စားၾကဦးမလား အသားလံုးေခါက္ဆြဲ..

စားၾကဦးမလား ေအာ္ေနလို႔ မေခ်ာတစ္ေယာက္ ဘေလာဂ္႔ေပၚကေန ေစ်းေရာင္းေနတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ ဒီတစ္ပတ္ စားစရာေသာက္စရာအတြက္ ျပီးခဲ႔တဲ႔ တစ္ပတ္က လုပ္စားျဖစ္တဲ႔  အသားလံုး ေခါက္ဆြဲ လုပ္နည္းေလး ေဖာ္ျပခ်င္လို႔ပါ။  ခုလို ေအးခ်မ္းတဲ႔ ေဆာင္းရာသီေရာက္လို႔ လာတဲ႔ အခါမွာ ေခါက္ဆြဲ ပူပူေလး စားရတာဟာလည္း အရသာတစ္မ်ိဳးပါ။ ဒီတစ္ပတ္ လုပ္ျဖစ္တဲ႔ ေခါက္ဆြဲမွာ ( Snow Pea leaves) ပဲရြက္နဲ႔ မုန္ညွင္းျဖဴရြက္တို႔ ထည္႔ထားပါတယ္။ ကခ်င္ျပည္နယ္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္ တို႔မွာ  ေခါက္ဆြဲထဲကို ခုလို ပဲရြက္ေလးေတြ ထည္႔စားၾကတာ ေရာက္ဖူးတဲ႔သူေတြ သိၾကမွာပါေနာ္။ သို႕ေသာ္လည္း ကၽြန္မတို႕ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာေတာ႔ ေဆာင္းရာသီဆို ပဲရြက္ကိုသာ (ပဲရြက္က ေဆာင္းမွသာ ရပါတယ္) သံုးၾကျပီး ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း ဘက္မွာေတာ႔ ပဲရြက္အျပင္ မုန္ညင္းရြက္ေလးေတြပါ ထည္႕ပါတယ္။ ကၽြန္မက ေခါက္ဆြဲက္ို ခုလို အရြက္ေတြနဲ႔ ထည္႔စားရတာကို သေဘာက်ပါတယ္။ ဒီေတာ႔ အရြက္ၾကိဳက္တဲ႔ ကၽြန္မက ေရႊပဲရြက္ေရာ မုန္ညင္းပါ ထည္႕လိုက္ပါတယ္။ 

အသားလံုး ေခါက္ဆြဲဆိုတာဟာလည္း ရွမ္းျပည္မွာ စားၾကတဲ႔ ေခါက္ဆြဲျဖစ္ပါတယ္။ အသားလုံးကို မိမိႏွစ္သက္ရာ အသားနဲ႔ လုပ္ႏိုင္ျပီး အခ်ိဳ႕ကေတာ႕ အမဲလံုးေခါက္ဆြဲကို ပိုၾကိဳက္ၾကပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ကၽြန္မက အမဲသားမစားတဲ႔အတြက္ ဝက္သားနဲ႔ လုပ္ပါမယ္။  ပထမဦးဆံုး ေခါက္ဆြဲဟင္းရည္နဲ႔ အသားလံုးျပဳတ္ဖို႔အတြြက္ ဝက္ရိုးနည္းနည္းကို ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ဂ်င္း၊ အား၊ အရသာမႈန္႔ ထည္႔ျပီး ျပဳတ္ပါတယ္။ ေခ်ာက္ေကာ ပါးေကာ အလံုးကိုနည္းနည္းစီ ထည္႔ပါတယ္. (မရွိလွ်င္ မထည္႕လည္းရပါတယ္)
ဝက္ရုိးျပဳတ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဝက္သားမ်ားကို ၾကိတ္ပါတယ္.. မၾကိတ္လိုပါက ေတာက္ေတာက္စင္းႏို္င္ပါတယ္. ျပီးလ်င္ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဆား၊ အရသာမႈန္႕တို႔ထည္႕ျပီး ႏွံ႕ေအာင္ နယ္ပါတယ္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
အသားမ်ားကို ခုလို အလံုးေလးေတြ လုပ္ပါတယ္။ (ဒီေလာက္ဘဲလုပ္တာဟုတ္ဘူးေနာ္.. နမူနာ ျပထားတာ ) :P

ရလာတဲ႔အသားလံုးေတြကို အေစာက ဝက္ရိုးျပဳတ္အိုးထဲ ထည္႔ျပဳတ္လိုက္ပါတယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
မုန္ညွင္းျဖဴနဲ႔ ေရႊပဲရြက္ပါ။ အဲဒါကို ေရေႏြးဆူဆူမွာ ခနေလး ျပဳတ္လိုက္တာပါ။ ဆိုင္ေတြမွာေတာ႔ ေခါက္ဆြဲျပဳတ္ရင္း တစ္ခါတည္းထည္႔ျပဳတ္ေပးပါတယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ေရႊပဲရြက္၊ မုန္ညွင္းျပဳတ္


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေခါက္ဆြဲထဲထည္႔ဖို႔ ျပင္ထားတဲ႔ အဆာပလာေတြပါ။ ခါတိုင္းေခါက္ဆြဲခ်က္သလိုဘဲ သိပ္မထူးတဲ႔ အဆာပလာေတြျဖစ္ပါတယ္။

ပန္းကန္ျပားအၾကီးက မုန္ညင္းနဲ႔ ပဲရြက္ျပဳတ္ထားတာပါ။ နံနံပင္၊ၾကက္သြန္ျမိတ္ ၊ ပဲငပိ( တိုက်န္)၊ ၾကက္သြန္ျဖဴ ဆီခ်က္၊ ႏွမ္းဆီခ်က္၊ ငရုပ္သီးေၾကာ္နဲ႔ ေခ်ာက္ေကာပါးေကာ အလံုးေတြကိုေၾကာ္ ထားတာ ျဖစ္ပါတယ္. ဆီေမႊးေအာင္လို႔ပါ။ အလံုးမရွိလဲ အမႈန္႕ကို ဆီသတ္ျပီး ထည္႔ႏိုင္ပါတယ္ေနာ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဒါကေတာ႔ ၾကက္သြန္ျဖဴ၊ ဂ်င္း၊ နံနံ ငရုပ္သီးစိမ္းတို႕ကို သံပုရာသီးနဲ႔ အခ်ဥ္လုပ္ထားတာပါ ။ အသားလံုးနဲ႔ တို႔စားဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 အသားလံုးျပဳတ္ထားတာ က်က္ျပီဆိုရင္ ဆားအေပါ႕အငံျမည္းလို႔ အေနေတာ္ဆိုရင္ ေခါက္ဆြဲဟင္းရည္ အတြက္ ရပါျပီ။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေခါက္ဆြဲထဲထည္႕ဖို႕ အဆာပလာစံုသြားပါျပီ။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ရွမ္းေခါက္ဆြဲ၊ ဆန္စီး မိမိႏွစ္သက္ရာနဲ႔ စားသံုးႏို္င္ပါတယ္။ ကၽြန္မက ေရစိမ္ကို ပိုၾကိဳက္ပါတယ္.. ေရစိမ္ကို ကခ်င္နဲ႔ ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ေရစိမ္ေ ခါက္ဆြဲလို႔ေခၚၾကျပီး ရန္ကုန္မႏၱေလးကေတာ႕ ရွမ္းေခါက္ဆြဲ လို႔ ေခၚၾက ပါတယ္။  ဆန္ေခါက္ဆြဲလို႔ ကၽြန္မတို႕က ေခၚတဲ႔ ေခါက္ဆြဲကိုေတာ႕ ဆန္စီးလို႔ ေခၚၾကျပန္ပါ တယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဟင္းရည္နဲ႔ အသားလံုးေလးထည္႔လိုက္ရင္ ပူပူေႏြးေႏြး အရသာရွိရွိ စားသံုးႏိုင္တဲ႔ အသားလံုး ေခါက္ဆြဲ ရပါျပီေနာ္။ 



ေခါက္ဆြဲက အေငြ႕ေတာင္ထေနပါေသးတယ္. ရာသီေအးေအးမွာ ပူပူေႏြးေႏြး စားလိုသူမ်ားအတြက္ေတာ႔႔ အရသာရွိလွပါတယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
အခ်ဥ္ရည္နဲ႔ တြဲစားပါ။ 



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 စားဖို႔နယ္ထားတာပါ။ ထမင္းမစားျဖစ္ရင္ ဒီလိုေခါက္ဆြဲေလးေတြ စားျဖစ္ပါတယ္. တစ္ခြက္ဆို ဝပါျပီ။ 
မယံုဘူး ဟုတ္လား.။ မယံုရင္ အိမ္လာၾကည္႕ပါ :P

ဒီပိုစ္႔ေလး ေရးေနခ်ိန္က မနက္ ၃နာရီရွိပါျပီ။ အိပ္ရာက တစ္ေရးႏိုးတာမို႔ ဗိုက္ကလဲ ဆာေနေတာ႔ ေခါက္ဆြဲ ပံုေတြျမင္ျပီး ဗို္က္ထဲက အသံပိုျမည္လာေတာ႕တာပါဘဲ။ ကို္ယ္တိုင္လည္း ျမင္သာျမင္ျပီး မၾကင္လိုက္ရ တဲ႔ ေခါက္ဆြဲ ျဖစ္ပါတယ္.(ခုမွ မရွိေတာ႔တာ။ ) စာ လာဖတ္သူေတြကိုမွ ပံုေတြျပျပီးႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုလဲ ႏွိပ္စက္သလို ျဖစ္ရပါေတာ႔တယ္ :P

ခ်စ္ခင္ရေသာ မိတ္ေဆြမ်ားအားလံုးအတြက္ Happy Weekend ျဖစ္ပါေစေနာ္.


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 

အနားသတ္ဆည္းဆာ


ရြာကေလး၏ ေတာင္ထိပ္ေပၚတြင္ရွိေသာ ထံုးေဖြးေဖြး ေစတီကေလးေပၚတြင္ ပုတီးစိတ္၊ တရားထိုင္ျပီး ေတာင္ေပၚမွ ေျဖးညင္းစြာ သူ ျပန္ဆင္းလာခဲ႔သည္။ ေတာင္ထိပ္ဟု ဆိုေသာ္လည္း ျမင္႕မား မတ္ေစာက္သည္႕ ေတာင္မ်ိဳး မဟုတ္။ ေျပေျပေလး တက္သြားရေသာ ခပ္နိမ္႔ နိမ္႔ ကုန္းကေလးသာ ျဖစ္ သည္။ ေတာင္ကုန္းထိပ္ကေလးရွိ ေစတီ တည္ရွိရာအရပ္သည္ အလြန္ တရာမွ ေအးခ်မ္း ဆိတ္ျငိမ္လွကာ ေတာင္ကုန္းကေလး၏ တစ္ဖက္ ေတာအုပ္ထဲမွ ေက်းငွက္တို႕ သီးက်ဴး သံ၊ ေမ်ာက္စေသာ ေတာေကာင္ငယ္တို႔ ေအာ္ျမည္သံမ်ားကိုပင္ အတိုင္းသာ ၾကားေန ရေလာက္ေအာင္ လူသူသံ ကင္းေဝးျပီး သာယာလွေသာ ေနရာကေလး ျဖစ္သည္။ ထိုေတာအုပ္ သည္ မည္သည္႔ေတာ တိရိစာၦန္ကိုမွ် ပစ္ခတ္ဖမ္းဆီးျခင္း မျပဳရေသာ ေဘးမဲ႔ေတာလည္း ျဖစ္ေလသည္။ ေတာင္ကုန္းေပၚ ရွိ ေစတီေလးေပၚသို႔ ညေနခင္းတိုင္း လမ္းေလွ်ာက္လာကာ ပုတီးစိတ္၊ တရားထိုင္၊ ဘုရားပန္းမ်ား ညိွဳးေနလွ်င္ အနီးနား ေတာစပ္က သေျပပန္းမ်ားႏွင္႕ ေတာပန္းကေလးမ်ား ခ်ိဳးကာ လဲေပးျခင္း၊ ေစတီပရဝုဏ္ အနီးတစ္ဝိုက္ အမိႈက္သရိုက္မ်ား လွဲက်င္းေပးျခင္း စေသာေဝယ်ာ ဝစၥတို႕သည္ သူ႕အတြက္ေတာ႕ မိုးမရြာေသာ ရာသီဥတု သာယာသည္႔ ေန႔တိုင္း ျပဳလုပ္ျမဲ ကုသိုလ္ အမႈလည္း ျဖစ္ေလ သည္။ 

ယေန႔တြင္လည္း ဘုရားရွိခိုး၊ ပုတီးစိတ္၊ သန္႔ရွင္းေရး ျပဳလုပ္ျပီးေနာက္ လက္တြင္ ကိုင္လာေသာ ေတာင္ေဝွးကို ခပ္ေျဖးေျဖးေထာက္ကာ ေတာင္ကုန္းေလးဆီမွ သူဆင္းလာျခင္း ျဖစ္သည္။ ေတာင္ေျခအေရာက္တြင္ ရြာကေလးကို ရစ္ေခြ စီးဆင္းေနေသာ ေခ်ာင္း ကမ္းစပ္နားတြင္ ထိုင္ကာ ဝင္လုဆဲ ညေနခင္း၏ ဆည္းဆာအား ထိုင္ၾကည္႕ ေတာ႔ သည္။ ေတာင္ကုန္းေပၚမွ ဆင္းလာတိုင္းလဲ ေနဝင္ဆည္းဆာကို သူထိုင္ၾကည္႕ေလ႔ ရွိပါသည္။ ေန႕တစ္ေန႕၏ ေနာက္ဆံုး လက္က်န္အျဖစ္ ေတာက္ပေသာ အလင္းေရာင္မ်ားကို ထုတ္လႊတ္ကာ ကမၻာေလာကၾကီးအား ႏႈတ္ဆက္ေန ေပျပီ။ ေနမင္းၾကီး ဆီမွ ျဖာဆင္း လာေသာ ေရာင္ျခည္မ်ားသည္ သူျမင္ေတြ႔ေန ရသည္႔ ပတ္ဝန္းက်င္ တစ္ခုလံုးကို လိေမၼာ္ေရာင္ ျခယ္ပစ္သည္ သာမက ေခ်ာင္းေရျပင္သည္ ပင္လွ်င္ လိေမၼာ္ရည္မ်ား လိမ္းက်ံထားဘိသို႔ ရွိသည္႕ အတြက္ လိေမၼာ္ေရာင္ ဆည္းဆာဟု သူက စိတ္ထဲမွ တီးတိုး ေရရြတ္မိလိုက္သည္။





ညေနဆည္းဆာကို သူ ႏွစ္သက္ သေဘာက်မိသည္မွာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ျဖစ္ခဲ႔သည္။ ငယ္စဥ္တုန္း က ႏွစ္သက္မိျခင္းသည္ ဘယ္လို အေတြးမ်ိဳးရွိ၍မွ မဟုတ္ဘဲ လိေမၼာ္ေရာင္ ေနလံုးၾကီးတေျဖးေျဖး ဝင္ေရာက္ ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္ကို ၾကည္႔ေကာင္းေကာင္း ျဖင္႔ ႏွစ္သက္မိျခင္းသာ ျဖစ္ေသာ္လည္း ယခု အသက္ ၇ဝ က်ာ္ေနျပီ ျဖစ္ေသာ အရြယ္တြင္ေတာ႕ ညေနဆည္းဆာကို ႏွစ္သက္ရျခင္းသည္ အဓိပၸါယ္ ရွိလာခဲ႔ျပီ။ ညေနေနဝင္ခ်ိန္ ဆည္းဆာ ဟူသည္ကား ေန႕တစ္ေန႕၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႕တာ၏ အဆံုးသတ္ခ်ိန္ ဆိုပါေတာ႔။ ေလာကၾကီးတြင္ ေမြးဖြား သက္ရွင္ေနထိုင္ၾကေသာ လူတိုင္း၏ ဘဝတြင္လည္း ေန႕တစ္ေန႕၏ ေန႕ဝင္ခ်ိန္ကဲ႕သို႕ ဘဝ၏ ေနဝင္ခ်ိန္လည္း ရွိသည္သာျဖစ္သည္။ ငယ္ရာမွ ၾကီး၊ ၾကီးရာမွ အုိ စသျဖင္႔ ျဖတ္သန္းရေသာ ဘဝျဖစ္စဥ္ အဆင္႕ဆင္႕တြင္ အိုမင္းလာေသာ သူ႕လို အသက္အရြယ္ ခ်ိန္ခါသည္ ဘဝ၏ ေနဝင္ဆည္းဆာခ်ိန္ ေရာက္ေလျပီ။ 


 ထိုဆည္းဆာခ်ိန္ ေရာက္သည္႕အခါ  လူတစ္ေယာက္သည္ သူျဖတ္သန္းလာခဲ႔ေသာ ဘဝ၏ လမ္းေၾကာင္း ကို ေနာက္ျပန္လွည္႕ၾကည္႕ သံုးသပ္သင္႕သည္ဟု သူက ယူဆသည္။  ေနျခည္ႏုႏု ျဖာက်ခါစ လို ငယ္ရြယ္ႏုနယ္သည္႔ ေန႔ရက္မ်ား၊ ခပ္ျပင္းျပင္း ေန႔လည္ခင္းေနျခည္ႏွင္႔တူေသာ တည္ျငိမ္ရင္႔က်က္ လာေသာ သက္လတ္ပိုင္းေန႔ရက္မ်ား ၊ ယခုကဲ႔သုိ႔ လိေမၼာ္ေရာင္ ဆည္းဆာျဖင္႕ ေလာကၾကီး ကို ႏႈတ္ဆက္ စ ျပဳေနေသာ သက္ၾကီးပိုင္း ေန႔ရက္မ်ား စသည္႔ သူျဖတ္သန္း ခဲ႔ေသာ ဘဝလမ္းေၾကာင္း တစ္ေလွ်ာက္ သူျပဳခဲ႔သည္႕ ကိစၥရပ္မ်ား၊ လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကို သူ ျပန္လည္ သုံးသပ္သည္။ ဘယ္တုန္းက ဘယ္အခ်ိန္ တြင္ သူလုပ္သင္႔တာကို မလုပ္ခဲ႔ဘူးလား၊ ဘယ္အခြင္႕အေရး မ်ဳိးကို သူအရမယူႏိုင္ဘဲ ဆံုးရႈံးခဲ႔သလား၊ ဘဝအတြက္ ယခု ေနာက္ဆုံးေနဝင္ခ်ိန္တြင္ သူျဖတ္သန္းခဲ႔ရေသာ ေန႔ရက္မ်ားအတြက္ လိပ္ျပာသန္႔ပါ ရဲ႕လား၊ စသည္ျဖင္႕ သူ ျပန္လည္ စဥ္းစားကာ မိမိကိုယ္ကို ေမးျမန္းလ႔ ရွိသည္။ 

သူ႕ဘဝကို ျပန္လည္ စဥ္းစားဆင္ျခင္သံုးသပ္ရာတြင္ မလုပ္သင္႕သည္ကို လုပ္ခဲ႔မိေသာ ေနာင္တ ရစရာ ဟူ၍ မ်ားမ်ား စားစားမရွိလွပါ။ သူက ဘဝကို လူသားဆန္ဆန္ ရိုးရိုးသားသား ရွင္သန္လိုေသာသူ ျဖစ္ေလသည္။ သူတစ္ပါး မ်က္ရည္ေပါက္ ကီးငယ္ က်ေစခဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္မ်ား၊ သူတစ္ပါးအေပၚ အႏိုင္က်င္႕ယုတ္မာခဲ႔ေသာ လုပ္ရပ္မ်ားလည္း သူ မျပဳလုပ္ခဲ႔ပါ။ မည္သူ႕အေပၚတြင္မွ ကလိန္ကက်စ္ က်ခဲ႔ျခင္းမ်ိဳးျဖင္႔ သူ႔ဘဝကို မရွင္သန္ခဲ႔ဖူးပါ။ ငယ္စဥ္အခ်ိန္ ပညာသင္ယူစရာရွိတာကို သင္ယူျပီး အရြယ္ေရာက္လွ်င္ အသက္ေမြး ဝမ္းေၾကာင္းအတြက္ ထိုက္သင္႔သည္႕ အလုပ္ကို လုပ္ခ႔ဲသည္။ သူတစ္ပါးအေပၚ ေခါင္းပံုျဖတ္ျခင္းျဖင္႕ မတရားစီးပြားကို မလုပ္ခဲ႔ပါ။ သမာအာဇီဝ က်က် စီးပြားေရး လုပ္ငန္းကိုသာ သူ လုပ္ေဆာင္ခဲ႕သည္။ 

အခ်ိဳ႕ေသာ စီးပြားေရးမိတ္ေဆြမ်ားက လူတိုင္းအေပၚတြင္ သူ၏ စိတ္ရင္းအတိုင္း ရိုးရိုးသားသား ဆက္ဆံမႈ အေပၚ ပ်က္လံုး ထုတ္တတ္ၾကသည္။ စီးပြားေရးလုပ္လွ်င္ ခြက္ခြက္လန္ ရႈံးမည္ဟုလည္း စကားတင္း ဆိုၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ရိုးရိုးသားသား ေနထိုင္ စီးပြားရွာကာ ကတိစကား တစ္ခြန္းကို ေစာင္႔ထိန္းတတ္သူ သူ႕အတြက္ေတာ႕ စီးပြားေရးေလာကတြင္ေရာ၊ လူမႈေရးေလာကတြင္ပါ နာမည္ပ်က္မရွိဘဲ လူတိုင္းက ေလးစားခဲ႔သည္ ျဖစ္ေလသည္။ လူအမ်ားက အာရံုစိုက္ရေလာက္ေအာင္ ၾကီးက်ယ္စြာ ခ်မ္းသာေသာ ဘဝကို မပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ေသာ္လည္း သင္႕တင္႕ေသာ စီးပြားေရးႏွင္႕ ခ်စ္ခင္ဖြယ္ရာ မိသားစုေလး တစ္ခုကို သူပိုင္ဆိုင္ခြင္႔ရခဲ႔သည္။ ထိုအတြက္လည္း သူ႕ဘဝကို သူ ေက်နပ္မိရေသးသည္။ ေငြေၾကးျဖင္႔ ဝယ္ယူ၍ မရႏိုင္ေသာ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းကို သူရရွိခဲ႕သည္သာျဖစ္သည္။ အလြန္တရာ ခ်မ္းသာေသာ သူမ်ားသည္ သူ႕ေလာက္ ဘဝကို ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္းခြင္႔ ရခ်င္မွ ရလိမ္႔မည္။ နာမည္ပ်က္မရွိ လူမႈ အသိုင္းအဝိုင္းတြင္ အမ်ားက ေလးစား ၾကေသာ သူျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္ၾကလိမ္႔မည္။ သူတို႕သည္ မိသားစုႏွင္႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေနခြင္႕ ရခ်င္မွ ရလိမ္႔မည္။ ေငြေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္ရင္း မိသားစုအတြက္ စိတ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈမ်ားကို ဖန္တီးေပးဖို႔ ေမ႔ေလ်ာ႔ထားခ်င္ ထားၾကလိမ္႔မည္။ ဂုဏ္သိကၡာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ၊ ေအးခ်မ္းမႈ စသည္႔အရာတို႕ကို သူတုိ႕သည္ ေငြေၾကးအတြက္ လဲပစ္ေကာင္း လဲပစ္ၾကလိမ္႔မည္။

သူ႕အတြက္ေတာ႕ ထိုအရာမ်ားကို  ေငြေၾကးထက္ ပိုမို မက္ေမာခဲ႔ေလသည္။  ပိုက္ဆံေငြေၾကး၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင္႔မ်ား မတန္တဆ ရွိဖို႕မလို၊ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ဖြယ္ မိသားစုေလးတစ္ခုႏွင္႔အတူ ဘဝကို ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္း ျဖတ္သန္းခြြင္႕ရသည္ကပင္ သူေက်နပ္မိရသည္။ ဘဝအတြင္ အေရးအၾကီး ဆံုးေသာ လိုအပ္ခ်က္မွာ ခ်စ္ခင္ သူမ်ားႏွင္႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ရႊင္ရႊင္ စိတ္ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနႏိုင္ဖို႔ဟု သူက ယူဆမိပါသည္။ လူတိုင္းသည္ မိမိသမိုင္းကို မိမိကိုယ္တိုင္ ေရးၾကသည္။ မိမိတို႕ဘဝ အသက္ရွင္ ေနထိုင္ခ်ိန္တြင္ လုပ္ခဲ႔၊ ျပဳခဲ႔ေသာ ေကာင္းမႈ၊ မေကာင္းမႈတို႕သည္ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ တြင္ ေရာင္ျပန္ ခံစားရမည္ဟု သူကေတာ႕ ယံုၾကည္မိသည္။ ထို႔ေၾကာင္႔လည္း မေကာင္းမႈကို နည္းႏိုင္သမွ် နည္းေအာင္ ေနထိုင္ခဲ႔သည္။ 

လူ႕ေလာကၾကီးတြင္ ဧည္႕သည္အျဖစ္ ေရာက္လာေသာ တစ္ခဏသာအတြက္ ဧည္႔သည္ဆိုးတစ္ေယာက္ သူမျဖစ္ခ်င္ခဲ႔ပါ။ ေလာကၾကီးအတြက္ အက်ိဳးမျပဳႏိုင္ဦးေတာ႔ေတာင္  ဆိုးက်ိဳေတာ႕ျဖင္႕ မေပးလိုပါ။ သူ သားသမီးျဖစ္စဥ္က မိဘတို႕ကို ျပန္လည္ သိတတ္ခဲ႔ျပီး ျပဳစု လုပ္ေကၽြးခြင္႕ရခဲ႔ေသာေၾကာင္႕ မိဘကို မေကၽြးေမြး မေစာင္႔ေရွာက္ လိုက္ရေသာ ေနာင္တမ်ိဳး မရခဲ႕ပါ။  ယခု သူ႕အသက္ ၾကီးရင႔္လာေသာ အခါတြင္လည္း သူ၏ သားသမီးေျမးျမစ္တို႕က သူ႕ကို ျပန္လည္ ေစာင္႔ေရွာက္ၾကေလျပီ။ သူသည္ ေၾကြးေဟာင္းကို ဆပ္ခဲ႔ျပီးျပီ။ ေၾကြးသစ္ကိုလည္း ခ်ခဲ႔ျပီးျပီ။ သူ႔အတြက္ ဘာမွ အပန္းတၾကီး ျဖစ္စရာ အေျခအေနလည္း မရွိေတာ႕ပါ။ ဘဝကို ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ကုန္ဆံုးရန္သာ ရွိေတာ႔သည္။

ဘုရားကုန္းေပၚမွ ဆင္းလာျပီးတိုင္း ေခ်ာင္းေဘးက ခံုတန္းလ်ားတြင္ထိုင္ကာ ေနဝင္ခ်ိန္ကို အျမဲတမ္း ေစာင္႔ၾကည္႔ေလ႕ရွိျပီး သူ႔ဘဝအေၾကာင္းမ်ားႏွင္႔  ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူလုပ္ခဲ႔ေသာ ေကာင္းမႈ၊ လုပ္ရပ္မ်ားကို စဥ္းစားတိုင္းလည္း  ေက်နပ္မိရပါသည္။ လိမ္ညာ လွည္႔ျဖားခဲ႕ ျခင္း၊ ေခါင္းပံု ျဖတ္ ခဲ႔ျခင္း၊ ေလာဘေဇာျဖင္႕ မတရားစီးပြားရွိခဲ႔ျခင္း၊ သူတစ္ပါးကို ႏိွပ္စက္ ညွင္းပန္းခဲ႔ျခင္းမ်ိဳးကို မျပဳလုပ္ခဲ႔သည္႕အတြက္ သူျဖတ္သန္းခဲ႔ေသာ ေန႕ရက္မ်ားသည္ လိပ္ျပာမလံုျခင္း၊ ထိတ္လန္႕ စိုးရြ႔ံေနရျခင္း စသည္႕ေန႕ရက္မ်ိဳး မရွိခဲ႔ပါ။ ဘဝတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူတစ္ပါးအေပၚ မတရားမလုပ္ခဲ႔ေသာ၊ ေလာဘတၾကီး  သူ႕အတြက္ ဘဝ ဆည္းဆာခ်ိန္သည္လည္း ပူပင္ထိတ္လန္႔ေသာ စိတ္ႏွလံုးမ်ိဳး မရွိဘဲ ေအးခ်မ္းျငိမ္ သက္လို႔ ေနေလသည္။


လူတိုင္းသည္ မိမိ ေသလြန္သြားသည္႔အခါတြင္ စုေဆာင္းထားေသာ မည္သည္႕ ပစၥည္းဥစၥာမွ ယူေဆာင္မသြားႏိုင္ပါ။ အရာအားလံုးကို ထားပစ္ခဲ႔ရမည္သာ ျဖစ္ေလသည္။ သို႕ေသာ္ ယူေဆာင္ သြားႏိုင္သည္႔ တစ္ခုတည္းေသာ အရာမွာ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ ျဖစ္သည္။ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈလည္း တတ္ႏိုင္သမွ် သူလုပ္ခဲ႔ျပီးျပီ။ လုပ္ေနဆဲ လည္း ျဖစ္သည္။ ေနဝင္ခ်ိန္ဟူသည္ ေန႕ႏွင္႕ညကို ပိုင္းျခား ကန္႔သတ္လုိက္သည္႕ အနားသတ္ဟု သူက ယူဆပါသည္။ ဆည္းဆာခ်ိန္ေရာက္ျပီ ဆိုသည္ႏွင္႔ တစ္ေန႔တာ ကုန္ဆံံုးေတာ႔မည္။ ယခု သူ႕ဘဝသည္လည္း ေနဝင္ ဆည္းဆာခ်ိန္ ေရာက္ေနေပျပီ။ မၾကာေသာတစ္ေန႔တြင္ သူထြက္ခြာရေတာ႔မည္။ ယခုအခ်ိန္တြင္ ေအးခ်မ္းေသာ သူ႕ဇာတိရြာကေလးမွာ သူ႕ဘဝေနဝင္ခ်ိန္ကို ကုန္ဆံုးဖို႕ ၾကိဳးစားေနျခင္းသာ ျဖစ္ေတာ႕သည္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


အေစာဆီက လိေမၼာ္ေရာင္ အဆင္းျဖင္႔ လင္းခ်င္းေတာက္ပကာ ကမၻာေျမၾကီး၏ တစ္ေန႕တာ အား ေနာက္ဆံုး ႏႈတ္ဆက္ေနခဲ႔ေသာ  ေနမင္းၾကီးသည္ ေဂါယံဆီသို႕ ယြန္းသြားေလျပီ။ ေကာင္းကင္ျပင္ႏွင္႔ တိမ္စိုင္တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ လိေမၼာ္ေသြးမ်ား လိမ္းက်ံထားဆဲ ရွိေလသည္။ သို႕ေသာ္ ထိုလိေမၼာ္ေရာင္ သည္လည္း မၾကာခင္တြင္ စုန္းစုန္း ေပ်ာက္ကြယ္ကာ မဲေမွာင္လာေပေတာ႔မည္။ သူသည္ ခံုေဘးတြင္ ခ်ထားခဲ႔ေသာ ေတာင္ေဝွးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး ထိုေနရာမွ တစ္လွမ္းခ်င္း ထြက္ခြာကာ အိမ္ဆီသို႕ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ေျခလွမ္းမ်ားျဖင္႔ ေလွ်ာက္လွမ္း သြားေနေလသည္။ 

ထုိအခ်ိန္တြင္ ေပါက္တူး တစ္လက္ကို ထမ္းကာ လယ္ေတာမ်ားဘက္ဆီမွ ျပန္လာေသာ သူႏွင္႔ အသက္ မတိမ္းမယိမ္း အဖိုးအို တစ္ဦးသည္ သူ႕ကိုၾကည္႕ကာ ထူးဆန္း အံ႕ၾသေနသည္ကို သူမသိလိုက္ေတာ႕ပါ။ ထိုအဖိုးအိုသည္ လယ္ေတာစပ္ရွိ အင္းကေလးမ်ားတြင္ ဖားရွာ၊ ငါးရွာအလုပ္ကို ေန႕စဥ္ လုပ္ကိုင္ျပီး ခုကဲ႕သို႕ ညေနေစာင္းတြင္ ျပန္လာေလ႔ရွိရာ ေခ်ာင္းကမ္းေဘးတြင္ ညေနခင္းတိုင္း ထိုင္တတ္ေသာသူႏွင္႕ အျမဲဆံုတတ္သည္။ ဆံုတိုင္းလည္း ေနဝင္ ဆည္းဆာကို ထိုင္ၾကည္႕ေနေသာ သူ႕ကိုၾကည္႕ကာ အထူး အဆန္း ျဖစ္ေနရသည္။ အလုပ္မရွိ အလုပ္ရွာကာ ေနဝင္ခ်ိန္ကို လာၾကည္႕ေနသည္ဟုလည္း ထုိ အဖိုးအိုက ထင္ေလသည္။ ေနဝင္ခ်ိန္သည္ ဘာမ်ား ထူးဆန္းလို႕ ေန႕စဥ္ ေစာင္႕ၾကည္႕သည္ကိုလည္း သူက ေမး ၾကည္႔ခ်င္ ပါေသးသည္။ 

သူ႔လက္ထဲတြင္ ပါလာေသာ ငါးအတြဲကို ျပန္ၾကည္႕ မိလိုက္ေတာ႔ ေနဝင္ ခ်ိန္ကို ေစာင္႕ၾကည္႕ကာ အခ်ိန္ျဖဳန္းျခင္းထက္ သူ႕လို အက်ိဳးရွိသည္႕ အလုပ္ကို လုပ္သည္က ေတာ္ေသးသည္ ဟု  ေတြးလိုက္ မိသည္။ တစ္ဆက္တည္းတြင္ ငါးမ်ားမ်ား ဖမ္း၍ရလွ်င္ ေစ်းတြင္ ေရာင္းခ်ျပီး ေငြးေၾကးကေလးစုမိ ေဆာင္းမိ ရွိပါက တီဗီ ခပ္ၾကီးၾကီးတစ္လံုး ဝယ္မည္ဟု သူက ေတြးမိျပန္သည္။ သုိ႕မွသာ သူ႔သားသမီး ေျမးျမစ္ ကေလးမ်ားႏွင္႔ ပို၍ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ၾကည္႕ႏိုင္မည္ဟု စဥ္းစားရင္း ျပံဳးလိုက္မိေသးသည္။ စဥ္းစားေနရင္းမွ သူ႕စိတ္သည္ အိမ္ဆီသို႕ေရာက္သြားကာ ခုခ်ိန္တြင္ေတာ႕  သူ႕ေျမးကေလးမ်ားက တီဗီေရွ႔တြင္ ဆူညံစြာ ရွိေနေပေတာ႕မည္။ ယေန႔ညသည္ သူၾကိဳက္သည္႕ ဇာတ္ကားတြဲ လာမည္ ဆိုတာကို ေတြးလိုက္မိျပန္ လွ်င္ေတာ႔ ေျခလွမ္း မ်ားမွာ ေစာေစာကထက္ ပိုသြက္လက္ လာေလေတာ႔ သည္။ 

ေန႔တစ္ေန႕ကို အနားသတ္ေပးေနေသာ ညေနဆည္းဆာ ကုန္ဆံုးခ်ိန္ ေနဝင္ ခ်ဳပ္ညရီတြင္ ေရွ႕ ဆင္႔ ေနာက္ဆင္႕ ေလွ်ာက္လွမ္း သြားေနေသာ အဖိုးအို ႏွစ္ဦး၏ ေျခလွမ္းမ်ားသည္ တူသေယာင္ေယာင္ ရွိေသာ္လည္း မတူ ကြဲျပားေနသည္ ကိုေတာ႔ ေသခ်ာ ၾကည္႕မည္ဆိုလွ်င္ ေတြ႔ႏိုင္ေပလိမ္႔မည္။ တစ္ဦး၏ ေျခလွမ္းမ်ားက ေအးေဆး တည္ျငိမ္ ေနျပီး ေနာက္တစ္ဦး၏ ေျခလွမ္းမ်ား ကေတာ႕ အလ်င္စလို သုတ္သုတ္ျပာျပာျဖင္႕ အေလာတၾကီး ႏို္င္ေနေလသည္။ ထိုသို႕ ကြဲျပားေနသည္ကား ညေန ဆည္းဆာခ်ိန္ကို ျဖတ္သန္းပံုခ်င္း မတူညီေသာေၾကာင္႕သာ ျဖစ္ေလေတာ႔သည္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ကၽြန္မနဲ႔ လည္ပင္းေၾကးကြင္းစြပ္ၾကသူမ်ား

ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း နမ္႕ခမ္းျမိဳ႕ကို ေရာက္ခဲ႔စဥ္က လည္ပင္းမွာ ေၾကးကြင္းေတြစြပ္တဲ႔ ရိုးရာ အစဥ္အလာ ရွိတဲ႔ ပေဒါင္လူမ်ိဳးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ႔ပံု အေၾကာင္းေလး ေရးခ်င္ပါတယ္။ ပေဒါင္လူမ်ိဳးေတြဟာ တုိင္းရင္းသား လူမ်ိဳးေတြထဲမွာ ထူးျခားတဲ႔ သူအျဖစ္ ပါဝင္ၾကသူမ်ား ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးလဲ သိၾကတဲ႕အတိုင္း ပေဒါင္ အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ လည္ပင္းကို ေၾကးကြင္းစြပ္ၾကသူေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ ေတြ႔ဆံုျဖစ္တဲ႔ ပေဒါင္ အမ်ဳိးသမီး ႏွစ္ဦးဟာ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္းက နမ္႕ခမ္းျမဳိ႕မွာ ေရာက္ရွိေန ၾကတဲ႔ သူေတြပါ။ တကယ္ တမ္းေတာ႔ ပေဒါင္လူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ဇာတိေဒသဟာ ရွမ္းျပည္ မဟုတ္ပါဘူး။ သူတို႔ဟာ ကယားျပည္နယ္ ဒီေမာဆိုးျမိဳ႕နယ္က ရြာေလး တစ္ရြာမွာ ေနထိုင္ၾကတာပါ။  ေဝးေဝးလံံလံ ဒီေမာဆိုးျမိဳ႕ေန ဘာေၾကာင္႕ ေရာက္လာတာလဲလုိ႕ စိတ္ဝင္တစား ေမးျမန္း ၾကည္႕ေတာ႔မွ အေၾကာင္းရင္း ကို သိရပါေတာ႔တယ္။ 


ရွမ္းျပည္နယ္ နမ္႔ခမ္းျမိဳ႕ဟာ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံနဲ႕ ေရႊလီျမစ္သာျခားတဲ႔ နယ္စပ္ျမိဳ႕ကေလး ျဖစ္ပါတယ္။ နယ္စပ္ျမိဳ႕ ျဖစ္တာနဲ႔အညီ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံက လူေတြက မူဆယ္ နမ္႕ခမ္းစတဲ႔ ျမိဳ႕ေတြကို အလည္လာျပီး ဘုရားဖူးၾက၊ မျမင္ဖူးတာေတြ ၾကည္႕ၾကနဲ႔ ခရီးသြားလုပ္ငန္း စည္ကားတယ္လို႔ ေျပာရမွာပါ။ ဘာေတြ လာၾကည္႕ၾကလို႕လဲ ဆိုရင္ သူတို႕ဆီမွာ မရွိတဲ႔ ေစတီဘုရားေတြ ၊ မတူညီတဲ႔ ဓေလ႕စရိုက္ေတြကို လာၾကည္႔ ၾကတာပါ။ ဒီမူဆယ္ နမ္႔ခမ္းေလာက္ကေတာ႕ ဝင္လာဖို႕က ခက္ခက္ခဲခဲလည္း မရွိေတာ႔ အလည္ လာတတ္ၾကပါတယ္။ အဲဒီမွာ မူဆယ္က ခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္းတစ္ခ်ိဳ႕က တစ္ဖက္က လာတဲ႔ ဧည္႕သည္ေတြကို ျပဖို႔ဆိုျပီး အခု ပေဒါင္ အမ်ိဳးသမီးေတြကို ေခၚထားလိုက္ပါတယ္။ ဧည္႔သည္ေတြ လာရင္ ျမန္မာျပည္မွာ ဒီလို ထူးျခားတဲ႔ တိုင္းရင္းသား မိ်ဳးႏြယ္ေတြ ရွိတယ္ ဆိုျပီး ျပေတာ႔တာပါဘဲ။ ဟိုက လူေတြကလည္း ထူးဆန္းတယ္ဆိုျပီး အံ႕ေတြၾသ၊ ဓာတ္ပံုေတြရိုက္ေပါ႔။ ဧည္႕သည္ေတြက ေတာင္းဆိုရင္ ကလည္း ကျပတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခံျပီး၊ ကျပတဲ႔အတြက္ သူတို႕လည္း မုန္႕ဖိုး ဘာညာ ရတာေပါ႔ေနာ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing




Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ပေဒါင္ေတြကို ေတြမိ႔ေတာ႔ ထိုင္းမွာေနတဲ႔ ေၾကာင္ျဖဴမ်ားရွင္ (အေမွာင္ထုထဲက ဓာတ္မီးတစ္လက္) ကို သတိရလုိက္ မိပါေသးတယ္။။ အစ္မေရ ထုိင္းေတြက ပေဒါင္ေတြကို သူတုိ႕လူမ်ိဳးပါ ဆိုျပီး ဧည္႕သည္ေတြကို ျပစားေနတယ္လို႕သူက ေျပာခဲ႔ဖူးပါတယ္။  အဲဒါကို ၾကားမိေတာ႔ သာမန္ထက္ ထူးျခားတဲ႔ ဓေလ႔စရိုက္ ထံုးတမ္း အစဥ္အလာေတြ ရွိျပန္ေတာ႔လည္း လူေတြ ျပစားစရာ ျဖစ္ရပါ လားလို႔ ေတြးမိေတာ႕ တာပါဘဲ။ ပေဒါင္အမ်ိဳးသမီး ႏွစ္ဦးကို ကၽြန္မက ဓာတ္ပံု ရိုက္ခ်င္ပါတယ္လို႔ ခြင္႕ေတာင္းေတာ႕ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴ ခြင္႕ျပဳပါတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ေနရင္းနဲ႔ ကၽြန္မ သိခ်င္တာေလးေတြ ေမးမိပါတယ္။  သူတို႔ကို ဘယ္က လာတာပါလဲ.. အသက္ ဘယ္ေလာက္ ရွိျပီလဲ.. ေၾကးကြင္းေတြ ဘာလို႔စြပ္တာလဲ စသျဖင္႕ေပါ႔ေနာ္။ ေမးလဲေမး. လက္ကလဲ သူတုိ႔ စြပ္ထားတဲ႔ ေၾကးကြင္းေတြ၊ ေငြကြင္းေတြကို ေသခ်ာ ကိုင္ၾကည္႕မိပါတယ္။ 



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဒီအမ်ိဳးသမီးႏွစ္ေယာက္ဟာ သားအမိ ျဖစ္ပါတယ္.။ မိခင္ျဖစ္သူက အသက္ ၆၀ ေက်ာ္ပါျပီ။ သမီးကေတာ႕ သံုးဆယ္ ေက်ာ္ျဖစ္ပါတယ္။ သူတို႔နဲ႔ စကားလက္ဆံုက်ျဖစ္ေတာ႔ သူတုိ႕ေျပာျပတာေလးေတြ နားေထာင္ခဲ႔ ပါတယ္။ ပေဒါင္ဆိုတာ ဟိုတုန္းက ေခၚတဲ႔ နာမည္ပါတဲ႔။ ခုေနာက္ပိုင္းေတာ႔ ကယန္း လူမ်ိဳးေတြလို႔ ေခၚၾကတယ္လို႔ ရွင္းျပပါတယ္။ သူတို႕ဟာ ျမန္မာစကားကို နည္းနည္းဝဲတာက လြဲလို႕ ကၽြမ္းကၽြမ္း က်င္က်င္ ေျပာႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္မၾကားခဲ႔ဖူးတာ ပေဒါင္လူမ်ဳိးေတြဟာ ေၾကးကြင္းေတြကို တစ္ႏွစ္ကို တစ္ကြင္း စြပ္ရတယ္ဆိုတာ ဟုတ္ပါသလားလို႔ ေမးေတာ႔ သူတို႕က ရယ္ၾကပါတယ္။ ဘာလုိ႕လဲ ဆုိေတာ႕ မိခင္ျဖစ္သူက “ခု အေဒၚအသက္ ၆၀ေက်ာ္ျပီ.. ဒီလိုဆိုရင္ ေၾကးကြင္းေပါင္း ၆ဝေက်ာ္ စြပ္ရမွာေပါ႔.။လည္ပင္းက ဒီေလာက္မွ မရွည္တာ ေၾကးကြင္း ၆ဝေက်ာ္ကို ဘယ္လိုလုပ္ စြပ္လုိ႕ရမွာလဲ.. ”လို႔ ျပန္ေျပာတာေၾကာင္႕ ရယ္ရပါေသးတယ္။။ ဒီေတာ႔မွ ကၽြန္မအရင္က ၾကားဖူးတဲ႔စကားက မွားေနတယ္ ဆိုတာ သိလာရပါတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
  သူတို႔လည္ပင္းမွာ ေၾကးကြင္း ဘယ္ႏွစ္ကြင္း ရွိသလဲ..


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

လည္ပင္းမွာ ေၾကးကြင္း၊ လက္မွာ ေငြကြင္း 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 ဒူးမွာေၾကးကြင္း 
(ေျခေထာက္ၾကီးဘဲ ရိုက္လာတာ မဟုတ္ရပါ.. တစ္ကိုယ္လံုးရိုက္လာတဲ႔ပံုကို ေျခေထာက္ပိုင္းဘဲ ျဖတ္ထုတ္လိုက္တာပါ) :P

ပေဒါင္(ကယန္း) အမ်ိဳးသမီးေတြဟာ အသက္ ၁ဝႏွစ္အရြယ္မွာ ေၾကးကြင္းကိုစျပီး စြပ္ပါတယ္။ ေၾကးကြင္းကို ဘယ္ေလာက္ စြပ္ရမယ္ဆိုတာ ကန္႔သတ္ထားတာမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ ကေလးရဲ႕ လည္ပင္း အေနအထားကို ၾကည္႕ျပီး စြပ္ၾကတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္. ၇ကြင္း ၈ကြင္းလည္း စြပ္ၾကတယ္.. ၁၀ကြင္းလည္း စြပ္ၾကပါတယ္တဲ႔။ အသက္ဆယ္ႏွစ္မွာ စြပ္ထားျပီးေနာက္ အသက္ ၂၀ျပည္႔ခ်ိန္မွာေတာ႔ လူၾကီးေတြစြပ္တဲ႔ ကြင္းမ်ိဳးနဲ႔ လဲစြပ္ရပါတယ္. အမ်ိဳးသမီးေတြ စြပ္ၾကတဲ႔ ေၾကးကြင္း အမ်ားဆံုးဟာ ၂၅ကြင္းျဖစ္ျပီးေတာ႔ အခု သူတုိ႔၂ေယာက္ စြပ္ထားတဲ႔ ေၾကးကြင္းကေတာ႕ ၂၄ကြင္းရွိပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ၁၈ကြင္း ၂၀ကြင္း  စသျဖင္႔ လည္ပင္း အေနအထားအလိုက္ မတူညီစြာ စြပ္ၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ႔လည္း ေၾကးကြင္းမွာ အၾကီး၊ အေသးလည္း ရွိပါေသးတယ္.။ ပံုမွာၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ သမီးျဖစ္တဲ႔သူရဲ႕ ေၾကးကြင္းက ပိုနည္းျပီး မိခင္ရဲ႕ ေၾကးကြင္းက ပိုမ်ားတယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။ တကယ္က သမီးျဖစ္သူရဲ႕ ေၾကးကြင္းကလည္း ၂၄ကြင္း အေမျဖစ္တဲ႔ သူကလည္း ၂၄ကြင္းပါ။ ဒါေပမဲ႔ သမီးရဲ႕ ေၾကးကြင္းက ေသးတာမို႔လို႔ အကြင္းေရ နည္းတယ္လို႔ ထင္ရပါတယ္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


လက္မွာလည္း ျမင္ရတဲ႔ အတိုင္း ေငြကြင္းေတြ စြပ္ၾကျပီး ဒူးေခါင္းမွာေတာ႔ ေၾကးကြင္းကို စြပ္ၾကျပန္ပါတယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ေၾကးကြင္းကို စြပ္ျပီးရင္ ျပန္ခၽြတ္ၾကေသးလား ေမးေတာ႔ စြပ္ထားျပီးရင္လည္း အဲဒီလည္ပင္းက ေၾကးကြင္းကို မျဖဳတ္ၾကေတာ႕ပါဘူး။ ေသတဲ႔အထိ စြပ္ျပီးေနၾကပါတယ္တဲ႔။ ခုေနာက္ပိုင္း ကေလးေတြေရာ စြပ္ၾကေသးလားလို႔ ေမးတဲ႔အခါမွာေတာ႔ သူတိုရဲ႕ သားသမီးေတြျဖစ္တဲ႔ ခုေခတ္ကေလးေတြက မစြပ္ၾကေတာ႔ပါဘူးတဲ႔. ေက်ာင္းေတြ ဘာေတြ တက္ၾကေတာ႔ အျခားကေလးေတြ ၾကားမွာ ထူးထူးျခားျခား မျဖစ္လိုၾကတာေရာ၊ ရွက္ၾကတာေၾကာင္႕ေရာ စြပ္ခိုင္းလို႔ မရေတာ႕ဘူးလို႔ ေျပာျပပါတယ္။“ ေကာင္းပါတယ္ ခုေခတ္ေၾကးေတြက ေစ်းၾကီးကၾကိီးနဲ႔ မဟုတ္ရင္ ေၾကးဖိုးနည္းမွ မဟုတ္ဘူး”လို႔ ကၽြန္မက ျပန္ေနာက္ေျပာ ေျပလိုက္ေတာ႔ သားအမိႏွစ္ေယာက္က ရယ္ၾကျပန္ပါတယ္။ ခုလို စြပ္ထား ရတာ ေနရ မခက္ဘူးလား ဆိုျပန္ေတာ႔ မခက္ပါဘူး၊ ဘာမွလည္း မျဖစ္ဘူး။ ေလးလဲမေလးဘူး လို႔ ျပန္ေျဖပါတယ္. ငယ္ကတည္းက အေလ႔အက်င္႔ ျဖစ္ခဲ႔ေတာ႔လည္း ထူးထူးျခားျခား ဘာမွ မခံစား ရေတာ႔တာ ျဖစ္မွာပါ။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ပန္းျခံထဲက ဗီးနပ္စ္ ရုပ္နဲ႔အတူ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဒီပံုေလး သေဘာက်တယ္.. ပံုေတြအမ်ားၾကီးရိုက္တဲ႕အထဲမွာ လက္တြဲတာဆိုလို႔ ဒီတစ္ပံုေလးဘဲရွိတာ။ 
ဒါေတာင္ လက္တြဲေပးပါလို႔ ေျပာလို႕ တြဲလိုက္တာ. မဟုတ္ရင္ အေပၚမွာလို ေတာင္႕ေတာင္႕ ၾကီးေတြ ျဖစ္ေနတာ။ အင္းေလ သူတို႕က မင္းသမီးမွ မဟုတ္တာ ဘယ္ကလာ ပဲေတြ အိုက္တင္ေတြ ေပးတတ္ပါ႔မလဲေနာ္။ သူတို႕နာမည္ေတြ ေမးတဲ႔အခါ အေမျဖစ္သုူရဲ႕ နာမည္က ဂ်က္ပိန္း လို႔ေခၚပါတယ္တဲ႔။ ကၽြန္မက သူတို႔နာမည္ကို အသံထြက္ျပီး ဆိုၾကည္႕ေတာ႔ ရယ္ၾကျပန္ပါတယ္. ကၽြန္မ အသံထြက္တာ လြဲေနလို႔ပါတဲ႔.. “ဟင္.. ပေဒါင္ေတြကေတာင္ ရယ္ရေလာက္ေအာင္ ငါ႕အသံထြက္က ဒီေလာက္ဆုိးေနလား”လို႔ ကိုယ္႕ကိုယ္ကို ျပန္ေတြးျပီး ရယ္ခ်င္မိေသး။ း) သိဘူး.. ခုလည္း ဂ်က္ပိန္းဆိုတာ ၾကားမိတဲ႔အတိုင္း ေရးလိုက္တာပါဘဲ။ မူပိန္းလို႔လည္း ေခၚပါတယ္တဲ႔။ သမီးရဲ႕ နာမည္ကေတာ႔ မူေနာလို႔ ေျပာပါတယ္။ မိခင္ျဖစ္သူ ေဒၚဂ်က္ပိန္းက အသက္ ၆၀ေက်ာ္ျပီလို႕ေျပာေတာ႔ “မထင္ရဘူးေနာ္.. အသက္၆၀ေက်ာ္သာေျပာတာ ငယ္ငယ္ေလးလို႔ ထင္ရတယ္” လို႔ ကၽြန္မက ေျပာေတာ႔ သားအမိေတြ ရယ္ၾကျပန္ပါတယ္။


ေဒၚဂ်က္ပိန္းတို႔ ပေဒါင္သားအမိကို ဓာတ္ပံုရိုက္ယူေနတုန္းမွာ မိန္းခေလးတစ္ေယာက္က သူလည္း ပေဒါင္ေတြနဲ႔ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္ပါတယ္လို႔ ေျပာလာလို႔ ရိုက္ေပးလိုက္ရပါေသးတယ္။ :P အမယ္ သူက လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းေထာင္ေတာ႔ မမူေနာကလည္း လက္ကေလး ႏွစ္ေခ်ာင္းလိုက္ေထာင္လို႔..


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
လည္ပင္းေၾကးကြင္းစြပ္သူမ်ားအား အမွတ္တရ
( အလယ္က တစ္ေယာက္ကေတာ႔ ပိုက္ဆံျပတ္လု႔ိ စြပ္ထားတဲ႔ ေၾကးကြင္းျဖဳတ္ေရာင္းလိုက္ပံု ရပါတယ္ .ေၾကးကြင္းမပါလည္း ဓာတ္ပံုေတာ႔ ရိုက္ေပးလိုက္ပါတယ္ေလ ) :P


မမူေနာတို႔ သားအမဟာ အင္မတန္ စိတ္ရွည္ပါတယ္။ သူတုိ႕ကို ကၽြန္မက ဟိုဟိုဒီဒီ ေနရာေကာင္း၊ ရႈခင္းလွတဲ႔ ေနရာေလးေတြ ေျပာင္းျပီး ဓာတ္ပံုအမ်ိဳးမ်ိဳး ရို္က္ေတာ႔ “ပင္ပန္းေနျပီလား” လို႔ သူတို႕ကို ေမးတဲ႔အခါ၊ “ရတယ္ ရတယ္.. ဘာမွ မပင္ပန္းဘူး” လို႔ သေဘာေကာင္းစြာနဲ႔ ေျပာရွာပါတယ္။ ေဒၚဂ်က္ပိန္းကေတာ႕ အိမ္ေထာင္ဆံုး သြားတာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာပါျပီ။ မမူေနာကလည္း

ႏွစ္သစ္မဂၤလာနဲ႔ ရွမ္းတို႔ရိုးရာ

အားလံုးေသာ မိတ္ေဆြမ်ား မဂၤလာပါေနာ္.. ဒီေန႔ဟာ ရွမ္းလူမ်ဳိးတုိ႕ရဲ႕ ၂၁ဝ၆ခုႏွစ္ကို ကူးေျပာင္းတဲ႔ ႏွစ္သစ္ကူးေန႕ ျဖစ္ပါတယ္ရွင္.. မိဘ ႏွစ္ပါးစလံုး ရွမ္းလူမ်ဳိးျဖစ္ေသာ္လည္း ရွမ္းစကား မတတ္တဲ႔ ကၽြန္မက ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူး အေၾကာင္းေလး အနည္းငယ္ကို ဗဟုသုတအျဖစ္ ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူးကို တန္ေဆာင္မုန္းလကြယ္ညနဲ႔ နတ္ေတာ္လဆန္း တစ္ရက္ေန႕ အကူးမွာ မီးရွဴးမီးပန္းေဖာက္ျခင္း၊ အိုးစည္ဗံုေမာင္းမ်ား တီးမႈတ္ျခင္း၊ ကခုန္ျခင္းတို႔ျဖင္႕ ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳဆုိၾကပါတယ္။ ရွမ္းျပည္နယ္မွာေတာ႔ ႏွစ္သစ္ကူးပဲြကို နတ္ေတာ္လဆန္း မတိုင္မီကတည္းက သံုးရက္ ေလးရက္၊ ရက္သတၱပတ္ ခန္႔တိုင္ေအာင္ ေပ်ာ္ပြဲရႊင္ပြဲမ်ား  ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း က်င္းပေလ႔ ရွိၾကပါတယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

သီေပါျမိဳ႕ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူး ပိုစတာ
( ပံုကို Min Thar ရဲ႕ ေဖ႔ဘြတ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္) 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
မူဆယ္ျမိဳ႕  ႏွစ္ကူးပြဲေတာ္က်င္းပရာ လြယ္တိန္ခမ္းေတာင္ေပၚအဝင္ဝ
 (ပံုကို ဘုန္းဘုန္း Tu Pi Naw Seng ေဖ႔ဘြတ္မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါသည္)


ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြမွာ ကိုယ္ပိုင္ စကား၊ ကိုယ္ပိုင္ စာနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္ ျပကၡဒိန္ကို ပိုင္ဆုိင္ထားၾကပါတယ္။ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲေတာ္ရဲ႕ သမိုင္းမွတ္တမ္းမ်ားအရ   ၄၅၀ (ဘီစီ ၉၄) မွာ ရွမ္းလူမ်ိဳး တို႕ရဲ႕ “မူအန္ေမာ၀္”  ႏုိင္ငံေတာ္ကို  တည္ေထာင္ ခဲ့တဲ႔ ႏွစ္ဟာ  စတုတၳ သဂၤါယနာ တင္ေသာ ႏွစ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္အခါ သမယမွာ ဗုဒၶ ျမတ္စြာရဲ႕ သာသနာေတာ္ ျပန္႔ပြားဖို႕အတြက္ ရဟန္းေတာ္ ေသာဏ မေထရ္ဟာ ရွမ္းေဒသကို သာသနာျပဳ ၾကြေရာက္ေတာ္ မူလာ ျပီး မဇၥ်ႏိၱက မေထရ္တုိ႔က တရုတ္ျပည္သို႕ သာသနာျပဳ ၾကြေရာက္ေတာ္ မူခဲ႔ပါ တယ္။ ထိုစဥ္မွာဘဲ ရွမ္းဘုရင္ မိန္းဆည္၏ သားေတာ္ အိမ္ေရွ႕မင္းသား ခြန္ေဟာင္ဟာ ေနာက္ပါ တပည့္ေလးဦးတို႕နဲ႔အတူ အေနာက္ႏုိင္ငံ (အိႏၵိယ)သုိ႔ ပိဋကတ္ေတာ္ မ်ားကုိ ေရးကူးၿပီးေနာက္ ရွမ္း ေနျပည္ေတာ္ကို ျပန္ေရာက္ လာခဲ႔ပါတယ္။ 

 ယခင္က နတ္ကိုးကြယ္ျခင္း အေလ႔အထသာ ရွိခဲ႔တဲ႔  ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔ဟာ ဗုဒၶဘာသာကို စတင္ကိုးကြယ္လာၾကပါတယ္. ထိုႏွစ္ထိုအခ်ိန္ဟာ ရွမ္းတို႔ရဲ႕ ေနျပည္ေတာ္မွာ ႏွစ္သစ္ကူးပြဲ က်င္းပခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆုိင္ေနခဲ႕ပါတယ္။ ထိုသို႕ထူးျခားတိုက္ဆိုင္တဲ႔ အေၾကာင္းမ်ားေၾကင္႔ သာသနာေတာ္ႏွစ္ ၄၅၀ဟာ ရွမ္းလူမ်ိဳးတုိ႔အတြက္ ထူးျမတ္တဲ႔ႏွစ္ ျဖစ္တာေၾကာင္႔ ၄င္းႏွစ္မွစျပီး ရွမ္းလူမ်ိဳးတုိ႕ရဲ႕ ခုႏွစ္သကၠရာဇ္ကို  စတင္ေရတြက္ လာခဲ့ၾကတဲ႔အတြက္ ရွမ္းတို႕ရဲ႕ သကၠရာဇ္ဟာ သာသနာသကၠရာဇ္နဲ႔ ယွဥ္ရင္ ႏွစ္ ၄၅၀ ေနာက္က်ပါတယ္။ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူး ပဲြေတာ္ကိုလည္း လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ ၂၀၀၀ေက်ာ္ကစျပီး ယေန႔ထိတုိင္ ရွမ္းလူမ်ဳိးတို႕ရဲ႕ အျမတ္ႏုိးဆံုး ပဲြေတာ္အျဖစ္ ဆက္လက္ ဆင္ႏႊဲ က်င္းပလာခဲ႔ၾကပါတယ္။  ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ကၽြန္မတို ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေနထိုင္တဲ႔ တိုင္းရင္းသား လူမ်ဳိးမ်ားထဲမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးျပီးလွ်င္ လူဦးေရ အမ်ားဆံုး ျဖစ္ပါတယ္။ 

ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔မွာ ကိုယ္ပိုင္စာေပနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး အသံုးျပဳခဲ႔ၾကပံုကို ေျပာျပရမယ္ဆိုရင္ ဘီစီ ၂၆ဝဝခုႏွစ္ေလာက္ ကတည္းက အရုပ္မ်ားေရးဆဲြကာ ဆက္သြယ္ေရး သေကၤတအျဖစ္ စတင္ အသံုးျပဳ ခဲ႔ၾကဟန္ တူပါတယ္။ ဘီစီ ၈၄၃ခုႏွစ္ အေရာက္မွာ ရွမ္းဘုရင္ စီ (၈၄၃)မွ အဘိရာဇာ မင္းက ေကာလိယျပည္မွ သကၠတဆန္တဲ့ စာေတြနဲ႔ ေမာရွမ္းစာကုိ တီထြင္ေပးခဲ့ျပီး ေအဒီ (၇၂၈-၇၄၈) နန္ေခ်ာင္ဘုရင္ ဆုိင္ေလာ၀္ပီလက္ထက္မွာ ရွမ္းစာကုိ ေလးေထာင့္ပံုစံသံုးခဲ့ၿပီး မလုိအပ္တဲ့ အကၡရာေတြကုိ ဖယ္ၿပီး (၁၈)လံုးသာ အသံုးျပဳခဲ႔ပါတယ္။ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားကေန ဆင္းသက္တဲ႔ (ထိုင္း) ယိုးဒယားတို႕ရဲ႕ စာကေတာ့ ေအဒီ ၁၂၈၃ ခုမွ ဘုရင္ ရာမဂါမဟိန္က ခမာစာကုိ အမီျပဳၿပီး ထုိင္းစာကုိ စတီထြင္ အသံုးျပဳခဲ့တယ္။

ေအဒီ (၁၃၁၂) ေမာရွမ္းဘုရင္ ေဆခန္ဖက ေလးေထာင့္စာကေန ယခုလက္ရွိ ေမာရွမ္းမ်ား အသံုးျပဳတဲ့ ပဲပင္ေပါက္စာကုိ သံုအသံုးျပဳလာခဲ႕ပါတယ္။ ေအဒီ (၁၄၀၅-၁၄၂၈) သိႏီၷေစာ္ဘြား စ၀္ခမ္းကုိင္ဖ လက္ထက္အေရာက္မွာ ေလးေထာင့္စာကေန စာလံုး၀ုိင္း ပံုစံျဖစ္လာတယ္။ (ေခတ္ေဟာင္း ရွမ္းႀကီးစာျဖစ္ၿပီး ေအာက္ကျမစ္၊ ၀စၥႏွစ္လံုးေပါက္မ်ား အသံုးမျပဳပါ) ေအဒီ ၁၉၅၄ ဒုတိယကမၻာစစ္ ၿပီးေနာက္ သိႏီၷမွ ဆရာေတာ္ အရွင္ဝိဇယာနႏၵနဲ႔ က်ဳိင္းတံု စ၀္ဆုိင္မိန္းတုိ႔က (ေခတ္ေဟာင္း ရွမ္းႀကီးစာကုိ ျဖည့္စြက္ၿပီး) ယခု အသံထြက္  ငါးမ်ဳိး ရွိတဲ့စာ ေခတ္သစ္ ရွမ္းစာ (ရွမ္းႀကီးစာ) ကုိ တီထြင္ အသံုးျပဳခဲ့တယ္။

ကၽြန္မ အရင္က ေရးခဲ႔ဖူးတဲ႔ တရုတ္ျပည္ထဲက ရွမ္းျမိဳ႕ကေလးမန္စီ ပိုစ္႕ထဲမွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြဟာ ၁၁ရာစုအေရာက္မွာ တရုတ္ျမန္မာ နယ္စပ္အနီးက ရွမ္းအင္ပါယာ ျပိဳကြဲျပီး ျမန္မာျပည္ ေျမာက္ပိုင္း၊ ရွမ္းျပည္၊ ထိုင္း၊ လာအို၊ ဗီယက္နမ္၊ ကေမၻာဒီးယား စတဲ႔ေဒသ အသီးသီးကို ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိသြား ၾကတဲ႔အေၾကာင္း ေရးခဲ႕ဖူးပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ခုခ်ိန္ထိ တရုတ္ျပည္တြင္းရွိ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ား၊ ထိုင္း၊ လာအို၊ ဗီယက္နမ္၊ ကေမၻာဒီးယားတို႕ အသံုးျပဳတဲ႔စာဟာ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အသံုးျပဳတဲ႔စာနဲ႔ နီးစပ္ ဆင္တူေနခဲ႕ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 ရွမ္းလူမ်ဳိးတို႕ရဲ႕ ႏို္င္ငံအသီးသီးရွိ စာေပမ်ား

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ထုိင္း၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ ဗီယက္နမ္၊ ျမန္မာျပည္တြင္းသို႔ ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ား ပ်ံ႕ႏွံ႔ေရာက္ရွိသြားပံု

 အထက္ပါ ရွမ္းသမိုင္းနဲ႔ ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူး အေၾကာင္းအရာမ်ားကို တကၠသီလ မဟာဓမၼာစရိယ က်မ္းျပဳ အရွင္သုခမိႏၵ (ခ) ဆရာေတာ္စဝ္ဆုခမ္း  ရဲ႕ ရွမ္းတုိင္းရင္းသားမ်ား၏ ယံုၾကည္ ကုိးကြယ္မႈႏွင့္ ဓေလ့ ထံုးစံမ်ား စာအုပ္ကေန ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပခ်က္ကို ကိုးကားေရးသားထားတာျဖစ္ျပီး ရွမ္းစာေပ အေၾကာင္း ကိုေတာ႕ ဆရာေတာ္ကို ေမးျမန္းျပီးမွ ဆရာေတာ္ရဲ႕ ျပန္လည္ေျဖ ၾကားခ်က္ကို ေဖာ္ျပေပးတာ ျဖစ္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအရာမ်ားအတြက္ ဘုန္းဘုန္း ဆရာေတာ္ စဝ္ဆုခမ္းကို ေက်းဇူးအထူး တင္ပါေၾကာင္း တပည္႔ေတာ္ ရိုေသစြာ ေလွ်ာက္ထားပါတယ္။ 

****************@@@*************** 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 နမ္႕ခမ္း ရွမ္းႏွစ္သစ္ကူး


ရွမ္းျပည္နယ္မွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြဟာ ရွမ္းစာနဲ႔ ရွမ္းစကားကိုသာ အသံုးမ်ားၾကပါတယ္.. ဖိတ္စာ၊ ဆိုင္းဘုဒ္ စသည္တို႔မွးလည္း ရွမ္းဘာသာနဲ႔ ေရးထိုးၾကတာကို ေတြ႔ရပါတယ္.။  ရွမ္းျမိဳ႕ကေလး နမ္႕ခမ္းကိုေရာက္ခဲ႔စဥ္က ရိုက္ကူးခဲ႔တဲ႔ ရွမ္းဝတ္စံုနဲ႔ ကေလးငယ္မ်ားရဲ႕ ခ်စ္စရာ ပံုေလးမ်ားကို ရွမ္းႏွစ္ကူး အမွတ္တရ အေနနဲ႔ အမွတ္တရ ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။ Professional လက္ရာမဟုတ္တဲ႔ ခပ္ညံ႕ညံ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဓာတ္ပံုမ်ားကို ေအာက္မွာ ၾကည္႔ရႈအားေပးပါဦးလို႔..


အိပ္မက္ထဲက ကခ်င္ေျမ

ကၽြန္မတို႔ကခ်င္ျပည္နယ္ဟာ ေတာေတာင္ ေရေျမ သဘာဝအလွေတြ မ်ားျပားလွတဲ႔ ေနရာတစ္ခုျဖစ္သလို အဖိုးတန္ သယံဇာတမ်ားလည္း ေပါၾကြယ္ဝလွပါတယ္.. ကၽြန္မ စာေရးျဖစ္ျပီးတဲ႔ ေနာက္ပိုင္း ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေနရာ အခ်ိဳ႕က ကၽြန္မေရာက္ ခဲ႔တဲ႔ ေနရာေတြရဲ႕ အေၾကာင္းေတြ၊ ဓာတ္ပံုေတြကို ဘေလာ႔ဂ္ေပၚကေန တင္ခဲ႔သေလာက္လည္း တင္ခဲ႔ျပီးပါျပီေနာ္.. ဒါေပမဲ႔ ကၽြန္မဟာ ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေနရာအစံုကို မေရာက္ႏိုင္ေသးပါဘူး.. ကၽြန္မတို႔ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ သဘာဝတရားရဲ႕ ဖန္တီးမႈေတြနဲ႔ အင္မတန္ လွပသာယာတဲ႔ အိက္မက္ဆန္ဆန္ ေနရာေလးေတြ ရွိေနပါေသးတယ္.. ကၽြန္မအေနနဲ႔ အေျခအေန၊ အခ်ိန္အခါ အခြင္႔အေရးမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ အဲဒီေနရာေတြ သြားခ်င္မိပါေသး တယ္။ 

ဒီပိုစ္႔ေလး ျဖစ္လာတဲ႔ အေၾကာင္းက ေဖ႔ဘြတ္ေပၚက ဓာတ္ပံုေလး တစ္ပံုကို သေဘာက် မိရာက ဓာတ္ပံုေတြ အမ်ားၾကီးရွိတဲ႔ Album ထဲကို ေရာက္သြားခဲ႔ပါတယ္.. အဲဒီမွာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ တစ္ခါမွ မေရာက္ဖူးေသးတဲ႔၊ မျမင္ဖူးေသးတဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ အေရွ႔ဖ်ားတစ္ေနရာ ေတာင္စဥ္ ေတာင္တန္းေတြၾကားက ကခ်င္ေျမရဲ႕ အလွအပ ဓာတ္ပံုေတြ ေတြ႔လိုက္ရပါတယ္.။ အဲဒီဓာတ္ပံုေတြရဲ႕ ပိုင္ရွင္က ဆရာျငိမ္းေအးအိမ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြ ဟာ ေဝးလံျပီး လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲတာေၾကာင္႔ ေတာ္ရံုနဲ႔ သိပ္မေရာက္ႏိုင္တဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ ပန္ဝါနဲ႔ ခ်ီေဖြ စတဲ႔ ေဒသက ပံုေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဝန္ခံရရင္ အဲဒီေနရာေတြဘက္ကို ကၽြန္မက တစ္ခါမွကို မေရာက္ဖူး ခဲ႔တာမို႔ ကိုယ္႔ျပည္နယ္ရဲ႕ ေဒသေတြဟာ ဒီေလာက္လွေနပါလားဆိုတာ တကယ္ကို မသိခဲ႔ဘူးလို႔ ဆိုရမွာပါ.. ဆရာ ရိုက္ခဲ႔တဲ႔ ေဒသေတြဟာ ေရာက္ဖူးတဲ႔သူ အလြန္နည္းတဲ႔ ေဒသေတြျဖစ္ျပီး ဓာတ္ပံုေတြ ကလည္း ေတာေတာင္ အလွ အပေတြ။ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ေနထိုင္မႈဘ ဝနဲ႔ ေတာင္ေပၚတိရိစာၦန္ေတြ စတဲ႔ ရွားရွားပါးပါး ပံုေတြျဖစ္ပါ တယ္။  ေရခဲေတာင္ဆိုတာ ပူတာအိုဘက္မွာသာ ရွိတယ္လို႔ သိခဲ႔ဖူးတဲ႔ ကၽြန္မဟာ ျမင္လိုက္ရတဲ႔ ဓာတ္ပံုေတြ အတြက္လည္း အလြန္ကို အံ႕ၾသပီတိျဖစ္မိရပါတယ္။



ေရခဲဖံုးေတာင္ေတြၾကားက ယံုၾကည္ကိုးကြယ္ရာ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ေတာင္ခိုးႏွင္႔တိမ္ ေရာယွက္လိမ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ခ်မ္းယိန္းခူးရဲ႕ မိုးရာသီ ( အစိမ္းေရာင္ေတာင္ကုန္းမ်ား...)

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ေတာင္နဲ႔ မိုးတဲ႔အိမ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ေငြမွ်င္ၾကိဳးနဲ႔ယွက္တဲ႔ တိမ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ျပာရီမိႈင္းကာမို႕မို႕ ညိဳ႕ညိဳ႕ညိဳလြင္...


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

တိမ္ေတြနဲ႔ မ်က္ႏွာသစ္တဲ႔ရြာ


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ပန္းခ်ီေလလား ဝိုးတဝါး


ႏွင္းဖံုးေတာင္ ေနာက္ခံျမင္ကြင္းနဲ႔အတူ လွပခမ္းနားေနတဲ႔ ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္း



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ျမင္႔ျမင္႔မားမား ေတာင္တန္းမ်ားေပၚမွာသာ ပြင္႔တဲ႔ ေတာင္ဇလပ္နီ

ခ်င္းျပည္နယ္က ေတာင္တန္းေတြေပၚမွာလည္း ေတာင္ဇလပ္ပန္းေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီပံုကေတာ႔ ကခ်င္ေတာင္တန္းေပၚက ေတာင္ဇလပ္ပန္းအနီပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္သူ ကၽြန္မ ေတာင္ဇလပ္ပန္းကို အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးေသးပါဘူး. သူကလည္း ျမင္႔မား တဲ႔ ေတာင္ေပၚေတြ မွာသာ ေပါက္တာကိုး.. အခါအခြင္႔ သင္႕တဲ႔ တစ္ေန႕ေန႕ ေတာ႕ ေတာင္ဇလပ္ပန္းကို ၾကည္႔ႏိုင္ဖို႔ ေရာက္ေအာင္လာခဲ႕ပါဦးမည္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ေျမာက္မွေတာင္သို႔ စီးဆင္းေနတဲ႔ ေငါ႕ခ်န္းခ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ျမစ္တို႔၏ မာယာ


ဒီလို လွပတဲ႔ ပံုေတြကိုၾကည္႔ျပီး ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ သာယာလွပမႈေတြကို ကၽြန္မရဲ႕ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ ျမင္ရေအာင္ တစ္စု တစ္စည္းတည္း ဘေလာဂ္႔ေပၚ မွာ ျပန္လည္ မွ်ေဝေပးခ်င္တာနဲ႔ ဒီဓာတ္ပံုေတြကို ကိုယ္တိုင္ ရိုက္ယူခဲ႔တဲ႔ ဆရာ ျငိမ္းေအးအိမ္ ဆီက ခြင္႔ျပဳခ်က္ ယူကာျမင္ရတဲ႔အတိုင္း ဓာတ္ပံုေတြကို ဒီေနရာကေန  ျပန္လည္ေဝ မွ်တာ ျဖစ္ပါ တယ္။ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားလည္း ဆရာရဲ႕ Facebook မွာ ျမင္ဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ သို႕ေသာ္လည္း ကၽြန္မအေနနဲ႔ ဆရာရဲ႕ ဓာတ္ပံုေတြကို အလြန္ ႏွစ္သက္ သေဘာက်လြန္းတာမို႔လို႕ သိမ္းထားခ်င္တဲ႔ စိတ္လည္း ျဖစ္မိ ပါတယ္.. ျပီးေတာ႔လည္း အဲဒီပံုေတြကို မျမင္ရေသးတဲ႔ သူေတြကိုလည္း ကခ်င္ျပည္နယ္ ေျမာက္ဖ်ားရဲ႕ အလွေတြကို ခံစား ၾကည္႔ေစခ်င္မိပါတယ္.. ၾကည္႔ျပီးသား ဆိုရင္လည္း ထပ္မံ ခံစားၾကည္႔ရႈၾကပါလို႔ ေျပာခ်င္တာပါရွင္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ဒီပံုထဲက အိမ္ကေတာ႔ ဆရာေနခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရစ္ေဂ်ာ္ဆိုတဲ႔ ရြာကေလးျဖစ္ပါတယ္တဲ႔

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ကခ်င္ေတာင္တန္းမ်ားၾကားက ေလာ္ေဝၚ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ ခ်စ္စရာ႔ရြာကေလး..


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
လန္ဆယ္ရြာကေလးရဲ႕ အိမ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ရွစ္ခြင္တိုင္း မႈန္မိႈင္းတဲ႔ ပတ္လည္...

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ဘဝၾကမ္းၾကမ္း လမ္းၾကမ္းၾကမ္းမွာ တစ္ဝမ္းတစ္ခါး ရွာသူမ်ား

 ဆီးႏွင္းတို႔ဖံုးလႊမ္းေနတဲ႔ ေတာင္ေပၚလမ္းတစ္ေနရာ


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ေရခဲေတြတစ္ဝက္တစ္ပ်က္ဖံုးေနတဲ႔ ေတာင္ထြတ္ေနာက္ခံနဲ႔ ေတာင္ကုန္းေပၚ ေစတီ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဆရာက ဒီပံုကို “ဆည္းလည္းသံတို႔ရဲ႕ နံနက္ခင္း” လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္.


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ျမဴမႈန္ခပ္ပါးပါး လႊမ္းျခံဳထားတဲ႔ ေရာင္ျခည္ျဖာစ နံနက္ခင္း


အခု ဒီေစတီရွိရာ အရပ္ေဒသဟာ ျမန္မာျပည္အေရွ႕ေျမာက္ဖ်ား ျမင္႔မားတဲ႔ ေတာင္တန္းၾကီးေတြရွိရာ ပန္ဝါ လို႔ အမည္ရတဲ႔ ေဒသျဖစ္ပါတယ္. လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲျပီး ခရီးေဝးတာေၾကာင္႔ လူတိုင္းေရာက္ ရွိဖို႔ ခက္ခဲတဲ႔ ေဒသျဖစ္ပါတယ္.. အဲဒီေနရာမ်ိဳးမွာ ခုလို ေစတီနဲ႔ ဆည္းလည္းနဲ႔ ျမင္ရတဲ႔ ျမင္ကြင္းဟာ အင္မတန္မွ ၾကည္ႏူးဖြယ္ ေကာင္းလွပါတယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ႏွင္းေတြဖံုးေနတဲ႔ ေတာင္အနီးမွာ ခုလို ေစတီ ရွိတယ္ဆိုတာ သိသူနည္းပါးလွပါတယ္..

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
မယံုမရွိပါနဲ႔... တကယ္ကို ျမန္မာျပည္ထဲမွာပါ.. ဓမၼာရံုနဲ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတည္ရွိရာ ေတာင္ကုန္းပါ။

ကခ်င္ေျမမွာ ဘာသာတရားႏွင္႔ ပတ္သက္ျပီး ကန္႔သတ္ခ်က္မရွိဘဲ မိမိယံုၾကည္ရာကို လြတ္လပ္စြာ ကိုးကြယ္ႏုိင္သည္ဆိုတာ ေစတီပုထိုးမ်ားႏွင္႔ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတို႔က အေကာင္းဆံုး သက္ေသ သာဓကမ်ားသာ ျဖစ္ေနေပမည္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဒီပံုကေတာ႔ ဗန္းေမာ္အနီးမွာ ရိုက္ခဲ႔တာလို႔ ဆိုပါတယ္။ တိုင္းရင္းသားတို႔ရဲ႕ သဘာဝကို ေဖာ္က်ဴးေနတဲ႔ ဒီပံုကို ဆရာက “ ျမစ္သို႕လမ္း” လို႔ အမည္ေပးထားပါတယ္..  အဲဒီပံုနဲ႔ လိုက္ဖက္တဲ႔ ကဗ်ာေလးကိုေတာ႔ ကိုခင္ေအာင္ေအးက ေအာက္ပါအတုိင္း ေရးစပ္ထားပါတယ္.. ပံုေလးနဲ႔ အတူ တြဲဖက္ ခံစားၾကည္႔ပါေနာ္။

ျမစ္သို႕လမ္း
 
ေတာင္ေပၚေတာလမ္း
ရြာနီးခ်ဳပ္စပ္ေတြကို ျဖတ္သန္း
ေခတ္ဆန္းခ်ိန္ ဘယ္မွာ သိႏိုင္မတုန္း..
ဆယ္ႏွစ္ကလည္း ဒီအတိုင္း
အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္တုန္းကလည္း ဒီအတိုင္း
ဟိုး အႏွစ္ငါးဆယ္တုန္းကလည္း
ဒီလုိပဲ ..
ဘာမွ မေျပာင္းမလည္းတဲ့လမ္း
အေကြ႕အေကာက္ကေလးေတြကိုေက်ာ္
အေျပေလးေတြနဲ႕ ကုန္းေမာ့ေလးေတြ
တလွည့္စီျဖတ္ ဒရြတ္တိုက္ပါေနက်
ဘဝ လို လြယ္ထားတဲ့ ပလိုင္းနဲ႕
ေရနည္းသြားတဲ့ ျမစ္ဖက္ဆီ။ ။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ေလွကားထစ္စိုက္ခင္း (သူမ်ားေတြဆီမွာတင္ ဒီလိုရႈခင္းရွိတယ္မွတ္လား .. ကိုယ္႕ျပည္တြင္းမွာလဲ ရွိေနပါတယ္) 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 အေဝးကၾကည္႔ရင္ ပုဝါတစ္စ လႊင္႔က်လာသလို ေဝ႔ကာဝိုက္ကာ ကဗ်ာဆန္လွေပမဲ႔ အားမာန္ပါတဲ႔ ေခ်ာင္းေရစီးသံ


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

သဘာဝရဲ႕ လက္ေဆာင္အျဖစ္ ရရွိထားတဲ႔ ၾကည္လင္ေအးျမေနတဲ႔ စမ္းေခ်ာင္းေရ


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ခ်ီေဖြျမစ္ ( လွ်ပ္စစ္ဓာတ္အားစက္ရုံဆီ ပို႕လႊတ္ရေလေတာ႔ ေရစီးေၾကာင္းက ေျဖးေျဖးခ်င္း နည္းပါးလာခဲ႔ျပီ



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း ၇၀၀ေက်ာ္ကတည္းက တည္ရွိခဲ႔တဲ႔ ေလာ္ေဝၚရြာလို႔ ဆရာကဆိုပါတယ္..


ဒီပံုကိုၾကည္႔ျပီး ေမးခ်င္တဲ႔ ေမးခြန္းေတြ ေပၚလာမိပါတယ္..  ႏွစ္ေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကို ျဖတ္သန္း လာခဲ႔ျပီးတ႔ဲ ဒီရြာကေလးဟာ