မရခဲ႕ဖူးတဲ႕ လက္ေဆာင္



photo from Here


အဖြားေမရီသည္ စိတ္သေဘာျပည္႕၀ျပီး ေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ႔ကာ အဖိုးအေပၚမွာလည္း အစြမ္းကုန္ ခ်စ္ခင္ျပဳစု ယုယတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးကေတာ႕ တစ္ခ်ိန္တုန္းခါက စိတ္ျမန္လက္ျမန္ႏွင္႕ တက္ၾကြလႈပ္ရွားသူ၊ မိသားစု စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးတို႕ကို အစစ ဦးေဆာင္သူ ျဖစ္ခဲ႕ေသာ္လည္း ၂ၾကိမ္ေလာက္ ေလျဖတ္ခံရျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ အိမ္တြင္း အိမ္ျပင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္၊ စကားေျပာဖို႕လဲ ႏႈတ္က မသြက္ေတာ႕ဘဲ ေလးလံထိုင္းမိႈင္း ျဖစ္ေနရပါျပီ။ ဘုရားေက်ာင္းလည္း မသြားႏိုင္၊ အိမ္နီးနားခ်င္း အိမ္ေတြကိုလည္း မလည္ပတ္ႏိုင္ခဲ႕တာ တစ္ႏွစ္ နီးပါး ရွိခဲ႕ျပီ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးသည္ သူ၏ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအား တီဗီေရွ႕တြင္ ထိုင္ျပီး  အခ်ိန္ျဖဳန္းေန ရသည္သာ မ်ားေလသည္။ အဖိုးတစ္ေယာက္ အဖြား အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္ေတြတြင္ တီဗီမွ လာေသာ သတင္း အစီအစဥ္ႏွင္႕ အျခား အစီအစဥ္မ်ားကို ထိုင္ၾကည္႕ရင္း ေနခဲ႕ရသည္။ သူမ အားလပ္သည္႕အခါတြင္ေတာ႕ ၂ေယာက္သား စကားေျပာရင္း၊ တီဗီၾကည္႕ရင္း စာဖတ္ၾကရင္း အခ်ိန္ကုန္ရေတာ႕သည္။ အဖိုးအတြက္မွာ အဖြား၏ အကူ အညီသာ မပါလွ်င္ ထိုင္ခံုကေန ေနရာေရြ႔ဖို႕၊ အိပ္ရာဆီ သြားဖို႕ေတာင္ ခက္ခဲလြန္းလွပါသည္။

အဖြားသည္ ေန႕စဥ္ အဖိုးကို အိပ္ရာမွ ထေစျပီး နံနက္စာ စားရန္ ထမင္းစားခန္းကို သြားႏိုင္ဖို႕ ကူညီေပးေလ႕ရွိသည္..  နံနက္စာ စားေသာက္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ႕ သူမပန္းကန္ေတြ ေဆးေၾကာ သန္႕စင္ေနတုန္း အဖိုးေခတၱအနားယူေစဖို႕ ဧည္႕ခန္းထဲက အဖိုးထိုင္ေနက် ပက္လက္ကုလားထိုင္ေလးမွာ ထိုင္ခိုင္းထားကာ တီဗီၾကည္႕ေစပါသည္။ ပန္းကန္ေဆးေၾကာ သန္႕စင္ေနရင္းႏွင္႕လည္း အဖြားသည္  အဖိုးတစ္ခုခု လိုအပ္သလား၊ ဘာလုပ္ေပးဖို႕ လိုဦးမလဲ ဆိုတာကို မၾကာခန လွမ္းလွမ္းၾကည္႕ျပီး ေမးေလ႕ရွိသည္. ဒီလို အျဖစ္ အပ်က္ ေတြသည္ အဖိုးႏွင္႕အဖြားတို႕၏ ေန႕စဥ္ အျဖစ္အပ်က္ကေလးေတြသာ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးအေပၚတြင္ အဖြားေမရီ တစ္ေယာက္ မျငီးမျငဴ ဂရုတစိုက္ ျပဳစုယုယကာ အိမ္ေထာင္သက္ ႏွစ္၅၀ ၾကာလာသည္႕တိုင္ အဖိုးအေပၚ သူမ၏ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးမႈက လန္းဆန္း ေတာက္ပေနတုန္း၊ အိမ္ေထာင္ဦးကာလက ကဲ႕သို႕ ႏုနယ္ ပ်ိဳျမစ္ေနတုန္းသာ။

အဖြားသည္ အဖိုးအေပၚတြင္ အလြန္တရာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာရွိခဲ႕ေသာ္လည္း  အဖိုးကေတာ႕ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို တာ၀န္ေက်ေအာင္ ထမ္းေဆာင္ျပီး ဇနီးမယားအေပၚ ယုယုယယ မေနတတ္ခဲ႕သူ ျဖစ္ပါသည္။ သူ႕ရင္ထဲက အခ်စ္ဆိုတာကိုလည္း အဖြားသိေအာင္ ဘယ္ခါမွ ထုတ္ေျပာတတ္သူ ၊ ေျပာခဲ႕သူ တစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႕ပါ။ အိမ္ေထာင္ သက္တမ္းကာလ တစ္ေလွ်ာက္မွာ အဖိုးက အဖြားအတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ ဆိုတာ ဘယ္ေသာခါမွ ၀ယ္ေပးခဲ႕သည္ဆိုတာ မရွိခဲ႕ပါ။ အဖိုး၏ ခံယူခ်က္မွာ ေငြေၾကးဥစၥာ လံုေလာက္ေအာင္ ရွာေဖြေပးျပီး ျဖစ္သျဖင္႕ အဖြားလိုအပ္တာမွန္သမွ် စိတ္တိုင္းက် ၀ယ္ယူခြင္႕ ရွိေနျပီျဖစ္၍ သူမ ၾကိဳက္ႏွစ္သစ္ရာ ၀ယ္ယူပါေစ၊ သူကိုယ္တိုင္ ၀ယ္ေပးဖို႕ မလုိအပ္ ဟူေသာ အေတြးမ်ိဳးရွိသူျဖစ္သည္။

အဖိုး၏ ထိုအက်င္႕စရိုက္သည္ အိမ္ေထာင္ဦးကာလတြင္ အဖြားအတြက္ စိတ္အေႏွာက္အယွက္ျဖစ္စရာ ျဖစ္ခဲ႕ရသည္။ အဖိုးသည္ သူမအား တကယ္ ခ်စ္မွ ခ်စ္ခဲ႕ပါရဲ႕လား ဟူေသာ သံသယသည္ အဖြားေမရီ စိတ္ထဲတြင္ အျမဲတမ္း ဖိစီးခဲ႕ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္သက္တမ္း ၾကာလာသည္ႏွင္႕ အမွ် အဖြားျဖစ္သူမွာ အဖိုးကို သေဘာေပါက္နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ၾကိဳးစားရေတာ႕သည္။ အဖိုးသည္ အိမ္ေထာင္ တစ္ခုလံုးအတြက္ေရာ သူမအတြက္ပါ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီး ေကာင္းတစ္ဦး ျဖစ္သည္မွာ သူမ အသိဆံုးျဖစ္သည္။ မိသားစုအတြက္ လိုေလေသး မရွိရေအာင္ လိုအပ္ေသာ ေငြေၾကးကို ရွာေဖြေပးခဲ႕သည္။ အဖြား လိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းဟူသမွ် စိတ္တိုင္းက် ၀ယ္ယူခြင္႕ေပးထားသျဖင္႕ အဖိုး ကိုယ္တိုင္ ၀ယ္မေပးတတ္ေသာ လက္ေဆာင္ႏွင္႕ ထုတ္မျပတတ္ေသာ အဖိုး၏ အၾကင္နာတို႕အတြက္ သူမ လိုခ်င္တပ္မက္စိတ္ ၊ မက္ေမာစိတ္ ျဖစ္မေနေတာ႕ ေအာင္ သူမကိုယ္ကို ၾကိဳးစား၍ စိတ္ကို ေျဖသိမ္႕တတ္လာျပီ ျဖစ္သည္။ အဖိုး၏ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈတို႕ကိုလည္း ရရွိသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ အဖိုးအေပၚထားေသာ သူမ၏ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ၾကင္နာသဒၶါစိတ္ တို႕ကို ယခင္အတိုင္း ထားျမဲထားႏိုင္ခဲ႕ပါသည္။

တစ္ေန႕... ေဖေဖာ္၀ါရီလ၏ ေအးျမေသာ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ အဖြားသည္ တီဗီၾကည္႕ေနသာ အဖိုးထံသို႕ ေလွ်ာက္လာကာ “ကၽြန္မ ေန႕လည္စာ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႕ ျပင္ဆင္လိုက္ဦးမယ္” .. ဟု တီဗီ ကြန္ထရိုလ္းကို အဖိုးလက္ထဲ ထည္႕ေပးလိုက္ရင္း ေျပာလိုက္ပါသည္။ “တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္ရင္ လိုခ်င္ရင္ ကၽြန္မ အျပင္ထြက္လာတဲ႕အထိ ခနေလာက္ေစာင္႕ေနာ္.. တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္မနင္း ေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႕ ”.. ဟု စိတ္မခ်စြာ ထပ္ေျပာကာ မီးဖိုခန္းထဲသို႕ အဖြား ၀င္ေရာက္သြားပါသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာေသာ္ စားေသာက္စရာမ်ား ခ်က္ျပဳတ္ျပီး၍ အိမ္ေရွ႕သို႕ ျပန္ထြက္အလာတြင္ အဖိုးကို ကုလားထိုင္တြင္ မေတြ႔ရေတာ႕ေပ..

အဖြားမွာ ရုတ္တရက္ ျပာေ၀ေသာ စိတ္ျဖင္႕ အဖိုးကိုင္ေနက် ေတာင္ေ၀ွးထားရာ ေနရာကို ၾကည္႕လိုက္သည္႕ အခါတြင္လည္း ေတာင္ေ၀ွးမွာ ေနရာတြင္ မရွိေတာ႕ေပ။ အ၀တ္ဘီရိုမွာ ပြင္႕လွ်က္ရွိျပီး အဖိုး၏ အေပၚ၀တ္ ကုတ္အကၤ်ီႏွင္႕ ဦးထုပ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ႕ျပီ။ အဖိုးသည္ တစ္ေနရာရာသို႕ ထြက္ခြာသြားေပျပီ။ ေသြးရူး ေသြးတန္းျဖင္႕ ဘီရိုတြင္းမွ ကုတ္အကၤ်ီတစ္ထည္ကို အျမန္ေကာက္၀တ္ကာ အဖြားသည္ အိမ္တြင္းမွ အေျပးတစ္ပိုင္း ထြက္ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေမွ်ာ္ၾကည္႕မိေလသည္။ အဖိုးသည္ ခပ္ေ၀းေ၀းေတာ႕ ေရာက္လိမ္႕ဦးမယ္ဟု သူမ မထင္ေပ။ သူတစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႕ ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးပမ္းအားထုတ္ရမည္မွာ ေသခ်ာသည္ေလ။ လမ္းမေပၚတြင္မူ အဆက္မျပတ္ က်ဆင္းလာေနေသာ ျဖဴလြလြ ႏွင္းပြင္႕ေလးမ်ားပင္ ဖံုးလႊမ္းစ ျပဳေနျပီျဖစ္သည္။

ယခုလိုအခ်ိန္တြင္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ခက္ခဲေနျပီျဖစ္ရာ အဖိုးလို တစ္ေယာက္ေယာက္ အကူအညီႏွင္႕မွ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူ တစ္ဦးအတြက္ ဆိုလွ်င္ေတာ႕ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ႕ေပ။ “သူဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ .. ဘာေၾကာင္႕ အိမ္ကေန မေျပာမဆို တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားရတာလဲ ” သူမအေတြးေတြတြင္ ပူပန္ျခင္း နားမလည္ႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာ ေရာေထြးလွ်က္။ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ႏွယ္ေနမိရင္း လမ္းမေပၚ ဂဏွာမျငိမ္စြာ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္၊ ဒီဘက္ေလွ်ာက္ျဖင္႕ အရူးတစ္ေယာက္ႏွယ္။ က်ဆင္း လာေနေသာ ႏွင္းဖြဲမ်ားကိုလည္း ဂရုမထားမိ၊ ရက္စက္လြန္းစြာ ေအးလွေသာ ေဆာင္းဒဏ္ကိုလည္း သတိမျပဳ မိေလာက္ေအာင္ သူမ၏ စိတ္အစဥ္ တစ္ခုလံုး အဖိုးအတြက္ ပူပန္ရျခင္းမ်ားျဖင္႕သာ ရင္မွာ ေလာင္ျမိဳက္လိို႕ ေနခဲ႕သည္။

ထုိစဥ္ လမ္းေထာင္႕ တစ္ေနရာမွ တစ္လႈပ္လႈပ္ ေလွ်ာက္လာေသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္ကို သူမ ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည္႕လိုက္ေသာအခါ အဖိုးျဖစ္မွန္း ေသခ်ာသြားေလသည္။ “အိုး သူျပန္လာျပီ” အဖိုး ဘယ္ကိုသြားျပီး ျပန္လာသည္ျဖစ္ေစ သူမမ်က္စိေရွ႕တြင္ ေဘးမသီ ရန္မခ ျမင္လိုက္ရသည္ကပင္ ၀မ္းသာလြန္းလွျပီ။ သူမေက်နပ္ရပါျပီ.. အဖိုး၏ ကုတ္အကၤ်ီသည္ ပုခံုးထက္မွ ေလွ်ာက်လို႕ ေနျပီး အဖိုး၏ လက္တစ္ဖက္တြင္ ေတာင္ေ၀ွးႏွင္႕ အတူ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ႕သည္။ အဖိုးေရာက္အလာကို ေစာင္႕ဆိုင္းဖို႕ စိတ္မရွည္ႏိုင္ဘဲ  သူ႕ဆီသို႕ အေရာက္ေျပးသြားမိေတာ႕သည္။ အဖိုး အေျခအေန ေကာင္းမြန္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသျဖင္႕ စိတ္သက္သက္ရာ ရျပီးေနာက္တြင္ သူမပါးစပ္မွ စကားလံုးမ်ား အဆက္မျပတ္ ထြက္လာမိေတာ႕သည္။

“ကၽြန္မ ရွင္႕ကို ခနေလး ထားျပီး ေန႕လည္စာ သြားျပင္ဆင္ခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မ ျပန္အလာကိုေတာင္ မေစာင္႕ႏိုင္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားရေအာင္က ရွင္ဘာကိုမ်ား ဒီေလာက္အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနလို႕လဲ…  ရွင္႕ကို ကၽြန္မ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူရတယ္ဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား… ဒီကမၻာၾကီးမွာ ဘယ္အရာကမ်ား ရွင္႕ကို အေရးတၾကီး အျပင္ထြက္သြားရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ႕သလဲ.. ” ဟု ေျပာေျပာဆိုဆုိျဖင္႕ သိခ်င္စိတ္ကို ထိမ္းခ်ဳပ္မရေတာ႕ဟန္ႏွင္႕ အဖိုးလက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ အထုပ္ကေလးကို အေမာတေကာ ဆြဲယူလိုက္ေလသည္။  အဖိုးထံမွ ထြက္ေပၚလာမည္႕ ရွင္းျပစကားကိုပင္ ေစာင္႕ဆိုင္းႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ႕ပါ။ အထုပ္ကေလးကို လွ်င္ျမန္လြန္းလွေသာ စိတ္ေဇာျဖင္႕ စကၠဴမ်ားကို ဆြဲျဖည္မိေတာ႕သည္။ အထုပ္တြင္းမွာေတာ႕ ဘူးကေလးတစ္ခု၊ ဘူးကေလးကို တုန္ယင္တဲ႕ အဖြားရဲ႕ လက္အစံုနဲ႕ ဖြင္႕ၾကည္႕လိုက္သည္တြင္

ပုလဲ ဆြဲၾကိဳးေလးတစ္ကံုး…

အံ႕ၾသျခင္းၾကီးစြာျဖင္႕ အဖိုးမ်က္ႏွာကို အဖြားက ေစာင္းငဲ႕၍ ၾကည္႕လိုက္သည္တြင္ “ဒီေန႕ဟာ ငါတို႕ရဲ႕ ႏွစ္၅၀ျပည္႕ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႕ေလ. ငါ႕ဘ၀မွာ မင္းကို  လက္ေဆာင္ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မေပးခဲ႕ဖူးဘူးေနာ္.. ဒီတစ္ေခါက္ေတာ႕ ငါ႕ရင္ထဲမွာ မင္းကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပကို ျဖစ္မိတယ္.. မင္းဟာ ငါ႕အေပၚ အျမဲတမ္း ေကာင္းႏိုင္ခဲ႕၊ ခ်စ္ႏိုင္ခဲ႕တယ္။ ခုလို ငါမသန္မစြမ္း ျဖစ္ေတာ႕လဲ အနစ္နာခံျပီး မျငိဳမျငင္ ျပဳစုခဲ႕တယ္.. ဒါေပမဲ႕ ငါ႕ဘက္က မင္းအေပၚမွာ ဘာမွ တာ၀န္ မေက်ခဲ႕သလို ခံစားမိတယ္.. မင္းရဲ႕ ဂရုစိုက္မႈ၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးမႈေတြကို အသိအမွတ္ မျပဳသလို ေနခဲ႕မိတယ္..  ဒါေၾကာင္႕ မင္း ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္း ခန အျပင္ထြက္သြားျပီး ဒါေလးကို သြား၀ယ္တာပါ…  ဒီ လက္ေဆာင္ ေလးဟာ ငါ႕တစ္သက္မွာ မင္းကိုေပးဖူးတဲ႕ ပထမဆံုး လက္ေဆာင္လဲ ျဖစ္လိမ္႕မယ္ေနာ္.. ဒါေလးကို ငါတို႕ရဲ႕ ႏွစ္၅၀ျပည္႕ မဂၤလာ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေရာ၊ ငါ႕ရဲ႕ ခ်စ္လက္ေဆာင္ အျဖစ္ပါ အသိအမွတ္ျပဳျပီး မင္းလက္ခံေပးပါေနာ္.. ” အဖိုးထံမွ သူမဘယ္တုန္းကမွ မရရွိခဲ႕ဖူးတဲ႕ ႏုညံ႕ခ်ိဳသာေသာ အသံကို တိုးညွင္းစြာ၊ ေျဖးေလးစြာ၊ တုန္ယင္စြာႏွင္႕ မသဲမကြဲ ၾကားလိုက္ရေတာ႕သည္။ သို႕ေသာ္ မသဲကြဲေပမဲ႕ အဖိုးေျပာသမွ်ကုိ သူမ လံုးေစ႕ပတ္ေစ႕ နားလည္ႏိုင္ပါသည္။ ဒီလူႏွင္႕ ေနခဲ႕သည္မွာ ႏွစ္ ၅၀ပင္ ရွိခဲ႕ျပီ မဟုတ္ပါလားေလ။

အဖြားမ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ျပည္႕လွ်ံ အိုင္ထြန္း လာပါေတာ႕သည္။ အဖိုး၏ လက္ကေလးကို အသာအယာ ဆြဲကိုင္ကာ သူမ ပါးျပင္ႏွစ္ဘက္ေပၚ အပ္ထားမိလိုက္ေတာ႕ အဖြား၏ မ်က္ရည္မ်ားက အဖိုး၏ လက္ေပၚသို႕ တစ္သြင္သြင္ စီးက်လာ ေတာ႕သည္။   ထို႕ေနာက္တြင္ အဖိုးရဲ႕ လက္ကို ခိုင္ျမဲစြာ တြဲကာ အိမ္ဆီသို႕ ၂ေယာက္သား ျပန္လာခဲ႕ၾကေတာ႕သည္။ အဖြား၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မ်က္ရည္စမ်ားႏွင္႕ သို႕ေသာ္ ၾကည္ႏူးမႈ အျပံဳးေလးတစ္စက တြဲခိုလွ်က္။ အဖိုး၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္လည္း ၾကည္ႏူးမႈ အျပံဳးေလးက မပီ၀ိုး၀ါး ခပ္ေရးေရးေလး။ သို႕ေသာ္ အဖိုး၏ ၾကည္ႏူးမႈအျပံဳးကို အဖြားတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ ခံစားသိရွိပါလိမ္႕မည္။ ဘယ္တုန္းကမွ မေဖာ္ျပခဲ႕ဖူးတဲ႕ အဖိုး၏ အခ်စ္တို႕သည္ ယခုအခ်ိန္ေရာက္မွ အဖြားတစ္ေယာက္ သိခြင္႕ ရလိုက္ေသာ္လည္း သူမစိတ္ထဲ ေတြးေနမိသည္က “အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ေတာ႕မွ ေနာက္က်တယ္ မရွိပါဘူးေလ”.. ဟူ၍သာ..။ ထို႕ေနာက္ေတာ႕ “ကၽြန္မကို လက္ေဆာင္မေပးလဲ ရွင္႕ကို အျမဲခ်စ္ေနမွာ၊ ဂရုစိုက္ေနမွာပါ အဖိုးၾကီးရယ္” ဟု ရွက္ျပံဳး၊ ၾကည္ႏူးသည္႕ အျပံဳးေလးႏွင္႕ အဖိုးကို ေျပာလိုက္ပါေတာ႕သည္။

-----------------------------------------------------------------------------------------------//
ကၽြန္မတို႕ေတြလဲ ကိုယ္႕ရဲ႕ဘ၀မွာ ကိုယ္ ခ်စ္ခင္ရသူမ်ားကို ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးတဲ႕ အေၾကာင္းကို သိေအာင္ ေျပာျပဖို႕ ေႏွာင္႕ေႏွးခဲ႕ၾက ဖူးမလား မသိဘူးေနာ္.. ဒီလိုဆိုရင္ျဖင္႕ ေနာက္မက်ေသးခင္မွာ ကိုယ္ခ်စ္ခင္တဲ႕ အေၾကာင္းကို ၀န္မေလးဘဲ ေျပာထြက္ၾကဖို႕ ၾကိဳးစား ၾကပါဦးစို႕လားေနာ္.... ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ဆိုတာ  ဘယ္လိုလူတိုင္း အတြက္မဆို လိုအပ္တဲ႕ ေဆးတစ္ခြက္၊ ခြန္အားတစ္လက္ဘဲ မဟုတ္ပါလားရွင္.......
------------------------------------------------------------------------------------------------//
Chicken Soup for the Bride's Soul မွ Danise Jacoby ရဲ႕ A Change of Heart ကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ဆိုပါသည္။ အားလံုးဘဲ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ ေအးခ်မ္းၾကပါေစရွင္..

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

ေမြးရပ္ေျမသို႕ အျပန္


အားလံုးဘဲ မဂၤလာပါေနာ္….



ခရီးထြက္ရာက ျပန္ေရာက္ပါျပီရွင္.. ခရီးထြက္ျပီး ျပန္လာတာျဖစ္လို႕ ခုတေလာ တင္ျဖစ္မဲ႕ အေၾကာင္းအရာေတြက ခရီးသြား အေတြ႕အၾကံဳ တစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ကၽြန္မဇာတိ ေမြးရပ္ဌာေန အေၾကာင္း တစ္ေစ႕တစ္ေစာင္းေလးေတြ ျဖစ္ဖို႕ မ်ားပါတယ္.. ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေမြးရပ္ေဒသ ဆိုတာကလဲ ကမၻာေက်ာ္ ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ထြက္ရာေဒသ ျဖစ္တာေၾကာင္႕ မေရာက္ဖူးေသးသူမ်ားေရာ ေရာက္ဖူးသူမ်ားပါ  ဗဟုသုတ အေနနဲ႕ ျမင္ေတြ႔ခြင္႕ရေအာင္ ေနာက္ပိုစ္႕ေတြမွာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေဒသရဲ႕ ေက်ာက္တူးေဖာ္ေနၾကတဲ႕ လုပ္ကြက္ေတြကို ပံုေလးေတြပါ ေဖာ္ျပျပီး တင္ေပးဖို႕ ရည္ရြယ္မိပါတယ္.. ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေဒသေလးကို ခ်စ္ခင္တဲ႕စိတ္၊ မေရာက္ဖူးသူမ်ား ဗဟုသုတ အေနနဲ႕ သိၾကေစဖို႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႕သာ ေရးမွာျဖစ္ပါတယ္..




ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေမြးရပ္ေျမ ဖားကန္႕၊ လံုးခင္းေဒသဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္းမွာ တည္ရွိပါတယ္.. ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကေန မိုင္တစ္ရာနီးပါး ေ၀းကြာပါတယ္.. ေက်ာက္စိမ္းထြက္ရာ ေဒသမို႕ ေမွာ္နယ္ေျမရယ္လို႕ လူသိမ်ားပါတယ္.. ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကေန သြားလို႕ရသလို မိုးေကာင္းျမိဳ႕ကေနလည္း သြားလို႕ရပါတယ္.. ကၽြန္မအလုပ္လုပ္တဲ႕ ေနရာကေန ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကို အရင္ဆံုး ေရာက္တာျဖစ္လို႕ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕မွာ ညအိပ္ျပီး မနက္ေစာေစာမွာ ဗင္ကားနဲ႕ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းရွိရာ ေမြးရပ္ေျမကို ခရီးဆက္ရပါတယ္.. ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကေတာ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ ျမိဳ႕ေတာ္ျဖစ္ပါတယ္.. ကၽြန္မႏွစ္သစ္မိတဲ႕ ျမိဳ႕ထဲမွာ ထိပ္ဆံုးက ပါ၀င္တဲ႕ ျမိဳ႕လဲျဖစ္ပါတယ္.. ရာသီဥတု မပူျပင္းလွသလို သစ္ပင္ၾကီးေတြနဲ႕ စိမ္းစိမ္းစိုစုိ လွလွပပ ရွိတဲ႕ျမိဳ႕ ျဖစ္တဲ႕အျပင္ သစ္သီး၀လံ ပန္းမာန္ ေပါမ်ားလွပါတယ္… ဧရာ၀တီျမစ္ၾကီးရဲ႕ အလွအပေၾကာင္႕ ပိုျပီး ေနခ်င္႕စဖြယ္ သာသာယာယာ ရွိတာေၾကာင္႕လဲ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ဟာ နံမည္ေက်ာ္ပါတယ္..  ျမစ္ၾကီးနားကေန ေမွာ္နယ္ေျမကို ေျပးဆြဲတဲ႕ ကားေတြက ဟိုင္းလပ္၊ ဖိုး၀ီး၊ မီနီဘတ္စ္ စသျဖင္႕  အစံုရွိတဲ႕အတြက္ ႏွစ္သစ္ရာကားကို ေရြးခ်ယ္စီးလို႕ရပါတယ္.. ကၽြန္မကေတာ႕ ျမန္ဆန္ျပီး လူနည္းနည္းသာစီးတဲ႕ ဗင္ကားကို ေရြးခ်ယ္စီးပါတယ္





ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕တြင္း သစ္ပင္မ်ားျဖင္႕ေ၀ဆာေနေသာလမ္းမ




ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕တြင္း တစ္ေနရာ




ဧရာ၀တီျမစ္ကူး ဗလမင္းထင္တံတား




တံတားေပၚမွ ျမင္ေတြ႔ရေသာ ျမစ္ဧရာအလွႏွင္႕ ေတာင္တန္းတစ္ခ်ိဳ႕




ကားေပၚကေန အျမန္ရိုက္လိုက္မိတဲ႕ ျမစ္ၾကီးနား တကၠသိုလ္ရဲ႕ျမင္ကြင္းပါ..




ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕အထြက္ မုဒ္ဦး




ျမစ္ၾကီးနား မိုးေကာင္း ကားလမ္းမ



ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကအထြက္မွာ ကားလမ္းမဟာ ကတၱရာခင္းလမ္းျဖစ္ပါတယ္… ဒါေပမဲ႕ နမၼတီးျမိဳ႕ကို ေက်ာ္လြန္ျပီးတဲ႕ ခ်ိန္မွာေတာ႕ ေျမသားေက်ာက္စရစ္လမ္းျဖစ္သြားပါျပီ.. ေႏြအခါ ဖုန္တစ္ေထာင္းေထာင္းနဲ႕ မိုးအခါ ဗြက္ေဟာင္းေလာင္းနဲ႕ လမ္းမ်ားဘဲျဖစ္ပါတယ္.. တစ္ေခတ္တစ္ခါကေတာ႕ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း အသြားလမ္းဟာ ဆိုးလြန္းအားၾကီးလို႕ လူေတာင္ ဗြက္နစ္ျပီး ေသတယ္လို႕ နံမည္ေက်ာ္ခဲ႕တဲ႕ လမ္းျဖစ္ပါတယ္.. ကၽြန္မတို႕ ငယ္စဥ္က ဒီလမ္းေတြဟာ တစ္ႏွစ္တစ္ေခါက္ ျမိဳ႕ကို ေက်ာင္းတက္ဖို႕ သြားရာမွာ ေက်ာင္းသားအင္အား မ်ားမ်ားစုစည္းျပီး အုပ္ထိန္းသူက လိုက္ပါကာ ကားနဲ႕ သြားဖို႕မျဖစ္ႏိုင္တဲ႕ ဒီလမ္းေတြေပၚမွာ ခက္ခဲပင္ပန္းစြာ ဗြက္ေတြႏြံေတြၾကားမွာ တစ္ရက္ကို မိုင္၂၀နႈန္းထားနဲ႕ မိုးေကာင္းျမိဳ႕ကို ေျခလွ်င္ ၃ရက္ ေလွ်ာက္ခဲ႕ရပါတယ္.. စီးရတဲ႕ ဖိနပ္က ပိြဳင္႕ဖိနပ္လို႕ေခၚတဲ႕ ေတာစီးဖိနပ္တစ္မ်ိဳးပါ..  ဖိနပ္ထဲမွာ ဗြက္ေတြ၊ ေရေတြ၀င္ျပီး လမ္းေလွ်ာက္ရ ခက္လြန္းေပမဲ႕ ရြံ႕ႏြံထဲမွာ ဘယ္လိုဖိနပ္မ်ိဳးနဲ႕မွ ေလွ်ာက္မရဘဲ ေလွ်ာလြန္းတာေၾကာင္႕ လူတိုင္းက ဒီဖိနပ္ကိုသာ စီးၾကရပါတယ္.. ၃ရက္ခရီးအျပီးမွာေတာ႕ ေျခသည္းတစ္ခ်ိဳ႕ ကၽြတ္ထြက္ကုန္တဲ႕အထိ ျဖစ္ခဲ႕ရဖူးပါတယ္..




ေက်ာက္ၾကမ္းလမ္းမ




ေတာေတာင္ၾကားက လမ္းၾကမ္းၾကမ္း




ဒီလိုတံတားမ်ိဳးေတြလဲ ျဖတ္ရပါတယ္..



လမ္းက အမိုးအကာ သိပ္မလံုျခံဳလွတဲ႕ စခန္းေလးေတြမွာ ျဖဳတ္ေတြ ျခင္ေတြၾကား၊ မိုးေတြေလေတြၾကား အၾကိမ္ၾကိမ္ အိပ္စက္ခဲ႕ရဖူးပါတယ္.. တစ္ခါတစ္ရံမွာ ကိုယ္႕အဖြဲ႕ ညအိပ္စခန္းခ်မဲ႕ေနရာမွာ တဲတစ္လံုး တစ္ေလမွ မရွိလို႕  လူၾကီးေတြက သစ္ခုတ္၊ ၀ါးခုတ္ျပီး တဲထိုးၾကရပါတယ္.. ေတာေတာင္ ထူထပ္တာမို႕ သစ္၀ါးေတာ႕ အင္မတန္ေပါပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ ကၽြန္မတို႕ေဒသမွာ ရုန္းလို႕ေခၚတဲ႕ အရြက္တစ္မ်ိဳးကို အိမ္မိုးအျဖစ္ အသံုးျပဳၾကပါတယ္.. ပင္လယ္ကမ္းစပ္မွာသံုးၾကတဲ႕ ဓနိရြက္နဲ႕ ဆင္ဆင္တူပါတယ္..  ခုခ်ိန္မွာေတာ႕ အရင္တုန္းကလို လမ္းမွာ အိပ္ရတဲ႕အျဖစ္က အိပ္မက္တစ္ခုလို ျဖစ္သြားခဲ႕ပါျပီ.. လမ္းေတြမွာလဲ ရြာေတြ အိမ္ေျခေတြ အမ်ားအျပား ရွိလာျပီျဖစ္ပါတယ္… ျပီးေတာ႕လဲ လမ္းေတြဟာ ယခင္ကလို ရြ႔ံဗြက္အတိနဲ႕ မဟုတ္ေတာ႕ဘဲ ေက်ာက္မ်က္ကုမၸဏီအခ်ိဳ႕ရဲ႕ ျပဳျပင္မႈေၾကာင္႕ ေက်ာက္ၾကမ္းခင္းတဲ႕ အဆင္႕ထိ တိုးတက္လာျပီျဖစ္ပါတယ္...




ကိုင္းေတာၾကားက ေျမသားလမ္း




လမ္းေဘးတစ္ေလွ်ာက္ ေတာေတာင္မ်ား




ဒီလိုကားနဲ႕ သြားၾကမလား




ဒီကားနဲ႕ဆိုရင္လည္း ေရာက္ပါတယ္...



ျမစ္ၾကီးနားက ထြက္လာျပီး လမ္းတစ္၀က္ေလာက္မွာ လ၀ါး လို႕ေခၚတဲ႕ ကခ်င္ရြာကေလးမွာ ေန႕လည္စာ စားဖို႕ ကားရပ္နားပါတယ္.. ယခင္က ျဖတ္သန္းေနက် မိုးေကာင္း၊ကားမိုင္း စတဲ႕ ျမိဳ႕ေတြကို ျဖတ္စရာမလိုေတာ႕ဘဲ အသစ္ေဖာက္ထားတဲ႕ လမ္းကေန ေမာင္းလို႕ရေနပါျပီ.. ကၽြန္မတို႕ကား ရပ္တဲ႕ဆိုင္ကေလးက ကခ်င္ရိုးရာ ထမင္းဆိုင္ေလးျဖစ္လို႕ ထမင္းကို ဖက္ကေလးနဲ႕ ထုပ္ထားတာေလးက ျမင္တာနဲ႕စားခ်င္စိတ္ျဖစ္မိတာမို႕ ႏြားႏို႕သာေသာက္မယ္လို႕ ရည္ရြယ္မိေပမဲ႕ ထမင္းစားဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္.. ဒီရြာကေလးက ႏြားႏို႕စစ္စစ္ေၾကာင္႕လဲ နာမည္ၾကီးပါတယ္.. မွာစားျဖစ္တဲ႕ ဟင္းေတြက ၀က္သားနဲ႕ မွ်စ္ခ်ဥ္၊ ငါးကေလးအိုးကပ္၊ ရံုးပင္က ရတဲ႕ အူတိုင္ျဖစ္တဲ႕ ရံုးအူနဲ႕ ကံဇင္းလုိ႕ေခၚတဲ႕ အရြက္တစ္မ်ိဳးဟင္း အရည္ေသာက္ပါ.. ကခ်င္ငရုပ္သီးေထာင္းေလးပါ အဆစ္ပါပါတယ္.. ကံဇင္းဆိုတဲ႕အရြက္ကိုေတာ႕ ကခ်င္ျပည္နယ္ ေရာက္ဖူးသူေတြမွသာ ၾကားဖူး၊ေတြ႔ဖူးမဲ႕ အရြက္ပါ.. အရြက္နဲ႕အရိုးမွာ ဆူးကေလးေတြပါျပီး မၾကိဳက္သူေတြအတြက္ေတာ႕ အနံ႔နံလို႕ စားရတာခက္တယ္လို႕ ေျပာတတ္ၾကပါတယ္.. ကခ်င္ တိုင္းရင္းသားေတြ အၾကိဳက္ ဟင္းခတ္အေမႊးအၾကိဳင္ အရြက္တစ္မ်ိဳးလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ကခ်င္ျပည္နယ္က လူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတာ႕ ၾကိဳက္ၾကတာ မ်ားပါတယ္.. .. ထမင္းေလးကေတာ႕ ဖက္နဲ႕ထုပ္ထားတာမို႕ ငွက္ေပ်ာဖက္နံ႕ သင္းသင္းေလးနဲ႕ စားရတာ အေတာ္ ခံတြင္းျမိန္ေစပါတယ္..



လ၀ါး ေက်းရြာေလးက ကခ်င္တိုင္းရင္သား စားေသာက္ဆိုင္ကေလး




ငွက္ေပ်ာဖက္ထုပ္ ထမင္းနဲ႕ ကခ်င္ဟင္းတစ္ခ်ိဳ႕




ကံဇင္းဟင္းရည္နဲ႕ ငရုပ္သီးေထာင္း



ကၽြန္မတို႕ေဒသမွာ ကံဇင္းရြက္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ဆိုရိုးေလးတစ္ခုေတာင္ ရွိပါေသးတယ္… ေအာက္ျပည္ေအာက္ရြာကလာတဲ႔ တစ္ရြာသားနဲ႕ လက္ထပ္ ေပါင္းသင္းထားတဲ႕ သမီးကို  မၾကာခင္မွာ အေမလုပ္သူက သမီး ညည္းေယာက်္ား ကံဇင္းရြက္ စားတတ္ျပီလားလို႕ ေမးပါတယ္..  သမီးက မစားတတ္ေသးဘူးအေမ လို႕ ျပန္ေျဖတယ္.. အေမက စားတတ္ေအာင္ လုပ္ထားလို႕ ျပန္ေျပာပါတယ္…  ေနာက္ အခ်ိန္အတန္ၾကာေတာ႕ ျပန္ေမးပါတယ္.. သမီး ညည္းေယာက်္ား ကံဇင္းစားတတ္ျပီလားတဲ႕ သမီးက စားတတ္ျပီ အေမလို႕ ျပန္ေျဖေတာ႕ ဒါဆို စိတ္ခ်ရျပီ.. ညည္းေယာက်္ား အိမ္ေပၚက ကန္ခ်ရင္ေတာင္ မဆင္းေတာ႕ဘူးလို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္တဲ႕..  ကံဇင္းဆိုတဲ႕အရြက္က ကခ်င္ျပည္နယ္မွာသာ ရွိတာမို႕ ဒီအရြက္ၾကိဳက္သြားရင္ ဘယ္မွာမွ မရႏိုင္တဲ႕အတြက္ေၾကာင္႕ သမက္လုပ္သူက အိမ္ေပၚကေန ဘယ္လိုနည္းနဲ႕မွ ဆင္းေတာ႕မွာ မဟုတ္လို႕ သမီးအတြက္ စိတ္ခ်ရျပီျဖစ္ေၾကာင္း ပိုပိုသာသာ ခ်ဲ႕ကားျပီး ေျပာၾကတဲ႕ ဆိုရိုးစကားေလး ျဖစ္မွာပါ… အတိအက် မွန္မမွန္ေတာ႕ မေျပာတတ္ပါဘူးရွင္.. ၾကားဖူးတာေလးကို ျပန္ေဖာက္သည္ခ်တာပါ..




ကံဇင္းရြက္ရဲ႕ ပံုပါ



ဆက္ျပီးေတာ႕ ခရီးထြက္လာၾကရာမွာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ရဲ႕ ရႈခင္းတစ္ခ်ိဳ႕နဲ႕ ေမွာ္နယ္ေျမရဲ႕ ျမိဳ႕ အခ်ိဳ႕ကို ဓာတ္ပံုေလးမ်ားနဲ႕ ေဖာ္ျပေပးထားပါတယ္.. ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ကေန ၅နာရီ သာသာ ကားေမာင္းျပီးခ်ိန္မွာေတာ႕ ကၽြန္မရဲ႕ ေမြးရပ္ေျမ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေဒသကို ေရာက္ရွိျပီ ျဖစ္ပါတယ္.. ယခင္ကေတာ႕ ေျခလွ်င္ခရီးနဲ႕ ၃ရက္တာ ေလွ်ာက္ခဲ႕ရတဲ႕လမ္းဟာ ခုခ်ိန္မွာေတာ႕ ေန႕တစ္၀က္နဲ႕တင္ သြားေရာက္ႏိုင္ျပီ ျဖစ္ပါတယ္..




ဖားကန္႕ျမိဳ႕အ၀င္ဆိုင္းဘုဒ္




ဖားကန္႕ျမိဳ႕ရဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ေဒသ




ဖားကန္႕ျမိဳ႕




ဖားကန္႕ျမိဳ႕အ၀င္လမ္းမ




ဖားကန္႕ျမိဳ႕ မရွီကေထာင္ ေဘလီတံတား




ဆိုင္းေတာင္ ျမိဳ႕တြင္းလမ္းမ



ဆိုင္းေတာင္ (ခ) ဆိပ္မူ





ေက်ာက္စိမ္းေရာ ေရႊပါ ထြက္တယ္လို႕ နံမည္ေက်ာ္တဲ႕ ဥရုေခ်ာင္းပါ... ေျပာရင္ယံုႏိုင္ပါ႕မလား.. ကၽြန္မတို႕ငယ္စဥ္ကေတာ႕ ဒီဥရုေခ်ာင္းေရဟာ စိမ္းျမၾကည္လင္ေနျပီး ၀ါးတစ္ျပန္မက အနက္ရွိခဲ႕ပါတယ္.. ဟိုစဥ္ကေတာ႕ ေခ်ာင္းေရကိုသာေသာက္သံုးျပီး ေခ်ာင္းထဲမွာသာ ေရခ်ိဳးအ၀တ္ေလွ်ာ္ခဲ႕ၾကေပမဲ႕ ခုခ်ိန္မွာေတာ႕ သံုးစြဲလို႕ မျဖစ္ေတာ႕ေအာင္ ရာသီမေရြး ခုလို ေနာက္က်ိေနတဲ႕ အ၀ါေရာင္ရြံ႕ေရမ်ားသာ ျဖစ္ေနျပီး ေမွာ္ေဒသအသီးသီးက ေျမၾကီးစြန္႔ပစ္မႈေၾကာင္႕ ေခ်ာင္းေရရဲ႕ အတိမ္အနက္ကေတာ႕ ဒူးေခါင္းသာသာေလာက္သာ ရွိပါေတာ႕တယ္.. ေခ်ာင္းကမ္းပါးမွာ စြန္႔ပစ္ပံုထားတတ္တဲ႕ ေျမစာမ်ားေၾကာင္႕ ေခ်ာင္းအက်ယ္ကလဲ တစ္ေျဖးေျဖး က်ဥ္းေျမာင္းလာျပီ ျဖစ္ပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႕လဲ မိုးရာသီေတြမွာ မၾကံဳစဖူး ျမိဳ႕ရြာတြင္းမွာ ေရလႊမ္းမိုးမႈေတြ ျဖစ္လာေနပါျပီ.



ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေဒသဟာ အမ်ားက ထင္ျမင္ထားသလို ခမ္းခမ္းနားနား သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႕ ရွိေနတတ္တဲ႕ အေနအထားမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး ဆိုတာ ၀န္ခံခ်င္ပါတယ္.. ေက်ာက္စိမ္းထြက္ရာ၊ ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ရာ ေမွာ္ေျမေဒသမွာ လူေတြေနထိုင္ၾကရင္း ျမိဳ႕ရြာရယ္လို႕ ျဖစ္လာတာ ျဖစ္တဲ႕အတြက္ အျခားျမိဳ႕ျပေတြလို စံနစ္တက် တည္ေထာင္ထားတဲ႕ ျမိဳ႕ရြာ မဟုတ္ပါဘူး.. ျပီးေတာ႕ ဒီေန႕ ဒီေနရာမွာ အိမ္ေျခနဲ႕ ရြာ ဆိုတာ ရွိေနေပမဲ႕ ေနာက္တစ္ေန႕မွာ ကုမၸဏီၾကီး တစ္ခုခုက လုပ္ကြက္ဆြဲလိုက္လို႕ တူးေဖာ္ခြင္႕ရသြားျပီဆိုရင္ အိမ္ေျခေတြ ေျမယာေတြ ဖယ္ေပးလိုက္ရျပီး ေန႕ျမင္ညေပ်ာက္ အခ်ိန္မေရြးျဖစ္သြားတတ္တဲ႕ အေနအထားမ်ိဳးလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ေနာက္အခ်ိန္ရရင္ ေက်ာက္စိမ္းလုပ္ကြက္မ်ားနဲ႕ ေက်ာက္စိမ္း အေၾကာင္းကို ဗဟုသုတ အေနနဲ႕ တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းေတာ႕ သိသေလာက္ ေရးျပပါဦးမယ္ရွင္..



စာဖတ္သူအားလံုး စိတ္ခ်မ္းသာ ကိုယ္က်န္းမာရွိၾကပါေစရွင္...



ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

မဂၤလာႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕


အားလံုးဘဲ ႏွစ္သစ္မွာ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစရွင္…





မဂၤလာရွိတဲ႕ ဒီေန႕ ႏွစ္သစ္ကူးရက္ကေလးမွာ ကၽြန္မက ေမြးဖြားရာဇာတိေဒသမွာ မိဘေဆြမ်ိဳးေတြနဲ႕ ေတြ႔ဆံုေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္.. စာလာဖတ္သူမ်ားကိုေတာ႕ ဒီပိုစ္႕ေလး ေရးခဲ႕ျပီး ဒီေန႕မွာ ဖတ္လို႕ရေအာင္ Schedule နဲ႕ တင္ေပးခဲ႕တာျဖစ္ပါတယ္.. ဒီေန႕ေလးမွာ ကၽြန္မတို႕ ေဒသ၊ ကၽြန္မတို႕မိသားစုေတြမွာ လုပ္ေလ႕လုပ္ထရွိတဲ႕ လူၾကီးမိဘမ်ားကို ဂါ၀ရျပဳတဲ႕ အေလ႕အထေလး တစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..

ကၽြန္မတို႕ မိသားစုဟာ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္တဲ႕အတြက္ ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕ေရာက္တိုင္း မိဘဆရာသမားနဲ႕ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ားကို ကန္ေတာ႕ေလ႕ရွိပါတယ္. ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕မွာ ကၽြန္မတို႕ မိသားစု၀င္ေတြၾကားမွာ ျပဳလုပ္ေလ႕ရွိတာက မိဘ၂ပါးကို ေရကန္ေတာ႕ျခင္းျဖစ္ပါတယ္.. ဒီေရကန္ေတာ႕ျခင္း အေလ႕အထကို ကၽြန္မတို႕ငယ္စဥ္က ေမေမက ဦးေဆာင္လမ္းျပကာ အဖိုးအဖြား အေဖအေမတို႕ကို ႏွစ္စဥ္ ကန္ေတာ႕တတ္ေအာင္ သင္ၾကားေပးခဲ႕တာ ျဖစ္ပါတယ္.. ယခုခ်ိန္ထိလည္း ကၽြန္မတို႕မိသားစုနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ေဒသက အျခားေသာ အိမ္ေထာင္စုမ်ားၾကားမွာ ဒီအေလ႕အထေလး ရွိေနဆဲျဖစ္ပါတယ္..

ေရကန္ေတာ႕ဖို႕အတြက္ ပထမဆံုးက ေရဖလား သန္႕သန္႕ေလးတစ္ခုကို ေရ သင္႕တင္႕ရံုထည္႕ပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ နံသာျဖဴတံုးတစ္ခုကို ယူပါတယ္.. အိမ္မွာေတာ႕ နံ႕သာျဖဴက အခ်ိန္မေရြးရွိပါတယ္.. သနပ္ခါးေသြးေလ႕ရွိတဲ႕ ေက်ာက္ျပင္ကို စင္ေအာင္ ေဆးေၾကာပါတယ္.. စင္ေအာင္ေဆးေၾကာထားတဲ႕ ေက်ာက္ျပင္ေပၚမွာ နံ႕သာျဖဴကို အႏွစ္ကေလးေတြ ရလာေအာင္ ေသြးယူပါတယ္.. ရလာတဲ႕ အႏွစ္ကေလးေတြကို လက္ကေလးနဲ႕ သပ္သိမ္းျပီး ေရဖလားေလးထဲကို ထည္႕ပါတယ္.. ဒီလိုနဲ႕ ဖလားေလးထဲမွာ နံ႕သာတံုးကို ေသြးထားတဲ႕အႏွစ္ကေလးေတြ မ်ားလာျပီဆိုရင္ နံ႕သာနံ႔ သင္းသင္းေလး ေမႊးေနတဲ႕ နံ႕သာရည္ကိုရပါျပီ.. အဲဒီေရထဲကို ေရေမႊးအနည္းငယ္ ထပ္ေရာပါတယ္..

ျပီးသြားျပီဆိုရင္ ေရကန္ေတာ႕ခံမဲ႕ မိဘ သို႕မဟုတ္ လူၾကီးကို အိမ္ရဲ႕ ဦးခန္းမွာ ထိုင္ခိုင္းျပီး ေအာက္မွာ ဇလံုတစ္ခုခ်ကာ ကန္ေတာ႕ခံတဲ႕သူရဲ႕ လက္ကို ခုနက ေသြးထားတဲ႕ နံ႕သာေရနဲ႕ ေလာင္းခ်ပါတယ္.. ျပီးရင္ အ၀တ္သန္႕သန္႕တစ္ခုနဲ႕ လက္ကို သုတ္ေပးရပါတယ္.. ထို႕ေနာက္ေတာ႕ မိသားစု၀င္ေတြအားလံုးက ရိုေသစြာ ထိုင္ကန္ေတာ႕ၾကပါတယ္.. အဲဒါကို ေရကန္ေတာ႕တယ္ လို႕ ေခၚပါတယ္… ဒီေရကန္ေတာ႕တာကို ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္ေန႕တိုင္း ကၽြန္မတို႕ေဒသမွာ ကိုယ္႕မိဘ လူၾကီးသူမမ်ားကို ကန္ေတာ႕ၾကပါတယ္..

ဒီေန႕ႏွစ္ဆန္းတစ္ရက္မွာ ကၽြန္မဟာ ေမြးရပ္ဇာတိေျမကို ျပန္ေရာက္ေနျပီျဖစ္တဲ႕အတြက္ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မရဲ႕ မိဘ၂ပါးတို႕ကို ေရကန္ေတာ႕ေနျပီ ျဖစ္ပါတယ္.. ႏွစ္သက္စရာ ဓေလ႕တစ္ခုမို႕ ဘိုးဘြားလက္ထက္မွသည္ ကၽြန္မတို႕ေခတ္ ေရာက္ခ်ိန္ထိ ဆက္လက္က်င္႕သံုးေနတဲ႕ အေလ႕အထေလးျဖစ္ပါတယ္.. ဒီအေလ႕အထေလးအေၾကာင္း စာဖတ္သူမ်ားကို ဒီေန႕ႏွစ္ဆန္း တစ္ရက္မွာ ျပန္လည္ေ၀ငွ လိုက္ရပါတယ္ရွင္.. သြားခါနီးမွ ကမန္းကတန္း  ေရးသြားတာ ျဖစ္လို႕ အမွားအယြင္းနဲ႕ မျပည္႕မစံုျဖစ္ခဲ႕ရင္ ခြင္႕လႊတ္ၾကဖို႕ ေတာင္းပန္လိုက္ပါတယ္..

အားလံုးဘဲ ႏွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ႕ၾကပါေစ၊ လိုရာဆႏၵအားလံုး ျပည္႕၀ၾကပါေစလို႕ ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ရွင္…
----------------------------------------------------------------------------------------------//

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

ေပါ႕ေပါ႕ပါးပါး ျပံဳးစရာ (၆)




မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေစတဲ႕ ေက်ာင္း

အသက္အရြယ္ၾကီးၾကီး စံုတြဲတစ္တြဲဟာ မွတ္ဥာဏ္စြမ္းအားေတြ က်ဆင္းကုန္တာနဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေအာင္ ေလ႕က်င္႕ေပးတဲ႕ သင္တန္းေက်ာင္းတစ္ခုကို သြားေရာက္ျပီး သင္တန္းတက္ၾကပါတယ္..

သင္တန္းတက္လို႕ ရက္အနည္းငယ္ၾကာတဲ႕အခါမွာ အဖိုးအိုဟာ အိမ္အျပင္ကိုထြက္ျပီး အိမ္နီးခ်င္းတစ္ဦးနဲ႕ စကားစျမည္ေျပာဆိုေနပါတယ္..

 “ခင္ဗ်ားတို႕ သင္တန္းဆရာရဲ႕ နံမည္က ဘယ္သူလဲဗ် ” အိမ္နီးခ်င္းက ေမးပါတယ္..

“အင္း ေနဦး က်ဳပ္စဥ္းစားပါရေစဦး.. ခင္ဗ်ားသိလား ပန္းတစ္မ်ိဳးဗ်ာ.. အနံ႔ေလးက ေမႊးတယ္.. ေတာ္ေတာ္လဲလွတယ္. ဒါေပမဲ႕ သူ႕ရိုးတံမွာ ဆူးေတြနဲ႕ေလဗ်ာ…”

 အိမ္နီးခ်င္းက “ႏွင္းဆီပန္း ေလဗ်ာ ” လို႕ျပန္ေျဖတယ္..

“အား ဟုတ္တယ္ ႏွင္းဆီ..”  လို႕ ေရရြတ္ျပီး အိမ္ထဲကိုလွည္႕ကာ “ ေဟ႕ မႏွင္းဆီ .. ငါတို႕ သင္တန္းေက်ာင္းက ဆရာရဲ႕ နံမည္က ဘယ္သူလဲကြ ” လို႕ အိမ္ထဲက မိန္းမျဖစ္သူကို လွမ္းေမးလိုက္ပါေတာ႕တယ္…

( ေတာ္ေတာ္ ဆိုးပါလား.. မိန္းမနံမည္ေတာင္ ဒီေလာက္ ဆက္စပ္ စဥ္းစားယူေနရတယ္.. ) :)  :)

-----------------------------------------------------------------------------------------------------
ေတာ္လိုက္တဲ႕ အမူးသမား

အရက္သမားတစ္ေယာက္ဟာ ငိုယုိျပီး အရက္ဘားတစ္ခုထဲကို ၀င္လာပါတယ္.. လူတစ္ေယာက္က သူ႕ကို “ဘာျဖစ္လာတာလဲ ”လို႕ လွမ္းေမးလိုက္ေတာ႕ “ကၽြန္ေတာ္ ဆိုးဆုိး၀ါး၀ါးကိစၥတစ္ခုကို လုပ္ခဲ႕မိျပီဗ်ာ.. လြန္ခဲ႕တဲ႕ တစ္နာရီေလာက္က ကၽြန္ေတာ႕မိန္းမကို ေတာင္ပိုင္းကလာတဲ႕ အရက္တစ္ပုလင္းနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ ေရာင္းပစ္လိုက္မိတယ္” လို႕ ငိုရိႈက္ရင္း ေျဖပါတယ္..

“ဟာ ဆိုးလိုက္တာ.. ဒါဆို အခု ခင္ဗ်ား ေနာင္တရေနျပီေပါ႕.. ခင္ဗ်ားမိန္းမကို ျပန္လုိခ်င္ေနျပီမဟုတ္လား ”ထိုလူက အရက္သမားကို ျပန္ေျပာပါတယ္..

“ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ”..  အရက္သမားကလည္း ငိုရင္းက ျပန္ေျဖပါတယ္..

“ခုေတာ႕ ခင္ဗ်ား သူ႕ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ အခုခ်ိန္က်မွာ သေဘာေပါက္ျပီမဟုတ္လား..  ခင္ဗ်ားသူ႕ကို ခုထိ ခ်စ္ေနေသးတယ္မဟုတ္လား ”

“မဟုတ္တာဗ်ာ.. ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကိုျပန္လိုခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္အခု အရက္သိပ္ေသာက္ခ်င္ေနျပီဗ်..”

(ဒီလိုလူေတာ႕ ေ၀းေ၀းက ေရွာင္မည္)  :)  :)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ကုလားအုတ္ အေကာင္တစ္ရာ

အေမရိက ကေန အစၥေရးကုိ အလည္ေရာက္ေနတဲ႕ ေမာရစ္စ္ နဲ႕ သူ႕ဇနီးဟာ လက္ေဆာင္ပစၥည္း အေရာင္းဆိုင္ ေရွ႕မွာ ထိုင္ရင္း အတူလာတဲ႕ အျခားခရီးသည္ေတြ ေရာက္အလာကို ေစာင္႕ဆိုင္းေနပါတယ္..  ဒီအခ်ိန္မွာ အာရပ္ အေရာင္းသမားတစ္ဦးဟာ ေရာင္းခ်စရာ ပစၥည္းတစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလကို သယ္ပိုးျပီး သူတို႕၂ေယာက္ဆီ ေရာက္လာကာ သူ႕ထံက ပစၥည္းေတြကို ၀ယ္ယူဖို႕ ေျပာဆိုေရာင္းခ်ပါတယ္.. သို႕ေသာ္လည္း ပစၥည္းတစ္ခုတစ္ေလကိုမွ ေမာရစ္စ္တို႕က မ၀ယ္ယူပါဘူးတဲ႕.. ဒီေတာ႕ အာရပ္က ေမာရစ္စ္ကို “ ဘယ္က လာသလဲ ”လို႕ ေမးပါတယ္..

အေမရိက လို႕ ေမာရစ္က ျပန္ေျဖေတာ႕ ဆံပင္အနက္ေရာင္၊ သံလြင္သီးေရာင္ အသားအေရရွိတဲ႕ ေမာရစ္စ္ရဲ႕ ဇနီးကိုၾကည္႕ျပီး  “သူကေတာ႕ အေမရိက ကမဟုတ္ဘူးထင္တယ္” .. လို႕ ေမးျပန္ပါတယ္..

 သူ႕ဇနီးျဖစ္သူက “ဟုတ္ကဲ႕ ကၽြန္မ အေမရိက က မဟုတ္ပါဘူး” လို႕ ေျဖပါတယ္..

 “ဒါက ခင္ဗ်ားေယာက်္ားလား” လို႕ ေမာရစ္ဘက္ကို လက္ညိဳးညႊန္လိုက္ကာ ေမးျပန္ပါတယ္..

 ဒီေတာ႕ အမ်ိဳးသမီးက “ဟုတ္တယ္ ကၽြန္မေယာက်္ားပါ”လို႕ ေျဖပါတယ္..

အာရပ္က ေမာရစ္စ္ဘက္ လွည္႕လိုက္ျပီး “ခင္ဗ်ား သူ႕ကိုေရာင္းမယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕အတြက္ ကုလားအုတ္အေကာင္တစ္ရာ ေပးေခ်ပါ႕မယ္.. ” လို႕ေျပာလိုက္ပါတယ္. ဒီေတာ႕ ေမာရစ္ဟာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ စဥ္းစားေနျပီးမွ “ သူက ေရာင္းဖို႕မဟုတ္ပါဘူး ” လို႕ ျပန္ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ေမာရစ္စ္စကားၾကားေတာ႕ အာရပ္လည္း လွည္႕ထြက္သြားပါတယ္.. ဒီမွာတင္  ေမာရစ္စ္ရဲ႕ မိန္းမက ေဒါသျဖစ္ျဖစ္နဲ႕ “ရွင္ ဒီအေျဖေပးဖို႕ ဘာေၾကာင္႕ ဒီေလာက္စဥ္းစားေနတာလဲ” လို႕ေမးလိုက္ပါတယ္..

ဒီေတာ႕ ေမာရစ္စ္က “အား ငါက ဒီကုလားအုတ္ အေကာင္တစ္ရာကို သယ္ျပီး ဘယ္လိုအိမ္ျပန္မလဲလို႕ စဥ္းစားေနလို႕ပါ ” တဲ႕။

(ဆိုးပါ႕)

--------------------------------------------------------------------------------------------------------- 
မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္

မဂၤလာႏွစ္ပတ္လည္ အႏွစ္၃၀ျပည္႕ နီးကပ္လာခ်ိန္မွာ ႏွစ္၃၀ျပည္႕ အထိမ္းအမွတ္အတြက္ ဘာလက္ေဆာင္ လိုခ်င္သလဲလို႕ ေယာက်္ားျဖစ္သူက သူ႕မိန္းမကို ေမးပါတယ္..

ေယာက်္ား။                  ။  မိန္းမေရ.. အကၤ်ီေကာင္းေကာင္း လွလွေလးေတြ လိုခ်င္သလား

မိန္းမ       ။                  ။ ေတာ္ပါျပီ.. မလိုခ်င္ပါဘူး

ေယာက်္ား။                  ။ ဒါဆို ကားအသစ္တစ္စီး ယူမလား

မိန္းမ      ။                  ။ ဟင္႕အင္း.. မယူေတာ႕ပါဘူး

ေယာက်္ား။                  ။ ဒါဆို အိမ္အသစ္လွလွေလး တစ္လံုးလား

မိန္းမ       ။                 ။ ဟင္႕အင္း

ေယာက်္ား။                 ။ ဒါဆို မင္းဘဲေျပာ… ႏွစ္ပတ္လည္ လက္ေဆာင္ ဘာယူမလဲဆိုတာ

မိန္းမ ။                         ။ ကၽြန္မ ရွင္နဲ႕ ကြာရွင္းခ်င္တယ္….

ေယာက်္ား။                   ။ အိုး.. ေဆာရီး အခ်စ္ေရ.. ကိုယ္ ဒီေလာက္ေငြကုန္ေၾကးက်မ်ားမဲ႕ ကိစၥအတြက္ အစီအစဥ္ မလုပ္ရေသးဘူး။

(ဟုတ္တာေပါ႕.. ကြာရွင္းရင္ မိန္းမျဖစ္သူကို ေယာက်္ားက ပိုင္ဆိုင္သမွ်ရဲ႕ တစ္၀က္ကို ခြဲေပးရမွကိုး)  :)  :)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

အားလံုးဘဲ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကပါေစရွင္..
ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

ကၽြန္မရဲ႕ အျမင္ေလးတစ္ခု...




ကၽြန္မအလည္ေရာက္ေနတဲ႕ ျမိဳ႕ကေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ ျမင္ေတြ႔ခဲ႕ရတာေလးကို ဒီေနရာေလး ကေန စာဖတ္သူမ်ားကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္..



အဲဒီျမိဳ႕ကေလးဟာ သာယာလွပျပီး ခ်စ္စရာေကာင္းပါတယ္.. ရာသီဥတုကလဲ မပူတဲ႕ ခပ္ေအးေအး ေတာင္ေပၚ ေဒသ ရာသီဥတုေလးပါ။ ျမိဳ႕ကို ေတာင္စဥ္ေတာင္တန္းေတြက ၀ိုင္းပတ္ ကာရံထားတာမို႕ ဘယ္ေနရာကို ၾကည္႕ၾကည္႕ ျမင္႕ျမင္႕မားမား ေတာင္တန္းေတြကို ျပာျပာလြင္လြင္ေလး လွမ္းျမင္ေနရတတ္ပါတယ္.. ျမဴေျခဆိုင္းတဲ႕အခါမ်ိဳး ဆိုရင္ေတာ႕ ေတာင္တန္းေတြကို ခပ္မိႈင္းမိႈင္းေလးသာ လွမ္းျမင္ေနရပါတယ္..  ျမိဳ႕ကေလးရဲ႕ ေနာက္ထပ္ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ႕ အခ်က္က ဘယ္ေနရာကို ၾကည္႕လိုက္ ၾကည္႕လိုက္ သစ္ပင္ေတြရွိေနတဲ႕ အခ်က္ကေလးပါဘဲ.. လမ္းတိုင္းမွာဆိုရင္ လမ္းေဘး၀ဲယာ ေဘး၂ဘက္ လံုးမွာ သစ္ပင္ေတြ တန္းစီ စိုက္ထားပါတယ္.. သစ္ပင္မရွိတဲ႕ လမ္းရယ္လို႕ မေတြ႔မိသေလာက္ပါဘဲ… တစ္ခ်ိဳ႕လမ္းေတြမ်ားဆို ေမႊးေမႊးပ်ံ႕ပ်ံ႕ ပန္းေတြပြင္႕တဲ႕ အပင္ေတြ တစ္လမ္းလံုး တစ္ပံုစံတည္း ဒီအပင္မ်ိဳးခ်ည္း စိုက္ထားေတာ႕ အဲဒီလမ္းထဲ ၀င္လိုက္တာနဲ႕ သင္းသင္းေလး ေမႊးေနတဲ႕ ပန္းနံ႕ေလးကို စိတ္ခ်မ္းေျမ႕စရာ ခံစားမိေတာ႕တာပါဘဲ..














 

 လမ္းေဘး၀ဲယာက အရိပ္ရ အပင္မ်ား



တစ္ခ်ိဳ႕လမ္းက်ေတာ႕လည္း အရြက္စိမ္းစိမ္းဖားဖားနဲ႕ ဘာပင္ရယ္လို႕ နံမည္မသိတတ္တဲ႕ အပင္လွလွေတြ စိုက္ထားေတာ႕ တစ္လမ္းလံုးဟာ သစ္ပင္ရိပ္နဲ႕ ေအးစိမ္႕ ေနတတ္ပါတယ္..  အခ်ိဳ႕လမ္းမၾကီးေတြမွာေတာ႕ လမ္းအလယ္ကၽြန္းဆိုတာ ရွိပါတယ္.. အဲဒီလမ္းလယ္ကၽြန္းဟာ ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းနဲ႕ က်ယ္က်ယ္ျပန္႕ျပန္႕ ရွိျပီးေတာ႕ သစ္ပင္ၾကီးေတြ ခပ္က်ဲက်ဲ ရွိေနတတ္ပါတယ္… ျမက္ခင္းေလးေတြက တယုတယ စိုက္ပ်ိဳးထားတာျဖစ္လို႕ အိအိမြမြေလးနဲ႕ လွဲအိပ္ခ်င္စရာ ေကာင္းေအာင္ စိမ္းလန္းစိုျမလို႕ ေထြးအိေနတတ္ပါတယ္.. သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္က အဲဒီျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွာ လွဲအိပ္သူကအိပ္၊ စာဖတ္သူကဖတ္၊ အခ်ိဳ႕လဲ အုပ္စုလိုက္ ေဆာ႕ကစားလို႕ ေနတတ္ၾကပါတယ္..






ခုတစ္ေလာ အဲဒီျမိဳ႕ကေလးမွာ စီမံခ်က္ေလးတစ္ခုအေနနဲ႕ သစ္ပင္ေတြ ထပ္ထပ္ျပီး စိုက္ေနတာကို ေတြ႔ရပါတယ္.. သစ္ပင္ခပ္က်ဲက်ဲေလး ရွိေနရာကေန ခပ္စိပ္စိပ္ျဖစ္ေအာင္ ထပ္ျပီး စိုက္ေနပါတယ္.. ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းေတြ ေနရာမွာေတာ႕ ပန္းေလးေတြပြင္႕မဲ႕ အပင္မ်ိဳးကို ေျပာင္းစိုက္ေနပါတယ္.. ဒီေနရာမွာ ကၽြန္မျမင္ေတြ႔ခဲ႕ရတဲ႕ သစ္ပင္စိုက္တဲ႕ နည္းကေလးကို သေဘာက်မိတာေၾကာင္႕ ျပန္လည္ေ၀မွ်မိပါတယ္..  သစ္ပင္ေတြကုိ အပင္ေပါက္ကိုစိုက္တာ၊ အခက္ကေန စိုက္တာမ်ိဳး မဟုတ္ပဲ ေရြ႔ေျပာင္းစိုက္တဲ႕ နည္းနဲ႕ စိုက္ပ်ိဳးတာ ျဖစ္ပါတယ္.. သစ္ပင္အၾကီးေတြကို သစ္ေတာေတြထဲကေန အပင္ရဲ႕ ပင္မအျမစ္ၾကီး ပါလာေအာင္ ေျမၾကီးနဲ႕တကြ တူးယူလာပါတယ္.. ပင္စည္ၾကီးနဲ႕ အကိုင္းခက္ၾကီး အခ်ိဳ႕ကိုသာ ခ်န္ထားျပီး က်န္တဲ႔ အကိုင္းအခက္ေတြ အရြက္ေတြ အားလံုးကို ေျဖာက္ေတာက္ ပစ္ပါတယ္..








အျမစ္ပါေအာင္ တူးယူလာေသာ အပင္ၾကီးမ်ား











စိုက္မဲ႕ေနရာအထိ သယ္ယူလာျပီး အဆင္သင္႕ ခ်ထားပါတယ္. ျပီးရင္ ေျမၾကီးကို ခပ္နက္နက္ကေလး တူးပါတယ္.. စိုက္မဲ႕သစ္ပင္ၾကီးကို ကရိန္းေတြနဲ႕ မျပီး ေျမတြင္းၾကီးထဲကို ခ်ပါတယ္.. လူအင္အားလဲ အမ်ားၾကီး မလိုပါဘူး.. ဒီနည္းနဲ႕ သစ္ပင္ေတြဟာ အခ်ိန္ကိုေစာင္႕စရာမလိုဘဲ ေန႕ခ်င္းညခ်င္း ျမိဳ႕ကေလးကို စိုေျပေအာင္ လုပ္ေပးပါေတာ႕တယ္..






ကရိန္းနဲ႕ ခ်ိတ္ျပီး သစ္ပင္ကို ေနရာခ်ေနစဥ္










ေန႕ခ်င္းညခ်င္း ေတာအုပ္ကေလး တစ္ခုအသြင္ ျမင္ရတဲ႕ ျမိဳ႕လယ္ေခါင္ျမင္ကြင္း



အခု စိုက္ပ်ိဳးတဲ႕ သစ္ပင္ေတြဟာ ေနာက္ႏွစ္ဆိုရင္ဘဲ စိမ္းလန္းစိုေျပစြာ တင္႕တယ္လွပ ေနေလာက္ျပီ ျဖစ္ပါတယ္.. မႏွစ္က စိုက္ပ်ိဳးထားခဲ႕တဲ႕ သစ္ပင္ေတြဟာလည္း ဒီႏွစ္မွာေတာ႕ အားလံုး ရြက္စိမ္းေလးေတြ ေ၀ေ၀ျဖာျပီး တကယ္႕ႏွစ္ရွည္စြာ စိုက္ပ်ိဳးထားသကဲ႕သို႕ ျမိဳ႕ကေလးကို အလွဆင္ေနျပီျဖစ္ပါတယ္..






ဒီလို အပင္ေတြ အားတက္သေရာ စိုက္ေနတာျမင္ရေတာ႕ ကၽြန္မရဲ႕စိတ္ထဲမွာ နာဂစ္တုန္းက လဲျပိဳက်သြားခဲ႕တဲ႕ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးရဲ႕ ေနရာ အႏွံ႔အျပားက သစ္ပင္ၾကီးမ်ားကို ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္လာမိပါတယ္.. လဲျပိဳသြားတဲ႕ သစ္ပင္ၾကီးေတြေနရာမွာ ခုလို အျမန္ဆံုးနည္းနဲ႕ ျပန္လည္စိမ္းလန္း စိုေျပလာေစဖို႕ အနီးနားက သစ္ေတာတစ္ခ်ိဳ႕ဆီကေန သစ္ပင္ေတြကို ဒီနည္းနဲ႕မ်ား ေရြ႔ေျပာင္းစိုက္ပ်ိဳးမယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးဟာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေစာင္႕စရာမလိုေတာ႕ဘဲ တစ္ႏွစ္ ၂ႏွစ္ အတြင္းမွာတင္ သစ္ပင္ၾကီးမ်ားနဲ႕ ျပန္လည္ စိုေျပလာႏိုင္လိမ္႕မယ္လို႕ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ထင္ျမင္မိတာေလးကို ဒီေနရာကေန ရိုးသားစြာ ေရးျပျခင္းသာျဖစ္ပါတယ္..





ဒီပိုစ္႕ေလးကို ကၽြန္မရဲ႕ အျမင္ဆိုတဲ႕ေခါင္းစဥ္ေလး ေပးလိုက္ျပီး ကၽြန္မ ျမင္တာေလးေတြကို ခ်ေရးပါတယ္..  ေရးေပးပါလို႕ တဂ္ထားတဲ႕  ကိုေဇာ္ လည္း ေက်နပ္လိမ္႕မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္..





ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)