မသင္ဘဲရတဲ႔ သင္ခန္းစာ




“ဆရာမ ဘယ္တုန္းက ေရာက္လဲ..  အလည္လာတာလား.. ” 

ထြက္လာတဲ႕ ႏႈတ္ဆက္သံေၾကာင္႔ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရွ႕မွာ ရပ္ျပီး ေငးေနေသာ ကၽြန္မမွာ လွည္႔ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ ေဘးနားမွာ လာရပ္ေသာ အသက္ ၁၉ႏွစ္ေလာက္အရြယ္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္ရသည္။

“ကၽြန္ေတာ္႕ကို မွတ္မိလားမသိဘူး.”

သူ႕မ်က္ႏွာကိုၾကည္႕ျပီး ျမင္ဖူးသလိုလို.. သိပ္ေတာ႕မမွတ္မိ..  ကၽြန္မ ဇေ၀ဇ၀ါျဖစ္သြားရသည္… ႏွဖူးေၾကာကို ရႈံ႕လိုက္ရင္း စဥ္းစားမိေတာ႕လည္း ခပ္ေရးေရး.. သိသလိုလို ..  မေသခ်ာျပန္..

“ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ေအာင္ေလ ဆရာမ.. ငယ္ငယ္တုန္းက ဆရာမတပည္႔ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္ ”

အိုး.. ဟုတ္ပါရဲ႕.. ကၽြန္မ မွတ္မိျပီ..  ကၽြန္မ အသက္ ၁၇ ၁၈ေလာက္က ၁၀တန္းေအာင္ခါစ တကၠသိုလ္မတက္ခင္ အခ်ိန္အားေတြမွာ ကၽြန္မရဲ႔ ဇာတိရြာကေလးတြင္ လုပ္အားေပး ေက်ာင္းဆရာမ လုပ္ခဲ႔စဥ္က သူငယ္တန္းကို သင္ခဲ႔ဖူးသည္.. သူကေလးက ကၽြန္မအတန္းထဲက ကေလးေလးတစ္ေယာက္... ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ငယ္စဥ္ကလို ၀၀ လံုးလံုးကေလး မဟုတ္ေတာ႔ သင္႔တင္႔ၾကည္႔ေကာင္းေသာ ရုပ္ရည္ကေလးႏွင္႕ အရြယ္ေရာက္ေနေသာ သူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ . သူသာ မႏႈတ္ဆက္ခဲ႕ရင္ ကၽြန္မအေနနဲ႕ မွတ္မိစရာမရွိ..   အင္းေလ ျဖစ္စရာပါဘဲ.. ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိကေလးကို ခြဲခြာျပီး တစ္ရပ္တစ္နယ္မွာ ေရာက္ေနခဲ႔တာဘဲ ၁၀စုႏွစ္ တစ္ခုစာ ရွိခဲ႔ျပီ မဟုတ္ပါလား..  အိမ္ကိုပင္ ႏွစ္စဥ္မွန္မွန္ မျပန္ျဖစ္ႏိုင္ေအာင္ အလုပ္သံသရာထဲ လည္ပတ္စီးေမွ်ာလို႔ ေနခဲ႔သည္။ ဆိုင္ေရွ႔တြင္ခ်ထားေသာ ခံုတန္းေလးေပၚ ထိုင္ရင္း ကၽြန္မရဲ႔ တပည္႔ကေလး ျဖစ္ခဲ႔ဖူးေသာ ေအာင္ေအာင္ႏွင္႔ ကၽြန္မ စကားေျပာျဖစ္ၾကသည္..

“ေအာင္ေအာင္က တကယ္႔လူၾကီး ျဖစ္ေနျပီေလ.. ဒါေၾကာင္႕ဆရာမ မမွတ္မိေတာ႔တာေပါ႔ ေနေကာင္းတယ္မဟုတ္လား ကေလး.. တကၠသိုလ္တက္ေနျပီလား…”  ကၽြန္မ ေအာင္ေအာင္ကို ျပန္ေမးလိုက္ေတာ႔

“ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာမ ကၽြန္ေတာ္ ကြန္ပ်ဴတာတကၠသိုလ္မွာ ေနာက္ဆံုးႏွစ္ေရာက္ေနပါျပီ.. ”

“ဟုတ္လား.. ၾကားရတာ ၀မ္းသာလုိက္တာ.. မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြေရာ ”

ေအာင္ေအာင္က သူနဲ႕ ငယ္စဥ္က တြဲခဲ႕ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအေၾကာင္း ကၽြန္မကို ျပန္ေျပာျပသည္.. ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႕ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ.. ထိုစဥ္က အတန္းထဲက ကေလးတစ္ခ်ိဳ႔ နံမည္ေတြကိုေတာ႔ ခုခ်ိန္ထိ မွတ္မိေနေသးသည္.. အခ်ိဳ႔က်ေတာ႔ ကၽြန္မ မမွတ္မိေတာ႔..  ကၽြန္မ စာသင္ေပးခဲ႔ဖူးေသာ ကေလးေတြပင္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား ျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ... ၾကားရတာ ၀မ္းသာစရာ... ပီတိျဖစ္စရာပါ.. ကိုယ္စိုက္ပ်ိဳးခဲ႔ေသာ၊ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ လုပ္ခဲ႔ဖူးေသာ ပန္းကေလးမ်ား ဖူးပြင္႔လာလွ်င္ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ရေသာ ဥယ်ာဥ္မွဴးတစ္ေယာက္၏ ပီတိမ်ိဳးဘဲ ျဖစ္ပါလိမ္႔မည္။

စကားမ်ားစြာ ေျပာဆိုျပီးလို႕ သြားေတာ႔မည္ဟု ေလးေလးစားစား ေျပာဆိုကာ ႏႈတ္ဆက္ထြက္ခြာသြားေသာ ေအာင္ေအာင္ကို ၾကည္႔ရင္း ကၽြန္မ စိတ္ေတြက ထိုစဥ္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ႏွင္႕  ေက်ာင္းဆရာမေလးတစ္ေယာက္ လုပ္ခဲ႕စဥ္က အျဖစ္အပ်က္မ်ား၊ အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို ျပန္ျပီး သတိရသြားမိသည္..  ေအာင္ေအာင္ကိုေတာ႔ လူကိုသာ မမွတ္မိ ရွိရမည္.. သူႏွင္႔ သက္ဆိုင္ေသာ အျဖစ္အပ်က္ေလးကိုေတာ႔ သင္ခန္းစာေလးတစ္ခုအျဖစ္ ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသေရာက္ေရာက္ ကၽြန္မ သတိတရႏွင္႔ အမွတ္ရေနခဲ႕ပါသည္..

အဲဒီခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္မ စာသင္ရေသာ သူငယ္တန္း(A) သည္ ေက်ာင္းသား ၆၀ေက်ာ္ ရွိေသာ အတန္းတစ္ခု ျဖစ္သည္.. အဲဒီေန႔က သူငယ္တန္း ျမန္မာစာ သင္ခန္းစာရဲ႕ ေနာက္ဆံုးအခန္းမ်ားကို သင္ၾကားေနေသာ စာေမးပြဲၾကီး သိပ္မလိုေတာ႕ေသာ တစ္ေန႕လဲျဖစ္သည္.. စာေမးပြဲ နီးေနျပီျဖစ္၍ ကၽြန္မက လက္ရွိ သင္ခန္းစာမ်ားကို အျမန္လက္စသပ္ကာ အစကေန ျပန္ျပီး သင္ၾကားလိုေသာ စိတ္ေစတနာေဇာႏွင္႕ ေလာၾကီးေနခဲ႕သည္.. ျပီးေတာ႕လဲ သင္ခန္းစာေတြက အေနာက္နားေရာက္ေလ ကေလးေတြအတြက္ ပိုျပီး ခက္ခဲလာေလ ဆိုတာကိုလည္း သေဘာေပါက္မိသျဖင္႕ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ၾကားဖို႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုလည္း သတိေပးေနရသည္.. ထို႕ေၾကာင္႕ အဲဒီေန႕က သင္ၾကားေနေသာ ျမန္မာစာ ဖတ္စာေလးတစ္ခုကို သင္ပုန္းေပၚ ခ်ေရးျပီး ၾကိမ္လံုးကေလးႏွင္႔ ေထာက္ကာေထာက္ကာ ႏႈတ္တိုက္အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်ေပးေနခဲ႔ရင္းက ႏႈတ္တိုက္ခ်ေပးရေသာ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာေၾကာင္႔ လည္ေခ်ာင္းေတြပင္ေျခာက္ေသြ႔လာျပီး ကၽြန္မအသံေတြ ျပာအက္လာရသည္။

ဒီေန႔ သင္ခန္းစာသည္ ကေလးေတြအတြက္  တကယ္လဲ ခက္ခဲပါသည္..  သူတို႔ေလးေတြကို လိုက္ဆိုခိုင္းတာလည္း အၾကိမ္ေပါင္း မ်ားစြာ ရွိေနခဲ႔ျပီ.. သို႕ေသာ္ ကၽြန္မအေရွ႕က မဆိုျပေတာ႕ဘဲ သူတို႕ခ်ည္း ဆိုခိုင္းလိုက္ရင္ ကေပါက္တိကေပါက္ျခာႏွင္႕ အလြဲလြဲ အေခ်ာ္ေခ်ာ္သာ ျဖစ္ေနၾကတုန္း.. မည္သူကမွ ေကာင္းေကာင္းဆိုႏိုင္ျခင္းမရွိေသး.. ဒီေတာ႕ ၾကိမ္လံုးေလးကို ျပန္ေကာက္ကိုင္ရင္း ေနာက္ထပ္ အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ျပန္လိုက္ဆို ခိုင္းျပန္သည္.. နာရီလက္တံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လည္ပတ္ျပီးခ်ိန္မွာ သူတို႕ခ်ည္း ျပန္ဆိုခိုင္းတိုင္း ေခ်ာေခ်ာရွဴရွဴမျဖစ္.. အထစ္ထစ္ႏွင္႕ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ျဖစ္ေနတုန္းသာ.. စိတ္ကို ဆြဲဆန္႕ကာ ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ေရွ႕က တိုင္ေပးျပန္ရင္း ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာေတာ႕ ဒီေလာက္ေတာင္ ညံ႕ရပါ႕မလား.. ဘာေၾကာင္႕ ခုခ်ိန္ထိ မရၾကေသးတာလဲ.. ဒီပံုနဲ႕ ေရွ႕ဆက္ သင္ခန္းစာ ဘယ္လိုမ်ား ဆက္သင္ရမလဲ စသည္႕အေတြးမ်ားျဖင္႕ ေဒါသလဲ ထြက္လာရသည္..

ေနာက္ထပ္အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရွ႕ကတိုင္ျပီး ကေလးေတြခ်ည္း ျပန္ဆိုခိုင္းျပန္ေတာ႕လဲ အရင္ အၾကိမ္ေတြ တုန္းကအတိုင္းသာ.. ထစ္ထစ္ေငါ႔ေပါ႔ႏွင္႔..  မည္သူမွ စာတစ္ေၾကာင္းကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ မဆိုႏိုင္ၾက.. ဒီေလာက္အခ်ိန္ေပးျပီး ေရွ႕က တိုင္ေပးေနတာေအာင္ ဘာမွ ထူးျခားမလာ.. ကၽြန္မရဲ႕ ေဒါသမ်ားက အဆံုးထိ ျမင္႕တက္သြားခဲ႕ျပီး ၾကိမ္လံုးေလးကို ကိုင္ကာ သင္ပုန္းေရွ႕ရပ္ေနေသာကၽြန္မ.. လက္ထဲက ၾကိမ္လုံးကို အားကုန္ လႊင္႕ပစ္လိုက္ကာ အတန္းထဲမွ ထြက္သြားေတာ႕မိသည္။ အတန္းအျပင္ဘက္ အခန္းႏွင္႔ ခပ္ေ၀းေ၀းက ၀ရံတာေလးမွာရပ္ရင္း စိတ္ထဲတြင္ ဆူေ၀ေနေသာ ေဒါသမ်ား စိတ္မရွည္မႈမ်ားကို  ေတာ္ေတာ္ေလးၾကာေအာင္ ေျဖေဖ်ာက္ေနရသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ အၾကာမွာေတာ႕ ကိုယ္႕စိတ္ကို ျပန္ေျဖသိမ္႕ႏိုင္မႈ ရသြားခဲ႔ျပီး ေဒါသမ်ားေလွ်ာ႔ပါးသြားသည္႔အခါ ကၽြန္မေျခလွမ္းမ်ားက အတန္းထဲသို႔  ျပန္၀င္ေရာက္လာမိေတာ႔သည္..
အတန္းထဲေရာက္လို႔ ကေလးေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ၾကည္႕မိေတာ႔ နားလည္သိတတ္ေသာ ကေလးမ်ားက မ်က္ႏွာငယ္ကေလးႏွင္႕ ကၽြန္မကို ၾကည္႕လို႔ေနခဲ႕သည္။ သူတို႕ေလးေတြကို ၾကည္႕လိုက္ရင္း ကရုဏာစိတ္တို႕ျဖင္႕ ၾကိမ္လံုးေလး ျပန္ေကာက္ကုိင္ကာ သင္ခန္းစာကို ျပန္သင္ၾကားမိျပန္ေတာ႕သည္.. အေစာတုန္းကလို အၾကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေရွ႕မွ တိုင္ျပီးေသာအခါ  ကေလးမ်ားကို ခ်ိဳခ်ိဳသာသာႏွင္႕ စကားေျပာကာ သူတို႕ခ်ည္္းဆိုဖို႕ တိုက္တြန္းလိုက္ေတာ႕ စာဆိုသံထြက္မလာခဲ႕.. ကၽြန္မက ၾကိမ္လံုးေလး ၀င္႕ကာ မ်က္ခံုးေလး ပင္႕လိုက္ရင္း  ဆိုၾကေလ “ဘာလို႕မဆိုၾကတာလဲ” လို႕ ကေလးေတြကို ေမးလိုက္စဥ္တြင္ေတာ႕ ေအာင္ေအာင္ကေလး ကၽြန္မကို ျပန္ေျပာလိုက္တဲ႕စကားေလးက ဘယ္ေတာ႕မွ မေမ႕ခ်င္စရာ    “ သားတို႕ မဆိုခ်င္ဘူးဆရာမ.. သားတို႕ ဆိုတာ မွားရင္ ဆရာမ စိတ္ဆိုးမွာ.. ဆရာမ ေနာက္တစ္ေခါက္ စိတ္ဆိုးမွာ စိုးတယ္..  ဒါေၾကာင္႕ သားတို႕ မဆိုခ်င္ဘူး..” ဟူ၍ ျဖစ္သည္။

ေအာင္ေအာင္ေလးရဲ႕ စကားအဆံုးမွာ ကၽြန္မရဲ႕ လက္ထဲမွာ ကိုင္ထားေသာ ၾကိမ္လံုးက ေအာက္ကို ျပဳတ္က်သြားခဲ႔သည္္.. အိုး ၾကည္႕ပါဦး.. ၅ႏွစ္အရြယ္ ကေလးေတြကေတာင္ ဆရာမကို ခ်စ္ခင္တဲ႕စိတ္နဲ႕ ဆရာမလုပ္သူ စိတ္ဆိုးေဒါသျဖစ္မွာကို စဥ္းစား ေတြးေတာ ေပးတတ္ေသးသည္္.. သူတို႕ထက္ အသက္အရြယ္ ၾကီးေနျပီျဖစ္တဲ႔ ကၽြန္မကေတာ႕ ကေလးေတြေလာက္ေတာင္ စဥ္းစားဆင္ျခင္စိတ္ မရွိပါဘဲလား.. ရွက္ဖို႕ေတာင္ ေကာင္းေသးသည္..  ဒီေန႕သင္ခန္းစာသည္ သူတို႕အတြက္ ခက္ခဲလြန္းေနေသာေၾကာင္႕ ခုခ်ိန္ထိ မဆိုႏိုင္ေသးတာကို ကၽြန္မက နားလည္မႈ မေပးႏိုင္ခဲ႕ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာတစ္ခုတည္း၊ သင္ခန္းစာမ်ား အျမန္ျပီးလိုေသာ စိတ္ႏွင္႕သာ ၾကည္႕ခဲ႕မိသည္ထင္သည္။

ထုိေနာက္ပိုင္း ဆရာမသက္တမ္းကာလ တစ္ေလွ်ာက္လံုး   စိတ္ဆိုးျပီး စာသင္ခန္းထဲက ထြက္သြားသည္႔ အျပဳအမူမ်ိဳး ဘယ္ေသာအခါမွ ကၽြန္မ မလုပ္ျဖစ္ခဲ႕ေတာ႔ပါ.   ကေလးဆိုသည္မွာလည္း အသိဥာဏ္ ၊အမွတ္သညာ ရွိတတ္ေသာ သူမ်ားသာျဖစ္သည္မဟုတ္လား.. ကေလးေတြေလာက္ပင္ မရင္႔က်က္ေသာ၊ စာနာနားလည္စိတ္ နည္းပါးေသာ၊ မိမိကိုယ္ကိုလဲ ေအာင္ေအာင္ရဲ႕ စကားသံေလးေတြ ျပန္ၾကားမိတိုင္း၊  ျပန္ေတြးမိတိုင္း သတိတရႏွင္႕ ရွက္ေနတတ္ခဲ႕ပါသည္.. ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ မွတ္မွတ္ရရ ၅ႏွစ္အရြယ္ သူငယ္တန္း ကေလးတစ္ေယာက္ဆီက မသင္ယူဘဲ ရရွိလိုက္ေသာ သင္ခန္းစာေလးတစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါသည္။


ကၽြန္မရဲ႕ ငယ္စဥ္က ဆရာမဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳေလးတစ္ခုကို ျပန္လည္ေရးဖြဲ႔ျဖစ္ပါသည္။



ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

ဖားကန္႔သို႔ အျပန္ခရီး



မိသားစုကိစၥတစ္ခုေၾကာင္႔ မိုးတြင္းၾကီး အိမ္ကို တစ္ပတ္ေလာက္ ျပန္ျဖစ္သြားပါတယ္.. ကၽြန္မ ေမြးဖြားရာဇာတိ ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ မိုးမ်ားတဲ႔ ေဒသျဖစ္တာေၾကာင္႔ မိုးရြာမိရင္ တစ္ေနကုန္ မတိတ္ႏိုင္ေအာင္ ရြာတတ္ျပီး ခုလိုခ်ိန္မ်ိဳးမွာ ခရီးထြက္ရတာ စိုစိုစြတ္စြတ္နဲ႔မို႔ ပ်င္းစရာ အလြန္ေကာင္းလွပါတယ္.. ျပီးေတာ႔လဲ နံမည္ေက်ာ္ ဖားကန္႔လမ္းေတြက မိုးအခါမွာ ရြ႔ံေတြဗြက္ေတြနဲ႔ စိတ္ညစ္စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ဆိုး၀ါးလွပါတယ္.. ေႏြတုန္းက ဖုန္တစ္ေထာင္းေထာင္း ထခဲ႔တဲ႔ လမ္းေတြဟာ အခု မိုးရာသီလဲေရာက္ေရာ ရြံ႔ဗြက္အိုင္ေတြ အျပည္႔နဲ႔ ခ်ိဳင္႔ေတြ၊ က်င္းေတြ တစ္လမ္းလံုးပါဘဲ.. ဘယ္လိုမွ သက္ေသာင္႔သက္သာ မရွိပါဘူး.. အိမ္ခန ျပန္သြားတဲ႔ တစ္ပတ္လံုးလံုးဟာ မိုး ရက္ဆက္ရြာပါတယ္.. တစ္ရက္မွကို မျပတ္ခဲ႔ပါဘူး…  မိုးရာသီဆိုရင္ ေျမျပိဳ တတ္ျခင္းေၾကာင္႔ အႏၱရာယ္ မ်ားလြန္းတဲ႔အတြက္ ေက်ာက္တူးလုပ္ငန္းမ်ား၊ ေရႊတူးျခင္းမ်ား အားလံုးနီးပါး ရပ္နားထားရပါတယ္.. မိုးအခါမွာေတာ႕ ဖားကန္႔ေဒသမွာ လူဦးေရ ေလွ်ာ႔သြားတတ္ပါတယ္.. အလုပ္ပါးတဲ႕ အတြက္ မိမိေနရပ္ကို ျပန္ၾကသူမ်ားပါတယ္.. စီးပြားေရး အေရာင္းအ၀ယ္ လုပ္ငန္းမ်ားလဲ နည္းပါးသြားပါတယ္..




ေရွ႔က ရြံ႔ဗြက္ ဘယ္ေလာက္နက္.. သိႏိုင္ပါ႔မလား..




ရုန္းလိုက္စမ္းကြယ္.. အဲ ႏြားမွ မဟုတ္တာေနာ္.. ဟိဟိ    မႊားသြားလို႔  း)





ဒီလို လမ္းမ်ိဳးကို ဖားကန္႔ လမ္းလို႔ေခၚပါသည္...





ရြံ႔ေတြ ရြံ႔ေတြ




မိုးကရြာ လမ္းကဆိုး



ရြ႔ံစင္မွာစိုး.......



ေႏြတုန္းက ကၽြန္မစီးေနက် ျမစ္ၾကီးနား - ဖားကန္႔ ဗင္ကားခဟာ ၂၅၀၀၀ ေလာက္သာ ရွိေပမဲ႔ ယခု မိုးရာသီမွာေတာ႔ ၅၀၀၀၀ ထိ ၂ဆ ေစ်းတက္သြားခဲ႔ပါတယ္.. ဖားကန္႔အသြားကိုေတာ႔ ေစ်းဒီလာက္မရွိပါဘူး.. ၃၀၀၀၀ ေလာက္ဘဲ ရွိပါတယ္.. အျပန္က ေစ်းပိုၾကီးပါတယ္.. ၾကည္႔ရတာ မိုးအခါဆို ဖားကန္႔ကေန ျပန္တဲ႔သူေတြ ပိုမ်ားလို႔ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္.. လမ္းခရီးဆိုးတ့ဲအတြက္ ကားစီးရတဲ႔ အခ်ိန္လဲ ပိုျပီး ၾကာပါတယ္. ခါတိုင္း ၆နာရီ ခရီးကို ၈နာရီ ေလာက္ထိ ၾကာျမင္႕တတ္ပါတယ္.. ေႏြအခါတုန္းက တည္ေဆာက္ထားခဲ႕တဲ႕ ေခ်ာင္းကူးတံတား တစ္ခ်ိဳ႔ ေခ်ာင္းေရထဲ ေမွ်ာပါသြားလို႕ စက္ေလွ၃စီးနဲ႔ ျပဳလုပ္ထားတဲ႔ ကူးတို႔ေဖာင္နဲ႔ ကားေတြ ဆိုင္ကယ္ေတြ ကူးခဲ႔ရပါတယ္..







ဥရုေခ်ာင္းလဲ ေရေတြၾကီးလို႔



လမ္းမွာေတာ႔ တံတားမရွိတဲ႔ ျမစ္ျပင္ကို ကားေရာ ဆိုင္ကယ္ေရာ ကူးတို႔ေဖာင္နဲ႔ ေက်ာ္ၾကရတယ္..







ေျဖးေျဖးဆင္းၾကပါ....



ကူးတို႔ေဖာင္ေပၚက ကား



ဒီလိုစက္ေလွ ၃စီးေပၚ တင္ထားတဲ႔ကုတို႔ေဖာင္ပါ..


ယခုဆိုးတယ္ဆိုတဲ႕ ျမစ္ၾကီးနား ဖားကန္႕လမ္းဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၁၀ႏွစ္ေလာက္က လမ္းကိုေတာ႔ လံုးလံုး မမီပါဘူးရွင္.. ယခင္တုန္းခါကေတာ႔ ခါးေလာက္ထိ ႏွစ္တဲ႔ ရြံဗြက္ေတြနဲ႔ ကားသြားလို႔မရဘဲ လူနဲ႔ ႏြားလွည္းတို႔သာ သြားလို႔ရပါတယ္… အဲဒီတုန္းက ဒီလမ္းဒီခရီးကို ၂ရက္၃ရက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး သြားခဲ႔ရတာေပါ႔...  ခုေလာက္ဆိုးတာကေတာ႔ ပ်င္းေတာင္ ပ်င္းေသး...  :)




ရြံ႔အိုင္ကို ကားအျဖတ္မွာ စင္လာတဲ႔ ရြ႔ံေရေတြကို မိမိရရရိုက္လိုက္ေသး

ဒီလို ရြ႔ံေတြစင္တတ္လို႔ တစ္ဖက္က ကားနဲ႕ ကားခ်င္းယွဥ္ျဖတ္ၾကတဲ႔အခါ ကားမွန္ မပိတ္ထားမိရင္ ရြံ႔ေတြဟာ လူနဲ႔ မ်က္ႏွာကိုပါလာစင္ပါတယ္.. အက်ၤီေတြေရာ အကုန္ေပေတာ႔တာပါဘဲ.. ကားမွန္ေတြကလည္း တင္ရခက္ ခ်ရခက္တဲ႔ ေရွးေဟာင္းကားေတြမ်ားေတာ႔ ဒီတိုင္း ထားလိုက္ရတာ မ်ားပါတယ္။ မိုးရြာရင္ေတာင္ မွန္တင္ရ ခ်ရခက္လို႕ အစိုခံရတဲ႕ အေျခအေနေတြေတာင္ ရွိေသးတာကိုး။



နန္႔ယားရြာကေလး


ဒီရြာကေလးကေတာ႔ ေက်ာက္နီ( ပတၱျမား) ထြက္တယ္လို႕ နံမည္ေက်ာ္တဲ႔ နန္႔ယားဆိပ္( နန္႔ယားေက်းရြာ)ဘဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ျမစ္ၾကီးနား - ဖားကန္႔ အသြား ကားနဲ႔ ဆိုင္ကယ္မ်ား ခရီးတစ္ေထာက္ နားၾကတဲ႔ ေနရာလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. စားေသာက္ဆိုင္ အမ်ားအျပားရွိျပီး က်ယ္ျပန္႔တဲ႔ လမ္းမ ရွိတာေၾကာင္႔ သာသာယာယာ ရွိသလို ေက်ာက္နီတူးေဖာ္တဲ႕ ကုမၸဏီေတြလည္း ရွိတာေၾကာင္႔ စည္ကားပါတယ္။









 







မလိုင္အျပည္႔နဲ႔ ႏြားႏို႔



ဒီတစ္ခါေတာ႔  နန္႔ယားရြာမွာ ထမင္းစားခဲ႔ျပီးလို႔ ဗိုက္မဆာေပမဲ႔ အရင္တစ္ေခါက္ ျပန္တုန္းက ထမင္းစားနားတဲ႔ လ၀ါးဆိုတဲ႔ ကခ်င္ရြာကေလးမွာ ရွိတဲ႔ ကခ်င္စားေသာက္ဆိုင္ကေလးမွာ ကားျပင္ဖို႔ ခနနားေတာ႔ ႏြားႏို႔ ေသာက္ျဖစ္ေအာင္ ေသာက္ခဲ႔ပါတယ္....  ဒီရြာက ႏြားႏို႔သိပ္ေကာင္းတယ္လို႔ နံမည္ၾကီးျပီး ကားမိုင္းျမိဳ႔နဲ႕ မနီးမေ၀းမွာ ရွိပါတယ္.. ဒီက ႏြားႏို႔ဟာ ျမိဳ႔ေတြမွာလို အဆီထုတ္ထားတဲ႔ ႏြားႏို႔မဟုတ္ပါဘူး.. အဆီေတြအေပၚမွာ ေ၀႔ေနျပီး မလိုင္ဖတ္ေတြနဲ႔ ပ်စ္ႏွစ္ေနတာမို႔ နံမည္ၾကီးမယ္ဆိုလဲ ၾကီးေလာက္ပါတယ္.. အဆီမထုတ္ထားတာေၾကာင္႕ က်န္းမာေရးအရေတာ႔ မေျပာတတ္ေပမဲ႔ ပင္ကိုယ္သဘာ၀အတိုင္းမို႕ အရသာကေတာ႔ ေကာင္းမွ ေကာင္းပါဘဲ... ျမိဳ႔က ႏြားႏုိ႔အရသာနဲ႔ ဘာဆိုဘာမွမဆိုင္   ဟိဟိ :) တကယ္ေျပာတာပါ.. မယံုဘူးလား...  ေရာက္တဲ႔အခါ သြားေသာက္ၾကည္႔ပါလားေနာ္..





ေရွာက္ပန္းသီးမ်ား






ေအာက္အရပ္မွာ ကၽြဲေကာသီးေခၚေပမဲ႔ ကၽြန္မတို႔ဆီမွာ ေရွာက္ပန္းသီးလို႔ေခၚမွ သိၾကပါတယ္..  .. အဲဒီကခ်င္ရြာကေလးမွာ အပင္ေတြမ်ားၾကီးမို႔  စိတ္ယားစရာေကာင္းေအာင္ သီးေနတာနဲ႔ ဓာတ္ပံုရိုက္ခဲ႔တာပါ..



ေအာက္က အပင္က ကၽြန္မတို႕အရပ္မွာ အိမ္မိုးတဲ႔ ရုန္းပင္ေတြပါ..


ရုန္းပင္မ်ား





ဒါကေတာ႔ ရုန္းကို အမိုးမိုးထားတဲ႔ အိမ္ကေလးတစ္လံုးပါ..






ဒါကေတာ႔ တံျမက္စည္း လုပ္တဲ႔အပင္ပါ.. ဟိုမွာေတာ႔ သိပ္ေပါပါတယ္...






ေတာေတာင္တစ္ခုလံုးေတာ႔ ဒီလို ေတာငွက္ေပ်ာပင္ေတြ အျပည္႔ ပါဘဲ..




ျမစ္ၾကီးနား မိုးေကာင္းလမ္း ကတၱရာ လမ္းမၾကီးလဲ ေရေက်ာ္ေနပါတယ္..




ေျဖးေျဖးေမာင္းေနာ္

မိုးတြင္းခရီးသြားရတာ လမ္းခရီး ၾကမ္းတမ္းခက္ခဲေပမဲ့လို႔ တစ္ခုေတာ႔ စိတ္ခ်မ္းသာမိတယ္.. ၾကည္႔ေလရာရာ ျမင္ေလရာရာဟာ စိမ္းစိမ္းစိုစိုနဲ႔ပါဘဲ.. ေရေတြေဖြးေနတဲ႔ လယ္ကြင္းျပင္ေတြ၊  စိမ္းစိုေနတဲ႔ စိုက္ခင္းေတြ၊  ျမဴခိုးေ၀ေနတဲ႔ ေတာင္ျပာတန္းေတြ၊ ၾကည္႔ေလရာ စိမ္းလန္း သာယာ ေနေတာ႔တာပါဘဲ..





ေရေတြေဖြးလို႔

ေရေဖြးေဖြး လယ္ကြင္းေလး



အထီးက်န္သစ္ပင္







စိမ္းတစိုစို



စိမ္းစိမ္းစိုစိုရာဘာစိုက္ခင္းမ်ား


ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ေျမဧက ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ကုမၸဏီေတြက ရာဘာေတြ သစ္ေမႊးေတြ စိုက္ပ်ိဳးေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္.. လမ္းတေလွ်ာက္ စိုက္ခင္းေတြ စိမ္းစိုေနတာကို ျခံက်ယ္ၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႕ရပါတယ္



ကားေပၚကေန ရိုက္လိုက္မိတဲ႔  ျမဴခိုးေတြ ဆိုင္းေနတဲ႔ ေတာင္တန္းအလွ




ၾကည္႔ပါဦးေတာ႔ လွလိုက္တဲ႔ အလွ



ခရီးထြက္ရတာ ႏွစ္သက္သေဘာက်မိသူမို႔ ပင္ပန္းေပမဲ႔ စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ႔ ရႈခင္းေတြက အေမာအပန္း ေျပျပီး စိတ္ကို ရႊင္လန္းေစတာမို႔ အိမ္အျပန္ ဒီခရီးကို ေပ်ာ္ပါတယ္လုိ႔ဘဲ  မွတ္ခ်က္ခ်ရမွာပါ.. ကခ်င္ျပည္နယ္အေၾကာင္း ဆက္ရန္ရွိပါေသးတယ္..  ေစာင္႔ေမွ်ာ္အားေပးၾကပါဦးေနာ္..



ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ ရႊင္လန္းၾကပါေစ



အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ အသစ္






ဘေလာ႕အသစ္ေလးအေၾကာင္း


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~













ဘယ္အေၾကာင္းေၾကာင္႔မွန္းမသိရဘဲ ကၽြန္မတို႔ အသံုးျပဳေနတဲ႔ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလး Mylovecafe ဟာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ လံုး၀ကို ဖြင့္မရေအာင္ ျဖစ္သြားခဲ႔ရပါတယ္.. ဒီေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကို အမွီျပဳျပီး ဘေလာ႕ေရးေနၾကတဲ့ ၀ါသနာရွင္မ်ား အားလံုးလည္း ဒုကၡေရာက္ၾကပါေတာ့တယ္.. တစ္ေန႔ျပန္ေကာင္းႏိုး ျပန္ေကာင္းႏိုးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ၾကီးစြာ ေစာင္႔စားေနၾကေသာ္လည္း တစ္လနီးပါးရွိလာသည္အထိ ျပန္ေကာင္းမလာခဲ႔ပါဘူး.. ကိုယ္႔လိုဘဲ  ဘေလာ့ေလးဖြင့္မရၾကေတာ႔တဲ့ စာေရးေဖာ္အားလံုးကို ကုိယ္ခ်င္းစာစိတ္နဲ႔ အားနာမိရပါတယ္.. ကၽြန္မကိုယ္တိုင္လည္း စာျပန္ေရးႏိုင္ဖို႔ နည္းလမ္းမ်ိဳးစံုစဥ္းစားျပီး၊ မိတ္ေဆြေတြဆီက အကူအညီေပါင္းစံုနဲ႔ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳးစားျပီးတဲ့ေနာက္မွာ ဒီဘေလာ႔ေလးကို ယခင္အေဟာင္းအတိုင္း ဒီဇိုင္းေလးကအစ တစ္ထပ္တည္းျပန္ျဖစ္ေအာင္ အေကာင္းအထည္ ေဖာ္မိျပန္ပါျပီ.. တကယ္ေတာ႔ ဒီဘေလာ႔ဟာ ယခင္က အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္မဟုတ္ပါဘူး.. မေန႔တေန႔ကမွ အသစ္ျပန္လုပ္ထားတဲ႔ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္သာ ျဖစ္ပါတယ္..





ကၽြန္မအတြက္ ဘေလာ႕အခုလိုေျပာင္းရတာ ဒီတစ္ၾကိမ္ဟာ ဒုတိယအၾကိမ္ ေျပာင္းရျခင္း ျဖစ္ပါတယ္.. ယခင္ကလဲ ေရးလက္စ Wordpress က ၀င္မရျဖစ္ျပီး စာေတြဆက္ေရးလို႔ မရေတာ႔တာေၾကာင္႔ Mylovecafe မွာ ျပန္ေျပာင္းေရးရပါတယ္.. အဲဒီခ်ိန္တုန္းကလဲ ပိုစ္႕ေတြကို တစ္ပုဒ္ခ်င္း ေရြ႕ခဲ႕ရပါတယ္.. ဘေလာ႔ စေရးခါစလဲျဖစ္ေတာ႔ ပိုစ္႔ေတြကို Import လုပ္လို႔ရတယ္ ဆိုတာကို နားမလည္ခဲ႕မိလို႔ပါ. ခုတစ္ခါေတာ႔ ကံေကာင္းတာက အရင္ဘေလာ႔ေလး မပ်က္သြားခင္မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႔ တိုက္တြန္းခ်က္နဲ႕ Back Up လုပ္ထားလိုက္မိပါတယ္.. Back up ေလး လုပ္ထားလိုက္မိေတာ႔ အရင္ကေရးခဲ႔တဲ႔ပိုစ္႔ေတြ အားလံုးနီးပါး ျပန္ရပါတယ္.. ဒီအတြက္ အတိုင္းမသိ ၀မ္းသာ မိရပါတယ္. ဒါေၾကာင့္ Back up လုပ္ထားဖို႔ တိုက္တြန္းေပးတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္း ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ေျပာၾကားခြင္႔ျပဳပါရွင္.. Mylovecafe မွာ ေရးေနသူ အားလံုးနီးပါး ဘယ္သူမွ Back up လုပ္ထားၾကမွာ မဟုတ္လို႔ သူတို႔ေတြရဲ႔ ေရးျပီးသားစာေတြအားလံုး ေပ်ာက္ဆံုးကုန္တဲ႔အတြက္ေတာ႔ အားလံုးနဲ႔ထပ္တူ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႔ စာေရးေဖာ္မ်ားကို တိုက္တြန္းခ်င္တာက ကိုယ္႔ဘေလာ႔ေလးကို မၾကာခန Back Up လုပ္ေပးၾကပါဆိုတာပါဘဲ.. မဟုတ္ရင္ ကိုယ္ၾကိဳးစားေရးခဲ႔သမွ် မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔ အေၾကာင္းေတြနဲ႔ ဆံုးရံႈးသြားတတ္ပါတယ္..





ကၽြန္မတို႔မွာ စာေရးခ်င္တဲ႔စိတ္နဲ႔၊ ၀ါသနာက နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း အျမစ္တြယ္ေနျပီ ျဖစ္တဲ႔အတြက္ ဘယ္လိုနည္းလမ္းမ်ိဳးေတြနဲ႔ ေရးႏိုင္မလဲဆိုတာကို ဘေလာ႔ဖြင္႕မရတဲ႔ ရက္ေတြမွာ ေန႔စဥ္ စဥ္းစားၾကံဆရင္း နည္းလမ္းေတြရွာမိပါတယ္.. စာအျမဲ လာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း အားနာမိပါတယ္.. အမ်ားတကာ ေရးေနတဲ႔ Blogspot မွာလဲ ကၽြန္မတို႔အေနနဲ႔ ေရးလို႔ အဆင္မေျပတာေၾကာင္႔ ကၽြန္မနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အစ္မတစ္ေယာက္ကဲ႔သို႔ ခ်စ္ခင္ရပါေသာ  မျမေသြးနီ နဲ႔ တိုင္ပင္ျပီးကာမွ Hosting တစ္ခု ၀ယ္လိုက္ျပီး ယခင္ကအတိုင္း အရွိန္မပ်က္ စာေတြ ျပန္ေရးႏိုင္ဖို႔ ၾကိဳးစားၾကျပန္ပါျပီ.. လဲျပိဳသြားေပမဲ႔ ျပန္ထဖို႔ ၾကိဳးစားၾကျခင္း ျဖစ္ပါတယ္.. ကၽြန္မတို႔ ေရးတဲ႔ စာေတြကို အျမဲလာဖတ္ၾကသူမ်ား စာေရးေဖာ္ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ား၊ ဘေလာ႔ေလးအတြက္ အားတက္သေရာ အကူအညီေပးၾကသူမ်ား၊ အၾကံေပးေမးျမန္းၾကသူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္.. ျပီးခဲ႔တဲ႔ရက္ေတြက အိမ္ကို မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ ျပန္ျဖစ္သြားတဲ႔အတြက္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ဖားကန္႔ေဒသရဲ႕ ဆိုး၀ါးတဲ႔ မိုးရာသီ လမ္းခရီး အေတြ႔အၾကံဳမ်ားကို မၾကာခင္မွာ ဓာတ္ပံုမ်ားနဲ႔ ေဖာ္ျပေပးပါဦးမယ္..





ယခင္ကလိုဘဲ စာေတြကို အဆင္ေျပေျပ ဖတ္ရႈႏိုင္ေအာင္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားထားပါတယ္.  စာေတြကိုလဲ ယခင္ကလို အတတ္ႏိုင္ဆံုး ျပန္ေရးပါမယ္လို႔ အားလံုးကို အသိေပးရင္း အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္အသစ္ကို အားမာန္အျပည္႔ျဖင္႔ ျပန္လည္ ေမြးဖြားလိုက္ပါေၾကာင္းရွင္..







အားလံုးကို ေလးစားခ်စ္ခင္စြာျဖင္႕




ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

အားမာန္ေပးတဲ႕ ဟင္းတစ္ခြက္


သရုပ္ေဖာ္ပံု လူထုအသံအြန္လိုင္းဂ်ာနယ္ မွကူညီပါသည္။








“ေမေမ.. ဒီေန႕ ဘာဟင္းခ်က္ရမလဲဟင္”




မီးဖိုေလးထဲမွာ ထမင္းအိုးတည္ေနေသာ အသက္ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ ၇တန္းေက်ာင္းသူ သမီး အၾကီး ေငြႏွင္း ကလွမ္းေမးသည္.. စေနေန႕ ရံုးပိတ္ရက္မို႕ ရံုးသြားစရာ မလိုသျဖင္႕ အိမ္က ေရတြင္းမွာ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနေသာ ေဒၚေရႊၾကည္ သမီးျဖစ္သူအေမးကို ျပန္ေျဖရန္ အေျဖမဲ႕သြားသည္.. လကုန္ရက္ေရာက္ဖို႕ကလဲ အေ၀းၾကီး လိုေသးသည္.. ျပီးေတာ႕ သူမေယာက်္ား ကိုထြန္းေအး ကလဲ အရင္ကေတာ႕ ရံုးတစ္ခုမွာ ၀န္ထမ္း၊ ညပိုင္းတြင္ ဆိုက္ကား နင္းရင္း အပို၀င္ေငြ ရွာတတ္သည္.. လြန္ခဲ႕ေသာ ၅လခန္႕က ကိုထြန္းေအး နင္းေသာ ဆိုက္ကားကို ကားတစ္စီးက ၀င္တုိက္ျပီး ကိုထြန္းေအး ေျခေထာက္ သြင္သြင္ က်ိဳးေလသည္.. ရံုးအလုပ္မွ နားလိုက္ရျပီး အိမ္မွာ အျငိမ္းစားဘ၀ ေရာက္သြားေတာ႕သည္. ေဒၚေရႊၾကည္တို႕မွာ သားသမီးေလးေယာက္ ရွိျပီး အၾကီးဆံုးက ေငြႏွင္း၊ အလတ္မ ေငြမႈန္၊ သားငယ္္ ေအာင္ထြန္း.. အငယ္ဆံုးေလး ေငြရည္ အားလံုးက ေက်ာင္းသားေတြခ်ည္း..





ေလာေလာဆည္ မိသားစု ၆ေယာက္မွာ ၀င္ေငြရွိသူက ေဒၚေရႊၾကည္ တစ္ေယာက္တည္းသာ.. သူမလစာနဲ႕ မိသားစု ၆ေယာက္ရဲ႕ စား၀တ္ေနေရးက ဘယ္လိုမွ ေလာက္ငွသည္မရွိ.. ေဒၚေရႊၾကည္မွာလည္း ရံုး၀န္ထမ္းမို႕ တစ္ျခား အပို၀င္ေငြလဲ ရစရာမရွိ.. ရွာလဲ မရွာေဖြတတ္ပါ.. ဒီေတာ႕ တစ္လလံုး သူမ၀င္ေငြလစာနဲ႕ ဒီမိသားစု စားစရိတ္ ေက်ာင္းစရိတ္က ေခါင္းေျခာက္စရာ.. စဥ္းစားတိုင္း အိပ္မရတဲ႕ ညေပါင္းလဲ မနည္းေတာ႕.. ယခင္က စုေဆာင္းထားသမွ်လည္း ကိုထြန္းေအး ေဆးကုစဥ္က ကုန္ခဲ႕ျပီ..





“ေမေမ .. သမီးေမးတာလဲ မေျဖဘူး.. ဘာဟင္းခ်က္ရမလဲလို႕”




သမီးၾကီး ေငြႏွင္းထံမွ အသံထပ္ေပၚလာျပန္သျဖင္႕ ေဒၚေရႊၾကည္ အ၀တ္ေလွ်ာ္ေနရာမွ မီးဖိုဘက္ကို ေရာက္သြားရသည္… ဆန္အိုး ထဲတြင္ ဆန္လဲအေတာ္ နည္းေနျပီ.. ၾကက္သြန္ျဖဴနီ၊ ဆီ ဘာမွ မက်န္ေတာ႕.. ခ်က္စရာ ဟင္းျဖစ္မဲ႕ အရာတစ္ခုမွ မီးဖိုထဲတြင္ ေဒၚေရႊၾကည္ မေတြ႔မိပါ.. ဒီလ လကုန္ထိေအာင္ ဘယ္လိုမ်ား စခန္းသြားရပါ႕.. ေတြးျပီး ေတာ္ေတာ္ကို စိတ္ဆင္းရဲမိေတာ႕သည္.. ေငြႏွင္းက ငပိရည္က်ိဳတစ္ခြက္ေတာ႕ က်ိဳထားပံုရသည္.. ထမင္းစားစားပြဲေပၚတြင္ ငပိရည္တစ္ခြက္ေတာ႕ ေတြ႔မိသည္။





ေနာက္ထပ္ ဘာအရြက္ေလး ခ်က္ရင္ေကာင္းမလဲ …. မီးဖို ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ရပ္ရင္း ေဒၚေရႊၾကည္ စဥ္းစားခန္း ၀င္ေနမိျပန္သည္.. စဥ္းစားရင္း ျခံ၀င္းထဲမွာ ခ်က္စရာ တစ္ခုခုေတြ႔လို ေတြ႔ျငား လိုက္ၾကည္႕ေနမိသည္.. ျခံထဲတြင္ စိုက္ထားေသာ အသီးအရြက္မွာလည္း ေန႕စဥ္ေန႕တိုင္း ခူးစား၍ ကုန္သေလာက္ျဖစ္ေနျပီ.. ခ်ဥ္ေပါင္ပင္ေလးမ်ားဆို ငုတ္တိုေလးသာ ရွိေတာ႕သည္.. ရြက္သစ္ပင္ မထြက္ႏိုင္ရွာေတာ႕.. ဆူးပုတ္ပင္ဆိုလွ်င္လည္း ထိုနည္းအတိုင္း .. အရြက္ၾကမ္းၾကမ္းမ်ားသာ အပင္ေပၚမွာ ေ၀ေ၀ဆာဆာ… ခ်က္စားစရာ ဘာမွကို မျမင္မိေတာ႕.. လက္ထဲမွာလည္း ေစ်း၀ယ္ဖုိ႕လည္း ေငြက မရွိသေလာက္၊ ထိုစဥ္ ေဒၚေရႊၾကည္ တစ္ဘက္ျခံထဲသို႕ မ်က္လံုးအၾကည္႕က ေရာက္သြားမိသည္.. ေဒၚလွေအး တို႕ျခံတြင္းရွိ ဘူးစင္ၾကီးက အသီးနဲ႕ အရြက္ေ၀ေ၀ဆာဆာ.. စိမ္းစိမ္းစုိစုိ.. ဘူးရြက္ဟင္းခ်ိဳေလး ခ်က္လိုက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာဘဲ… ရလာေသာ စိတ္ကူးကို သမီးေငြႏွင္းကို ေျပာျပလိုက္ရင္း ေဒၚလွေအးတို႕ျခံမွာ ဘူးရြက္နည္းနည္း သြားေတာင္းဖို႕ ေငြႏွင္းကို ေျပာလိုက္မိသည္.. ေဒၚေရႊၾကည္တို႕ နယ္ဘက္တြင္ တစ္ျခံႏွင္႕တစ္ျခံ ကိုယ္႕ရွိအရြက္ သူခူး.. သူ႕ရွိအရြက္ ကိုယ္ခူးသည္႕ အေလ႕အထ ရွိသည္..





“အာ.. ေမေမကလည္း ေဒၚလွေအးက ပါးစပ္ဒီေလာက္ဆိုးတာ .. သမီး မေတာင္းခ်င္ဘူး ေမေမရာ..”




“သြားလိုက္ပါ သမီးရယ္.. ငါးပိရည္က်ိဳေလးနဲ႕ ဘူးရြက္ဟင္းရည္ေလး ခ်က္လုိက္ရင္ စားလို႕ျဖစ္ျပီဘဲ.. ဘူးရြက္ေလးကို ငါးပိရည္ေလးနဲ႕ တို႕စားလို႕လဲ ေကာင္းတယ္ေလ.. လိမၼာတယ္ .. သြားေတာင္းလိုက္ေနာ္.. ”




ေငြႏွင္း မသြားခ်င္ သြားခ်င္ႏွင္႕ ထြက္သြားသည္.. သိပ္မၾကာပါ… ၁၀ မိနစ္ခန္႕တြင္ မ်က္ႏွာနီရဲလွ်က္ မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္စမ်ား စို႕လွ်က္ ဘူးရြက္ေလး လက္က ကိုင္ျပီး ျပန္ေရာက္လာသည္.. ေဒၚေရႊၾကည္ အလန္႕တၾကား ေမးလိုက္မိသည္။





“သမီး ေငြႏွင္း ဘာျဖစ္လို႕လဲဟင္.. ဘာလို႕ ငိုလာတာလဲ”



ေငြႏွင္းက ဘူးရြက္မ်ားကို ေရဇလံုထဲ ပစ္ခ်ျပီး




“သမီးသြားေတာ႕ ေဒၚလွေအးက မရွိဘူး.. ဒါနဲ႕ သူ႕သမီး လဲ႕လဲ႕၀င္း ဆီမွာ ဘူးရြက္ခူးမလုိ႕လို႕ေျပာလိုက္တယ္.. လဲ႕လဲ႕၀င္းက ခူးပါလုိ႕ ေျပာတာနဲ႕ ခူးျပီးေတာ႕ သမီးလဲ ျပန္ထြက္လာတယ္.. အိမ္အထြက္မွာ ေဒၚလွေအးနဲ႕ ေတြ႔တယ္.. သူက သမီးတို႕ကို ရစရာမရွိဘူး ေျပာလိုက္တာ  ဘူးရြက္ေလးေတာင္ မ၀ယ္စားႏိုင္ရ ေကာင္းလား… သူမ်ားျခံမွာ လာခူးစားတာ မရွက္ဘူးလားနဲ႕ စံုေနတာဘဲ… သမီးရွက္လိုက္တာ ေမေမရယ္…” ေျပာျပီး မ်က္ရည္မ်ား စီးက်လာျပန္သည္..




ေဒၚေရႊၾကည္ ရင္ထဲမွာ နင္႕ကနဲ ခံစားလိုက္ရသည္.. ဘူးရြက္ကေလး သြားခူးမိတဲ႕အတြက္ အရွက္မရွိသူမ်ား ျဖစ္ရျပီ.. သို႕ေသာ္ ၾကာၾကာစိတ္မေကာင္းမျဖစ္အား. မနက္စာအမွီ ခ်က္ရဦးမည္.. အငယ္ႏွစ္ေကာင္က ဗိုက္ဆာသည္ ေအာ္ေနျပီ.. သူတို႕မွာ မနက္စာကိုလည္း အမ်ားတကာလို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ စားရရွာသည္မဟုတ္.. ထမင္းၾကမ္း တစ္ေယာက္နည္းနည္းစီသာ ေကၽြးထားရသည္.. ခုဘဲ မနက္ ၁၁နာရီ ရွိေနျပီဆိုေတာ့ မနက္ ၆နာရီေလာက္က ထမင္းၾကမ္းသည္ ဗိုက္ထဲမွာ ဘာမွက်န္ေတာ႕မည္မဟုတ္..





အိုးတစ္လံုးထဲ ေရထည္႕ ဆားအခ်ိဳမႈန္႕၊ ငပိေလးအနည္းငယ္ထည္႕ တစ္လံုးတည္းက်န္ေနေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ကိုဖဲ႕ရြဲ႕ျပီး ထည္႕လိုက္သည္.. ပြက္ပြက္ဆူလာေသာအခါ ေရေဆးျပီး သင္ထားေသာ ဘူးရြက္ကို ဟင္းအိုးထဲထည္႕ျပီး ခနအၾကာ အိုးေပၚမွ ခ်လိုက္ရင္ မိသားစုအားလံုးစားဖို႕ ထမင္းခူးခပ္ျပင္ဆင္လိုက္သည္.. အားလံုးျပင္ဆင္ျပီး ကိုထြန္းေအးကို ထမင္းစားေခၚသည္.. သားသမီး ၄ေယာက္ကိုလည္း ေအာ္ေခၚသည္.. ကိုထြန္းေအးက အိမ္ေရွ႕ သစ္ပင္ေအာက္ရွိ ကုလားထုိင္ေလးေပၚမွာ စာဖတ္ေနရာမွ တုတ္ေကာက္ေလးကို အားျပဳကာ အိမ္တြင္းသို႕ ထမင္းစားရန္ ၀င္လာသည္.. ကေလးအငယ္ ၃ေယာက္လည္း ေျပးေျပးလႊားလႊား ထမင္းစားပြဲကို လာထိုင္ၾကသည္.. အၾကီးမ ေငြႏွင္းမွာ ထမင္း၀ိုင္းသို႕ေရာက္မလာ..



ကိုထြန္းေအးက ေမးသည္..



“သမီးၾကီးေရာ ထမင္းမစားဘူးလား”




ေဒၚေရႊၾကည္ ဘာေျဖရမွန္းမသိ… သူသိပါသည္.. သမီးၾကီးေငြႏွင္းက အသက္ကေလးကလည္း သိတတ္သည္႕ အရြယ္ေရာက္လာျပီ ရွက္ရေကာင္းမွန္းသိလာျပီ.. ဟိုဘက္အိမ္က ေဒၚလွေအးစကားက သမီးရဲ႕ ႏွလံုးသားႏုႏုကို ထိခိုက္ေစခဲ႕ျပီ.. သူမ ထမင္း၀ိုင္းမွ အသာထလိုက္ရင္း သမီးကို ထမင္းစားဖို႕ သြားေခၚေတာ႕ သမီးက အခန္းထဲမွာ တရွံဳ႕ရွံဳ႕ငိုေကာင္းတုန္း..



“သမီး.. သမီးအေဖ ေမးေနတယ္.. မငိုနဲ႕ေတာ႕ .. လာထ ထမင္းစားရေအာင္ေနာ္.. ”


“သမီးမစားခ်င္ဘူး ေမေမရာ.. ”




“မစားခ်င္လို႕ မရဘူးသမီး သမီးအေဖ စိတ္မေကာင္းျဖစ္လိမ္႕မယ္.. လာပါ ထပါသမီးရယ္.”




ေငြႏွင္း မ်က္ရည္စကို အသာသုတ္၍ ထမင္း၀ိုင္းသို႕ လိုက္လာသည္.. ကိုထြန္းေအးက သူ႕သမီးကို ျမင္တာႏွင္႕ ငိုထားမွန္း သိေလျပီ..



“သမီးေငြႏွင္း ဘာျဖစ္တာလဲ အေဖ႕ကို ေျပာစမ္းပါဦး.. ဘာလို႕ငိုထားတာလဲ..”




ေမးလိုက္မွ ေငြႏွင္းမ်က္ရည္ ဆည္က်ိဳးသလို ပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ သြန္က်လာေလသည္.. ျပီးေတာ႕ ဘူးရြက္ သြားေတာင္းတုန္းက ေဒၚလွေအး ေျပာလိုက္တဲ႕စကားေတြအကုန္ ငိုရွိႈက္ရင္းက လံုးေစ႕ပတ္ေစ႕ ေျပာေလေတာ႕သည္.. ေငြႏွင္းစကားကို နားေထာင္ရင္း ကိုထြန္းေအးမ်က္ႏွာ နီရဲလာသည္..



“မိန္းမ မင္းက ဘာလို႕ သြားေတာင္းခိုင္းရတာလဲကြာ ..မရွိရင္ ရွိတဲ႕ဟင္းနဲ႕စားေပါ႕.. ေနာက္ဘယ္ေတာ႕မွ ဒီလို မျဖစ္ေစနဲ႕… အင္း ငါတို႕ကလဲ ဟုတ္ေတာ႕ ဟုတ္ပါတယ္.. မိသားစု ၆ေယာက္မွာ ပိုက္ဆံရွာႏိုင္တဲ႕သူက မရွိေတာ႕ ဒီလိုအေျပာခံဖို႕ ျဖစ္လာတာဘဲေပါ႕.. ငါတို႕လဲ ဒီအတိုင္းေနလို႕ေတာ႕ မျဖစ္ေတာ႕ဘူး တစ္ခုခု လုပ္မွ ျဖစ္ေတာ႕မယ္… ”




“ကၽြန္မကေတာ႕ ရံုးဆင္းခ်ိန္နဲ႕ ရံုးပိတ္ရက္ေတြမွာ အိမ္ေတြလိုက္ျပီး အ၀တ္ေလွ်ာ္မယ္လို႕ စိတ္ကူးတယ္.. ဒါဆို အရင္းအႏွီးလဲ မလုိဘူး.. အပို၀င္ေငြလဲ ရလာမယ္ေလ.. ”




“မိန္းမ မင္းက ရံုးသမားေနာ္.. ေသခ်ာစဥ္းစားဦး.. ဒီလို အ၀တ္လိုက္ေလွ်ာ္ရင္ မင္းရံုးက လူေတြသိရင္ မင္းအတြက္ ရွက္စရာျဖစ္မယ္..”




“အိုး ဘာလို႕ ရွက္ရမွာလဲ ကိုထြန္းေအး.. ပိုက္ဆံမရွိလို႕ သူမ်ားဆီမွာ ဘူးရြက္ကေလး သြားေတာင္းမိတာ ဘယ္ေလာက္အေျပာခံလိုက္ရသလဲ.. ဒါကသာ ရွက္စရာေကာင္းတာ… အ၀တ္ေလွ်ာ္တာ ေတာင္းစားတာလဲ မဟုတ္ဘူး.. မရွက္ဘူး.. ကၽြန္မ လုပ္ကိုလုပ္မယ္…”




“ေအး .. ငါကေတာ႕ ငါငယ္ငယ္က ဘၾကီးဆီက သင္ခဲ႕ဘူးတဲ႕ ၾကိမ္ျခင္းေတြယက္တဲ႕ အလုပ္ကို အိမ္မွာ ယူလုပ္ဖို႕ စိတ္ကူးရတယ္.. အိုးမကြာအိမ္မကြာေပါ႕ကြာ.. ပင္ပန္းတာလဲ မဟုတ္ေတာ႕ ငါ႕ေျခေထာက္လဲ သံုးစရာမလိုဘူး.. ဒီလိုဆို ငါလဲ အိမ္အတြက္ ၀င္ေငြရွာေပးႏိုင္မယ္ေလ..”




သမီးသမီးအၾကီးေငြႏွင္းက ၀င္ေျပာသည္.. “အေဖနဲ႕အေမ သမီးလဲ ေက်ာင္းအားတဲ႕အခ်ိန္ေတြမွာ ေဒၚတင္မာ့ဆီက အေၾကာ္တို႕ မုန္႕ဖက္ထုပ္တို႕ကို ယူျပီး ရပ္ကြက္ေတြမွာ လုိက္ျပီးေရာင္းမယ္ေလ.. ”




“ျဖစ္မလားသမီးရယ္.. စာက်က္ခ်ိန္ေတြ ေလွ်ာ႕သြားမွာေပါ့”




ေဒၚေရႊၾကည္က သမီးကို စိတ္ပူစြာ ၀င္ေျပာလိုက္သည္။




“ျဖစ္ပါတယ္ေမေမရယ္.. ညက်ရင္ အခ်ိန္ယူျပီး စာပိုက်က္မွာေပါ႕..”




“ေမေမ သမီးလဲ မမနဲ႕အတူ ေစ်းလိုက္ေရာင္းကူမယ္ေလ.. ” ၁၀ႏွစ္သမီး ေငြမႈန္ေလးကပါ ၀င္ေျပာသည္။




“သားလဲ မမတို႕နဲ႕ လိုက္မယ္..”




၃တန္းေက်ာင္းသားေလး ေအာင္ထြန္းကပါ စိတ္၀င္တစား ၀င္ေျပာေလသည္။ ထိုေန႕က ထမင္း၀ိုင္းမွာ မည္သူမွ ထမင္း ဟုတ္တိပတ္တိ မစားျဖစ္လိုက္.. မိသားစု ၀င္ေငြရရွိေရးအတြက္ ၀ိုင္းစဥ္းစားၾကရင္း အားလံုးက တက္ၾကြေနၾကသည္.. ဒီေန႕ေတာ႕ ေဒၚေရႊၾကည္တို႕ မိသားစုကို ဒီလို ကိုယ္စီကိုယ္ငွ အလုပ္လုပ္ၾကဖို႕ ခြန္အားေပးလိုက္တာက စားပြဲေပၚက ဘူးရြက္ဟင္းေလး တစ္ခြက္ဘဲ ျဖစ္ပါလိမ္႕မည္.. ပိုက္ဆံမရွိ၍ သူမ်ားထံမွာ ေအာက္က် ေနာက္က်ခံရျခင္းထက္ မိမိလုပ္အားနဲ႕ ပင္ပင္ပန္းပန္း လုပ္ကိုင္ျပီး စားရေသာ ထမင္းက ပိုခ်ိဳေၾကာင္း၊ လိပ္ျပာသန္႕ေၾကာင္းကို သိလုိက္ရပါျပီ..





ေနာက္ေန႕မွစ၍ သူတို႕မိသားစု အလုပ္ကိုယ္စီ လုပ္ၾကသည္.. ဖခင္ျဖစ္သူက အိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္ရင္း ျခင္းေတာင္းမ်ားကို ယက္သည္။ မိခင္ ေဒၚေရႊၾကည္က ရံုးတစ္ဘက္ႏွင္႕ အားခ်ိန္တြင္ အိမ္တကာလည္၍ အ၀တ္ေလွ်ာ္သည္။ သားသမီးမ်ားက ေက်ာင္းအားခ်ိန္တြင္ ရပ္ကြက္မ်ားတြင္ ေစ်းလိုက္ေရာင္းသည္။ ထိုနည္းျဖင္႕ အိမ္စားရိတ္၊ ေက်ာင္းစားရိတ္ လံုေလာက္စြာ ရလာသည္႕အျပင္ အပို၀င္ေငြ ေလးမ်ား စုမိေဆာင္းမိေအာင္ မိသားစုတစ္ခုလံုး တက္ညီလက္ညီ ၾကိဳးစားၾကေလသည္။ သိပ္မၾကာခင္ကာလတြင္ အိမ္ဆိုင္ကေလး တည္လာႏိုင္ျပီး ကေလးမ်ားလည္း ရပ္ကြက္တြင္း ေစ်းလိုက္ေရာင္းစရာ မလိုေတာ႕ဘဲ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ႏွင္႕ အိုးမကြာ အိမ္မကြာ စာက်က္ရင္း ေစ်းေရာင္းလာႏိုင္ၾကသည္။





ထိုခ်ိန္မွစ၍ ႏွစ္ေပါင္း ၁၅ ႏွစ္ၾကာတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ ေဒၚေရႊၾကည္ဟာ သူမရဲ႕ရံုးမွာ လက္ေထာက္ ညႊန္ၾကား ေရးမွဴး ျဖစ္ေနခဲ႕ပါျပီ… ေဒၚေငြႏွင္းကေတာ႕ တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ တြဲဘက္ပါေမာကၡ ျဖစ္ေနခဲ႕ျပီး အလတ္မေလး ေငြမႈန္ကေတာ႕ ေဆးရံုတစ္ခုမွာ ဆရာ၀န္မေလးပါ.. သားအငယ္ျဖစ္သူ ေအာင္ထြန္းမွာ ႏိုင္ငံရပ္ျခား တစ္ႏိုင္ငံမွာ အလုပ္လုပ္ေနခဲ႕ပါျပီ.. အငယ္ဆံုးေလး ေငြရည္က နည္းပညာတကၠသိုလ္မွာ တက္ေရာက္လို႕ေနခဲ႕ပါျပီ..





------------------------------------------------------------------------------------------




ဒီဇာတ္လမ္းေလးကို ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေျပာျပခ်က္အရ ေရးဖြဲ႕ျဖစ္ပါတယ္… နံမည္မွ လြဲ၍ က်န္တဲ႕အခ်က္အလက္မ်ားသည္ တကယ္႕ အျဖစ္မွန္ေပၚတြင္ ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ဘ၀တြင္ သင္ခန္းစာယူ၍ ၾကိဳစားမည္ ဆိုလွ်င္ျဖင္႕ မေအာင္ျမင္လာစရာအေၾကာင္း ဘာမွမရွိပါဆိုတာ သက္ေသျပေနသလို အလုပ္ဟူသမွ် ဂုဏ္ရွိစြဟု သေဘာထား၍ ၾကိဳးစားခဲ့ေသာ ထိုမိသားစုေလးကို အတုယူအားက်ဖို႕ ဒီ၀တၳဳေလးကို ေရးဖြဲ႕ျဖစ္ပါသည္။






ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)

အမွားေလးတစ္ခု


အမွားေလးတစ္ခု


---------------------------------------------

တစ္ခါက ေတာင္ေျခတစ္ခုမွာ သာယာလွပၿပီး ေနခ်င္စဖြယ္ ရြာေလးတစ္ရြာ တည္ရွိပါတယ္.. ရြာနဲ႕ မလွမ္းမကမ္း ေတာင္ေပၚမွာေတာ႕ ေရခဲေတာင္ေတြဆီကေန ေရခဲေတြ အရည္ေပ်ာ္ျပီး စီးဆင္းလာတဲ့ ေရေတြဟာ ေရကန္ၾကီးတစ္ကန္ ျဖစ္ေပၚေစခဲ႕ပါတယ္..။ အဲဒီကန္ထဲကမွ တဆင့္ ေရေတြဟာ ေရတံခြန္ငယ္ကေလးအျဖစ္ ေတာင္ေအာက္ကို စီးက်လာၿပီး ေအာက္ေရာက္တဲ႕အခါမွာေတာ႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးအျဖစ္နဲ႕ ရြာကေလးကို ေကြ႕ကာ ၀ိုက္ကာနဲ႕ ျဖတ္ျပီး စီးဆင္းလာပါတယ္.. ေရကန္ၾကီးရဲ႕ ပတ္ပတ္လည္မွာေတာ႕ ထူထပ္တဲ႕ ေတာအုပ္ၾကီး ရွိေနပါတယ္..





ဒါေၾကာင္႕ ေက်းရြာ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေကာင္စီအဖြဲ႕က ကန္ၾကီးထဲက ေရေတြ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲကို ၾကည္ၾကည္လင္လင္ သန္႕သန္႕ရွင္းရွင္းနဲ႕ စီးဆင္းလာႏိုင္ဖို႕အတြက္ ေရကန္ၾကီးရဲ႕ ပန္၀န္းက်င္ကို သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ဖို႕နဲ႕ ေရကန္ပတ္လည္ကို အျမဲတမ္း ၾကည္႕ရႈႏိုင္ေစဖို႕ဆိုျပီး အဖိုးအို တစ္ေယာက္ကို ငွားရမ္းလိုက္ပါတယ္.. အဖိုးအိုဟာ ေရကန္ၾကီးတစ္ေလွ်ာက္ အျမဲတမ္း လွည္႕ပတ္ၾကည္႕ရႈပါတယ္.. ေရကန္ထဲကို က်ေရာက္မဲ႕ သစ္ရြက္သစ္ခက္မ်ား၊ သစ္ကိုင္း သစ္ေဆြးေျခာက္မ်ား စတာေတြကို ဂရုတစိုက္နဲ႕ အျမဲတမ္း ဖယ္ရွားေပးပါတယ္..




သူဟာ အလုပ္အေပၚ တာ၀န္ေက်တာထက္ပိုျပီး ေစတနာနဲ႕ ၾကိဳးၾကိဳးစားစား လုပ္ေလ႕ရွိပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႕လဲ ကန္ထဲကေရေတြဟာ အခ်ိန္တိုင္း သန္႕ရွင္းစိမ္းျမေနျပီး ေရတံခြန္ေလးကေန တစ္ဆင္႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးအျဖစ္နဲ႕ ရြာထဲကို အဟန္႕အတားမရွိ ၾကည္လင္စြာ အျမဲတမ္း စီးဆင္းခြင္႕ ရေနခဲ႕ပါတယ္။ သာယာလွပတဲ႕ ရြာကေလးဟာ အျခားျမိဳ႕ရြာကေန အလည္လာသူမ်ား ေပ်ာ္ပြဲစား ထြက္လာသူမ်ားနဲ႕ အျမဲတမ္း စည္ကားေနတတ္ပါတယ္.. ဖန္သားျပင္လို ၾကည္လဲ႕ေနတဲ႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ေငြငန္းျဖဴတို႕ကလဲ ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ လူးလာေခါက္တံု ကူးခတ္ေပ်ာ္ပါး ေဆာ႕ကစားေနၾကပါတယ္။ စက္ရံုအလုပ္ရံု မ်ားစြာဟာလည္း စမ္းေခ်ာင္းေလးက ေရကို အားျပဳျပီး ေန႕ေရာညပါ လွည္ပတ္ေနၾကပါတယ္. လယ္ေျမဧကေပါင္းမ်ားစြာကိုလည္း စမ္းေခ်ာင္းကေလးဆီက ေရကို သြယ္ယူလို႕ လယ္ေျမေတြကို စိမ္းလန္းေနေစေတာ႕တာပါဘဲ..




လွပလြန္းတဲ႕ ရြာကေလးရဲ႕ ရႈခင္းေတြေၾကာင္႕လဲ အနားယူအပန္းေျဖသူမ်ားနဲ႕ တစ္ေျဖးေျဖး စည္ကားလို႕ လာေနပါတယ္.. လာလည္ၾကတဲ႕ ဧည္႕သည္ေတြဟာ တည္းခိုရာ ဘန္ဂလိုေတြ၊ စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ အနားယူ အပန္းေျဖျပီး ရြာကေလးရဲ႕ ရႈခင္း အလွအပေတြကို တစ္ေမ႕တစ္ေမာ ၾကည္႕ရႈခံစားၾကပါတယ္..




ဒီလိုနဲ႕ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာတဲ႕ အခါ တစ္ညေနမွာေတာ႕ ရြာကေလးရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္သူအဖြဲ႕၀င္ေတြဟာ ႏွစ္ပတ္လည္ အစည္းအေ၀း ျပဳလုပ္က်င္းပၾကပါတယ္.. ရြာကေလးရဲ႕ သာေရး၊ နာေရးေတြမွာ အသံုးျပဳတဲ႕ ေငြစာရင္းေတြကို ညိွႏိုင္းစည္းေ၀းၾကပါတယ္.. တစ္ေယာက္ေသာ ရြာလူၾကီးက ေရကန္ၾကီးကို ၾကည္႕ရႈ ေစာင္႕ေရွာက္ဖို႕ ငွားထားတဲ႕ အဖိုးအိုူအတြက္ ေပးထားတဲ႕ လစာ စာရင္းကိုေထာက္ျပျပီး




“ဒီလစာေငြေတြဟာ အလကား သက္သက္ ကုန္က်ေနတာျဖစ္တယ္.. ဒီလူကို မလုိအပ္ဘဲနဲ႕ ဘာေၾကာင္႕မ်ား တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ လစာေငြေတြ ေပးျပီး ငွားထားရတာလဲ.. သူေတာင္ေပၚမွာ ေနျပီး အလုပ္လုပ္တယ္ မလုပ္ဖူး ဆိုတာလည္း ဘယ္သူကမွလည္း ျမင္ရတာမဟုတ္ဘူး.. သူမရွိလည္း ေရကန္ထဲက ေရေတြက စီးျမဲစီးဆင္းေနမွာဘဲ.. ၾကည္လင္ျမဲ ၾကည္လင္ေနမွာဘဲ.. ဒီေတာ႕ မလိုအပ္ဘဲ ပိုက္ဆံအကုန္အက် မခံသင္႕ဘူး..” လို႕ ေျပာပါတယ္.. အဲဒီလူၾကီးရဲ႕ စကားေၾကာင္႕ ရြာအုပ္ခ်ဳပ္သူေတြၾကားမွာ အဖိုးၾကီးကို ဆက္ငွားသင္႕မငွားသင္႕ မဲခြဲျပီး ဆံုးျဖတ္ၾကတဲ႕အခါမွာ မငွားဖို႕က မဲအေရအတြက္ မ်ားတဲ႕အတြက္ သန္႕ရွင္းေရးလုပ္သူ အဖိုးၾကီးကို ေနာက္လက စလို႕ ဆက္ျပီး မငွားၾကေတာ႕ပါဘူး..




ရက္သတၱပတ္ အနည္းငယ္ အတြင္းမွာေတာ႕ တစ္စုံတစ္ရာ အေျပာင္းအလဲ မရွိေပမဲ႕ ေဆာင္းဦးေပါက္ရာသီ ေရာက္လာခ်ိန္မွာေတာ႕ ေရကန္ပတ္လည္မွာရွိတဲ႕ သစ္ေတာအုပ္ၾကီးထဲက သစ္ပင္ေတြဟာ သစ္ရြက္ေတြ ၀ါေရာ္ေျခာက္ေသြ႕လာျပီး ေလေျပအေ၀႕မွာ ကန္ေရျပင္ထဲကို ေၾကြက်လာပါေတာ႕တယ္.. သစ္ကိုင္းတစ္ခ်ိဳ႕ ေတြဟာလည္း ေျခာက္ေသြ႕ျပီး ေရကန္ထဲကို က်ိဳးက်ကုန္ပါတယ္.. အဲလို ေရကန္ထဲကို ျပဳတ္က်တဲ႕ သစ္ကိုင္းေျခာက္ေတြ၊ ညိဳးႏြမ္းေၾကြက်တဲ႕ သစ္ရြက္ေျခာက္ ေတြဟာ ပုတ္သိုးေဆြးေျမ႕ျပီး ၾကည္လင္သန္႕ရွင္းစြာ စီးဆင္းေနတဲ႕ ေရေတြကို တစ္ေျဖးေျဖး အေရာင္ေျပာင္းေစလာသလို ေရစီးဆင္းရာမွာလည္း အဟန္႕အတား ျဖစ္လာေစပါေတာ႕တယ္..




တစ္ေန႕မွာေတာ႕ ခုလိုအေျပာင္းအလဲကို ျဖစ္လာတာကို လူတစ္ေယာက္က အရင္ဆံုး သတိျပဳမိလိုက္ပါတယ္.. သူဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ေရစီးေၾကာင္းထဲမွာ ခပ္ညိဳညိဳအေရာင္ေတြ ေရာပါလာတာကို ေတြ႔လိုက္မိပါတယ္. ဒါေပမဲ႕ အမႈမဲ႕ အမွတ္မဲ႕ထားလိုက္ျပီး အေရးတယူ မျပဳလိုက္မိပါဘူးတဲ႕.. ေနာက္ ရက္အနည္းငယ္ ထပ္ၾကာ ခ်ိန္မွာေတာ႕ စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႕ ေရဟာ ပိုျပီး ညိဳေမွာင္လို႕ လာေနပါျပီ… ေရထဲမွာလည္း သစ္ရြက္ေဆြး ပုတ္ေတြဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲ ေမွ်ာပါလာေနျပီး မေကာင္းတဲ႕ အနံ႕ေတြဟာလည္း ထြက္စ ျပဳလာပါေတာ႕တယ္.. ေရအားနဲ႕ လည္ပတ္ရတဲ႕ စက္ရံုေတြဟာလည္း ေရထဲမွာ ပါလာတဲ႕ သစ္ကိုင္းသစ္ခက္တို႕ေၾကာင္႕ လည္ပတ္ႏႈန္းေတြေႏွးလာပါတယ္..




ေရထဲမွာ ျမဴးတူး ေပ်ာ္ပါးေဆာ႕ကစားေနၾကတဲ႕ ေငြငန္းျဖဴ အုပ္စုဟာလည္း မဲေမွာင္နံေစာ္လာတဲ႕ ေခ်ာင္းေရကိုစြန္႔ခြာလုိ႕ အေ၀းကို ထြက္သြားၾကပါျပီ.. အျခားျမိဳ႕က ခရီးသြားတို႕ဟာလည္း တစ္ေျဖးေျဖးနဲ႕ အလည္အပတ္ လာေရာက္ျခင္း နည္းပါးလာေနပါျပီ။ ညစ္ပတ္နံေစာ္တဲ႕ ေခ်ာင္းေရကို ေသာက္သံုးေနရတဲ႕အတြက္ ရြာသူရြာသားေတြမွာလည္း အဖ်ားအနာ၊ ၀မ္းေရာဂါ စတာေတြ စြဲကပ္လို႕ လာေနျပီျဖစ္ပါတယ္..




ဒီေတာ႕မွ ရြာကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ လူၾကီးေတြဟာ အေရးေပၚ အထူးအစည္းအေ၀းကို ေခၚယူက်င္းပရပါေတာ႕တယ္.. ခုခ်ိန္မွာ သူတို႕ရဲ႕ မျမင္သင္႕တဲ႕ ေငြေၾကးကေလးကို ႏွေျမာမိတဲ႕အတြက္၊ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မွားခဲ႕မိတဲ႕အတြက္ မျဖစ္သင္႕တာေတြ ျဖစ္လာခဲ႕ရတာကို သေဘာေပါက္ၾကပါေတာ႕တယ္.. ဒါေၾကာင္႕ ေရကန္ကို သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ဖို႕အတြက္ အရင္က ငွားခဲ႕တဲ႕ ေတာင္ေပၚက အဖိုးၾကီးကို ျပန္ျပီး ငွားရမ္းလိုက္ၾကပါတယ္.. အဖိုးၾကီးကို ျပန္ငွားလိုက္ျပီး တစ္လခန္႔ ၾကာတဲ႕အခါမွာေတာ႕ သစ္ရြက္သစ္ခက္ေတြ၊ သစ္ကိုင္းေဆြးေတြ ဖယ္ရွားသန္႕ရွင္းျပီးလို႕ ကန္ေရျပန္ဟာ ျပန္ျပီး ၾကည္လင္လာပါေတာ႕တယ္..




စမ္းေခ်ာင္းထဲကိုလည္း ေအးျမၾကည္လင္တဲ႕ေရေတြ ျပန္ျပီးစီးဆင္းလာတာမို႕ ေငြငန္းျဖဴတို႕ကို ျမဴးတူးေဆာ႕ကစားေနတာ ျပန္ေတြ႔ရျပီ ျဖစ္သလို ဧည္႕သည္ေတြလဲ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာၾကပါျပီ.. ေရအားနဲ႕လွည္ပတ္ရတဲ႕ စက္ရံုေတြလည္း ဘီးေတြ တစ္၀ွီး၀ွီး လည္ပတ္လို႕ေပါ႕.. ခုေတာ႕လည္း ရြာကေလးက ေအးခ်မ္းသာယာျပီး ရြာသားေတြလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးလို႕ ေနပါေတာ႕တယ္..။





——————————————————————————————————————-။




တစ္ခါတစ္ေလမွာေတာ႕ ကၽြန္မတို႕ရဲ႕ ဘ၀မွာ အေသးအမႊားေလးရယ္လို႕ ယူဆျပီး ဂရုမစိုက္မိတတ္ၾကတဲ႕ ကိစၥေလးေတြဟာ အင္မတန္မွ ၾကီးက်ယ္ေသာ ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈမ်ားကို ၾကံဳေတြ႕လာရတတ္ေၾကာင္းနဲ႕ ဂရုမစိုက္မိတဲ႕ အမွားေလးမ်ားကိုလည္း အခ်ိန္မွီေလး ျပဳျပင္လိုက္မယ္ ဆိုရင္ ဆံုးရံႈးနစ္နာမႈ နည္းပါးႏိုင္ေၾကာင္း ဒီဇာတ္လမ္းဖတ္ျပီး အသိရလိုက္မိတာေၾကာင္႕ ဘယ္အရာကိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ဂရုတစိုက္ အေလးအနက္ထားျပီး လုပ္ေဆာင္ဖို႕ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို သတိေပးရင္း စာဖတ္သူမ်ားကိုလည္း ျပန္လည္ေ၀ငွပါတယ္ရွင္..








(Charles R. Swindoll ရဲ႕ Keeper Of The Spring ကို ဘာသာျပန္ ေရးဖြဲ႕ပါသည္။)




ေပ်ာ္ရႊင္ျငိမ္းခ်မ္းၾကပါေစ။




ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္)