အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာရေအာင္.....


အခ်စ္အေၾကာင္းေျပာရေအာင္တဲ႔.. မသက္ေ၀က အေဖာ္ညွိပါတယ္.. ကၽြန္မအတြက္ေတာ႔ အခက္ဆံုး အေၾကာင္းအရာလို႔ ေျပာရမယ္ထင္ပါတယ္..  ဒီကလည္း အခ်စ္နဲ႔ပတ္သက္ရင္ ဒႆနေတြ မ်ားမ်ားစားစားလည္း မသိပါဘူး။ ဒီေတာ႔ ကၽြန္မနားလည္ လက္ခံထားတဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္းေလးကို ရိုးရိုးေလးပဲ ေျပာၾကည္႔ခ်င္ပါတယ္။

အခ်စ္မွာ တစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ အျပန္အလွန္ နားလည္မႈ၊ ဂရုစိုက္မႈ၊ ေႏြးေထြးမႈ၊ ခ်စ္ခင္ၾကင္နာမႈ၊ သစၥာရွိမႈ စသည္တို႔ဟာ မလြဲမေသြ လိုအပ္တယ္လို႔ ကၽြန္မ ျမင္ပါတယ္။ ခ်စ္လွပါရဲ႔လို႔ ပါးစပ္ကေျပာေနေပမဲ႔ ေႏြးေထြးမႈမရွိဘူး၊ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ နားလည္သိတတ္မႈမရွိဘူး၊ သစၥာမရိွဘူး၊ ၾကင္နာငဲ႔ညွာမႈ မရွိဘူးဆိုခဲ႔ရင္ အဲဒီအခ်စ္ဆိုတာဟာ ဘက္ညီမွ်တဲ႔အခ်စ္ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔ အရာေလးေတြကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားတတ္ဖို႔ လိုပါတယ္။ ကိုယ္ကလည္း ၾကင္ၾကင္နာနာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး တန္ဖိုးထားပါမွ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔သူ၊ ကိုယ္ခ်စ္တဲ႔အရာေတြကလည္း ကိုယ္႔ကို ျပန္ျပီး တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးမွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒီေတာ႔ အခ်စ္နဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ကၽြန္မအတြက္ အေကာင္းဆံုး ဥပမာကို ေျပာရမယ္ဆိုရင္ တစ္စံုတစ္ဦးနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္း မဟုတ္ပဲ ကၽြန္မစိုက္ပ်ဳိးထားတဲ႔ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ အပင္ေလးေတြနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ အခ်စ္အေၾကာင္းကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ အပင္ေလးေတြကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္.. ေရာက္တဲ႔ေနရာမွာ အပင္ေလးေတြ စိုက္ျဖစ္ျပီး ကၽြန္မရဲ႕ အလုပ္စားပြဲေပၚမွာလည္း အပင္စိမ္းစိမ္းေလးေတြ တင္ထားခ်င္သူ၊ တင္ထားတတ္သူပါ။ အခု ကၽြန္မေနတဲ႔ ျမိဳ႕ကေလးက အိမ္ခန္းကေလးဟာ ၃ထပ္မွာျဖစ္တဲ႔အတြက္ ကၽြန္မစိုက္ခ်င္တဲ႔ သစ္ပင္ေလးေတြ စိုက္ပ်ိဳးဖို႔အတြက္ ေျမေနရာမရွိပါဘူး။ ဒါေပမဲ႔ က်ယ္က်ယ္၀န္း၀န္းနဲ႔ ရႈခင္းေတြကို အေပၚစီးကေနျမင္ရျပီး ေလေကာင္း ေလသန္႔ရတဲ႔ ၀ရံတာေတာ႔ ရွိပါတယ္..

အရပ္ေလးမ်က္ႏွာစလံုး ၾကည္႔ေလရာအရပ္တိုင္း ခုလို ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းေနတာပါ။



ဘယ္ေနရာၾကည္႔ၾကည္႔ ေတာင္တန္းၾကီးက ေျပးမလြတ္ပါ..

၀ရံတာကေန ေမွ်ာ္ၾကည္႔လိုက္ရင္ ေတာင္တန္းေတြ ပတ္လည္၀ိုင္းထားတဲ႔ ျမိဳ႕ရႈခင္းေတြကို ျမင္ရတာလည္း သိပ္ကို စိတ္ခ်မ္းသာျပီး စိတ္ေအးခ်မ္းပါတယ္. ဒီေတာ႔ ပန္းပင္ေတြကို ခ်စ္တဲ႔ ကၽြန္မက ၀ရံတာေလးမွာပဲ ေကာင္းႏိုးရာရာ အပင္ေလးေတြကို အိုးကေလးေတြနဲ႔ စိုက္ပ်ိဳးထားခဲ႔ပါတယ္။ ဟိုးအရင္ကေတာ႔ ကၽြန္မစိုက္ထားတဲ႔ အပင္ေလးေတြ၊ ပန္းပင္ေလးေတြအေၾကာင္းကို အပင္ႏွင္႔တူေသာသူမ်ားဆိုတဲ႔ ေခါင္းစဥ္နဲ ပိုစ္႔တစ္ပုဒ္ ေရးခဲ႔ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္မ အပင္ေလးေတြကို ခ်စ္ပါတယ္.. ပန္းပြင္႔တဲ႔ အပင္၊ ေမႊးတဲ႔ ရနံ႔ရွိတဲ႔အပင္၊ ပန္းလဲမပြင္႔ ေမႊးလဲမေမႊးေပမဲ႔ စိမ္းစိမ္းစိုစုိ မ်က္စိေအးေစတဲ႔အပင္၊ မီးဖိုေခ်ာင္အတြက္ အသံုး၀င္တဲ႔အပင္ စတဲ႔ အပင္မ်ိဳးစံုကို အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္သလို ရည္ရြယ္ခ်က္ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔လည္း အပင္ေလးေတြကို စိုက္ပ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ ၀ရံတာေလးဟာ ပန္းဥယ်ာဥ္ေလး ေသးေသးေလးျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္မ အပင္မ်ဳိးစံုကို စိုက္ပ်ိဳးထားခဲ႔ပါတယ္။

ႏွင္းဆီတစ္ပြင္႔ရဲ႕ အိပ္မက္



ကၽြန္ေတာ႔္ အသက္ ၁၉ႏွစ္အရြယ္  ပထမဆံုး ေကာလိပ္ေက်ာင္း စတက္တဲ႕ ရက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ပါေမာကၡၾကီးက သူ႕ကိုယ္သူ  မိတ္ဆက္ပါတယ္. ျပီးေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကိုလဲ ယခု အတန္းထဲမွာ ေရာက္ေနၾကသူခ်င္း တစ္ခါမွမသိခဲ႕ဖူး၊ မေတြ႔ခဲ႕ဖူးတဲ႕သူ အခ်င္းခ်င္း မိတ္ေဆြ ဖြဲ႕ၾကဖို႕  ေျပာဆို တိုက္တြန္းပါတယ္.. ဒီေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္လဲ မတ္တပ္ရပ္ျပီး ဘယ္သူနဲ႕ မိတ္ေဆြဖြဲ႕ရင္ ေကာင္းမလဲ ဆိုတာ အတန္းထဲ လွည္႕ပတ္ ရွာေဖြၾကည္႕ေနမိတယ္.. ဒီစဥ္မွာ ကၽြန္ေတာ႕ပုခံုးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က လာပုတ္တဲ႕အတြက္ လွည္႕ၾကည္႕လိုက္ေတာ႕ အသားအေရေတြ တြန္႕ေနျပီး ျပံဳးရႊင္တဲ႕ မ်က္ႏွာေပးေလးနဲ႕ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အသက္ၾကီးေနတဲ႕ အဖြားအို တစ္ဦးကို ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္..

သူက ကၽြန္ေတာ္႕ကို မိတ္ဆက္စကား စေျပာပါတယ္..  “ ဟိုင္း ေကာင္ေလးေရ.. တို႕နံမည္က  ရိုစ္႕ပါ.. အသက္က ၈၇ ႏွစ္ ရွိပါျပီ.. ငါတို႕ေတြ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ၾကရေအာင္လား …. တို႕ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မိတ္ဆက္ၾကရေအာင္လားကြယ္”

ကၽြန္ေတာ္လဲ လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ျပံဳးရယ္မိရင္းက အဖြားကို စိတ္လိုလက္ရ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ လိုက္ျပီး “ ဘာလို႕ ဒီေလာက္ ငယ္ငယ္ ရြယ္ရြယ္ေလးနဲ႕ ဒီေကာလိပ္ကို လာတက္ေနတာလဲဗ်” လို႕ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို စေနာက္ ခ်င္စိတ္နဲ႕ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဟာသ ထုတ္ကာ ေမးလိုက္ပါတယ္…


အဖြားရိုးစ္႕က “ ေအာ္  တို႕က ဒီေကာလိပ္မွာ ခ်မ္းသာတဲ႕ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ေယာက္နဲ႕ ေတြ႔ျပီး လက္ထပ္ခြင္႕မ်ား ရမလားလို႕ေပါ႕.. ရလာခဲ႕ရင္ ကေလး တစ္ဒါဇင္ေလာက္ ယူမယ္.. ျပီးေတာ႕ အနားယူျပီးရင္ ခရီးေတြ အမ်ားၾကီး ထြက္မယ္ေလ”  လို႕ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ျပန္ျပီး ဟာသ လုပ္ပါတယ္..

“ အုိး သိပ္ေကာင္းတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ဘဲ ” လို႕ျပန္ေျပာရင္းက သူ႕အေၾကာင္းကို စိတ္၀င္တစား စပ္စုၾကည္႕ မိပါတယ္…  ဟုတ္တယ္ေလ အသက္ ၈၇ ႏွစ္ ဆိုတဲ႕ အရြယ္ဟာ ေက်ာင္းတက္ျပီး စာသင္ဖို႕  သိပ္ကို ခဲယဥ္းတဲ႕ အရြယ္ပါ.. ဒီအဖြားအို ရိုစ္႕ဟာ ဘယ္လို တြန္းအားေတြ၊ ဘယ္လို စိတ္ကူးေတြနဲ႕ ဒီေက်ာင္းကို လာတက္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္႕အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ထူးဆန္းျပီး စိတ္၀င္စားစရာ ေကာင္းပါတယ္.. ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္ သူ႕ကို ေမးခြန္းေတြ ေမးမိပါတယ္.. အဲဒီမွာ အဖြားအို ရိုစ္႔ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ေျပာျပတဲ႔ သူ႕ရည္မွန္းခ်က္ေလးကို မွတ္သားစဖြယ္အျဖစ္ သိလာရတာက

“ တို႕ဘ၀မွာ  ျဖစ္ခ်င္ေနခဲ႕တဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခု အျမဲတမ္း ရွိခဲ႕တယ္…  အဲဒါက ေကာလိပ္မွာ ပညာသင္ၾကားခြင္႕ရဖို႔ဆိုတဲ႕ အိပ္မက္ ကေလးပါဘဲ… တို႕က အဲဒီ အိပ္မက္ကို တစ္ေန႔မွာ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ အေကာင္အထည္ ေဖာ္ရမယ္ ဆိုတဲ႕ ရည္ရြယ္ခ်က္ အျမဲတမ္း ထားရွိခဲ႕တယ္.. ဘယ္ေတာ႕မွ စိတ္အားမေလွ်ာ႕ခဲ႕ဘူး.. တို႔ဘ၀မွာ အခက္အခဲေတြ၊ အတားအဆီးေတြ အမ်ားၾကီး ၾကံဳခဲ႔ရတယ္.. ဒါေပမဲ႔ ဘယ္လိုအခက္အခဲ အတားအဆီးနဲ႔ၾကံဳၾကံဳ တို႔ရဲ႕ ရည္မွန္းခ်က္ကို ဘယ္ေတာ႔မွ မေမ႔ဘူး။ ကဲ.. အခုေတာ႕ အဲဒီအိပ္မက္ကို  အေကာင္အထည္ ေဖာ္ႏိုင္ျပီ။ တို႔ရည္မွန္းတဲ႔ ေကာလိပ္ကို တက္ႏိုင္ျပီ။ အသက္အရြယ္ ဘယ္ေလာက္ပဲ ေရာက္ေနေန  ျဖစ္ခ်င္တာကို ျဖစ္ခြင္႔ရတာ ဘယ္ေလာက္ ေက်နပ္ဖို႔ေကာင္းသလဲ”  လို႕ သူ အိပ္မက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္..

အတန္းျပီးတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာ႕ သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ ကဲန္တန္း သြားျပီး ေခ်ာကလက္ ေမ႕ခ္ရွိတ္ အတူတူ ေသာက္ၾကပါတယ္.. အဖြားရိုစ္႔နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တကယ္႕ကို သူငယ္ခ်င္း အရင္းအခ်ာေတြ ျဖစ္သြားၾကပါတယ္.. ေနာက္ပိုင္းေတြမွာလည္း သူနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ အျမဲတမ္း စကားေဖာင္ဖြဲ႕ျဖစ္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္ဟာ သူ႕ဆီကေန ဗဟုသုတေတြ အမ်ားၾကီးကို ရခဲ႕ပါတယ္.. အသက္အရြယ္ ၾကီးသူေတြဆီမွာ တန္ဖိုးျဖတ္မရႏိုင္တဲ႕ အေတြ႔အၾကံဳေတြ၊ ပညာဥာဏ္ ဗဟုသုတေတြ ရွိေနတတ္တယ္ မဟုတ္ပါလား…

အဖြားဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေကာလိပ္ၾကီးတစ္ခုလံုးရဲ႕ စံျပပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာပါတယ္. သူဟာ ဘယ္သူနဲ႕မဆို ခင္မင္ ရင္းႏွီးလြယ္ျပီး လူတိုင္းကလည္း သူ႕ကို ခ်စ္ခင္ႏွစ္သက္ၾကတယ္.. သူ႕မွာရွိတဲ႔ အရည္အခ်င္းက အ၀တ္အစားကို အျမဲတမ္း ေသသပ္က်နစြာ ၀တ္ဆင္တတ္ျပီး.. အျမဲတမ္းလည္း ရယ္ေမာရႊင္ျပေနေလ႕ရွိေတာ႕ လူတုိင္းရဲ႕ အာရံုစူးစိုက္မႈကိုလည္း ရယူထားႏိုင္သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါတယ္.. သူဟာ အသက္အရြယ္ ၾကီးရင္႕ေနတဲ႔ အဖြားအိုတစ္ေယာက္နဲ႕ မတူဘဲ ႏုပ်ိဳလန္းဆန္းေနဆဲ မိန္းမငယ္ေလး တစ္ေယာက္နဲ႕သာ တူတဲ႕အတြက္ ဇရာကို ဥပကၡာ ျပဳထားႏိုင္တဲ႕ တကယ္႕ အာဂ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္..

စာသင္ႏွစ္၀က္ အဆံုးမွာက်င္းပတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဘာလံုး အသင္းရဲ႕ ဂုဏ္ျပဳ ညစာစားပြဲမွာ ေက်ာင္းသားေတြက အဖြားရိုးစ္႕ကို စကားေျပာဖို႕ ဖိတ္ၾကားလိုက္ပါတယ္.. အဲဒီညမွာ သူ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူငယ္ ေက်ာင္းသားေတြကို ေပးလိုက္တဲ႔ စကားလက္ေဆာင္ကို ကၽြန္ေတာ္႔ တစ္သက္ ဘယ္ေတာ႔မွ ေမ႔ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး… သူဟာ စကားေျပာစင္ျမင္႔ေပၚကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ တက္ေရာက္သြားျပီး သူ႕ကိုယ္သူ မိတ္ဆက္ ပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ အျမဲအမွတ္ရေနမဲ႔ စကားေတြကို သူေျပာသြားခဲ႔ပါတယ္။


ကၽြန္မတို႕ဟာ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို အသက္ၾကီးျပီဆိုျပီး ကုိယ္လုပ္စရာ ရွိတာေတြကို ရပ္မပစ္သင္႕ပါဘူး… လုပ္စရာရွိတာေတြကို ဘာမွ မလုပ္ေတာ႕ဘဲ ရပ္လိုက္ျပီဆိုမွသာ အသက္ၾကီးသြားတာ ျဖစ္ပါတယ္… ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာေတြ လုပ္ေနေသးသေရြ႕ေတာ႕ ငယ္ရြယ္ ႏုပ်ိဳေနဆဲ ျဖစ္ပါတယ္..  ဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္နဲ႕ ေနထိုင္ဖို႕ဆိုတာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ ၄ခု ရွိပါတယ္… အဲဒါေတြက

ရယ္စရာ အေၾကာင္းအရာေလးေတြကို ရွာေဖြျပီး အျမဲတမ္း  ရယ္ေမာရႊင္ပ် ေနရမယ္.. ကိုယ္႕ပါတ္၀န္းက်င္မွာလဲ ကိုယ္နဲ႕ေတြ႔တဲ႕သူတိုင္းကို ေပ်ာ္ရႊင္ ၾကည္ႏူးေစႏိုင္ရမယ္…

ဘ၀အတြက္ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခုခု ရွိကိုရွိရမယ္.. ကိုယ္႕အိပ္မက္ကို ဆံုးရွံဳးျပီဆိုရင္ ေသတာနဲ႕ အတူတူဘဲ.. မင္းတို႕ ပတ္၀န္းက်င္မွာ လူေတြအမ်ားၾကီးကို ေတြ႔ရပါလိမ္႕မယ္.. အဲဒီထဲကမွ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြဟာ သူတို႕ကိုယ္သူတို႕ေတာင္ မသိၾကဘဲ  ရွင္ရက္နဲ႕ ေသေနၾကတယ္.. ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႕ သူတို႕မွာ ဘ၀အတြက္ ဘာရည္မွန္းခ်က္မွ မရွိၾကဘဲ အသက္ရွင္ေနၾကတယ္.. ဒီလို ရည္မွန္းခ်က္မရွိတဲ႕ လူေတြဟာ ေသတာနဲ႕ အတူတူပါဘဲ…

အသက္ၾကီးလာတာနဲ႕ ရင္႕က်က္လာတာဟာ အမ်ားၾကီး ကြဲျပားျခားနားပါတယ္… တကယ္လို႕ မင္းဟာ အသက္ ၁၉ႏွစ္ဆိုပါေတာ႕ .. အဲဒီမွာ  ဘ၀တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း ဘာမွမလုပ္ဘဲ အိပ္ရာထဲမွာ လွဲေလ်ာင္းရင္း တစ္ႏွစ္လံုး အခ်ိန္ကုန္ဆံုးသြားခဲ႕ရင္ ဘာမွ အဓိပၸယ္မရွိဘဲ မင္းအသက္ဟာ ၂၀ႏွစ္ျပည္႕သြားမယ္.. ဒီလိုပါဘဲ အဘြားဟာ အသက္၈၇ႏွစ္ရွိျပီ. ဘာမွမလုပ္ဘဲ အိပ္ရာထဲမွာ အိပ္ေနရင္းနဲ႕ အခ်ိန္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ႕မယ္ဆိုရင္ တစ္ႏွစ္ကုန္တဲ႕ခါ အသက္ ၈၈ႏွစ္သာ ျပည္႕သြားမယ္.. ဒါေပမဲ႕ ဘာမွ တိုးတက္မႈ ရွိမလာဘူး.. အဓိပၸာယ္ရွိတဲ႕ အသက္ရွင္သန္ျခင္း ျဖစ္မလာဘူး… လူတိုင္းလူတိုင္းဟာ တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ အလြယ္တကူ အသက္ၾကီး လာတယ္.. အဓိပၸာယ္ရွိတဲ႕ ရွင္သန္ျခင္းျဖစ္ဖို႕အတြက္ ကိုယ္႕ရည္မွန္းခ်က္ဘာလဲ၊ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာ ဘာလဲ ဆိုတာ ရွာေဖြျပီး ျဖစ္ေအာင္လုပ္ေနရမယ္.. ကိုယ္႕အစြမ္းအစကို ေဖာ္ထုတ္ေနရမယ္.. ဒါမွလဲ ကိုယ္ဟာ အသက္ၾကီးတာ သက္သက္ မဟုတ္ဘဲ အသက္နဲ႕အတူ ရင္႕က်က္လာမယ္..

ကိုယ္လုပ္ခဲ႕တာေတြအတြက္ ဘယ္ေတာ႕မွ ေနာင္တ ျပန္မရပါနဲ႕.. အဲလို ေနာင္တ ျပန္မရဖို႕အတြက္လဲ လုပ္သင္႕လုပ္ထိုက္တာကို အခ်ိန္ရတုန္းမွာ လုပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခဲ႕ပါ.. ကိုယ္မလုပ္ခဲ႕မိတဲ႕ အရာေတြအတြက္ အသက္ၾကီးလာမွ ေနာင္တ ျပန္မရေအာင္ ခုခ်ိန္ကတည္းက ကိုယ္႕ဘ၀အတြက္ လုပ္သင္႕လုပ္ထိုက္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ႕ရပါမယ္.. ေနာင္တရတတ္တဲ႕ လူစားေတြဟာ ေသရမွာကိုလဲ ေၾကာက္တတ္ၾကတယ္.. ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာေတြကို ျဖစ္ေအာင္၊ ကိုယ္႕အိပ္မက္ေတြကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ေအာင္ ၾကိဳးစားေနတဲ႕ လူမ်ိဳးေတြဟာ ေနာင္တလဲမရွိသလို ေသျခင္းကိုလဲ မေၾကာက္ရြံ႕တဲ႕ လူေတြသာျဖစ္တယ္…

အဖြားရိုးစ္႕ဟာ သူ႕ရဲ႕ အဓိပၸာယ္ျပည္႕၀လွတဲ႕ စကားေတြအျပီးမွာ ႏွင္းဆီပန္းရဲ႕ အိပ္မက္ သီခ်င္းေလးကို သီဆိုျပီး သူ႕စကားေျပာကို အဆံုးသတ္လိုက္ပါတယ္.. သူဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုးအတြက္ အေကာင္းဆံုး၊ အဓိပၸါယ္ရွိဆံုး ဘ၀ေနနည္းကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ႕သူပါ..

စာသင္ႏွစ္ျပီးဆံုးတဲ႕အခါမွာ အဖြားရိုစ္႕ဟာလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕နဲ႕အတူတူ ေကာလိပ္ကို ေအာင္ျမင္စြာ ျပီးဆံုးခဲ႕ပါတယ္.. ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္မွာ ျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္နဲ႕ သူကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ျပီး ဘြဲ႕လက္ခံ ယူခဲ႕ပါတယ္.. ထူးဆန္းတဲ႔ တိုက္ဆိုင္မႈက ဘြဲ႕ႏွင္းသဘင္အျပီး တစ္ပတ္ျပည္႕တဲ႔ ေန႕မွာေတာ႕ အဖြားရိုစ္႕ဟာ သူရဲ႕ အိပ္ယာထက္မွာဘဲ ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ႕ ကြယ္လြန္ သြားခဲ႕ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို ဘ၀မွာ  ေနာင္တမရေအာင္ ေနထိုင္ဖို႕ အသိတရားေတြ သင္ၾကား ျပသေပးခဲ႕တဲ႕ အဖြားရဲ႕ စ်ာပနကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေကာလိပ္က ေက်ာင္းသား အားလံုးေပါင္း ၂၀၀၀ေက်ာ္ဟာ ေလးစားခ်ီးက်ဴးျခင္း မ်ားစြာနဲ႕ တက္ေရာက္ခဲ႕ၾကပါတယ္.. ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အဖြားရိုစ္႕ဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေလးေတြအတြက္ အေကာင္းဆံုး စံနမူနာ ယူစရာ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႕ပါတယ္…

ခင္ဗ်ားတို႔မွာလည္း ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ႔ အိပ္မက္တစ္ခု ရွိျပီဆို  အဖြားရိုစ္႔ကို နမူနာယူျပီး မေလ်ာ႔ေသာဇြဲနဲ႔ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ဖို႔ တိုက္တြန္းပါရေစလားဗ်ာ။



CHICKEN SOUP FOR THE COLLEGE SOUL မွ Dan Clark ရဲ႕ Never Too Old To Live Your Dream ကို ဘာသာျပန္ပါသည္..





Photo from: Here

ငါးလိေမၼာ္ေပါင္းနဲ႔ ၀က္သားသီဟိုဠ္ေစ႔ေၾကာ္






ဒီအပတ္အတြက္ အစားအေသာက္က႑မွာ ေဖာ္ျပေပးခ်င္တဲ႔ ဟင္းလ်ာက ထူးထူးျခားျခားမဟုတ္ပဲ အလြယ္တကူ ခ်က္ျပဳတ္ႏိုင္တဲ႔ ငါးလိေမၼာ္ေပါင္းနဲ႔ ၀က္သားသီဟိုဠ္ေစ႔ေၾကာ္ ျဖစ္ပါတယ္။

ငါးလိေမၼာ္ေပါင္း

ငါးလိေမၼာ္ေပါင္းဖို႔အတြက္ ငါးအေနေတာ္ တစ္ေကာင္လံုးကို ေၾကးခြံထိုး၊ ဗိုက္ေဖာက္၊ ေရစင္ေအာင္ေဆးျပီး ဓါးနဲ႔မြန္းကာ ဆား၊ ငံျပာရည္၊ အရသာမႈန္႔တို႔ျဖင္႔ နယ္ျပီး ေခတၱထားပါတယ္။


  ဆား အရသာမႈန္႔နယ္



ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ငရုပ္သီး၊ ခရမ္းခ်ဥ္သီး ၃လံုးခန္႔၊ နံနံအနည္းငယ္ တို႕ကို ေတာက္ေတာက္စင္းထားပါတယ္..





ထို႔ေနာက္ ၄င္းတို႔ကို ပန္းကန္တစ္လံုးတြင္ထည္႔ကာ ငရုပ္သီးေဆာ႔၊ ဆား၊ ငံျပည္ရည္ ႏွမ္းဆီအနည္းငယ္၊ အသားမႈန္႔တို႔ျဖင္႔ ေရာေမႊထားပါတယ္။ ငံျပာရည္ကို ခပ္မ်ားမ်ား ထည္႔ပါတယ္.. သို႔မွသာ ငါးထဲကို အရသာမ်ား ၀င္မွာမို႕ပါ။



ငါးကို ေပါင္းမဲ႔ ပန္းကန္ျပားထဲထည္႔ကာ ေရာေမႊထားေသာ ခရမ္းခ်ဥ္သီးအႏွစ္မ်ားကို ငါးေပၚ ေလာင္းခ် လိုက္ပါတယ္။ တကယ္လို႔ ဒီအေနအထားအတိုင္း ေပါင္းရင္လဲျဖစ္ပါတယ္.




ကၽြန္မက နည္းနည္းေလး ထပ္ကြန္႔ဖို႔အတြက္ အခြံႏြာကာ ပါးပါးလွီးထားေသာ လိေမၼာ္သီး အခ်ပ္ကေလးမ်ားျဖင္႔ ငါးေပၚ ပံုပါအတုိင္း လွလွပပ ျပင္ဆင္ပါတယ္။


ေရထည္႔ထားတဲ႔ အိုးတစ္လံုးနဲ႔ ေပါင္းဖို႔ ျပင္ဆင္ပါတယ္။ ၁၅မိနစ္ မိနစ္ ၂၀ခန္႔ေပါင္းျပီးရင္ ငါးအသားေတြ ႏူးလာျပီမို႔ ခ်လို႔ရပါျပီ။


အေပၚက နံနံပင္ေလးအလွဆင္ျပီး ငရုပ္ေကာင္းမႈန္႔ေလး ျဖဴးျပီးရင္ လွလွပပေလး ျပင္ဆင္ထားတဲ႔ ငါးလိေမၼာ္ေပါင္းကို သံုးေဆာင္ႏိုင္ပါျပီ။




အရသာလဲရွိ အျမင္အားျဖင္႔လဲ လွတာမို႔ ဧည္႔သည္လာရင္လဲ အထူးအဆန္းေလးအျဖစ္ ဧည္႔ခံဖို႔ေကာင္းတဲ႔ လြယ္လြယ္ကူကူ ဟင္းတစ္မယ္ ရႏိုင္ပါျပီရွင္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~



၀က္သားသီဟိုဠ္ေစ႔ေၾကာ္


၀က္သားသီဟိုဠ္ေစ႔ေၾကာ္ဖို႔အတြက္ ၀က္သား မိမိႏွစ္သက္သေလာက္ကို အေနေတာ္အတံုးေလးမ်ား တံုးျပီး ဆား၊ အရက္အနည္းငယ္၊ အရသာမႈန္႔တို႔ျဖင္႔ နယ္ထားပါတယ္။

အိမ္ေနာက္ေဖးက ေခ်ာင္းကေလး




ကၽြန္မတို႔ အိမ္ေနာက္တြင္ အလြန္သာယာ စိမ္းလဲ႔ၾကည္လင္စြာ စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္းကေလးတစ္ခု ရွိခဲ႔ပါသည္။  ကၽြန္မေမြးဖြားရာ ဇာတိရွိ ကၽြန္မတို႕အိမ္သည္ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးတြင္ ေမွးတင္ ေဆာက္လုပ္ထားေသာ အိမ္တစ္အိမ္ျဖစ္ပါသည္။ အိမ္မ်ားသည္ လမ္းမကို မ်က္ႏွာမူကာ ေဆာက္လုပ္ရျခင္းျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ထိုေခ်ာင္းကေလးသည္ ကၽြန္မတို႔၏ အိမ္ေနာက္ဖက္တြင္ ရွိေနပါသည္။ အိမ္ေနာက္ဖက္ ျပဴတင္းေပါက္မွ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္မည္ ဆိုပါလွ်င္ ေခ်ာင္းထဲမွ ျမင္ကြင္းစံုကို ျမင္ေနရျပီး သြဲ႔သြဲ႕ညင္ညင္ စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္းေရစီးသံ  ၾကားေနရေလာက္ေအာင္ နီးကပ္စြာရွိေနခဲ႔ပါသည္။ ေခ်ာင္းကေလးသည္ ၾကည္လင္စိမ္းလဲ႔စြာ၊ သာယာလွပ၊ တည္ျငိမ္ေအးျမစြာ ျငိမ္႔ျငိမ္႔ေညာင္းေညာင္း စီးဆင္းေနခဲ႔ပါသည္။

မနက္ခင္း အိပ္ရာထခ်ိန္တြင္ ေတာင္တန္းမ်ားကို ေက်ာ္ျဖတ္၍ ေရာက္ရွိလာေသာ ေနေရာင္ျခည္သည္ စိမ္းလဲ႔ၾကည္ေနေသာ ေခ်ာင္းေရျပင္ေပၚသို႔ ျဖာအက်တြင္ လွ်ပ္တုိက္ေျပးလႊား ေဆာ႔ကစားေနေသာ ေလေျပ ေလညင္းေၾကာင္႔ ေခ်ာင္းေရျပင္ေပၚ ယွက္ျဖာေနေသာ ေဘာ္ေငြေရာင္ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ ကေလးမ်ားသည္ တလက္လက္ျဖာကာ ေငြမႈန္ေလးမ်ား ၾကဲပက္လိုက္သကဲ႔သို႔ ေရာင္ျပန္ဟပ္ျပီး ၀န္းက်င္တစ္၀ိုက္ကိုပင္ လင္းလဲ႔ ၀င္းျဖာ ေနသည့္ ျမင္ကြင္းသည္ ၾကည္ႏူးစရာ၊ ရႊင္လန္းစရာအတိ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါသည္။ စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္းေရသည္ ေအာက္ခံ ေက်ာက္တံုးေက်ာက္သားမ်ားကိုပင္ ျမင္ရေလာက္ေအာင္ ၾကည္လင္စိမ္းျမလို႔ ေနခဲ႔သည္။ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေပါမ်ားလွေသာ ငါးမ်ဳိးစံုတို႔သည္လည္း အုပ္စုဖြဲ႔ကာ ေအးခ်မ္းသာယာစြာ ကူးခတ္ ေနသည္ကိုပင္လွ်င္ အတုိင္းသား ျမင္ရေလာက္ေအာင္ ေခ်ာင္းေရသည္ ၾကည္လင္ သန္႔စင္လြန္းလွသည္။

ေဆာင္းအခါတြင္ေတာ႔ ျမဴႏွင္းမ်ားေအာက္တြင္ ၾကည္လင္ေနေသာ ေရျပင္စိမ္းစိမ္းေပၚမွာ ျဖဴလြလြ အေငြ႔မ်ား တလူလူထြက္ေစလွ်က္ ေႏြးေထြးစြာ စီးဆင္းေနတတ္ခဲ႔သည္။ ျပင္ပ၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ႏွင္းေငြ႔မႈန္မ်ားျဖင္႔ ေအးစက္ေနေသာ္လည္း ေခ်ာင္းေရမွာထူးထူးျခားျခား ေႏြးေထြးေနေလ႔ ရွိပါသည္။ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္မ်ားတြင္ေတာ႔ ႏွင္းရည္စိုလူးေနေသာ စိမ္းလဲ႔လဲ႔ ျမက္ခင္းမ်ားႏွင္႔ စိမ္းညိဳ႕ညိဳ႕ စိုက္ခင္းတို႕က ေခ်ာင္းကေလး၏အလွကို သဘာ၀ဆန္ဆန္ က်က္သေရရွိေစခဲ႔သည္။ ညအခ်ိန္တြင္ ေရႊေရာင္လင္းျဖာက်ေနေသာ လေရာင္ေအာက္တြင္ တည္ျငိမ္စြာ စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္းေရႏွင္႔ ဂီတသံပမာ ညင္ညင္သာသာ ထြက္ေပၚေနေသာ ေရစီးသံသည္ လေရာင္ဆမ္းေသာ ညခ်မ္းမ်ားကို အလွဆံုးျဖစ္ေအာင္ ပံ႔ပိုးေပးေနခဲ႔ဖူးပါသည္။

ေခ်ာင္းေရသည္ နက္သည္႔ေနရာတြင္ ၀ါးတစ္ျပန္ေက်ာ္အထိ နက္ျပီး ကၽြန္မတို႔ ေရငုပ္ျပီး ေခ်ာင္းေအာက္ေျခက ေျမၾကီးကို ဆုပ္ျပီး ျပန္တက္လာေၾကး ကစားၾကလွ်င္ပင္ ေခ်ာင္းေအာက္ေျခကို ေရာက္ေအာင္ ငုပ္ႏိုင္သူ ရွားသည္အထိ ေခ်ာင္းေရက နက္ရႈိင္းပါသည္။ လူအမ်ားေရခ်ိဳးၾကေသာ ေရခ်ိဳးဆိပ္မ်ားတြင္ေတာ႕ အလြန္ဆံုး ရင္ဘတ္ေလာက္ထိသာ အနက္ရွိျပီး ေခ်ာင္း ေအာက္ေျခသည္လည္း ႏႈံးမ်ား၊ ရြ႔ံမ်ားကင္းစင္စြာ ေခ်ာမြတ္ေသာ ေက်ာက္တံုးငယ္မ်ား ျပည္႔ေနသည္႔ ၾကမ္းျပင္သာ ျဖစ္ေလသည္။ မိုးရာသီတြင္ ေတာင္က်ေခ်ာင္းေရမ်ား၊ မိုးေရမ်ားေၾကာင္႔ ထိုအခ်ိန္တြင္ စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္းေရမွာ ေနာက္က်ိကာ ရြံ႔ႏြံမ်ား ပါေနတတ္ေသာ္လည္း က်န္သည္႔အခ်ိန္မ်ားတြင္ေတာ႔ အိမ္ေနာက္ေဖးက ေခ်ာင္းကေလးသည္ ေက်ာက္တံုးမ်ားႏွင္႔ ျငိမ္႔ေညာင္းသာယာစြာ စီးဆင္းတတ္ျပီး ေရသန္႔စင္မႈမွာလည္း စိတ္ခ်ရေလာက္ေအာင္ ၾကည္လင္သန္႔စင္ေသာ ေခ်ာင္းလည္းျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။

ထိုအခ်ိန္က ကၽြန္မတို႔ေဒသတြင္ ေရတြင္း၊ အ၀ီစိတြင္းဟူ၍ မရွိသေလာက္ ရွားပါသည္။ ေခ်ာင္းေရသည္ ကၽြန္မတို႔ ေဒသတစ္ခုလံုး၏ ေသာက္ေရ သံုးေရအျဖစ္ အားကိုးအားထားရာ ျဖစ္ခဲ႔သည္။ ေဒသတစ္ခုလံုးက လူမ်ားသည္လည္း ေခ်ာင္းထဲတြင္သာ ေရခ်ဳိးၾကပါသည္။ မနက္ေစာေစာတြင္ ေသာက္ေရ၊ သံုးေရအျဖစ္ ေခ်ာင္းထဲမွ ေရကို ခပ္ၾကသလို၊ ေန႔ခင္း၊ ညေနေစာင္းတို႕တြင္ ေခ်ာင္းထဲတြင္ အိုးခြက္ပန္းကန္ေဆး၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ ေရခ်ိဳး စသည္တို႕ကို ျပဳလုပ္ၾကရသည္။ ၾကည္လင္လွေသာ ေခ်ာင္းေရသည္ ေဒသတစ္ခုလံုး၏ မွီခိုအားထားရာ အသက္ေသြးေၾကာတစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔ပါသည္။ ေခ်ာင္းထဲတြင္ သစ္ေဖာင္မ်ား၊ ၀ါးေဖာင္မ်ား ေမွ်ာခ်ျခင္း၊ ဆည္မ်ားပိတ္၍ ငါးဖမ္းျခင္း၊ ျမံဳးေထာင္ျခင္း၊ ငါးမွ်ားျခင္း၊ စက္ေလွမ်ား ေျပးဆြဲျခင္း၊ ေခ်ာင္းကမ္းေဘး ေျမလြတ္မ်ား၊ ေႏြအခါ ေပၚလာတတ္ေသာ ကၽြန္းမ်ားေပၚတြင္ သီးပင္မ်ား စိုက္ပ်ိဳးျခင္း၊ ကမ္းစပ္မ်ားတြင္ သစ္သားျပားအင္၀ိုင္းေလးျဖင္႔ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ ေရႊက်င္ျခင္း စသည္တို႕သည္လည္း ေခ်ာင္းႏွင္႔ဆက္စပ္၍ လုပ္ကိုင္ေနၾကေသာ အသက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္းမ်ား ျဖစ္ေလသည္။

ေခ်ာင္းထဲတြင္ ငါး၊ လိပ္၊  စေသာ ေရသတၱ၀ါမ်ား ေပါမ်ားလွသည္သာမက ကေလးသာသာအရြယ္ ငါးၾကီးမ်ား (ငါးေထြ ဟု သိရသည္) သည္လည္း ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း ေရဆိပ္တြင္ အမ်ားအျပားရွိျပီး ထိုေနရာမွလြဲကာ အျခားေနရာသို႕လည္း သြားေလ႔မရွိသျဖင္႔ ဘုန္းၾကီးငါးဟုလည္း ေခၚၾကသည္။ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းၾကီးမွ မနက္ဆယ္နာရီ သံေခ်ာင္းေခါက္လွ်င္ ထိုငါးၾကီးမ်ားသည္ ကမ္းစပ္သို႔ ေရာက္လာျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ား၊ ရပ္သူရြာသားမ်ား ေကၽြးေသာ ထမင္းကို က်ယ္ျပန္႕ၾကီးမားေသာ ပါးစပ္ၾကီးမ်ား ဟကာ ဟကာႏွင္႕ လာေရာက္ စားေသာက္ၾကေလသည္။ ကၽြန္မတို႕ကေလးတစ္သိုက္မွာ ငါးစာေကၽြးခ်ိန္တိုင္း ေက်ာင္းေရဆိပ္သို႔သြားကာ ၾကီးမားလွေသာ ငါးၾကီးမ်ားကို အစာေကၽြးရင္း တအံ႕တၾသ ေငးေမာခဲ႔ဖူးပါသည္။ ကၽြန္မတို႔ ရြာကေလးသို႔ အျခားျမိဳ႕ရြာမွ ဧည္႕သည္မ်ား လာပါကလည္း ၄င္းဧည္႕သည္မ်ားအား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွ ငါးၾကီးမ်ားကို ဂုဏ္ယူစြာ ျပသခဲ႔ၾကပါသည္။ ထိုစဥ္ခ်ိန္က ၄င္းငါးၾကီးမ်ားသည္လည္း ဤေခ်ာင္းကေလး၏ နံမည္ေက်ာ္ ရတနာမ်ား ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါသည္။

ေခ်ာင္းတစ္ဖက္ကမ္းတြင္ေတာ႔ စိမ္းလန္းေသာ ေတာအုပ္မ်ား ေတာင္တန္းမ်ား ရွိျပီး ဟင္းရွာ၊ ထင္းရွာ၊ ၀ါးရွာ၊ မွ်စ္ခ်ိဳးသူမ်ားသည္ ေ၀းေ၀းလံလံ သြားစရာမလိုဘဲ ေခ်ာင္းတစ္ဖက္ကမ္းသို႔ အလြယ္တကူ သြားေရာက္ျပီး  ရွာေဖြႏိုင္သည္။ သဘာ၀ အေလ႕က်ေပါက္ေသာ ဟင္းသီးဟင္းရြက္မ်ား၊ ၀ါးပင္မ်ား၊ ဘုရားအိုးထိုးရန္ သေျပပန္းမွစ ေသာ္ကပန္း၊ ဖက္ဆြတ္ပန္း၊ အင္ၾကင္းပန္း စသည္ ေတာပန္း၊ေတာင္ပန္းမ်ားလည္း အလြန္ေပါလွပါသည္။ ကၽြန္မတို႕ အိမ္ေနာက္ကေန ေမွ်ာ္ၾကည္႕လိုက္လွ်င္ပင္ ေတာအုပ္စိမ္းစိမ္းေလးကို လွမ္းျမင္ေနရျပီး ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွ ေရေသာက္ဆင္းလာသည္႔ ေမ်ာက္မ်ား၊ ေခ်မ်ား၊ သမင္၊ ဆတ္တို႕ကိုပင္ ရံဖန္ရံခါ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါေသးသည္။ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္ ေတာအုပ္ထဲမွ ေတာေကာင္မ်ား ေအာ္သံ၊ ေခ်ဆတ္သံ၊ သမင္ေတာက္သံမ်ားကိုပင္ ၾကားရေလ႔ရွိပါသည္။ ေခ်ာင္းထဲရွိ ငါးမ်ားမွာလည္း နယ္သူနယ္သားမ်ားအတြက္ ဖူလံုရံုသာမက၊ ဖမ္း၍မကုန္ေအာင္ပင္ ေပါမ်ားလြန္းလွပါသည္။

ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေဆာ႔ကစားရင္း ကေလးငယ္တိုင္း ၅ႏွစ္ ၆ႏွစ္အရြယ္တြင္ မသင္ရဘဲ ေရကူးတတ္လာၾကသလို ကေလးတို႔အတြက္ အခ်ိန္ျဖဳန္းရာ အေကာင္းဆံုးေနရာသည္လည္း ေခ်ာင္းအတြင္းေဆာ႔ကစားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ကေလးလူၾကီး ေရကူး၊ ေရငုတ္ျပိဳင္ျခင္း၊ အေပ်ာ္ေလွစီးျခင္း၊ ေက်ာက္တံုးမ်ား ငုတ္တမ္းကစားျခင္း၊ ငါးဖမ္းျခင္း စသည္ျဖင္႔ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလွသလို၊ ကေလးမ်ားမွာမူ ေခ်ာင္းထဲေရာက္လွ်င္ အိမ္မွ လူၾကီးတစ္ေယာက္ေယာက္ လိုက္မေခၚမခ်င္း မျပန္ေတာ႔သည္မွာ ကေလးအားလံုး၏ သဘာ၀လို ျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ မိမိအိမ္ရွိ ကေလးတစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္တြင္ ေပ်ာက္ေနပါက ေရေခ်ာင္းတြင္ လိုက္ရွာရမည္မွာလည္း လူၾကီးတိုင္းက သိနားလည္ျပီး ျဖစ္ေလသည္။ ကေလးတိုင္းက ေခ်ာင္းကေလးတြင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ၾကသည္။ ေခ်ာင္းကေလးကို ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ၾကေလသည္။ ထိုစဥ္ခ်ိန္က ျမိဳ႕ရြာတိုင္းရွိ ေခ်ာင္းကမ္းစပ္သည္ ေရခ်ိဳးသူမ်ား၊ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေဆာ႕ကစားသူမ်ား၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္၊ အိုးခြက္ေဆးသူမ်ားႏွင္႔ အလြန္စည္ကားျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေကာင္းလွသည္။ ရပ္ရြာထဲမွ လူၾကီးလူငယ္မ်ား အခ်င္းခ်င္း သတင္းစကား၊ အတင္းစကားမ်ား ေျပာစရာရွိလွ်င္ပင္ ေရေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရခ်ိဳးရင္း၊ အ၀တ္ေလွ်ာ္ရင္း၊ အိုးခြက္ပန္းကန္ေဆးရင္း ေတြ႔ဆံု ခ်ိန္းခ်က္လုပ္ကာ ေျပာၾကေလ႔ရွိသည္အထိပင္ ေခ်ာင္းကေလးမွာ မ်ားစြာ အေရးပါခဲ႔ဖူးပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ေခ်ာင္းထဲတြင္ ေရခ်ိဳးရင္း ေကာက္ရတတ္ေသာ ေက်ာက္တံုးအခ်ိဳ႕သည္ အဖိုးမ်ားစြာ ထိုက္တန္ေသာ ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ျဖစ္ေနတတ္ခဲ႔သည္။ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးမွ ေျမၾကီးမ်ားကို က်င္ယူလွ်င္ပင္ ေရႊမႈန္ေလးမ်ားပါ၀င္ေသာေၾကာင္႔ ေဒသခံလူအခ်ိဳ႔ ေရႊက်င္ျခင္း၊ ေက်ာက္စိမ္းရွာေဖြရန္ ေရငုတ္က်င္းမ်ာျဖင္႔ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ တူးေဖာ္ျခင္း၊ စသည္တို႔ျဖင္႔လည္း ေခ်ာင္းကေလးကို မွီခိုကာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ႏိုင္ခဲ႔ေလသည္။ သို႔ျဖင္႔ အဖိုးတန္ ေက်ာက္စိမ္းေရာ၊ ေရႊပါ ထြက္သျဖင္႔ ေခ်ာင္းကေလး၏ အမည္နာမသည္ ေက်ာ္ၾကား ထင္ရွား လာေလေတာ႔သည္။ တေျဖးေျဖးႏွင္႔ ေခ်ာင္းကေလး ရွိရာအရပ္ဆီသို႔ ေဒသအသီးသီး၊ ျမိဳ႕ရြာအႏွံ႔အျပားမွ လူမ်ား ေရာက္ရွိလာၾကသကဲ႔သို႔ ေခ်ာင္းပတ္၀န္းက်င္ ျမိဳ႕ရြာမ်ားသည္လည္း လူေနအိမ္ေျခမ်ား ထူထပ္လာေလေတာ႕သည္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 
ေနာက္က်ိေနေသာ ေခ်ာင္းကေလး

ယခုေတာ႔ ကၽြန္မတို႕ အိမ္ေနာက္ေဖးက ေခ်ာင္းကေလးသည္ ေရႊမ်ား၊ ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ထြက္ေသာေၾကာင္႔ နာမည္ေက်ာ္ၾကားဆဲ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခင္ကလို သာယာလွပေသာ ေခ်ာင္းကေလးေတာ႔ မဟုတ္ေတာ႔ပါျပီ။ ယခင္တုန္းက မိုးရာသီမွလြဲ၍ က်န္သည္႕အခ်ိန္မ်ားတြင္ စိမ္းလဲ႔ၾကည္လင္ ျငိမ္႕ေညာင္းေနခဲ႔ေသာ ေရအျပင္သည္ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေနာက္က်ိ ၀ါ၀င္းေနေသာ ရြံႏွစ္ေရမ်ားသာ စီးဆင္းေနခဲ႔ေလျပီ။ ယခင္က ေက်ာက္တံုးမ်ားကို ျဖတ္သန္းျပီး စီးဆင္းရေသာေၾကာင္႔ ထြက္ေပၚေနက် ေခ်ာင္းေရစီးသံ ခ်ိဳလြင္လြင္ပင္လွ်င္ ယခုေတာ႔ ႏႈံးေျမမ်ား၊ ႏြံႏွစ္မ်ားကိုသာ ျဖတ္သန္းစီးဆင္းရျပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ ျငင္သာျငိမ္႔ေညာင္းေသာ ေခ်ာင္းကေလး၏ ေတးသံကိုပင္ မၾကားရေတာ႔သည္မွာ ၾကာခဲ႔ျပီ။ ဘယ္သုိ႕ေသာအေၾကာင္းေၾကာင္႔ ေခ်ာင္းေရမ်ား ၁၂လရာသီလံုး ေနာက္က်ိေနရပါသနည္း၊ ေတးသံမ်ား မသီေၾကြးႏိုင္ေတာ႔ပါသနည္းဟု ေမးလာေသာ္ ေျဖစရာအေျဖက လူတို႔၏ ေလာဘေၾကာင္႔ ဟူ၍သာ ေျဖစရာရွိပါသည္။




ေခ်ာင္းေရကို လြဲကာ ေအာက္ေျခၾကမ္းျပင္တြင္ ရတနာရွာေဖြပံုမ်ား


ေက်ာက္စိမ္းႏွင္႔ ေရႊမ်ားေၾကာင္႔ နံမည္ေက်ာ္ေသာ ကၽြန္မ၏ ေမြးရပ္ေျမသည္ ယခုေခတ္တြင္ ေငြအင္အားမ်ားစြာတို႔ျဖင္႔ ၀င္ေရာက္လာေသာ ေက်ာက္မ်က္ကုမၸဏီမ်ား၊ ေရႊတူးေဖာ္ေသာ လုပ္ငန္းမ်ား ေနရာအႏွံ႔ လက္ညိဳးထိုးမလြဲေအာင္ ေရာက္ရွိလို႔ လာေလျပီ။ စက္ကိရိယာ အစံုအလင္ျဖင္႔ တူးေဖာ္ရင္း ရလာသမွ် ေျမၾကီးမ်ားကို ေခ်ာင္းကမ္းစပ္ လူေနအိမ္ အနီးတစ္၀ိုက္တြင္ စြန္႔ပစ္ျခင္းေၾကာင္႔ ေတာင္လိုပံုေနေသာ မို႕ေမာက္ေျမျပင္မ်ားလည္း ေနရာအႏွံ႔ပင္။ ေျမၾကီးမ်ားကို ေရအင္အားမ်ားမ်ားျဖင္႔ ေမွ်ာတိုက္ျပီး ေရႊရွာျခင္းတို႔ေၾကာင္႔ လုပ္ကြက္အသီးသီး၊ ေမွာ္နယ္ေျမအႏွံ႕မွ ရြ႔ံေျမမ်ား ေပ်ာ္၀င္ေနေသာေရမ်ား ေခ်ာင္းကေလးအတြင္းသို႔ စီး၀င္ လာရျခင္းေၾကာင္႔လည္း ေခ်ာင္းကေလးမွာ ယခင္ကလို နက္ရႈိင္းျခင္းမရွိ၊ ၾကည္လင္ျခင္းလည္းမရွိ၊ ရြံ႔ႏြံမ်ားေၾကာင္႔ တေျဖးေျဖးႏွင္႔ တိမ္ေကာလာေနေခ်ျပီ။ ယခုအခါမွာေတာ႔ သာယာလွပေသာ စိမ္းလဲ႔ၾကည္လင္ေသာ၊ သန္႔စင္ေအးျမေသာ ေခ်ာင္းကေလး မျဖစ္ႏိုင္ေတာ႔ျပီ။ ေတးသံလြင္လြင္ မခ်ိဳျမႏိုင္ေတာ႔ေပ။


ႏြားႏို႔တစ္ခြက္...


သူက အမိအဖမရွိ တစ္ေကာင္ၾကြက္..

ဘ၀ကို ခက္ခက္ခဲခဲ ပင္ပင္ပန္းပန္း ရုန္းကန္ေနရသူတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ေသးရဲ႕။ ေက်ာင္းစရိတ္ ကူညီေထာက္ပံ႕သူ မရွိတဲ႔အတြက္ ပညာတတ္ ျဖစ္ခ်င္လြန္းေသာစိတ္ျဖင္႔ မီးဖိုေခ်ာင္သံုး အေသးအမႊားပစၥည္းေတြ၊ ငရုပ္၊ၾကက္သြန္ စတဲ႔ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ ေလးေတြကို အိမ္ေပါက္ေစ႕ လိုက္လံ ေရာင္းခ်ျပီး ေက်ာင္းစရိတ္ရွာ ေက်ာင္းတက္ရတဲ႕ပင္ပန္းဆင္းရဲလြန္းတဲ႔ဘ၀ပါ။ ရသမွ်ေငြေလးကို ေက်ာင္းစရိတ္အတြက္ ေခၽြတာ စုေဆာင္း ေနရတာနဲ႔ အစားအေသာက္ကို ျခိဳးျခံေခၽြတာျပီး မစားရက္မေသာက္ရက္ ျဖစ္ေနတတ္ခဲ႔တယ္။


တစ္ေန႕မွာေတာ႕… အဲဒီလို ေစ်းလိုက္ေရာင္းရင္း သူ႔ဗိုက္ထဲက မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ ဆာေလာင္ေနခဲ႔ပါတယ္။ ေျခလွမ္းေတြေတာင္ ဆက္ျပီးလွမ္းဖို႔ သူ႕မွာ အင္အား မရွိသေလာက္ ျဖစ္ေနရပါျပီ။ လက္ထဲမွာလည္း အေၾကြေစ႕ အနည္းငယ္သာ က်န္ပါေတာ႕တယ္..  ဒီေငြေလးဟာလည္း အစားအေသာက္၀ယ္စားဖို႕ လံုေလာက္တဲ႕ ေငြ ပမာဏ မဟုတ္ေတာ႕ပါဘူး…. ဒါေၾကာင္႕  သူဆံုးျဖတ္လိုက္တာက ေနာက္တစ္အိမ္မွာေတာ႔ အစားအစာ တစ္ခုခု ရလိုရျငား အကူအညီ ေတာင္းၾကည္႕ဖို႕ပါ။ ဒါေပမဲ႔လည္း သူေခါက္လိုက္မိတဲ႕ အိမ္တံခါးကို လာဖြင္႕သူက ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ခ်စ္စရာ မိန္းမပ်ိဳေလး ျဖစ္ေနတာ ေတြ႔ရေတာ႕ အစားအေသာက္ တစ္ခုခု ေတာင္းဖို႕ ရွက္ရြံ႔စိတ္နဲ႔ သူ  တြန္႕ဆုတ္သြားခဲ႕ရပါတယ္… ဒီေတာ႔ အစားတစ္ခုခု ေတာင္းရမဲ႕အစား ေရတစ္ခြက္ေလာက္ ေသာက္ပါရေစလို႕သာ သူ႕ႏႈတ္က  ထြက္သြားခဲ႕မိေတာ႔တယ္။ သို႔ေပမဲ႔ ပါးနပ္တဲ႔ မိန္းမပ်ိဳေလးက သူ႕ၾကည္႔ရတာ သိပ္ဆာေနပံုရတယ္လို႔ ေတြးလိုက္မိျပီး ႏြားႏို႕ဖန္ခြက္ၾကီးၾကီး တစ္ခြက္ အျပည္႕ကို ယူလာျပီး ေကာင္ေလးကို ေပးလိုက္ပါတယ္.. ေကာင္ေလးက ႏြားႏို႕ခြက္ကို ေျဖးညင္းစြာ ေသာက္ရင္းက  သူမေလးကို ေမးလိုက္ပါတယ္….

“ဒီႏြားႏို႕အတြက္ ေငြဘယ္ေလာက္က်ပါသလဲ ခင္ဗ်ာ” လို႔…

သူ႔အေမးကို မိန္းကေလးက ျပန္ေျဖပါတယ္…   

“ႏြားႏို႔က ကၽြန္မ ေစတနာနဲ႔ တိုက္တာပါ။ အဲဒီအတြက္ ရွင္တစ္ျပားမွ ေပးစရာမလိုပါဘူး။ ကၽြန္မအေမက ကုိယ္ေပးလိုက္တဲ႕ ေစတနာ ေမတၱာ  အတြက္ တန္ဖိုးအျဖစ္ တစ္ဖက္လူဆီက ဘာကိုမွ ျပန္လက္မခံဖို႕  ကၽြန္မကို သင္ေပးထားပါတယ္ ”

“အိုး… ဒီလိုဆိုရင္ျဖင္႔ ဒီႏြားႏို႔တစ္ခြက္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္႔ အသည္းႏွလံုးထဲကေန လိႈက္လိႈက္လွဲလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္… ခင္ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ သိပ္ကိုဆာေနခဲ႔တာပါ ”  လို႕ သူ ေက်းဇူးတင္လြန္းစြာ ျပန္ေျပာလိုက္မိပါတယ္။


ႏြားႏို႕တစ္ခြက္ကုန္ေအာင္ ေသာက္လို႔ျပီးတာနဲ႔ အားအင္ျပည္႔၀စြာနဲ႔ အဲဒီအိမ္ကေန ျပန္ထြက္လာပါတယ္… ဒီႏြားႏို႕တစ္ခြက္ေၾကာင္႔ သူ႕ကိုယ္ခႏၶာမွာ ခြန္အားျပည္႕လာရံုတင္မက စိတ္ဓာတ္အင္အားပါ ျမွင္႕တက္လာတယ္လို႕ သူယံုၾကည္လာတယ္.. ေလာကၾကီးမွာ သူ႕ကို ႏြားႏို႔တစ္ခြက္ တိုက္လိုက္တဲ႔ မိန္းခေလးလို အၾကင္နာတရား ျပည္႕၀သူမ်ားလည္း ရွိပါေသးလား ဆိုတာ သူသေဘာေပါက္လာတယ္… သူဟာ ဆင္းရဲစြာ ရုန္းကန္ေနရတဲ႔ သူ႕ဘ၀ၾကီးကို တခါတခါ စိတ္ကုန္မိျပီး ေလာကၾကီးကို အရွံဳးေပးဖို႕ အထိပါ သူစဥ္းစားခဲ႕ဖူးတယ္..  ဒါေပမဲ႔ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ ႏြားႏို႕တစ္ခြက္ရဲ႕ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ မယံုႏိုင္စရာ အင္အားေတြ သူ ရရွိခဲ႕ပါျပီ။


ႏွစ္အတန္ၾကာတဲ႕အခါ သူ႕ကို ႏြားႏို႕တိုက္ခဲ႕တဲ႕ မိန္းခေလးဟာ အျပင္းအထန္ ေနမေကာင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီျမိဳ႕က ဆရာ၀န္ေတြဟာ မိန္းခေလးရဲ႕ ေရာဂါကို ေပ်ာက္ကင္းေအာင္ မကုသႏိုင္ဘဲ ျဖစ္ေနျပီး မိန္းခေလးရဲ႔ အေျခအေနဟာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ပိုဆိုးဆိုးလာပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႕ ျမိဳ႕ေတာ္က ေဆးရံုၾကီးတစ္ရံုမွာ အခု မိန္းခေလးမွာ ျဖစ္ေနတဲ႔ ေရာဂါမ်ဳိးေတြကို ကုသရာမွာ အလြန္ထူးခၽြန္တဲ႔ ဆရာ၀န္ၾကီးတစ္ေယာက္ ရွိေၾကာင္းနဲ႔ ထိုဆရာ၀န္ကို သြားေတြ႔ျပီး ကုသမႈ ခံယူသ႔င္ေၾကာင္း သူမကို ကုေနတဲ႔ ဆရာ၀န္ေတြက တိုက္တြန္းတာနဲ႔ မိန္းခေလးရဲ႕ မိဘေတြက သူမကို ေဆးကုသခံဖို႕ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီးကို ေခၚေဆာင္လာပါတယ္…  ေဆးရံုၾကီးဆီေရာက္လို႔ သူမ မိဘေတြက ဆရာ၀န္ၾကီးနဲ႔ေတြ႔ျပီး လူနာအေၾကာင္း ေျပာျပတဲ႔အခ်ိန္မွာေတာ႔ လူနာေကာင္မေလးရဲ႕ ျမိဳ႕နံမည္လဲ  ၾကားလိုက္ေရာ    ဆရာ၀န္ၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႔ မ်က္လံုးထဲမွာ ထူးဆန္းတဲ႔ လင္းလက္မႈတစ္ခ်ိဳ႕ ေပၚလာပါတယ္။ ခ်က္ျခင္းပဲ ဆရာ၀န္ၾကီးက ထိုင္ေနရာကေန အလွ်င္အျမန္ ထလိုက္ျပီး ေဆးရံုက သူ႕ကိုယ္ပိုင္ အခန္းထဲကို ကေသာကေမ်ာ ၀င္ေရာက္သြားပါတယ္။ ျပီးေတာ႔ သူရဲ႕ ဂ်ဴတီကုတ္ကို အျမန္ ေကာက္၀တ္ လိုက္ျပီး လူနာမိန္းကေလးကို သြားၾကည္႕ပါတယ္။ ဒီမွာတင္ဘဲ ဆရာ၀န္ၾကီး မွတ္မိလုိက္ပါျပီ…..