို ဝင္းဝါ လန္းျဖာေနမွာ မလြဲပါဘူး။




Stand Tall Like The Sunflower by Tony Masiello ကို ဘာသာျပန္ပါသည္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

အႏၱရာယ္ေတာင္ၾကားထဲမွာ ၅ရက္ၾကာ


၁၉၇၅ခု ေအာက္တိုဘာ ၂၇ ရက္ေန႔မွာ ေမြးဖြားတဲ႔ အေမရိကန္ေတာင္တက္သမား Aron Lee Ralston ဟာ မေလွ်ာ႔တဲ႔ ဇြဲလံု႔လတို႔ေၾကာင္႔ ေသကံမေရာက္ဘဲ အသက္ေဘးကေန လြတ္ေျမာက္လာသူျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ၂၀၀၃ခုႏွစ္ ဧျပီလထဲမွာ အေမရိကန္ႏိုင္ငံ Utah ျပည္နယ္မွာရွိတဲ႕ Blue John ေခ်ာက္နက္ၾကီးရဲ႔ က်ဥ္းေျမာင္းတဲ႔နံရံကို တက္ေရာက္ေနခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီလို တက္ေနတုန္းမွာ မေတာ္တဆျပဳတ္က်လာတဲ႔ ေပါင္ ၈၀၀ခန္႔အေလးခ်ိန္ရွိ ေက်ာက္တံုးဟာ သူရဲ႕ ညာဘက္လက္ကို ဖိမိျပီး ေက်ာက္နံရံနဲ႔ ညွပ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ေလးလံလွတဲ႔ ေပါင္၈၀၀ ေက်ာက္တံုးၾကီးရဲ႕ ေအာက္က သူ႕လက္ဟာ လံုးဝကိုလႈပ္လို႔မရႏိုင္ေအာင္ ပိေနခဲ႔သလို၊ ေက်ာက္တံုးၾကီးဟာလည္း သူတစ္ဦးတည္းနဲ႔လည္း ဘယ္လိုမွ မ ထုတ္လို႔ ႏိုင္တဲ႔ အရြယ္အစား မဟုတ္ခဲ႔႔ပါဘူး။ သို႕ေသာ္လည္း သူ႕လက္ေတြကို ေက်ာက္တံုးၾကီးေအာက္ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ အနာခံျပီး ရုန္းထြက္ေသာ္လည္း ဘယ္လိုမွ မရႏိုင္ခဲ႔႔ပါဘူး။ 

Ralston ဟာ သူရဲ႕ ေတာင္တက္ခရီးစဥ္ကို ဘယ္သူ႕ကိုမွ အေၾကာင္းၾကား၊ ေျပာျပထားျခင္းမရွိဘဲ တစ္ဦးတည္း တိတ္တဆိတ္ တက္ေရာက္ေနခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဘယ္ေရာက္ေနတယ္၊ ဘယ္နားမွာ ေတာင္တက္တယ္ဆိုတာကို ဘယ္သူကမွ မသိၾကတဲ႔အတြက္လည္း ေက်ာက္တံုးနဲ႔ နံရံၾကားမွာပိေနတဲ႔ သူ႔လက္ေၾကာင္႔ ေထာင္ေခ်ာက္ထဲ မိသလိုျဖစ္ေနတဲ႔ သူ႕ကို တစ္ေယာက္ေယာက္က လာေရာက္ကယ္ဆယ္ႏိုင္ဖို႕ အခြင္႔အလမ္းဆိုတာလည္း အင္မတန္မွ နည္းပါတယ္။ မိုဘိုင္းဖုန္းတို႔လို ဆက္သြယ္ေရးပစၥည္းလည္း သူ႔မွာ ပါမလာခဲ႔႔ပါဘူး။ သူ႔ေရဘူးထဲမွာ ပါလာေသာ ၃၅၀ မီလီမီတာခန္႔သာရွိတဲ႔ ေသာက္ေရဟာလည္း ေလ်ာ႔နည္းလို႔ လာပါတယ္။ လြတ္ေျမာက္ဖို႔ ၾကိဳးစားအားထုတ္ရင္း တစ္ဖက္ကလည္း ေရကိုေျခြတာျပီး နည္းနည္းခ်င္းစီသာ ငံုျပီး ေသာက္ေနရပါတယ္။  ႏွစ္ရက္က သံုးရက္ၾကာလာတဲ႔အခါ သူ႕ရဲ႕အသက္ရွင္ႏိုင္ခြင္႔ဟာ  ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ မဲ႔လာတာကို သူ႕ကိုယ္သူ သိလာပါတယ္။

ေလးရက္ေျမာက္တဲ႔ေန႔မွာ သူ႕ကိုယ္သူ ကယ္မဲ႔သူမရွိ ေသရေတာ႔မယ္လို႔သာ သတ္မွတ္ျပီး သိလာတဲ႔အတြက္ ဘယ္ဘက္လက္ျဖင္႔ ေက်ာက္တံုးၾကီးေပၚမွာ သူ႕နာမည္၊ ေမြးသကၠရာဇ္တို႕ကို ထြင္းထုခဲ႔ပါတယ္။ သူေသမဲ႔ေန႕ကိုေတာင္ ခန္႔မွန္းလို႔ သူလက္လွမ္းမီရာ ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ ေက်ာက္နံရံေပၚမွာ ထြင္းထုထားပါျပီ။ သူ႕ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွာပါလာတဲ႔ အသံသြင္းစက္ေလးနဲ႔ သူ႕မိသားစုဆီလည္း ႏႈတ္ဆက္စကားကို အသံသြင္းထားခဲ႔ပါျပီ။ အဲဒီညဟာ အသက္ရွင္သန္ေနတဲ႔ သူ႔အတြက္ ေနာက္ဆံုးည ျဖစ္လိမ္႔မယ္လို႔ သူထင္ထားခဲ႔ပါတယ္။ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္လည္း မထားေတာ႔ပါဘဲ ေမာပန္းႏြမ္နယ္ ႏံုးခ်ိစြာနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔ပါတယ္။

သို႔ေသာ္လည္း မနက္ အာရုဏ္ဦးအလင္းေရာင္ကို သူျမင္လိုက္ရခ်ိန္မွာ မေသေသးတာကို သူ သိလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ ၅ရက္ေျမာက္ေန႔မွာေတာ႔ ေသာက္စရာေရလည္း ကုန္ျပီျဖစ္လို႔ သူ႔ရဲ႕ ဆီးကို ျပန္ေသာက္ေနရပါျပီ။ ကူကယ္သူမရွိ ေသရေတာ႔မဲ႔အတူတူ ေနာက္ဆံုးေျခလွမ္းတစ္လွမ္းကို စတင္ဖုိ႔ သူဆံုးျဖတ္ကာ ရုန္းထြက္လို႕မရေတာ႕တဲ႔ ေက်ာက္တံုးေအာက္က သူ႕လက္ကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္ဖို႔ Ralston စဥ္းစားပါေတာ႔တယ္။ သူ႔လက္နဲ႔ အရိုးကုိျဖစ္ပစ္ဖို႔ သူ႕မွာ ပစၥည္းကိရိယာလည္း မစံုလင္ပါဘူး။ ပါလာတဲ႔ ဓါးကလည္း ႏွစ္လက္မခန္႔ ရွည္တဲ႔ အိတ္ေဆာင္ ဓါးကေလးတစ္ေခ်ာင္းရယ္။ ဒါနဲ႔ Ralston ဟာ ေက်ာက္တံုးပိေနတဲ႔ သူ႕ညာဘက္လက္ကို အျပင္းအထန္ ရုန္းထြက္ပါတယ္။  အရိုးေတြ က်ဳိးေၾကကုန္တဲ႔အထိ အားစိုက္ရုန္းကန္ျပီးတဲ႔ ေနာက္မွာေတာ႔ လက္ေကာက္ဝတ္ အရင္းကေနစျပီး သူ႔လက္ကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ သူ႕လက္ကို လံုးဝျပတ္သြားဖို႔ ခပ္ေသးေသးဓားနဲ႔  ျဖတ္ရတာ တစ္နာရီခန္႔ၾကာပါတယ္။

လက္တစ္ဖက္ကို ျဖတ္ထုတ္လိုက္ျပီး ေက်ာက္တံုးေအာက္က လြတ္ေျမာက္လာတဲ႔ Ralston ဟာ ေႏြေန႔ခင္းရဲ႕ ပူျပင္းလွတဲ႔ အပူခ်ိန္ေအာက္မွာ ေတာင္တက္ရျပန္ပါေတာ႔တယ္။ ေပ ၆၀ခန္႔ျမင္႔တဲ႔ မတ္ေစာက္ေနတဲ႔ က်ာက္ေတာင္ေစာင္းကို လက္တစ္ဖက္တည္းနဲ႔ ခက္ခက္ခဲခဲ ရေအာင္ ကုတ္ကပ္ျပီး ထြက္ရပါတယ္။ ျဖတ္ခံထားရတဲ႔ လက္ရဲ႕အရင္းကေန ေသြးေတြကလည္း ယုိစီးက်ေနခဲ႔႔ပါတယ္။ Ralston စိတ္ထဲမွာလည္း ေသြးထြက္လြန္မွာကို စိုးရိမ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ ေတာင္တက္လာၾကတဲ႔ Eric နဲ႔  Monique Meijer တို႔ လင္မယားရယ္ သူတုိ႔ရဲ႕သား Andy တို႔နဲ႔ ေတြ႔ျပီး သူ႕ကို ေရနဲ႔ အစာတစ္ခ်ိဳ႕ သူ႕ကိုေပးၾကကာ တာဝန္ရွိသူေတြထံကို အျမန္ဆံုး သြားေရာက္ အေၾကာင္းၾကားေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။

သူ႕လက္ျဖတ္ပစ္ျပီးေနာက္ ၆နာရီခန္႔ၾကာျမင္႔ခဲ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ ကယ္ဆယ္ေရးအဖြဲ႔ရဲ႕ ရဟတ္ယာဥ္ ေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။  သူေက်ာက္တံုးပိတဲ႔ေနရာဟာ သူ႔ကားထားတဲ႔ေနရာနဲ႔ ၈မိုင္ခန္႕ ကြာေဝးပါတယ္။ ေက်ာက္တံုးေအာက္မွာပိတ္မိျပီး အစာေရစာ ငတ္ျပတ္ေနခဲ႔တာေၾကာင္႔ သူဟာ ေပါင္၄၀ခန္႔ အေလးခ်ိန္က်သြားခဲ႔ျပီး ဒဏ္ရာေၾကာင္႔လည္း ခႏၶာကိုယ္တြင္းကေန ေသြး ၂၅%ခန္႔ ဆံုးရႈံးသြားခဲ႔ေသာ္လည္း အင္မတန္မွ ကံေကာင္းေထာက္မစြာ အသက္ရွင္သန္ခြင္႔ရခဲ႔႔ပါတယ္။ သူဟာ ေက်ာက္တံးုေအာက္က လြတ္ေျမာက္လာျပီးေနာက္ ေဆးရံုမွာ သူ႕ရဲ႕ဒဏ္ရာအတြက္ တက္ေရာက္ကုသခံခဲ႔ရပါတယ္။

သူလြတ္ေျမာက္လာျပီး သိပ္မၾကာခင္မွာ တာဝန္ရွိသူေတြရဲ႕ စီစဥ္မႈနဲ႔ Tom Brokaw ဦးေဆာင္ေသာ လူ၁၃ဦးပါတဲ႔အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ဟာ သူ႕လက္ကိုဖိထားခဲ႔တဲ႔ ေက်ာက္တံုးၾကီးရွိရာ ေခ်ာက္ထဲကို သြားေရာက္ၾကျပီး ေက်ာက္တံုးၾကီးကို ဟိုက္ေျဒာလစ္ စက္ကိရိယာမ်ားနဲ႔ ဖယ္ထုတ္လုိက္တဲ႔အခါမွာေတာ႔ ေက်ာက္တံုးနဲ႔ နံရံၾကားမွာ ရွိေနဆဲျဖစ္တဲ႔ သူ႕လက္ကို ေတြ႔ၾကရပါတယ္။ က်ဳိးပဲ႔ေၾကမြေနတဲ႔ သူ႔လက္ကို မီးသျဂိဳလ္ျပီးမွ အရိုးျပာကို သူ႔ဆီ ပို႔ေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။ ဒဏ္ရာသက္သာလို႔ ၆လခန္႔အၾကာမွာေတာ႔ Tom Brokaw the Dateline NBC တို႕နဲ႔အတူ ေက်ာက္တံုးပိခံရတဲ႔ေနရာကို ျပန္သြားၾကပါတယ္။ ဒီတစ္ခါ သြားေရာက္ရတဲ႕ အေၾကာင္းအခ်က္က ၂ခ်က္ရွိပါတယ္။ ပထမတစ္ခ်က္က the Dateline NBC က သူ႔ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို အထူးမွတ္တမ္း ရိုက္ကူးလိုတဲ႔အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ကေတာ႔ သူ႕ညာဘက္လက္ ဆံုးရႈံးခဲ႔ရာ ေနရာမွာ သူ႕ညာလက္ရဲ႕ အရိုးျပာေတြကို ၾကဲျဖန္႔လိုတဲ႔အတြက္ သူ႔လက္ရဲ႕ အရိုးျပာကိုပါ ယူေဆာင္လို႔ သြားခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီေနရာဟာ သူ႔လက္ရဲ႕ မူလေနရာလို႔ Ralston  ကေျပာကာ သူ႔ရဲ႕႔ ျပာအိုးထဲက ျပာေတြကို ၾကဲျဖန္႔ပါေတာ႔တယ္။ 

မၾကာခင္မွာေတာ႔ Ralston ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို 127 Hours အမည္နဲ႔ မင္းသား James Franco က သရုပ္ေဆာင္ျပီး ရုပ္ရွင္ရိုက္ကူးခဲ႔ၾကပါတယ္။ Ralston ဟာ မထင္မွတ္ဘဲ လက္ေကာက္ဝတ္ကေန ျဖတ္လိုက္ရတဲ႔  အျဖစ္အပ်က္ဟာ သူႏွွစ္သက္လြန္းတဲ႔ ေတာင္တက္ျခင္းကို ဘယ္လိုမွ တားဆီးႏိုင္ျခင္းမရွိဘဲ သူဝါသနာအတိုင္း လက္ေကာက္ဝတ္မရွိေပမဲ႔  ေတာင္တက္ျခင္းကို ဆက္လက္ လုပ္ေဆာင္ေနခဲ႔႔ပါတယ္။ ေသေဘးကေန လြတ္ေျမာက္လာရတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဟာ ဘယ္အရာနဲ႔မွ မတူေအာင္ ခ်ိဳျမိန္လွပါတယ္လို႔လည္း သူကဆိုပါတယ္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
လက္ေကာက္ဝတ္ကေန ျဖတ္လိုက္ရတဲ႔Aron Lee Ralston ရဲ႕လက္

9 aron ralston


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
အသက္ေဘးက လြတ္လာျပီးေနာက္ ေတာင္ဆက္ဖို႕ လက္ကိုကိရိယာတတ္ဆင္ထားတဲ႔ Aron Lee Ralston

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

Blue john ေခ်ာက္နက္ၾကားတစ္ေနရာ

http://www.ditto.tv/blog/wp-content/uploads/2010/11/james-franco-as-aron-ralston-in-127-hours.jpg
Aron Lee Ralston အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္တဲ႔ ရုပ္ရွင္မင္းသား James Franco (ေက်ာက္တံုးက ခုလိုအေနအထားနဲ႔ လက္ကိုညွပ္မိေနတာျဖစ္ပါတယ္)

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ကာယကံရွင္ Aron Lee Ralston နဲ႔ ရုပ္ရွင္အျဖစ္ သရုပ္ေဆာင္သူ မင္းသား James Franco
 
အသက္ေဘးနဲ႔ ၾကံဳခဲ႔တာေတာင္ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္မေလ်ာ႔ဘဲ ၾကိဳးစားရုန္းထြက္ခဲ႔သူ Ralston ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္က စိတ္ဓာတ္ခိုင္မာျပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ ဇြဲမေလ်ာ႔ရင္ ဘယ္အခက္အခဲမဆို ေက်ာ္လႊားႏိုင္တယ္လို႔ ညႊန္ျပေနတဲ႔ သက္ေသတစ္ခုဘဲ ျဖစ္ပါတာ႔တယ္ရွင္။

 
Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Ref: http://en.wikipedia.org/wiki/Aron_Ralston  and photos from google

ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းငွက္ကေလး..

ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အိမ္ဟာ ပင္လယ္ကမ္းေျခနဲ႔ သံုးမိုင္၊ ေလးမိုင္ခန္႔သာ ေဝးတဲ႔ေနရာမွာ ရွိပါတယ္။ အိမ္နဲ႔ သိပ္မေဝးလွေပမဲ႔ ကမ္းေျခကို သြားတိုင္း ကားေမာင္းသြားေလ႔ရွိပါတယ္။ အဲဒီကမ္းေျခမွာဘဲ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ကို စျပီး သိကၽြမ္းခဲ႔ရပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုေတြ႔တဲ႔အခ်ိန္မွာ သူမအသက္က ၇ႏွစ္သာ ရွိပါေသးတယ္။ သူမဟာ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကမ္းစပ္က သဲျပင္ေပၚမွာ သဲေတြနဲ႔ အိမ္ေဆာက္တမ္း ေဆာ႕ကစားေနခဲ႔ပါတယ္။ ကေလးမေလးရဲ႕ မ်က္လံုးေလးေတြ ျပာလဲ႔ေနတာမ်ား ပင္လယ္ေရျပင္ရဲ႕ အေရာင္အတိုင္းပါဘဲ။ 

"ဟယ္လို "

သူမေလးက ကၽြန္ေတာ့္ကို အရင္ႏႈတ္ဆက္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က ေခါင္းေလး တစ္ခ်က္ေလာက္သာ ညိတ္ျပလိုက္ျပီး ကေလးမေလးရဲ႕ ႏႈတ္ဆက္စကားကို ျပန္ၾကားလိုက္ပါတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ အခ်ိန္ျဖဳန္းဖို႔ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္အတြက္ ပ်င္းရိျငီးေငြ႔စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႕လည္း ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ျပန္မေျပာမိတာပါ။ ဒါေပမဲ႔ "ဦး.. သမီးက အိမ္ေဆာက္ေနတာေလ" ဆိုတဲ႔စကားကို ကေလးမေလးက အျပံဳးေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကို ဆက္ေျပာပါတယ္။ ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း "ေအာ္ .. ဦး ျမင္ပါတယ္ကြယ္. ဒါနဲ႔ သမီးက ဘာေတြ ေဆာက္ေနတာတုန္း" လို႔ စိတ္မပါလက္မပါ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။

ကေလးမေလးကေတာ႕ " သမီးလည္း ဘာေတြ ေဆာက္ေနမွန္း မသိပါဘူးဦးရယ္။ သဲေတြနဲ႔ ထိေနရတာကို သေဘာက်လို႔ ေဆာ႕ေနတာ သက္သက္ပါ" ကေလးမေလးရဲ႕ အေျဖကို ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သြားတယ္.. ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ ဖိနပ္ကို ခၽြတ္လိုက္ျပီး သဲျပင္ေပၚမွာ ေျခဗလာနဲ႔ ရပ္လိုက္မိေတာ႔ ေျခဖဝါးေပၚမွာ သဲျပင္ရဲ႕ ႏူးညံ႕မြအိေနတဲ႔ အထိအေတြ႕ကို သိသိသာသာ ခံစားမိတယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
အဲဒီခ်ိန္ေလးမွာ စႏိုက္ငွက္ကေလးတစ္ေကာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အနားက သဲျပင္ေပၚလာနားတာ ေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ ကေလးမေလးက "ေဝး.. ေပ်ာ္လိုက္တာ " လို႔ ရုတ္တရက္ ထေအာ္တယ္။ "ဘာျဖစ္လို႔ ??" ကၽြန္ေတာ္က သူ႕ကို ျပန္ေမးလိုက္ေတာ႕ "ေပ်ာ္တာေလ ဦးရဲ႕.. သမီးေမေမက ေျပာဖူးတယ္ စႏိႈက္ငွက္ကေလးေတြဟာ ေပ်ာ္စရာေတြကို ယူလာတတ္တယ္တဲ႔။ ခု သမီးတို႔ အဲဒီငွက္ကေလးကို ေတြ႔လိုက္တယ္ေလ. အဲဒါ ကံေကာင္းတာ ဦးရဲ႕ ။ မၾကာခင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာေတြ ေရာက္လာေတာ႔မွာ "  ကေလးမေလးက ရႊင္ျမဴးစြာနဲ႔ ေျဖပါတယ္။

ခဏေလးမွာဘဲ စႏိႈက္ငွက္ကေလးဟာ သဲျပင္ေပၚကေန ပင္လယ္ဘက္ဆီ ေတာင္ပံျဖန္႔လို႔ ပ်ံသန္းသြားပါတယ္။ "သြားေပေတာ႔ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေလးေရ.. ငါေတာ႔ ဒုကၡေတြ နာက်င္မႈေတြနဲ႔ အရင္အတိုင္း က်န္ခဲ႔တာပါဘဲေလ" ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ထဲက တီးတိုးေလး ေရရြတ္လိုက္မိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္လွတဲ႔ အေမ ေနမေကာင္းကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ စိတ္ဆင္းရဲျပီး ပူေလာင္ေသာက ေရာက္ေနခဲ႔တာ ၾကာပါျပီ။ ေဆးကုလို႔လည္း မသက္သာတဲ႔ အေမကိုၾကည္႔ျပီး ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ကို စိတ္ဆင္းရဲခဲ႔ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ရွိ အလုပ္မွာလည္း သူေဌးနဲ႔က သိပ္ျပီး အဆင္မေျပတဲ႔အတြက္ အလုပ္ဆက္လုပ္ဖို႕က ေမွ်ာ္လင္႕ခ်က္ နည္းလြန္းေနပါတယ္။  အေမက ေနမေကာင္း၊ အလုပ္ကအဆင္မေျပ။ ကံမေကာင္းျခင္းေတြ ဆက္တိုက္ ဝင္လာျပီး ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ကို ဖိစီးထားခဲ႔တာေၾကာင္႔ ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ေမးရေလာက္ေအာင္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြနဲ႔ ကင္းေဝးေနတာလဲ ၾကာပါျပီေလ။ သက္ျပင္းကို ခ်လိုက္ရင္း ကေလးမေလး အနားကေန ထြက္ခြာဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္ပါတယ္။

 ဒါေပမဲ႔ ကေလးမေလးဟာ မေဖာ္ေရြတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔ရဲ႕ အျပဳအမူအတြက္ လြယ္လြယ္နဲ႔ လက္ေလ်ာ႔ပံုမရဘဲ 
"ဦးနာမည္က ဘယ္လိုေခၚလဲဟင္ " လို႔ ေမးျပန္ပါတယ္။

"ေရာဘတ္.. အျပည္႔အစံုက ေရာဘတ္ ပီတာဆန္ "

"သမီးနာမည္က ဝင္ဒီပါ အသက္က ၇ႏွစ္ရွိျပီ ဦးရဲ႕" သြက္သြက္လက္လက္ ျပန္ေျဖတဲ႔ ကေလးမေလးက တခစ္ခစ္နဲ႔လည္း ရယ္ေမာေနျပန္တယ္။ ဟလို. ဝင္ဒီလို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ေတာ႔ "ဦးက ရယ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ေနာ္၊ အခုမွ သမီးကိုႏႈတ္ဆက္တယ္" လို႔ေျပာျပီး ထပ္ရယ္ျပန္တယ္။ အပူအပင္ကင္းကင္းနဲ႔ ရယ္ေမာ ရႊင္ပ်ေနတဲ႔ ကေလးမေလးရဲ႕ ရယ္သံေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျပန္မျပံဳးဘဲ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္လို႔ ေနျပန္တယ္။  ဝင္ဒီေလးက သူနဲ႔ အတူတူ သဲျပင္ေပၚမွာ ကစားဖို႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူေလးနဲ႔ အတူတူ အိမ္ေဆာက္တမ္း ကစားဖို႕ သဲျပင္ေပၚ အားပါးတရ ထိုင္ခ်လိုက္ပါေတာ႔တယ္။ ဝင္ဒီနဲ႔ ကစားေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ခံစားေနရတဲ႔ ေသာကအပူေတြကို ေမ႕သြားျပီး ကေလးမေလးနဲ႔အတူ ရယ္ေမာလိုက္၊ အိမ္ေဆာက္လိုက္ လုပ္ေနမိပါတယ္။  ေမွာင္ခါနီးလို႔ အိမ္ျပန္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ေတာ႔မွ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဝင္ဒီကို ႏႈတ္ဆက္ျပီး ကားရပ္ထားရာဆီ လမ္းေလွ်ာက္ျပန္လာခဲ႔ခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္႔အေနာက္ကေန ခပ္ေဝးေဝးထိေတာင္ ကေလးမေလး ဝင္ဒီရဲ႕ ခိုးခိုးခစ္ခစ္ ရယ္ေမာသံေလးနဲ႔ ေအာ္သံေလးက လိုက္ပါလို႔ ေနပါတယ္။

"ဦးေရ.. ေနာက္တစ္ေခါက္လည္း လာခဲ႔ဦးေနာ္.. ေနာက္ေန႔ေတြလည္း  ေပ်ာ္စရာေန႔ေလးေတြျဖစ္ေအာင္ စႏိႈက္ငွက္ေလး ရွာၾကရေအာင္ေနာ္"

ကေလးမေလးတစ္ေယာက္နဲ႔ ေဆာ႕ကစားျခင္းဟာ မယံုႏိုင္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရယ္ေမာ ရႊင္ပ်ေစႏိုင္ခဲ႔တယ္။ 

~~~~~~~~~~~@@@@@@@~~~~~~~~~~
 
ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ႔ အလုပ္ေတြ ဖိစီးေနတာရယ္ ကၽြန္ေတာ္႔အေမရဲ႕ က်န္းမာေရးက ပိုဆိုးလာတာရယ္ေၾကာင္႔ ကမ္းေျခကို ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ပူေလာင္မႈေတြနဲ႔ လူကလည္း ပင္ပန္းႏံူးခ်ိ ေနခဲ႔တယ္။ ေနသာတဲ႔ မနက္ခင္းတစ္ခုမွာေတာ႔ ကမ္းေျခကို စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားဖို႔ စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ႔္စိတ္ထဲမွာလည္း ဝင္ဒီေျပာခဲ႔ဖူးတဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြ ယူေဆာင္လာေပးတယ္ဆိုတဲ႔ စႏိုက္ငွက္ကေလး တစ္ေကာင္တစ္ေလကို ေတြ႔ခ်င္မိတဲ႔စိတ္ ျဖစ္မိပါတယ္။  ဒါနဲ႔ ကုတ္အကၤ်ီကို ထပ္ဝတ္လိုက္ျပီး ပင္လယ္ကမ္းေျခကို ထြက္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ ကမ္းေျခမွာေတာ႔ ဝင္ဒီနဲ႔ ျပန္ေတြ႔လိမ္႕မယ္လို႔လည္း ကၽြန္ေတာ္ မထင္မိခဲ႔ပါဘူး။
ခ်စ္ခင္ႏွစ္လိုဖြယ္ေကာင္းတဲ႔ သဲေသာင္ျပင္မႊအိအိေလးနဲ႔အတူ လိႈင္းကေလးေတြေျပးလႊားေဆာ့ကစားေနတဲ႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခက အေျပာင္းအလဲမရွိ ကၽြန္ေတာ႔္ကို ဆီးၾကိဳပါတယ္။ ဆားရနံ႔သင္းေနတဲ႔ ေလေျပကေလးကလည္း ကၽြန္ေတာ႔္ကို ေပြ႔ဖက္ၾကည္စယ္လို႔  ႏႈတ္ဆက္လို႔ပါဘဲ။ ပင္လယ္နဲ႔ သဲေသာင္ျပင္ရယ္ ေလညင္းေလးရယ္က ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕စိတ္ဖိစီးမႈေတြ ေလ်ာ႔ပါးသက္သာေစျပန္တယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္ေတြ ေအးေဆးတည္ျငိမ္လို႔ ေနခဲ႔တယ္။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ အခ်ိန္က ဒီပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ ေတြ႔ဆံုခဲ႔တဲ႔ ကေလးမေလးကို ကၽြန္ေတာ္ လံုးလံုးကို ေမ႔ေနခဲ႔မိတယ္။ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ကေလးမေလးကို ကမ္းေျခမွာ ရုတ္တရက္ ျပန္ေတြ႔လိုက္ရေတာ႕မွ သူနဲ႔ဆံုခဲ႔တာကို ျပန္သတိရေတာ႕တယ္။ ဒီကေလးမေလးဟာ ကမ္းေျခမွာ ေန႔တိုင္းမ်ား ရွိေနခဲ႔တာလား လို႔လည္း ေတြးလိုက္မိပါတယ္။

ကေလးမေလးက ကၽြန္ေတာ္႔ကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔ "ဟယ္လို မစၥတာပီ.. သမီးနဲ႔ ကစားမလား " လို႔ ရယ္ေမာရင္း ႏႈတ္ဆက္ပါေတာ႔တယ္။ ရုတ္တရက္ေတာ႔ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္သြားသလို ကၽြန္ေတာ္ခံစားလိုက္ရတယ္။ ေအခ်မ္းေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ႔္စိတ္ေတြကို ပ်က္စီးေစလိုက္သလိုပါဘဲ။

"ဘာမ်ားေဆာ႔ခ်င္လို႔လဲ "
ခပ္ဆတ္ဆတ္ ေလသံနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ေမးလိုက္ေတာ႔

"သမီးလည္း မသိဘူး.. ဦးကေရာ ဘာတမ္းကစားခ်င္သလဲ" လို႔ အျပံဳးကေလးနဲ႔ ျပန္ေမးပါတယ္။

"စကားထာ ဖြက္တမ္းကစားမလား " ကၽြန္ေတာ္က ခပ္ေငါ႔ေငါ႕ ျပန္ေမးလိုက္ပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ အသက္ ၇ႏွစ္အရြယ္ကေလးမေလးက စကားထာ ဖြက္တမ္းဘယ္မွာ ကစားႏိုင္ပါ႔မလဲ။ ကေလးမေလးကေတာ႔ တခစ္ခစ္ ရယ္ေမာရင္း " အဲဒီကစားနည္း သမီးမသိဘူး ဦးရဲ႕" လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္။

"ကဲ.. ဒါဆိုရင္လည္း လမ္းဘဲေလွ်ာက္ၾကတာေပါ႔။ " လို႔ ကေလးမေလး မ်က္ႏွာကိုၾကည္႔ျပီး ေျပာလိုက္မိေတာ႔ ဝင္ဒီေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာေပၚက ရႊင္ျမဴးရိပ္ကေလးေတြကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

"ဝင္ဒီ.. သမီးက ဒီကမ္းေျခမွာ အျမဲ ရွိတတ္လား.. အိမ္က ကမ္းေျခနဲ႔နီးလို႔လား" လို႔ ေမးခြန္းေမးလိုက္ေတာ႕ "သမီးက ဟိုနားမွာေနတာ ဦးရဲ႕ "  သူညႊန္ျပတဲ႔ေနရာကို ၾကည္႔လိုက္ေတာ႕ ေႏြရာသီတည္းခိုတဲ႔ အိမ္တန္းေလးေတြကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အံ႕ၾသသြားမိတယ္။ ခုလို ေဆာင္းရာသီမ်ိဳးဟာ ကမ္းေျခကို အပန္းေျဖသူေတြ လာတတ္တဲ႔ အခ်ိန္မ်ဳိးလည္း မဟုတ္ဘဲ ဝင္ဒီက ဒီပင္လယ္ အနီးတစ္ဝိုက္ ျမိဳ႕ရြာေတြက မဟုတ္ဘဲ ဘာေၾကာင္႔ ပင္လယ္ကမ္းေျခကို အလည္ေရာက္ေနတယ္ဆိုတာ မစဥ္းစားတတ္ေအာင္ ျဖစ္သြားမိတယ္။ ဒီလိုဆို သမီးက ေက်ာင္းဘယ္လိုသြားသလဲ လို႔ ကၽြန္ေတာ္ျပန္ေမးမိေတာ႔ "သမီးက ေက်ာင္းမွ မေနတာဦးရဲ႕.. ေမေမက ေျပာတယ္.. သမီးတို႔က ပင္လယ္ကမ္းေျခမွာ အနားယူဖို႔လာတာတဲ႔ " လို႔ ေျဖပါတယ္။

ကမ္းစပ္က သဲျပင္ေပၚမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေနစဥ္ တစ္ခ်ိန္လံုး ကေလးမေလးက စကားေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာေနခဲ႔ေပမဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔အာရံုေတြက သူေျပာတဲ႔စကားေပၚမွာ မရွိဘဲ တစ္ျခားေနရာကို စိတ္က ေရာက္ေနခဲ႔မိတယ္။ သဲေသာင္ျပင္ေပၚမွာ စႏိႈက္ငွက္ေလး တစ္ေကာင္တစ္ေလ ေတြ႔ရင္ေတာ႔ ဝင္ဒီက အသံေလး ခပ္က်ယ္က်ယ္နဲ႔  ေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာ တတ္ျပန္တယ္။ အိမ္ျပန္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ႔ ဝင္ဒီေလးက "ဒီေန႔ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတာဘဲ " လို႔ ခစ္ခစ္ရယ္သံေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႕ကို ေျပာရင္းက "တာ႕တာေနာ္ဦး.. ေနာက္ကိုလဲ လာခဲ႔ေနာ္" လို႕ ႏႈတ္ဆက္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္လဲ ဝင္ဒီ႔ကို ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး "ဟုတ္တယ္ ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းတယ္.. ဦး ေနာက္ကို အခ်ိန္ရရင္ လာခဲ႔ပါမယ္" လို႔ေျပာလိုက္ျပီး ကမ္းေျခကေန ထြက္ခြာလာခဲ႔ပါတယ္။

~~~~~~~~~~~@@@@@@@~~~~~~~~~~

ေနာက္သံုးပတ္ေလာက္အထိ ကမ္းေျခကို ကၽြန္ေတာ္ မေရာက္ျဖစ္ေတာ႔ပါဘူး။ အေမ႕ကို အေရးေပၚေဆးရံုတင္လိုက္ရျပီး ခြဲစိတ္မႈတစ္ခုပါ လုပ္လိုက္ရတဲ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔မွာ အေတာ္ကို ဗ်ာမ်ားေနခဲ႔ရတယ္။ အေမ ေဆးရံုက ျပန္ဆင္းလို႔ ကိစၥေတြအားလံုးျပီးခ်ိန္မွာ သူေဌးနဲ႔ အဆင္မေျပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ ျပဳတ္ျပန္ေတာ႔တယ္။ စိတ္ဆင္းရဲျခင္းေတြနဲ႔ ကမ္းေျခကို ေရာက္သြားမိတဲ႔အခ်ိန္မွာ ဖိစီးေနတဲ႔ အပူမီးေတြေၾကာင္႔ ဝင္ဒီေလးကို ေတြ႔ေပမဲ႔ ႏႈတ္ဆက္စကား ေျပာခ်င္စိတ္ေတြ ကင္းမဲ႔ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဝင္ဒီတို႔ေနတယ္ဆိုတဲ႔ ေႏြရာသီအပန္းေျဖအိမ္ကေလးရဲ႕ ဆင္ဝင္ေအာက္မွာ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးကို ခပ္ဝါးဝါး ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ၾကည္႔ရတာ ကေလးမေလးရဲ႕ မိခင္ျဖစ္သူက သူမေလးကို ေစာင္႔ၾကည္႔ေနဟန္ တူပါတယ္။ ဝင္ဒီကေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေတြ႔လိုက္တာနဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ေျပးလာရင္း ႏႈတ္ဆက္စကားဆိုကာ ကၽြန္ေတာ္႔လက္ကို လာတြဲပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဝင္ဒီကို ငံု႕ၾကည္႔လိုက္ျပီး "ဝင္ဒီ.. ဦး ဒီေန႔ေတာ႔ တစ္ေယာက္တည္းေနပါရေစ.. ဝင္ဒီဖာသာ လမ္းသြားေလွ်ာက္ပါ။ ဦးကို မေႏွာက္ယွက္ပါနဲ႔ေနာ္" လို႔ ေလသံခပ္တင္းတင္းနဲ႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ကေလးမေလးရဲ႕ ျဖဴေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ မ်က္ႏွာေလးက ငိုေတာ႔မလို မဲ႔ခနဲျဖစ္သြားျပီး "ဘာျဖစ္လို႕လဲ ဦးရဲ႕.. သမီးက ဦးကို ေန႔တိုင္းေမွ်ာ္ေနတာ။ ခုလည္း မေတြ႔တာၾကာလို႔ ဦးကိုေတြ႔လိုက္ရေတာ႔ သမီးက ဝမ္းသာမိတာပါ။ " လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္ ဝင္ဒီ႔ကို "ေအး မင္းက ေပ်ာ္တယ္ လုပ္ေန.. ငါကေတာ႕ အလုပ္မရွိေတာ႔လို႔ စိတ္ေသာက ေရာက္ေနတာ" လို႔ ေအာ္ပစ္လိုက္မိျပီးမွ "အိုး ဒီေလာက္ငယ္ေသးတဲ႔ ကေလးတစ္ေယာက္ကို ငါ.. ဘာလို႔မ်ား ဒီလို ေလသံနဲ႔ ေျပာလိုက္ရတာပါလိမ္႔"လို႔ ေနာင္တ ရေနမိျပန္ပါတယ္။

ဝင္ဒီကေလးဟာ တိတ္ဆိတ္ ဝမ္းနည္းသံေလးနဲ႔ "အို.. ဒီေန႔ေတာ႕ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတဲ႔ေန႔ မဟုတ္ေတာ႔ဘူးေပါ႔.. ဒီေန႔ဟာ ဆိုးဝါးတဲ႔ ေန႔ျဖစ္သြားျပီ " လို႔ တီးတိုးေလး ေရရြတ္ေနပါတယ္။

"ဟုတ္တယ္.. ဘာမွ ေပ်ာ္စရာေန႔ မဟုတ္ဘူး.. ေပ်ာ္စရာဆိုတာ ဘာမွန္းကို မသိဘူး" လို႔ ကၽြန္ေတာ္က ျပန္ေျပာမိေတာ႔
"ဦး… အလုပ္ျပဳတ္သြားလို႔ အရမ္းဝမ္းနည္းေနသလားဟင္" လို႔ ေမးပါတယ္။

"ဟုတ္တယ္ .. ဝမ္းနည္းတယ္.. ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္သူနဲ႔မွ စကားမေျပာခ်င္ဘူး။ မင္းလဲ ဒီေနရာကေန သြားေတာ႔. ငါလဲသြားေတာ႔မယ္" လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္ျပီး ဝင္ဒီကေလးကို လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘဲ အဲဒီေနရာကေန လွည္႔ထြက္လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ 

ပိတ္သြားေသာ တံခါးေပါက္၏အျခားတစ္ဖက္..







တကယ္လို႔မ်ား သင္ဟာ ခႏၶာကိုယ္ အစိတ္အပိုင္း အားလံုး ျပည္႔စံုေနတဲ႔ သူတစ္ေယာက္သာ ျဖစ္ေနခဲ႔မယ္ဆိုရင္ သင္႕စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြကို ျဖစ္ေျမာက္လာေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ဖို႕အတြက္ ဘာေၾကာင္႔မ်ား မျဖစ္လာႏိုင္ရမွာလဲေနာ္။ လူတစ္ေယာက္ဟာ လက္ႏွစ္ဘက္ ဆံုးရႈံးသြားခဲ႔ရင္ေတာင္ ေအာင္ျမင္ထင္ရွားတဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာ ျဖစ္လာႏိုင္ပါေသးတယ္။ လက္ႏွစ္ဘက္ မရွိေပမဲ႔ ပန္းခ်ီကားေတြ ေရးဆြဲေနတဲ႔ သူ႕နံမည္က ဟြမ္ေကာ္ဖု ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ၾကိဳးစားခ်င္စိတ္၊ ေအာင္ျမင္ခ်င္စိတ္သာ ျပင္းျပင္းျပျပ ရွိမယ္ဆိုရင္ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိဘူးလို႔ ကၽြန္မတို႔အားလံုးကို သင္ခန္းစားေပးခဲ႔သူ ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ဘာေတြ ထူးျခားတဲ႔သူလည္း ဆိုတာ သူ႕အေၾကာင္းေလးကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။

တရုတ္ျပည္ ခ်ံဳက်င္းျပည္က ျမိဳ႕ငယ္ေလးတစ္မွာ ေနထိုင္တဲ႔ ဟြမ္ဟာ ကေလးဘ၀ အသက္ေလးႏွစ္အရြယ္မွာ ျပင္းထန္စြာ ဓာတ္လိုက္ခံရျပီးေနာက္ လက္ႏွစ္ဖက္လံုး ျဖတ္ေတာက္ခံလိုက္ရပါတယ္။ လက္ႏွစ္ဖက္လံုး မရွိေတာ႔ေပမဲ႔ သူ႕အိပ္မက္ကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ဖို႕ စိတ္ကူးမရွိတာေၾကာင္႔ ဘ၀ကို ဒီအတိုင္း မကုန္ဆံုးေစဘဲ အသက္ ၁၂ႏွစ္အရြယ္မွာ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ေျခေထာက္နဲ႔ စတင္ ေရးဆြဲႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားအားထုတ္ပါေတာ႔တယ္။ စစခ်င္းမွာေတာ႔ အခက္အခဲမ်ားစြာနဲ႔ ရင္ဆိုင္ရသလို သူ႕ပန္းခ်ီးကားေတြဟာလည္း ဘာကိုဆြဲလို႕ ဆြဲမွန္းမသိေလာက္ေအာင္ ဆိုး၀ါးခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေပမဲ႔ ဟြမ္ဟာ စိတ္မပ်က္ပါဘူး။  အခ်ိဳ႕ညေတြဆို တစ္ညလံုး မအိပ္ဘဲေလ႔က်င္႔ေနခဲ႔ပါတယ္။ ၾကိဳးစားေရးဆြဲရင္းနဲ႔ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ ကုန္လြန္လာတိုင္း သူ႕လက္ရာဟာ တိုးတက္လာပါတယ္။

သူဟာ ပန္းခ်ီကားေတြ မ်ားစြာ ေလ႔က်င္႔ေရးဆြဲေနရင္း တစ္ဖက္က ေက်ာင္းလည္း တက္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒီလို  သူ႕ရဲ႕ ၀ါသနာနဲ႔ စိတ္ကူးအိပ္မက္ေတြ လက္ေတြ႔ျဖစ္လာဖို႔ အားၾကိဳးမာန္တက္ ၾကိဳးစားေနတုန္း သူ႕အသက္ ၁၈ႏွစ္မွာ သူ႔ရဲ႕ ဖခင္ဟာ အျပင္းအထန္ ေနမေကာင္းျဖစ္လာတာေၾကာင္႔ ေဆးကုသခံယူဖို႔အတြက္ ေငြေၾကးလိုအပ္လာပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႕ သူဟာ ေက်ာင္းထြကလိုက္္ျပီး တရုတ္ျပည္ရဲ႕ ျမိဳ႕ၾကီးေတြကို လွည္႕လွည္ကာ ပန္းခ်ီဆြဲရင္း ေငြရွာႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားပါတယ္။ လူစည္ကားရာ လမ္းေဘးေတြမွာထိုင္ျပီး ပန္းခ်ီကားအမ်ဳိးမ်ဳိးကို ေရးဆြဲကာ ျဖတ္သန္း သြားလာသူေတြကို ေရာင္းခ်ပါေတာ႔တယ္။ အမ်ားစုက လက္ႏွစ္ဖက္ မရွိဘဲ ပန္းခ်ီဆြဲေနတဲ႔ သူ႕ကို သနားၾကင္နာစိတ္၊ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္တို႔ျဖင္႔ ၀ယ္ယူအားေပးခဲ႔ၾကပါတယ္။


Huang Guofu, 41, painting with his toes



အဲဒီလို ခရီးသြားလွည္႔လွည္ျပီး  ေျခေထာက္အသံုးျပဳျပီး ပန္းခ်ီကားေတြကို ေရးဆြဲေနရင္းမွာဘဲ တစ္စံုတစ္ေယာက္ထံက “ပန္းခ်ီကားေတြဟာ ေျခေထာက္နဲ႔ ဆြဲတာျဖစ္လို႔ သိပ္ျပီး သပ္ရပ္တိက်မႈ မရွိဘူး၊ ဆြဲနည္းကို ေျပာင္းရင္ေကာင္းမယ္ ”ဆုိတဲ႔ မွတ္ခ်က္ကို ၾကားလိုက္ရပါတယ္။ ဒါနဲ႔ သူက စုတ္တံကို ပါးစပ္မွာ ကိုက္ျပီး ပန္းခ်ီေရးဆြဲတဲ႔နည္းကို ေလ႕က်င္႕ျပန္ပါေတာ႔တယ္။ တကယ္လဲ ပါးစပ္နဲ႔ ပန္းခ်ီဆြဲတာဟာ ေျခေထာက္နဲ႔ ဆြဲတာထက္ ပိုျပီး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ကာ အဆင္ေျပေခ်ာေမြ႔တယ္ဆိုတာ သူက သိလာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ သူဟာ ပါးစပ္နဲ႔ ေရးဆြဲရတာကို အေလ႕အက်င္႕မ်ားစြာ ရလာျပီး အလြန္ေကာင္းမြန္လက္ရာေျမာက္တဲ႔ ပန္းခ်ီကားမ်ားကို ညာေျခနဲ႔ေရာ ပါးစပ္နဲ႔ပါ အသံုးျပဳျပီး ေရးဆြဲလာႏိုင္ခဲ႔ပါတယ္။

Disabled-Artist_1_(theourworld.com)
ပါးစပ္ျဖင္႔ စုတ္တံကို ကိုက္ကာ ပန္းခ်ီေရးေနစဥ္

Disabled-Artist_3_(theourworld.com)

 
ပန္းခ်ီကားေတြ ေရးဆြဲ လွည္႕လွည္တဲ႔ ဟြမ္ရဲ ႔ ခရီးမွာဘဲ စီခၽြမ္ျပည္နယ္ရဲ႕ ျမိဳ႕တစ္ခုအေရာက္မွာ ခ်စ္စဖြယ္ အမ်ိဳးသမီးေလးတစ္ဦးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုမိၾကပါတယ္။ အဲဒီ မိန္းခေလးဟာ ဟြမ္ရဲ႔ မဆုတ္မနစ္ေသာ ဇြဲလံု႕လနဲ႔ ပါရမီ ထက္သန္ပံုတို႕ကို ေလးစားခ်ီးက်ဴးမိကာ လွ်င္ျမန္စြာဘဲ ေမတၱာသက္ဝင္ ခ်စ္ခင္မိပါေတာ႔တယ္။ ၂ဝဝဝ ခုႏွစ္မွာ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္ဟာ လက္ထပ္လုိက္ၾကျပီးတဲ႔ေနာက္ 

ႏွင္းဆီတစ္ပြင္႔ရဲ႕ အိပ္မက္



ကၽြန္ေတာ႔္ အသက္ ၁၉ႏွစ္အရြယ္  ပထမဆံုး ေကာလိပ္ေက်ာင္း စတက္တဲ႕ ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ပါေမာကၡၾကီးက သူ႕ကိုယ္သူ  မိတ္ဆက္ပါတယ္. ျပီးေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုလဲ ယခု အတန္းထဲမွာ ေရာက္ေနၾကသူခ်င္း တစ္ခါမွမသိခဲ႕ဖူး၊ မေတြ႔ခဲ႕ဖူးတဲ႕သူ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ေဆြ ဖြဲ႕ၾကဖို႕  ေျပာဆို တိုက္တြန္းပါတယ္.. ဒီေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘယ္သူနဲ႕ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ အတန္းထဲ လွည္႕ပတ္ ရွာေဖြၾကည္႕ေနမိတယ္.. ဒီစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ႕ပုခံုးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က လာပုတ္တဲ႕အတြက္ လွည္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အသားအေရေတြ တြန္႕ေနျပီး ျပံဳးရႊင္တဲ႕ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အသက္ၾကီးေနတဲ႕ အဖြားအို တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္..

သူက ကၽြန္ေတာ္႕ကို မိတ္ဆက္စကား စေျပာပါတယ္..  “ ဟိုင္း ေကာင္ေလးေရ.. တို႕နံမည္က  ရိုစ္႕ပါ.. အသက္က ၈၇ ႏွစ္ ရွိပါျပီ.. ငါတို႕ေတြ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ၾကရေအာင္လား …. တို႕ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾကရေအာင္လားကြယ္”

ကၽြန္ေတာ္လဲ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးရယ္မိရင္းက အဖြားကို စိတ္လိုလက္ရ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ လိုက္ျပီး “ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္ေလးနဲ႕ ဒီေကာလိပ္ကို လာတက္ေနတာလဲဗ်” လို႕ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို စေနာက္ ခ်င္စိတ္နဲ႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဟာသ ထုတ္ကာ ေမးလိုက္ပါတယ္…


အဖြားရိုးစ္႕က “ ေအာ္  တို႕က ဒီေကာလိပ္မွာ ခ်မ္းသာတဲ႕ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႔ျပီး လက္ထပ္ခြင္႕မ်ား ရမလားလို႕ေပါ႕.. ရလာခဲ႕ရင္ ကေလး တစ္ဒါဇင္ေလာက္ ယူမယ္.. ျပီးေတာ႕ အနားယူျပီးရင္ ခရီးေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္မယ္ေလ”  လို႕ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ျပန္ျပီး ဟာသ လုပ္ပါတယ္..

“ အုိး သိပ္ေကာင္းတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဘဲ ” လို႕ျပန္ေျပာရင္းက သူ႕အေၾကာင္းကို စိတ္၀င္တစား စပ္စုၾကည္႕ မိပါတယ္…  ဟုတ္တယ္ေလ အသက္ ၈၇ ႏွစ္ ဆိုတဲ႕ အရြယ္ဟာ ေက်ာင္းတက္ျပီး စာသင္ဖို႕  သိပ္ကို ခဲယဥ္းတဲ႕ အရြယ္ပါ.. ဒီအဖြားအို ရိုစ္႕ဟာ ဘယ္လို တြန္းအားေတြ၊ ဘယ္လို စိတ္ကူးေတြနဲ႕ ဒီေက်ာင္းကို လာတက္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ထူးဆန္းျပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေမးခြန္းေတြ ေမးမိပါတယ္.. အဲဒီမွာ အဖြားအို ရိုစ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာျပတဲ႔ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ေလးကို မွတ္သားစဖြယ္အျဖစ္ သိလာရတာက

“ တို႕ဘ၀မွာ  ျဖစ္ခ်င္ေနခဲ႕တဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခု အျမဲတမ္း ရွိခဲ႕တယ္…  အဲဒါက ေကာလိပ္မွာ ပညာသင္ၾကားခြင္႕ရဖို႔ဆိုတဲ႕ အိပ္မက္ ကေလးပါဘဲ… တို႕က အဲဒီ အိပ္မက္ကို တစ္ေန႔မွာ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမယ္ ဆိုတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ အျမဲတမ္း ထားရွိခဲ႕တယ္.. ဘယ္ေတာ႕မွ စိတ္အားမေလွ်ာ႕ခဲ႕ဘူး.. တို႔ဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြ၊ အတားအဆီးေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳခဲ႔ရတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ဘယ္လိုအခက္အခဲ အတားအဆီးနဲ႔ၾကံဳၾကံဳ တို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ဘူး။ ကဲ.. အခုေတာ႕ အဲဒီအိပ္မက္ကို  အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ျပီ။ တို႔ရည္မွန္းတဲ႔ ေကာလိပ္ကို တက္ႏိုင္ျပီ။ အသက္အရြယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရာက္ေနေန  ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ခြင္႔ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းသလဲ”  လို႕ သူ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္..

အတန္းျပီးတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ကဲန္တန္း သြားျပီး ေခ်ာကလက္ ေမ႕ခ္ရွိတ္ အတူတူ ေသာက္ၾကပါတယ္.. အဖြားရိုစ္႔နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တကယ္႕ကို သူငယ္ခ်င္း အရင္းအခ်ာေတြ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္.. ေနာက္ပိုင္းေတြမွာလည္း သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း စကားေဖာင္ဖြဲ႕ျဖစ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕ဆီကေန ဗဟုသုတေတြ အမ်ားၾကီးကို ရခဲ႕ပါတယ္.. အသက္အရြယ္ ၾကီးသူေတြဆီမွာ တန္ဖိုးျဖတ္မရႏိုင္တဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ပညာဥာဏ္ ဗဟုသုတေတြ ရွိေနတတ္တယ္ မဟုတ္ပါလား…

အဖြားဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေကာလိပ္ၾကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕ စံျပပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါတယ္. သူဟာ ဘယ္သူနဲ႕မဆို ခင္မင္ ရင္းႏွီးလြယ္ျပီး လူတိုင္းကလည္း သူ႕ကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကတယ္.. သူ႕မွာရွိတဲ႔ အရည္အခ်င္းက အ၀တ္အစားကို အျမဲတမ္း ေသသပ္က်နစြာ ၀တ္ဆင္တတ္ျပီး.. အျမဲတမ္းလည္း ရယ္ေမာရႊင္ျပေနေလ႕ရွိေတာ႕ လူတုိင္းရဲ႕ အာရံုစူးစိုက္မႈကိုလည္း ရယူထားႏိုင္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္.. သူဟာ အသက္အရြယ္ ၾကီးရင္႕ေနတဲ႔ အဖြားအိုတစ္ေယာက္နဲ႕ မတူဘဲ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းေနဆဲ မိန္းမငယ္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႕သာ တူတဲ႕အတြက္ ဇရာကို ဥပကၡာ ျပဳထားႏိုင္တဲ႕ တကယ္႕ အာဂ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္..

စာသင္ႏွစ္၀က္ အဆံုးမွာက်င္းပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘာလံုး အသင္းရဲ႕ ဂုဏ္ျပဳ ညစာစားပြဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြက အဖြားရိုးစ္႕ကို စကားေျပာဖို႕ ဖိတ္ၾကားလိုက္ပါတယ္.. အဲဒီညမွာ သူ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ေပးလိုက္တဲ႔ စကားလက္ေဆာင္ကို ကၽြန္ေတာ္႔ တစ္သက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး… သူဟာ စကားေျပာစင္ျမင္႔ေပၚကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ တက္ေရာက္သြားျပီး သူ႕ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ ပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အျမဲအမွတ္ရေနမဲ႔ စကားေတြကို သူေျပာသြားခဲ႔ပါတယ္။


ကၽြန္မတို႕ဟာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အသက္ၾကီးျပီဆိုျပီး ကုိယ္လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို ရပ္မပစ္သင္႕ပါဘူး… လုပ္စရာရွိတာေတြကို ဘာမွ မလုပ္ေတာ႕ဘဲ ရပ္လိုက္ျပီဆိုမွသာ အသက္ၾကီးသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္… ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ေနေသးသေရြ႕ေတာ႕ ငယ္ရြယ္ ႏုပ်ိဳေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္..  ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႕ ေနထိုင္ဖို႕ဆိုတာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၄ခု ရွိပါတယ္… အဲဒါေတြက

ရယ္စရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ရွာေဖြျပီး အျမဲတမ္း  ရယ္ေမာရႊင္ပ် ေနရမယ္.. ကိုယ္႕ပါတ္၀န္းက်င္မွာလဲ ကိုယ္နဲ႕ေတြ႔တဲ႕သူတိုင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးေစႏိုင္ရမယ္…

ဘ၀အတြက္ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခုခု ရွိကိုရွိရမယ္.. ကိုယ္႕အိပ္မက္ကို ဆံုးရွံဳးျပီဆိုရင္ ေသတာနဲ႕ အတူတူဘဲ.. မင္းတို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လူေတြအမ်ားၾကီးကို ေတြ႔ရပါလိမ္႕မယ္.. အဲဒီထဲကမွ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ေတာင္ မသိၾကဘဲ  ရွင္ရက္နဲ႕ ေသေနၾကတယ္.. ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ သူတို႕မွာ ဘ၀အတြက္ ဘာရည္မွန္းခ်က္မွ မရွိၾကဘဲ အသက္ရွင္ေနၾကတယ္.. ဒီလို ရည္မွန္းခ်က္မရွိတဲ႕ လူေတြဟာ ေသတာနဲ႕ အတူတူပါဘဲ…

အသက္ၾကီးလာတာနဲ႕ ရင္႕က်က္လာတာဟာ အမ်ားၾကီး ကြဲျပားျခားနားပါတယ္… တကယ္လို႕ မင္းဟာ အသက္ ၁၉ႏွစ္ဆိုပါေတာ႕ .. အဲဒီမွာ  ဘ၀တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ဘာမွမလုပ္ဘဲ အိပ္ရာထဲမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္း တစ္ႏွစ္လံုး အခ်ိန္ကုန္ဆံုးသြားခဲ႕ရင္ ဘာမွ အဓိပၸယ္မရွိဘဲ မင္းအသက္ဟာ ၂၀ႏွစ္ျပည္႕သြားမယ္.. ဒီလိုပါဘဲ အဘြားဟာ အသက္၈၇ႏွစ္ရွိျပီ. ဘာမွမလုပ္ဘဲ အိပ္ရာထဲမွာ အိပ္ေနရင္းနဲ႕ အခ်ိန္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ႕မယ္ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ကုန္တဲ႕ခါ အသက္ ၈၈ႏွစ္သာ ျပည္႕သြားမယ္.. ဒါေပမဲ႕ ဘာမွ တိုးတက္မႈ ရွိမလာဘူး.. အဓိပၸာယ္ရွိတဲ႕ အသက္ရွင္သန္ျခင္း ျဖစ္မလာဘူး… လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ အလြယ္တကူ အသက္ၾကီး လာတယ္.. အဓိပၸာယ္ရွိတဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္ဖို႕အတြက္ ကိုယ္႕ရည္မွန္းခ်က္ဘာလဲ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ဘာလဲ ဆိုတာ ရွာေဖြျပီး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနရမယ္.. ကိုယ္႕အစြမ္းအစကို ေဖာ္ထုတ္ေနရမယ္.. ဒါမွလဲ ကိုယ္ဟာ အသက္ၾကီးတာ သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ အသက္နဲ႕အတူ ရင္႕က်က္လာမယ္..

ကိုယ္လုပ္ခဲ႕တာေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ႕မွ ေနာင္တ ျပန္မရပါနဲ႕.. အဲလို ေနာင္တ ျပန္မရဖို႕အတြက္လဲ လုပ္သင္႕လုပ္ထိုက္တာကို အခ်ိန္ရတုန္းမွာ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႕ပါ.. ကိုယ္မလုပ္ခဲ႕မိတဲ႕ အရာေတြအတြက္ အသက္ၾကီးလာမွ ေနာင္တ ျပန္မရေအာင္ ခုခ်ိန္ကတည္းက ကိုယ္႕ဘ၀အတြက္ လုပ္သင္႕လုပ္ထိုက္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ႕ရပါမယ္.. ေနာင္တရတတ္တဲ႕ လူစားေတြဟာ ေသရမွာကိုလဲ ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္.. ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္၊ ကိုယ္႕အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတဲ႕ လူမ်ိဳးေတြဟာ ေနာင္တလဲမရွိသလို ေသျခင္းကိုလဲ မေၾကာက္ရြံ႕တဲ႕ လူေတြသာျဖစ္တယ္…

အဖြားရိုးစ္႕ဟာ သူ႕ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ျပည္႕၀လွတဲ႕ စကားေတြအျပီးမွာ ႏွင္းဆီပန္းရဲ႕ အိပ္မက္ သီခ်င္းေလးကို သီဆိုျပီး သူ႕စကားေျပာကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္.. သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုး၊ အဓိပၸါယ္ရွိဆံုး ဘ၀ေနနည္းကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ႕သူပါ..

စာသင္ႏွစ္ျပီးဆံုးတဲ႕အခါမွာ အဖြားရိုစ္႕ဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕အတူတူ ေကာလိပ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ႕ပါတယ္.. ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္မွာ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႕ သူကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ျပီး ဘြဲ႕လက္ခံ ယူခဲ႕ပါတယ္.. ထူးဆန္းတဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈက ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္အျပီး တစ္ပတ္ျပည္႕တဲ႔ ေန႕မွာေတာ႕ အဖြားရိုစ္႕ဟာ သူရဲ႕ အိပ္ယာထက္မွာဘဲ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ ကြယ္လြန္ သြားခဲ႕ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ဘ၀မွာ  ေနာင္တမရေအာင္ ေနထိုင္ဖို႕ အသိတရားေတြ သင္ၾကား ျပသေပးခဲ႕တဲ႕ အဖြားရဲ႕ စ်ာပနကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေကာလိပ္က ေက်ာင္းသား အားလံုးေပါင္း ၂၀၀၀ေက်ာ္ဟာ ေလးစားခ်ီးက်ဴးျခင္း မ်ားစြာနဲ႕ တက္ေရာက္ခဲ႕ၾကပါတယ္.. ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဖြားရိုစ္႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေလးေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး စံနမူနာ ယူစရာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႕ပါတယ္…

ခင္ဗ်ားတို႔မွာလည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခု ရွိျပီဆို  အဖြားရိုစ္႔ကို နမူနာယူျပီး မေလ်ာ႔ေသာဇြဲနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစလားဗ်ာ။



CHICKEN SOUP FOR THE COLLEGE SOUL မွ Dan Clark ရဲ႕ Never Too Old To Live Your Dream ကို ဘာသာျပန္ပါသည္..





Photo from: Here

စကားေျပာေသာ ပန္းခ်ီကားမ်ား

စာဖတ္သူ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းတို႕ကို စကားေျပာေနတဲ႕ ပန္းခ်ီကားေလးေတြရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလး အေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါတယ္.. ေအာက္မွာ ရွိတဲ႕ ပန္းခ်ီကားေလးေတြကို တစ္ပံုခ်င္း  ၾကည္႕ၾကရေအာင္ေနာ္..




Paintings, with a Touching Story


Paintings, with a Touching Story


Paintings, with a Touching Story


Paintings, with a Touching Story


Paintings, with a Touching Story


Paintings, with a Touching Story


Paintings, with a Touching Story

ပန္းခ်ီကားေလးေတြကို ၾကည္႔ရတာ  ဘာေတြထူးျခားေနတယ္လို႕ ထင္ပါသလဲ.... နံမည္ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ရဲ႕ အဖိုးတန္ ပန္းခ်ီကား ေတြေလာက္ လွပ ဆြဲေဆာင္မႈမရွိဘူး၊ တန္ဖိုးရွိမဲ႕ပံု မရဘူးလုိ႔ ထင္စရာမ်ားျဖစ္ေနမလား။ ဒါေပမဲ႕လို႕ အဲဒီပန္းခ်ီ ကားေတြကေန ကၽြန္မတို႕သိခြင္႕ ရလိုက္တာကေတာ႕ ဒီပန္းခ်ီကားေတြ ျဖစ္ေျမာက္လာေအာင္ ၊ ကၽြန္မတို႔လို မ်က္စိျမင္တဲ႔လူေတြ ျမင္ေတြ႔ခံစားခြင္႕ ရေအာင္ ဖန္တီးေပးလိုက္တဲ႕ ပန္းခ်ီဆရာရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးဘဲ ျဖစ္ပါတယ္..

ဒီပန္းခ်ီကားေတြက ဘာေတြကို ေျပာျပေနလို႕ပါလဲ….

ေမးခ်င္စရာပါေနာ္….

တစ္ျခားေတာ႕ မဟုတ္ပါဘူး။

ကစားမလား နားမလား

ဓာတ္ပံုဆရာတစ္ေယာက္က အျခားေသာ ဓာတ္ပံုကင္မရာမင္း တစ္ေယာက္ကို ဓာတ္ပံုရိုက္ထားတဲ႔ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခုအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါေသးတယ္ရွင္။ ေအာက္က ပံုမွာ အေမရိကား အရီဇိုးနားျပည္နယ္က နံမည္ေက်ာ္ၾကားလွတဲ႔ ဂရင္းကင္ညႊန္ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ ညေနဆည္းဆာအလွကို ဓာတ္ပံုဆရာ Hans van de Vorst က ဓာတ္ပံုရိုက္ေနရင္း ပင္မ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္ကေန သီးသန္႔ ကြဲထြက္ေနတဲ႔ ေက်ာက္သားအစြန္းေပၚကိုတက္ျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတဲ႔ ပံုထဲက အကၤ်ီအျဖဴနဲ႔ ( အမည္မသိ) အျခားေသာ ဓာတ္ပံုဆရာကို သူေတြ႔လိုက္ရပါတယ္.. အဲဒီမွာ ကင္မရာမင္း Hans van de Vorst က သူလက္ရွိ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတဲ႔ ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးရဲ႔ ညေနဆည္းဆာအလွကို ေမ႔ေလ်ာ႔သြားျပီး အကၤ်ီအျဖဴနဲ႔ ကင္မရာမင္းအေပၚကိုသာ သူ႕စိတ္အာရံုတစ္ခုလံုး  လံုးလံုးလ်ားလ်ား က်ေရာက္သြားပါေတာ႔တယ္..

သီးသန္႔ ေက်ာက္စြန္းေပၚက ဓာတ္ပံုဆရာ

ဓာတ္ပံုထဲမွာေတြ႔ရတဲ႔အတိုင္း အကၤ်ီျဖဴနဲ႔ ကင္မရာမင္းရပ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္သားဟာ ကမ္းပါးနဲ႔ အနည္းငယ္ လွမ္းေနပါတယ္.. သူ႔မွာက သံုးေခ်ာင္းေထာက္ ဓာတ္ပံုရိုက္တဲ႔ စတဲန္းရယ္၊ ကင္မရာရယ္ ပါေနေသးတယ္.. ျပီးေတာ႔လည္း သူစီးထားတာက ရိုးရိုး သားေရကြင္းစြပ္ဖိနပ္နဲ႔… သူရပ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္စြန္းေအာက္တည္႔တည္႕ ဂရင္းကင္ညႊန္ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ အနက္ဟာ ၉၀၀မီတာ (ေပေပါင္း ၂၉၀၀ေက်ာ္) ရွိပါတယ္.. ျပဳတ္သာက်ခဲ႔မယ္ ဆိုရင္ အသက္ရွင္ဖို႔ အခြင္႔အေရး ရွိဖို႔ မလြယ္ကူပါဘူး…   ကင္မရာမင္း Hans Van De Vorst က ထူးဆန္းအံ႔ၾသစိတ္ရဲ႕ ေစ႔ေဆာ္မႈနဲ႔ အဲဒီအကၤ်ီျဖဴနဲ႔ ဓာတ္ပုံသမားေလးကို ဓာတ္ပံုရိုက္ယူထားလိုက္ပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ သူ႔စိတ္ထဲမွာ

၁.  သူဘယ္လိုမ်ား အဲဒီေက်ာက္စြန္းထိပ္ကို ေရာက္ေနတာပါလိမ္႔

၂.  ဒီေက်ာက္စြန္းေပၚကေန ဘာေၾကာင္႔မ်ား ဓာတ္ပံုရိုက္ေနတာပါလိမ္႔.. လံုျခံဳစိတ္ခ်မႈ ရွိတယ္လို႔ သူယံုၾကည္ရဲ႕လား

၃. သူ ဒီဘက္ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေပၚကို ဘယ္လိုမ်ား ျပန္ကူးလာမွာပါလိမ္႔ ဆိုတဲ႔ ေမးခြန္းေတြနဲ႔ စိတ္၀င္စားစြာ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနမိပါတယ္..

ေနလံုးၾကီးဟာ ဂရင္းကင္ညႊန္ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ ေနာက္ကြယ္ကို ၀င္ေရာက္သြားျပီးလို႔ အေမွာင္ရိပ္ေလးစျပီး လႊမ္းျခံဳလာတာနဲ႔ အကၤ်ီျဖဴနဲ႔ ဓာတ္ပံုဆရာေလးဟာ သူ႔ပစၥည္းေတြကို စတင္ထုတ္ပိုး သိမ္းဆည္းပါေတာ႔တယ္..   ကင္မရာကို သူ႔ပုခံုးမွာ လြယ္လိုက္ျပီး သံုးေခ်ာင္းေထာက္တိုင္ရယ္ ပလပ္စတစ္ အိတ္ရယ္ကိုေတာ႔ သူ႕ဘယ္လက္က ေခါက္ျပီးကိုင္ထားပါတယ္.. ဒီေတာ႔ သူ႔မွာ ညာဘက္လက္ တစ္ဖက္ဘဲ အားပါေတာ႔တယ္.. သူဟာ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ပင္မေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္ကို မ်က္ႏွာမူလိုက္ျပီး အသက္ကို အျပည္႔အ၀ ရွဴရႈိက္လိုက္ကာ သူ႔ရဲ႕ သားေရကြင္းထုိးဖိနပ္နဲ႔ အားယူျပီး ခုန္လိုက္ပါေတာ႔တယ္.. ေခ်ာက္ၾကီးရဲ႕ အနက္ဟာ မီတာ ၉၀၀(ေပ ၂၉၀၀ေက်ာ္) ရွိပါတယ္.. ဒါေပမဲ႕ အကၤ်ီျဖဴနဲ႕ ဓာတ္ပံုဆရာဟာ သူခုန္လိုက္ဖို႔ျပင္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေခ်ာက္ကမ္းပါးၾကီးရဲ႕ အနက္ကိုေရာ၊ သူဟိုဘက္ကမ္းပါးကို ေရာက္မွ ေရာက္ပါ႔မလားဆိုတဲ႔ သံသယအေတြးကိုေရာ လံုး၀ ေတြးမိပံု မေပၚပါဘူး.. သူ႕ကိုယ္သူ ယံုၾကည္မႈ ရွိရွိနဲ႔ ရဲရဲရင္႔ရင္႔ ခုန္ကူးလိုက္ပါတယ္..


တစ္ဖက္ကမ္းပါးသို႔ခုန္အကူး

တစ္ဘက္ ကမ္းပါးဟာ သူရပ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္စြန္းထက္ ပိုျမင္႔တဲ႕အတြက္ သူဟာ အနည္းငယ္နိမ္႔တဲ႕ ေအာက္က ေလွ်ာေစာက္ကေလးေပၚ ခုန္လိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္.. အဲဒီခပ္ေလွ်ာေလွ်ာျဖစ္ေနတဲ႔ ေနရာေလးဟာ လူတစ္ကုိယ္စာ ရပ္တည္ဖို႕အတြက္ ခက္ခဲလြန္းတဲ႔ အေနအထား ျဖစ္ပါတယ္.. ဒါေပမဲ႕ သူဟာ အဲဒီေနရာကို ညာေျခလွမ္းနဲ႔ ခုန္ခ်လိုက္ျပီး ေက်ာက္သားေပၚ ေျခခ်မိတာနဲ႔ လြတ္ေနတဲ႔ တစ္ဖက္တည္းေသာ ညာလက္နဲ႕ အေပၚက ေက်ာက္သားကို ခိုင္ခိုင္ျမဲျမဲ ကုတ္တြယ္လိုက္ပါတယ္.

ညာေျခနဲ႔ တစ္ဖက္တည္းေသာ ညာလက္ကို အားျပဳ၍

တကယ္လို႔မ်ား သူ႕လက္သာ ကုတ္တြယ္မႈ ျမဲျမံျခင္း မရွိခဲ႔ရင္ ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားမွာ ေသခ်ာပါတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ေသခ်ာၾကည္႔ပါ.. အဲဒီ ကင္မရာမင္းေလးမွာ လြယ္ထားတဲ႔ ကင္မရာရယ္၊ သံုးေခ်ာင္းေထာက္ရယ္၊ ပလပ္စတစ္အိတ္တစ္လံုးရယ္ပါ ပါေနပါေသးတယ္.. ဒီပစၥည္းေတြရယ္ သူ႕ခႏၶာကိုယ္အေလးခ်ိန္ရယ္ကို သူ႕ညာဘက္လက္ တစ္ဖက္တည္းရဲ႕ ကုတ္တြယ္မႈအားနဲ႕ ထိန္းထားခဲ႕ပါတယ္.. အဲဒီအေနအထားကို ေသခ်ာ ေစာင္႔ၾကည္႔ေနတဲ႔ ကင္မရာမင္း Hans Van De Vorst က စိတ္၀င္တစား ဓာတ္ပံုရိုက္ထားခဲ႔မိပါတယ္.. ေျခေခ်ာ္သြားတာဘဲျဖစ္ျဖစ္ လက္မျမဲလို႔ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျပဳတ္သာက်လိုက္မယ္ဆိုရင္ေတာ႔ တကယ္ကို မေတြးရဲစရာပါ။

အႏၱရာယ္လက္တစ္ကမ္း

တစ္ဖက္က ေခ်ာက္ကမ္းပါး ေလွ်ာစြန္းေလးမွာ ေရာက္သြားတဲ႔ အကၤ်ီျဖဴနဲ႔ကင္မရာမင္းေလးဟာ စကၠန္႔ အနည္းငယ္မွ် ရပ္လိုက္ကာ သူ႕ပစၥည္းေတြကို  အေပၚကမ္းပါးစြန္းေပၚ ပစ္တင္လိုက္ပါတယ္.. ထို႔ေနာက္ေတာ႔ ခႏၶာကိုယ္တစ္ခုလံုး အေပၚေရာက္ေအာင္ တြယ္တက္လိုက္ျပီး အေပၚေရာက္တာနဲ႔ သူ႔ပစၥည္းေတြကို ေကာက္သိမ္းလိုက္ကာ သက္ေတာင္႔သက္သာ အေနအထားနဲ႔ ဘာကိုမွ ဂရုမထားမိေလဟန္ သူ႔ခရီးကို ဆက္လက္ ထြက္ခြာသြားပါေတာ႔တယ္.. ဓာတ္ပံုရိုက္ေနမိတဲ႔ ကင္မရာမင္း Hans Van De Vorst သာလွ်င္ မဆံုးႏိုင္တဲ႔ အေတြးေတြနဲ႔ က်န္ရစ္ခဲ႔ပါတယ္..  တကယ္လို႕မ်ား ဓာတ္ပံုထဲက ကင္မရာမင္းေလးဟာ ျပဳတ္က်မဲ႔ အႏၱရာယ္ကိုေၾကာက္ျပီး ခုန္ကူးဖို႔ သတၱိမရွိခဲ႕ဘူးဆိုရင္ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေတြ ျဖစ္လာမွာမဟုတ္သလို လူေတြဟာ အႏၱရာယ္ကို ေတြးေတာေၾကာက္လန္႔ျပီး ဘယ္အလုပ္ကိုမွ မလုပ္ျဖစ္ဘူးဆိုရင္ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာလည္း ရွိလာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဓာတ္ပံုဆရာ Hans Van De Vorst က ေျပာပါတယ္.. ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္  မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိပါဘူးတဲ႔..  ဘ၀ဆိုတာ ကစားပြဲနဲ႔တူပါတယ္.. ေလာကၾကီးက သတၱိရွိသူေတြ၊ စြန္႔စား၀ံ႔သူေတြ၊ ေအာင္ျမင္တဲ႔ သူရဲေကာင္းေတြကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးသလို ၾကိဳးစားရက္နဲ႔ ရႈံးနိမ္႔သြားတဲ႔ သူေတြကိုလည္း ခ်စ္ခင္စြာနဲ႔ ေနာက္ထပ္ၾကိဳးစားဖို႔ အခြင္႔အေရးေတြ ေပးတတ္ပါတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ဘာမွမလုပ္၊ ဘာမွမၾကိဳးစားဘဲ အျခားသူေတြ လုပ္ေနတာ၊ ၾကိဳးစားေနတာေတြကို ေဘးကေနထိုင္ၾကည္႔ျပီး အျပစ္ေျပာေနတတ္တဲ႔ သူမ်ိဳးေတြကိုေတာ႔ ေလာကၾကီးက မုန္းတီးပါတယ္တဲ႔..  ဒီလိုဆိုရင္ျဖင္႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတာ မရွိတဲ႔ ဒီကမၻာၾကီးေပၚမွာ  အခက္အခဲေတြ၊ အႏၱရာယ္ေတြနဲ႔ ျပည္႔ေနတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ကစားပြဲေတြ ဆင္ႏြဲရင္း ေအာင္ျမင္မႈကို စြန္႔စြန္႔စားစား ရယူမလား.. ဘာမွမလုပ္ဘဲ ထိုင္ၾကည္႔ျပီး လြယ္လြယ္နဲ႔ အရွဳံးေပးလိုက္မလား..

စာဖတ္သူမိတ္ေဆြ...   စြန္႔စားမႈေတြ၊ အႏၱရာယ္ေတြ၊ မာယာေတြမ်ားလွတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ကစားပြဲၾကီးမွာ သင္သာဆိုရင္ ေရွ႕ဆက္ျပီး.... ကစားမလား…  နားမလား ???

Photographer Hans Van De Vorst ရဲ႕  Nothing is Impossible ကို ႏွစ္ျခိဳက္စြာ ဘာသာျပန္ခံစား ေရးဖြဲ႕ပါသည္။