ေမတၱာရနံ႔


ညနက္သန္းေကာင္ ေအးစက္ေနေသာ ေလေတြသည္ Dallas ရဲ႕ ေဆးရံုေသးေသးေလးတစ္ခုတြင္ ေရာက္ေနေသာ ဒိုင္ယာနာ၏ အခန္းေဘးပတ္၀န္းက်င္တြင္ ခပ္ျပင္းျပင္းတိုက္ခတ္လို႔ ေနခဲ႔သည္။ ခြဲစိတ္ခန္းထဲမွ ထုတ္ယူျခင္း ခံထားရတာ မၾကာေသးေသာ သူမသည္ မူးေနာက္ရီေ၀ေနေသာ အရွိန္က မျပယ္ေသးေပ။ သူမေယာက်္ား ေဒးဗစ္က သူမရဲ႕ လက္ကေလးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး ေဘးနားကေန တစ္ဖြဖြ အားေပးစကား ေျပာေနခဲ႔ေသာ္လည္း သူမရင္ထဲမွာေတာ႔ မၾကာခင္ကမွ ခြဲျပီး ေမြးလိုက္ရတဲ႔ သမီးေလးအတြက္ ပူပင္ေသာကေတြ ရင္နဲ႔မမွ်ေအာင္ ခံစားေနမိရသည္။
သူမသမီးေလးသည္ ကိုယ္၀န္ ၂၄ပတ္ျဖင္႔သာ အခ်ိန္မတိုင္ခင္ ေစာစီးစြာ ေမြးဖြားလာခဲ႔ေသာေၾကာင္႔  အလြန္ေသးငယ္ျပီး ေပါင္ခ်ိန္မွာလည္း တစ္ေပါင္ႏွင္႔ ၉ေအာင္စသာ ရွိေနခဲ႔သည္။ ဆရာ၀န္က သူမတို႕ကို တတ္ႏိုင္သမွ် ႏူးညံ႕ညင္သာေသာ စကားလံုးမ်ားျဖင္႔ ႏွစ္သိမ္႔ေျပာၾကားလာေသာ္လည္း သူမတို႕နားတြင္ေတာ႔ ဗံုးကြဲသည္ထက္ ျပင္းထန္လို႔ ေနခဲ႔သည္။ “သူမတို႕သမီးေလးသည္ ထိုေန႕ညထက္ ေက်ာ္လြန္ျပီး အသက္ရွင္သန္ဖို႔ အခြင္႔အေရးမွာ ၁၀ရာခိုင္ႏႈန္းသာ ရွိသည္ဟု ဆိုေလသည္။ အကယ္၍ ကံေကာင္းေထာက္မျပီး အသက္ရွင္သန္ခဲ႔လွ်င္ေတာင္မွ သူမေလး၏ ဘ၀သည္ အျခားကေလးငယ္မ်ားလို လွပေသာ အနာဂတ္ ရရွိႏိုင္လိမ္႔မည္မဟုတ္။ စကားလည္း မေျပာႏိုင္၊ လမ္းလည္း မေလွ်ာက္ႏိုင္၊ အသိဥာဏ္လည္း အျခားသူမ်ားလို ျပည္႔၀ႏိုင္မည္ မဟုတ္သလို မ်က္စိပင္ ျမင္ႏိုင္လိမ္႔မည္ မဟုတ္ ” စသျဖင္႔ သမီးေလး၏ ဆိုး၀ါးေသာ အနာဂတ္အေၾကာင္း ဆရာ၀န္က ရွင္းျပေလသည္။
ဆရာ၀န္ေျပာသမွ် စကားကို ဒိုင္ယာနာကေတာ႔ မယံုၾကည္ႏိုင္ျခင္းမ်ားစြာျဖင္႔ “မျဖစ္ႏိုင္ဘူး.. မျဖစ္ႏိုင္ဘူး”ဟု ေသြးရူးေသြးတန္း အသြင္သား ျငင္းဆိုေနခဲ႔မိေတာ႔သည္။ သူမတို႔ သမီးေလးတြင္ ထိုမွ်ေလာက္ဆိုး၀ါးေသာ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ရလိမ္႔ဟု သူမ မယံုၾကည္ႏိုင္ပါ။ သူမရယ္ သူမေယာက်္ား ေဒးဗစ္ရယ္၊ ငါးႏွစ္အရြယ္ သားေလးတို႕သည္ သမီးေလးတစ္ေယာက္ တိုးလာမည္႔ မိသားစု ေလးေယာက္ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ၾကဖို႔ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ႕ၾကတာ ၾကာျပီျဖစ္သည္။ ခုေတာ႕ ထိုအိပ္မက္သည္ ဆရာ၀န္၏ စကားေအာက္မွာ တစ္စစီ ျပိဳကြဲ ေပ်ာက္ကြယ္ ရေပေတာ႔မည္။ သူမ စိတ္ကူးယဥ္ေမွ်ာ္လင္႕ခဲ႔ရေသာ အိပ္မက္ကိုျဖင္႕ လြယ္လြယ္ႏွင္႔ လက္မေလွ်ာ႔ခ်င္ပါ။ သူမတို႔ မိသားစုအားလံုး တစ္ညလံုး မအိပ္ႏိုင္ဘဲ သမီးေလးကို အရိပ္တၾကည္႕ၾကည္႕ ၾကည္႔ေနမိသလို သမီးေလးအတြက္လည္း ဆုေတာင္းေပးေနခဲ႕မိသည္။
သမီးေလးသည္ အသက္ကို မွ်ဥ္းမွ်ဥ္းကေလးရွဴကာ သူမ၏ အနာဂတ္ကို ဘာမွမသိႏိုင္စြာ မ်က္လံုးေလးမိွတ္ျပီး အိပ္ေနခဲ႔သည္။ လႈပ္ရွားမႈ ဘာတစ္ခုမွ မရွိ။ ဒိုင္ယာနာမွာလည္း အိပ္ေပ်ာ္လိုက္ ႏိုးထလိုက္ျဖင္႕ တစ္ညလံုး ေကာင္းေကာင္း အိပ္မေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ႔သလို မနက္အာရုဏ္တက္လာခ်ိန္တြင္ေတာ႔ သူမသမီးေလး အသက္ ရွင္သန္ရမည္ ဆိုေသာ ယံုၾကည္မႈကို ပုိမို ခိုင္မာလာခဲ႕သည္။ သူမတို႔ သမီးေလးသည္ အမ်ားသူငွာလို က်န္းမာေသာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေသာ ဘ၀ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင္႕ရလိမ္႔မည္ဟုသာ သူမ ေတြးခ်င္ ယံုၾကည္ခ်င္မိပါသည္။ သို႕ေသာ္လည္း ေဒးဗစ္ကေတာ႔ အသုဘ စီစဥ္ေသာအဖြဲ႔ႏွင္႕ ၾကိဳတင္စီစဥ္စရာရွိတာ စီစဥ္ထားသင္႔သည္ဟု ထင္မိသည္။ သူ႕သမီးေလးအသက္ရွင္သန္ဖို႔ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္မရွိသေလာက္ နည္းေနျပီဟု ဆရာ၀န္က ေျပာထားသည္ မဟုတ္လားေလ။
ဒိုင္ယာနာကေတာ႔ ေဒးဗစ္ေမွ်ာ္လင္႕သလို သူမက မေမွ်ာ္လင္႕ခ်င္ပါ။ ဆရာဝန္ေတြ အေကာင္းဆံုးၾကိဳးစားေပးခဲ႔ၾကသည္ကို သူမ သိပါသည္။ သို႔ေသာ္လည္း သူမတို႕၏ သမီးေလး ဆက္လက္ မရွင္သန္ႏိုင္ေတာ႔ဘူး ဆိုသည္႔စကားကိုေတာ႔ သူမ မၾကားလို၊ နားလည္း မေထာင္လို။ ထို႕ေၾကာင္႔ ေဒးဗစ္ကို သူမ ေျပာမိသည္က “ ကၽြန္မေတာ႕ လက္မေလ်ာ႔ဘူး။ ကၽြန္မသမီးေလး အသက္မရွင္ဘူးဆိုတဲ႔ အျဖစ္ဟာ ျဖစ္ကို ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဆရာ၀န္ ဘာေျပာေျပာ ကၽြန္မ လက္မခံႏိုင္ဘူး ။ ကၽြန္မတို႕သမီးေလးဟာ အသက္ဆက္ျပီး ရွင္သန္ရမယ္။ မၾကာခင္ ေဆးရံုကေန ကၽြန္မတို႕နဲ႔အတူတူ အိမ္ျပန္ခြင္႕ရလာမယ္လို႔ ကၽြန္မ ယံုၾကည္တယ္။  တစ္ေန႕ေန႕မွာ သမီးေလးဟာ အမ်ားတကာ မိန္းခေလးငယ္ေတြလို သမီးေလးဟာ ပံုမွန္အတိုင္း ၾကီးထြားလာမွာ” ။
ဒိုင္ယာနာဟာ သမီးေလးရဲ႕ အနားကေန တစ္ဖဝါးမွ မခြာဘဲ အခ်ိန္တိုင္း သမီးေလး၏ ေဘးနားတြင္ ထိုင္ကာ စကားေတြ တစ္တြတ္တြတ္  ဆိုေနခဲ႔သလို ဆရာဝန္ေတြကိုလည္း သမီးေလးအတြက္ လိုအပ္ေသာ ကုသမႈအားလံုးကို ျပဳလုပ္ေပးဖို႔ အသနားခံ ေတာင္းဆိုေလသည္။ ဒိုင္ယာနာ၏ ထက္သန္ေသာ ဇြဲ၊ ယံုၾကည္မႈ၊ ေမတၱာတရား၊ ေတာင္းပန္မႈတို႔ေၾကာင္႔ ဆရာဝန္ေတြသည္လည္း အလြန္ေသးေကြးလွေသာ ကေလးေလးအတြက္ စက္ကိရိယာ၊ ေဆးဝါး၊ ကုသမႈ စေသာ လိုအပ္တာ မွန္သမွ်ကို လုပ္ေပးခဲ႔ၾကေသာ္လည္း သမီးေလးမွာ အနည္းငယ္ေလးေတာင္ လႈပ္ရွားမႈ ရွိမလာ။ သို႕ေသာ္ အသက္ေတာ႔ မွန္မွန္ရွဴေနခဲ႔သည္။ သမီးေလးမွာ ဖြဖြေလး နမ္းျခင္း၊ ညင္သာစြာ ကိုင္တြယ္ထိေတြ႔ျခင္း တို႔ကိုပင္ ခႏၶာကိုယ္က လံုးဝ ခံႏိုင္ရည္မရွိဟု ဆရာဝန္တို႕က ေျပာၾကားျပီးေနာက္  ကေလးေလးကို ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္ျခင္း မျပဳဖို႔ တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ တားျမစ္ထားသည္။  ေနာက္တစ္ရက္တြင္ေတာ႕ သမီးေလးကို အလင္းေရာင္ေပးထားေသာ ဖန္ေပါင္းေခ်ာင္ ေလးထဲတြင္ ထည္႔ထားလိုက္ေလေတာ႕သည္။ အနည္းငယ္ေလးေတာင္ လႈပ္ရွားမႈမရွိေသာ သမီးေလးကို ၾကည္႔ကာ မ်က္ရည္သြင္သြင္ စီးက်ရင္းသာ သမီးေလးအသက္ရွင္သန္ဖို႔ ဆုေတာင္းေနမိေတာ႔သည္။
တစ္ပတ္ခန္႔ ေက်ာ္လြန္လာသည္႔အခ်ိန္တြင္ သမီးေလးမွာ တစ္ေအာင္စခန္႔ ေပါင္ခ်ိန္အနည္းငယ္ တိုးလာျပီဟု ဆရာဝန္က အသိေပးေလသည္။ ေဆးရံုတြင္ ႏွစ္လခန္႕ အခ်ိန္ကုန္သြားျပီးေနာက္တြင္ေတာ႔ ဒိုင္ယာနာ၏ သမီးငယ္ေလးမွာ ထိေတြ႔ကိုင္တြယ္ႏိုင္ေသာ အေျခအေနသို႕ ေရာက္လာခဲ႔ေလျပီ။ ထိုခ်ိန္က်မွ သူမတို႔မွာ သမီးေလးကို လက္ေမာင္းေပၚတြင္ ပထမဦးဆံုး အေနႏွင္႔ ေပြ႔ခ်ီခြင္႕ရၾကေလေတာ႔သည္။ သို႕ေသာ္လည္း ဆရာဝန္မ်ားမွာ သူမတို႔သမီးေလးသည္ အျခားေသာ ကေလးငယ္မ်ားလို ပံုမွန္အေျခအေနအတိုင္း ၾကီးထြားႏိုင္ဖို႔ေတာ႔ အခြင္႕အေရး အလြန္နည္းေၾကာင္း ေျပာဆိုေနတုန္းသာ ရွိေလသည္။  သို႕ေသာ္ ေနာက္ဆံုးတြင္ေတာ႔ သမီးေလသည္ မိခင္ျဖစ္သူ ခန္႔မွန္းသကဲ႕သို႔ပင္ ေဆးရံုမွ အိမ္သို႔ ဆင္းခြင္႕ရခဲ႕ေလေတာ႔သည္။ သို႕ေသာ္ တေျဖးေျဖး ၾကီးျပင္းလာမည္႔ သမီးေလးသည္ အမ်ားသူငွာကဲ႕သို႔ ခႏၶာကိုယ္ ၾကီးထြားလာပါ႔မလား.. ဦးေႏွာက္အသိဥာဏ္ ဖြံ႔ျဖိဳးတိုးတက္ပါ႔မလား ဟူ၍ စိုးရိမ္ေနရေပဦးေတာ႔မည္။
တစ္ဆယ္႔ငါးႏွစ္ၾကာျပီးေနာက္ ၁၉၉၆ခုႏွစ္တြင္ သမီးေလး အဲန္နီသည္ ကိုယ္လံုးေသးသြယ္ေသာ္လည္း မီးခိုးေဖ်ာ႔ေဖ်ာ႔ မ်က္၀န္းေလးမ်ားႏွင္႔ တက္ၾကြေသာ၊ ငယ္ရြယ္ႏုပ်ိဳေသာ  မိန္းခေလးျဖစ္ေနခဲ႔ျပီ။ ေဒးဗစ္ မရွိေတာ႔သည္႔ ေနာက္ပိုင္းတြင္ သူမတစ္ေယာက္တည္း သားႏွင္႔ သမီးတို႔ကို  လူလား ေျမာက္ေအာင္ ျပဳစုေစာင္႔ေရွာက္ ေကၽြးေမြးလာခဲ႔ရသည္။ ကံေကာင္းေထာက္မစြာျဖင္႔ သူမ၏ သမီးေလး အဲန္နီတြင္ စိတ္မူမမွန္ေသာ လကၡဏာမ်ား၊ ဦးေႏွာက္မျပည္႔သည္႔ အေနအထား စသည္ျဖင္႔ ဘာတစ္ခုမွ ရွိမေနသလို ေလာကၾကီး အေၾကာင္း ေပ်ာ္ရႊင္စြာ၊ ရင္ခုန္စြာ၊ စူးစမ္းလိုစိတ္မ်ားစြာတို႔ျဖင္႔ သင္ယူေလ႔လာရန္ အဆင္သင္႔ျဖစ္ေနေသာ မိန္းမငယ္ေလး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနေလျပီ။ သူမတို႔အရြယ္ အျခားေသာ မိန္းခေလးမ်ားလုပ္ႏိုင္သည္႔ မည္သည္႕အလုပ္မ်ိဳးမဆို အဲန္နီကလည္း လုပ္ႏိုင္ခဲ႔သည္။
ေကာင္းကင္ၾကီးတစ္ခုလံုး ျပာျပာလြင္လြင္ျဖင္႔ ေနသာေနကာ ၀န္းက်င္တစ္ခြင္ လွပသာယာေနေသာ ေႏြဦး၏ ေန႕လည္ခင္း တစ္ခုတြင္ အဲန္နီႏွင္႔ သူမ၏မိခင္ ဒိုင္ယာနာတို႕သည္ အိမ္ႏွင္႔ မလွမ္းမကမ္းရွိ ျမက္ခင္းတစ္ခုေပၚတြင္ ထိုင္ကာ အဲန္နီ၏အစ္ကို ဘရိုင္ယန္ ပါ၀င္ကစားေသာ ေဘ႕စ္ေဘာအသင္း၏ ေလ႕က်င္႔ခန္း ဆင္းေနပံုကို ၾကည္႔ရႈအားေပးေနခဲ႔ၾကသည္။ ဘရုိင္ယန္၏ အားၾကိဳးမာန္တက္ ကစားေနပံုကို ၾကည္႔ကာ အဲန္နီေလးမွာ မရပ္မနား လက္ခုပ္လက္ဝါးမ်ားတီးကား အားေပးေနေလသည္။ ဒိုင္ယာနာကေတာ႕ သမီးေလးပုခံုးကို ခပ္ဖြဖြေလးဖက္ကာ လႈပ္ရွားတက္ၾကြ ေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ သမီးငယ္ေလးကို ၾကည္႔ျပီး ပီတိျဖစ္ေနခဲ႔သည္။ သူမတို႕သမီးေလးသည္ ယခုလိုမွ အရြယ္ေရာက္လာပါ႔မလား၊ ဦးေႏွာက္အသိဥာဏ္မွ ဖြံ႕ျဖိဳးပါ႕မလားဟူ၍ ေျခာက္အိပ္မက္ မက္ခဲ႔ရေသာ ေန႔ရက္မ်ားမွ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ခဲ႔ျပီျဖစ္သည္။
ထိုအခ်ိန္တြင္ သမီးေလးမွာ လက္ခုပ္တီးေနရာမွ ရပ္လိုက္ျပီး ႏွာေခါင္းေလးကို ရႈံ႕ပြ ရံႈ႕ပြလုပ္ရင္း ေလထဲမွာ အနံ႔ခံေနေတာ႔သည္။ ျပီးေနာက္ ဒိုင္ယာနာလက္ေမာင္းကို ဖက္လိုက္ျပီး “ေမေမ.. ေမေမ႕ႏွာေခါင္းမွာ အနံ႔တစ္ခုခု မရဘူးလားဟင္။”  ဟု သူမကို ေမးေလသည္။ သူမကလည္း သမီးလုပ္သကဲ႕သို႕ ႏွာေခါင္းထဲသို႔ ေလကို ရႈသြင္းလိုက္ျပီး အနံ႔ခံၾကည္႕လိုက္သည္။ ရုတ္တရက္ေတာ႔ သူမ ဘာအနံ႔ကိုမွ မခံစားမိေပ။ သို႕ေသာ္  ခဏတြင္ သူမ သိလိုက္သည္။ မုိးသားတိမ္ရိပ္ မရွိပါဘဲႏွင္႔ေလထဲတြင္ ႏွစ္သက္စဖြယ္ အနံ႔တစ္မ်ဳိးေလး ရေနသည္။ ထိုအနံ႔သည္ မိုးရြာေတာ႔မည္႔ မိုးနံ႔သာျဖစ္ေလသည္။ ေႏြဦးမိုး ရြာေလေတာ႔မည္။  “ေမေမ အနံ႔ရလားဟင္ ” ဟု သမီးေလးက  ျပန္ေမးေသာအခါ ဒိုင္ယာနာ ျပံဳးလိုက္ျပီး ေခါင္းညိတ္ျပကာ “ရတာေပါ႔ သမီးရဲ႕ မိုးရြာေတာ႔မဲ႔ အနံ႔ေလ။ မိုးန႔ံေပါ႕” ဟု ျပန္ေျပာလိုက္ေလသည္။ သမီးေလး အဲန္နီက ေခါင္းကို အသာအယာညိတ္လိုက္ျပီး “ဟုတ္တယ္ေမေမ.. မိုးနံ႔ ရေနျပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေအးျမလန္းဆန္းေစႏိုင္တဲ႔ အဲဒီအနံ႔ကို သမီးေတာ႔ ေမေမ႔ရဲ႕ ေမတၱာနံ႔လို႔ တင္စားခ်င္တယ္။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ႔ ေမေမရဲ႕ ေမတၱာက  သန္႔စင္တယ္။ ေအးျမတယ္ တကယ္တမ္းေတာ႔ သမီးအသက္ရွင္သန္ခြင္႔ရတာဟာလည္း ျပင္းျပတဲ႔ ေမေမရဲ႕ ေမတၱာစိတ္ေၾကာင္႔ပါ။ အခုရတဲ႔ မိုးနံ႔ကလည္း ေအးေအးေလးနဲ႔ သန္႕စင္ေနတယ္ေလ။ ဒီေတာ႔ အဲဒီ မိုးနံ႔႔က ေမေမရဲ႕ ေမတၱရနံ႔နဲ႔ တူေနတာေပါ႔ ေမေမရဲ႕”။
ျပံဳးျပံဳးေလး ေျပာေနေသာ သမီးေလး အဲန္နီရဲ႕ စကားသံက သူမရင္ထဲ ေအးျမလန္းဆန္းလို႔ သြားေစခဲ႔သည္။ ေလ႔က်င္႕ခန္းျပီးဆံုး၍ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွ လက္ျပကာ သူမတို႕ ရွိရာဘက္သို႔ ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနေသာ သားေလး ဘရိုင္ယန္၏ အျပံဳးကေလးကလည္း သူမကို ၾကည္လင္ ရႊင္လန္းေစႏိုင္သည္သာေလ။ အိုး.. မၾကာခင္ရြာေတာ႔မည္႔ မိုးရနံ႔သည္လည္း သူမ ခ်စ္ေသာ သားသမီးတို႔၏ ေမတၱာရနံ႔ႏွင္႕ အတူတူသာ ျဖစ္သည္ဟု သူမ ထင္ပါသည္။ ေမတၱာရနံ႔တို႔မည္သည္ ေအးျမေစေသာ သေဘာရွိသည္ မဟုတ္လားေနာ္။ အနားသို႔ ေရာက္လာေသာ သားႏွင္႔ သမီးကို ေပြ႔ပိုက္လိုက္ရင္း သူမရင္ထဲတြင္ေတာ႔ ၾကည္ႏူးပီတိအဟုန္တို႔ေၾကာင္႔ ေအးျမလန္းဆန္းကာ ျငိမ္႕ျငိမ္႔ညင္သာေလး ခံစားေနမိရေတာ႔သည္။

Stephen ရဲ႕ The smell of rain ကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ပါသည္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေရႊဖရံုသီး ဝက္သားအဆာသြပ္နဲ႔ မာလာငါးေခါက္ဆဲြ

ခ်စ္စြာေသာ ဘေလာဂ္႔ၾကြလာ မိတ္သဟာအေပါင္းတို႔ ရႊင္လန္းက်န္းမာပါစရွင္. း)


အင္တာနက္မရတဲ႔ အရပ္ကို ၃ရက္ေလာက္ ေရာက္သြားလို႔ ဘေလာဂ႔္နဲ႔ အဆက္ျပတ္သြားခဲ႔ပါတယ္။ ခုေတာ႔ ျပန္ေရာက္လာျပန္ပါျပီ။ ဒါေၾကာင္႔ ၀မ္းသာအားရ ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖင္႔ ႏႈတ္ခြန္းဆက္ ဂါရဝျပဳလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ အင္တာနက္ မသံုးျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္ေတြမွာ အလုပ္ေတြ အလြန္ရႈပ္ေနခဲ႔တာေၾကာင္႔ စာအသစ္ေရးဖုိ႔လည္း အခ်ိန္မရသလို စိတ္ေရာလူပါ မအားမလပ္ျဖစ္တာေၾကာင္႔ အသစ္တင္ဖို႔ အဆင္သင္႔မျဖစ္ေသးခင္မွာ ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါး စားေသာက္စရာေလးနဲ႔ အားလံုးကို ၾကိဳဆိုလိုက္ပါရေစေနာ္။

ကၽြန္မ ဒီေန႔ ဦးဆံုး ေဖာ္ျပမဲ႔ ဟင္းလွ်ာက ေရႊဖရံုသီး ၀က္သားအဆာသြပ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ခက္ခက္ခဲခဲ မဟုတ္သလို ဆန္းဆန္းျပားျပားလည္း မဟုတ္ပါဘူး။ နည္းလမ္းကိုေတာ႔ ေအာက္မွာ ဆက္ဖတ္ၾကည္႕ပါစို႔ေနာ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

ပံုမွာျမင္ရတဲ႔ အတိုင္းပါဘဲ။ လူအနည္းအမ်ားေပၚမူတည္ျပီး ေရႊဖရံုသီး အရြယ္အစားကို ေရြးခ်ယ္ႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မေတာ႔ စားမဲ႔သူနည္းတဲ႔အတြက္ ေရႊဖရံုသီး အေသးတစ္လံုးကို ေရြးလိုက္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

အဲဒီ ေရႊဖရံုသီးေလးကို ထိပ္ပိုင္းဖြင္႕လိုက္ျပီး အတြင္းမွာ အေစ႔မ်ား၊ အသားမ်ားကို ဇြန္းေလးနဲ႔ ျခစ္ထုတ္ျပီး ဖယ္ပစ္လိုက္ပါတယ္။ အတြင္းက အေစ႔မ်ားပါတဲ႔ အပိုင္းကို လႊင္႕ပစ္ျပီး ေရႊဖရံုသီး အသားမ်ားကို  ခ်န္ထားပါတယ္။ အေပၚပိုင္း ျဖတ္ထားတာေလးကို မပ်က္စီးေအာင္ ဂရုတစိုက္ ထားရေအာင္ေနာ္


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ဝက္သားကို ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ နံနံ၊ ငရုပ္သီး အနည္းငယ္(အစပ္ၾကိဳက္က ) ထည္႔ျပီး ၾကိတ္ေပးပါတယ္. သို႕မဟုတ္ အသားညက္ေအာင္ ေတာက္ေတာက္စင္းပါ။ ျပီးေနာက္ ဖယ္ထားတဲ႔ ေရႊဖရံုသီး အတြင္းသားမ်ားကိုလည္း ဝက္သားတို႕နဲ႔ ေရာျပီး (ေတာက္ေတာက္စင္း) ၾကိတ္ေပးပါ။  ၄င္းတို႕ကို ဆား၊ အရသာမႈန္႔ တို႔ကို ထည္႔ျပီး ေရာနယ္ပါတယ္။ ၾကိဳက္တတ္ရင္ ေရွာက္ေကာပါးေကာမႈန္႔ပါ ေရာနယ္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 
ဒါကေတာ႕ အားလံုး ေရာနယ္ျပီး အဆာသြပ္ဖုိ႔ အသင္႕ျဖစ္ေနတဲ႔ ဝက္သား၊ ေရႊဖရံုသီးအသားတို႔ပါ။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

အသားေတြကို ေရႊဖရံုသီးထဲ ခုလို သိပ္ထည္႔လိုက္ပါျပီ။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

အေပၚပိုင္းျဖတ္ထားတာေလးကို ခုလို အဖံုးေလးဖံုးအုပ္လိုက္ျပီး ေရထည္႔ထားတဲ႔ အိုးတစ္လံုးေပၚတင္ကာ ေရေႏြးေငြ႔ျဖင္႔ ေပါင္းလို႔ ရသလို

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 
ေရထည္႔ထားတဲ႔ အိုးထဲကို ေရႊဖရံုသီး သံုးပံုႏွစ္ပံုျမဳပ္ေစေအာင္ ထည္႔ျပီး အလံုးလိုက္ ထည္႔ျပဳတ္လည္း ရပါတယ္။ အဲလိုျပဳတ္တဲ႔အခါ ေရထဲကို ဆားနဲ႔ အရသာမႈန္႕ပါ ထည္႔လိုက္ပါတယ္။ ဒီလိုဆို ေရႊဖရံုသီး အသားထဲကို အရသာေတြ ၀င္သြားျပီး အထဲက ၀က္သားအျပင္ ေရႊဖရံုသီး အကာသားပါ စားလို႔ ရပါတယ္။ အခ်ိန္ကိုေတာ႔ သတ္မွတ္ခ်က္ မေပးလိုပါဘူး။ အတြင္းက အသားေရာ၊ အျပင္က အကာသားပါ စားလို႔ရေအာင္ ႏူးသြားခ်ိန္ထိ ျပဳတ္ရ(ေပါင္းရပါမယ္)။


ကဲေလ.. အထဲက အဆာသြပ္ထားတဲ႔ ဝက္သားနဲ႔ အျပင္က ေရႊဖရံုသီးအသားပါ စားလို႔ရျပီျဖစ္တဲ႔ ေရႊဖရံုသီး ဝက္သားအဆာသြပ္ဟင္း ရပါျပီ။

ေတာင္ေပၚေစ်းကေလး..

ကၽြန္မတို႕ ကခ်င္ျပည္နယ္က စိန္လံုေတာင္တန္းေပၚက စိန္လံုရြာကေလးမွာ သေဘာက်စရာေကာင္းတာက ေတာင္ေပၚေဒသထြက္ စားေသာက္ဖြယ္ရာမ်ား ေရာင္းခ်တဲ႔ ေစ်းဆိုင္ငယ္ကေလးေတြ ရွိေနတာပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္ စိန္လံုေတာင္တန္းေပၚမွာ ထြက္သမွ် သစ္ေတာထြက္ပစၥည္းေတြ၊ အသီးအရြက္ေတြ စားေသာက္စရာမ်ားကို ဒီေစ်းဆိုင္ကေလးေတြမွာ ေတြ႔ရွိႏိုင္ပါတယ္။  ဘာေတြမ်ား ေတြ႔ရမလဲလို႔ ကၽြန္မနဲ႕အတူတူ ေလ႕လာၾကည္႕ၾကရေအာင္ေနာ္...





                                   စိန္လံုရြာက ေတာင္ေပၚေစ်းဆိုင္ကေလး
                              
Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 
အျဖဴေရာင္ ခြက္ကေလးနဲ႔က ေတာင္ဆိတ္အဆီေတြလို႕ သိရျပီး ဦးခ်ိဳနဲ႔ ခြာကလည္း ေတာင္ဆိတ္ခ်ိဳနဲ႔ ေတာင္ဆိတ္ခြာ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

ဒီအသားေတြက ဂ်ီသားေတြလို႕ သိရပါတယ္။ အမဲသားေတြမဟုတ္ပါဘူးေနာ္လို႔ ကၽြန္မက ေမးတဲ႔အခါ ဒီရြာမွာ အမဲသားကို ဆတ္သား၊ ဂ်ီသားလို႕ ေျပာျပီး ဘယ္သူကမွ မေရာင္းၾကဘူးလို႔ ဆိုပါတယ္။ ရိုးသားတဲ႔ ရြာသူရြာသားေတြရဲ႕ ပံုသ႑ာန္ကိုၾကည္႔ျပီး သူတို႔ေျပာစကားေတြဟာ အမွန္ျဖစ္ေၾကာင္းလည္း သိသာေအာင္ ရိုးသားမႈက သူတို႔ရဲ႕ မ်က္ႏွာျပင္မွာ ထင္ဟပ္လို႔ ေနခဲ႔ပါတယ္။ ဒီဂ်ီသားကို ကၽြန္မ၀ယ္ခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္ေရာက္လို႔ ခ်က္စားတဲ႔အခါမွာ တကယ္လဲ ဂ်ီသားအစစ္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရပါတယ္။ ကၽြန္မက ေတာေတာင္ေပါတဲ႔အရပ္မွာ ေမြးဖြားၾကီးျပင္းသူ ျဖစ္တာေၾကာင္႔ ေတာေတာင္ထဲက အစားအစာေတြကို ငယ္ငယ္ကတည္းက စားေနက် ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔ ဂ်ီသား၊ ဆတ္သားေတြကို အနံ႔ရတာနဲ႔ စစ္မစစ္ ခြဲျခားတတ္ခဲ႔ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ဒီအသားဟာ ဂ်ီသားအစစ္လို႔ သိလိုက္ပါတယ္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

သဘာ၀အတိုင္း လွပစြာ ျဖစ္ေပၚေနတဲ႔ အကြက္အကြက္ေတြနဲ႔ ျမင္ရတဲ႔ အတံုးေတြက ကၽြန္မတို႕ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ “သစ္မင္း” လို႔ေခၚပါတယ္။ သစ္ပင္တကာတို႔ရဲ႕ ဘုရင္လို႔ သတ္မွတ္ျပီး သစ္မင္းလို႔ ေခၚေၾကာင္းသိရပါတယ္။ ၄င္းသစ္မင္းကို ေနအိမ္ေတြမွာ ခ်ိတ္ထားရင္

အမိုးစိမ္းစိမ္း အိမ္ကေလးမ်ား...



ေနာ္ေ၀းႏိုင္ငံရဲ႕ အခ်ဳိ႕ေသာ အိမ္ေတြဟာ အမိုးေပၚမွာ စိမ္းလန္းစိုေျပေနတဲ႔  ျမက္ခင္းေတြ အပင္ငယ္ေတြ၊ ပန္းပင္ေလးေတြကို စိုက္ပ်ိဳးထားတတ္ၾကပါတယ္။ အိမ္တိုင္းရဲ႕ အမိုးေတြဟာ ျမက္ခင္းေတြခ်ည္း သက္သက္စိုက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ အခ်ိဳ႕ အိမ္ေတြကေတာ႔ ကတၱီပါသားေလးေတြလို ႏူးညံ႔တဲ႔ ျမက္ခင္း စိမ္းစိမ္းေတြသာ စိုက္ပ်ိဳးထားတတ္ၾကေပမဲ႔ အခ်ိဳ႕အိမ္ေတြက်ေတာ႕ စိမ္း၀ါေရာင္သန္းေနတဲ႔ အပင္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးထားတတ္တာမို႕ ရုတ္တရက္ၾကည္႕လိုက္မယ္ဆိုရင္ ဂ်ံဳခင္းမ်ား ၀င္းမွည္႔ေနတာနဲ႔ေတာင္ တူတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အခ်ိဳ႕အိမ္ေတြက်ေတာ႕ လွပတဲ႔ ပန္းပင္ငယ္မ်ားကို ျမက္ပင္မ်ားနဲ႔ ေရာယွက္လို႔ စိုက္ပ်ိဳးထားတတ္ၾကသလို အခ်ိဳ႕အိမ္ေတြက်ျပန္ေတာ႔ ခပ္နိမ္႔နိမ္႔ အပင္ငယ္ေတြေတာင္ စိုက္ပ်ိဳးထား တတ္ၾကျပန္ပါတယ္။
turf house, sod house








အပင္ငယ္ေတြ၊ ျမက္ခင္းေတြ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ႔ အိမ္အမိုးေတြဟာ ေလးလံလြန္းလွတဲ႔အတြက္  ဒီလို အမိုးေပၚမွာ အပင္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးဖို႔အတြက္ သူတို႕ရဲ႕ အိမ္ေခါင္မိုးေတြကို ခိုင္ခံ႔ေအာင္ အရင္ဆံုး စီစဥ္တည္ေဆာက္ရပါတယ္။ ေနာ္ေ၀းႏိုင္ငံမွာေတာ႔ အိမ္အမိုးေပၚမွာ ျမက္ခင္းေတြ သစ္ပင္ေတြ စိုက္ပ်ိဳးထားတဲ႔ အိမ္ေတြကို ေနရာတကာ ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီ အမိုးေပၚမွာ အပင္စိမ္းကေလးေတြ စိုက္ပ်ိဳးၾကတဲ႔ အေလ႕အထဟာ ယခုေခတ္မွသာ သဘာ၀ ပတ္၀န္းက်င္ထိန္းသိမ္းေရးအေနနဲ႔ တီထြင္စမ္းသပ္ျပီး စိုက္ပ်ိဳးလာၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။

ေတာင္ထိပ္ေပၚက ရြာကေလး...

စိန္လံု ေတာင္ထိပ္ကို ေရာက္ခ်ိန္မွာေတာ႔ ကခ်င္တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ရြာကေလးေတြကို ျမင္ရပါျပီ။ ရြာကေလးေတြမွာ အိမ္ၾကီးၾကီးမားမားရယ္လို႔ မေတြ႔ရဘဲ  ခပ္ေသးေသးအိမ္ကေလးေတြကိုသာ ေတြ႔ရပါတယ္။ အခ်ိဳ႕အိမ္ေတြကေတာ႕ ရံုးမိုး၊  ထရံကာ အိမ္ကေလးမ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း အခ်ိဳ႕မွာ သြပ္မိုး၊ ပ်ဥ္ကာ အိမ္ကေလးမ်ား ျဖစ္ၾကပါတယ္။ ေသးငယ္ေပမဲ႔ ခ်စ္စရာအိမ္ကေလးမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ ေျပာရရင္ ေတာင္ေပၚမွာ ေတြ႔ခဲ႔တဲ႔ ရြာေတြထဲမွာ ရြာသံုးရြာကို မွတ္မွတ္ရရ ရွိေနခဲ႕ပါတယ္။ အဲဒီ ရြာကေလးေတြက စိန္လံုကဘာ၊ ပန္မူရြာနဲ႔ စိန္လံုရြာတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီရြာသံုးရြာဟာ စိမ္းစိုေနတဲ႔ သစ္ပင္ေတြ ေတာအုပ္ေတြ ၾကားမွာ ရွိေနျပီး မၾကီးက်ယ္ မခမ္းနားလွေသာ္လည္း  ေတာေတာင္အေငြ႔အသက္ေတြနဲ႔ ေအးခ်မ္းလွတဲ႔ ရြာကေလးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။
Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 
ေတာင္ေပၚရြာ



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 
သစ္ပင္မ်ားၾကား ၾကိဳၾကိဳၾကား

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ထင္းရွဴးပင္မ်ားလည္း ရွိရဲ႕
Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေအးခ်မ္းလွတဲ႔ ျမင္ကြင္းေလးေတြလဲေနာ္


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing 

သစ္ပင္အုပ္ဆိုင္းဆိုင္းေတြၾကားက အေဆာက္အဦးေလးဟာ ဘာပါလိမ္႔လို႔ စိတ္၀င္တစား ေလ႔လာၾကည္႔မိေတာ႔