ေက်ာက္စိမ္းေျမက ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား (ဇာတ္သိမ္းပိုင္း)

အေရွ႕က ေရးခဲ႔တဲ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ားအေၾကာင္းကို ျပန္ဆက္ရမယ္ဆိုရင္ ၁၂၄၇ခု တန္ေဆာင္မုန္းလျပည္႔ေက်ာ္ (၈)ရက္ေန႕မွာ သီေပါဘုရင္ပါေတာ္မူၿပီး အဂၤလိပ္တို႕ ျမန္မာျပည္ႀကီးကို သိမ္းပိုက္လိုက္ၾကပါတယ္။ ၄င္း အဂၤလိပ္ တို႕ကို ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ား၊ ဆမားဒူဝါစေသာ ကခ်င္ေစာ္ဘြားမ်ားက ခုခံ တြန္းလွန္ၾကသကဲ့သို႕ ကံဆီးေစာ္ဘြား တို႔မွာလည္း စစ္ေရးျပင္ဆင္ၿပီး အဂၤလိပ္တို႔ တက္အလာကို ေစာင္႔ေနခဲ႔ ပါတယ္။ အထက္ျမန္မာျပည္ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕အထိ ေရာက္ရွိလာတဲ႔ အဂၤလိပ္တို႕ဟာလည္း သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ကံဆီးနယ္အထိ ေရာက္ရွိ လာတာေၾကာင္႕ ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႔က လက္နက္လူသူမ်ားနဲ႔ ခုခံတိုက္ခိုက္ခဲ႕ပါတယ္။ သို႔ေပမဲ႔ အေျမာ္အျမင္ႀကီးတဲ႔  အကိုႀကီးျဖစ္သူ ကံဆီးေစာ္ဘြြား ကံဆီးေနာင္က အင္အားခ်င္း မမွ်ေသာေၾကာင္႔ မိမိဘက္မွ လူမ်ား အမ်ားအျပား ေသေၾက ပ်က္စီးမွာကို စိုးရိမ္တဲ႔အတြက္ စစ္ကို ဆက္မတုိက္ဖို႕ တားျမစ္ကာ စစ္တိုက္ျခင္းကို ရပ္ဆုိင္းျပီး အဂၤလိပ္ စစ္မင္းႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ဆံု စစ္ေျပၿငိမ္းခဲ႕ပါတယ္။ 

စစ္ေျပၿငိမ္းျပီး လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားနဲ႔ ေရာက္ရွိလာတဲ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီး ကံဆီးေနာင္ကို အဂၤလိပ္ စစ္မင္းႀကီးကလည္း ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံခရီးဦးၿကိဳ ျပဳၿပီး ကံဆီး ရတနာနယ္ေျမမွာ အပ်က္အစီး တစ္ခုမွ မရွိေစရေအာင္ တာဝန္ယူပါတယ္လို႔ ဝန္ခံ ကတိေပးခဲ႕ပါတယ္။ ကံဆီးနယ္ေျမနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး ေစာ္ဘြားႀကီးရဲ႕ ဆႏၵကိုလည္း သိလိုပါတယ္ ေျပာတဲ႔အခါ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီးက ၄င္းအုပ္စိုးေသာ ကံဆီး ရတနာနယ္ေျမကို ယခင္ ျမန္မာဘုရင္ ေပးအားခဲ႔သည္႔အတုိင္း အပိုင္စားဆက္လက္ရလိုျပီး အဂၤလိပ္မင္းမ်ား အဖ်က္အဆီး အေႏွာက္အယွက္ မျပဳပါရန္ အလိုရွိပါတယ္လို႔ ေတာင္းဆိုတဲ႔အတြက္ စစ္မင္းႀကီးက ကံဆီးနယ္ေျမကို ယခင္ အတုိင္း အတားအဆီး၊ အဟန္႕အတားမရွိ ေစရန္ ကတိေပးျပီး ကံဆီး နယ္ေျမကို ေစာ္ဘြားႀကီးအား ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္ရန္ ေပးအပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီးကိုလည္း မဟာမိတ္အျဖစ္ ခ်စ္ၾကည္စြာ အေလးထားျပီး  တေပါင္းလ အခ်ိန္ေရာက္တဲ႔အခါ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕သို႔ အဂၤလိပ္မ်ား ဆုတ္ခြာသြား ခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

အဂၤလိပ္စစ္မင္းၾကီးဟာ ဝိတိုရိယဘုရင္မထံ ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္းကို စာေရးသားေပးပို႔ အေၾကာင္းၾကားတဲ႔အခါ ဝိတိုရိယ ဘုရင္မလည္း ကံဆီးေစာ္ဘြားကို ႏွစ္သက္သေဘာက်ျပီး ေရႊဒဂၤါး ၁၇က်ပ္သားကို ေရႊစလြယ္ ျပဳလုပ္ျပီး ဦးထုပ္၊ ဓား၊ ဖိနပ္၊ တံဆိပ္တုံး၊ ၾကိမ္လံုး စတဲ႔ အဂၤလိပ္မင္းတို႕ရဲ႕ အေဆာင္ အေယာင္မ်ားနဲ႔ အတူ ၾကက္သေရေဆာင္ ေရႊစလြယ္ရမင္း (K.M.S ) ဘြဲ႕ကို ခ်ီးျမွင့္ျပန္တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ ကံဆီးနယ္ကိုလည္း ယခင္အတိုင္း အပိုင္စားေပးအပ္ခဲ႔ျပီး ကံဆီးမွတ္တမ္းကိုလည္း အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ ေရးထိုး မွတ္တမ္းတင္ညပီး ကံဆီးေစာ္ဘြားအားလည္း ေပးခဲ႔ပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ အဂၤလိပ္ ဘုရင္ခံ ဆီ လက္ေဆာင္ ပဏၰာမ်ား ထံုးစံအတိုင္း ဆက္သခဲ႔ရပါတယ္။  


ေနာင္ေတာ္ ကံဆီးေစာ္ဘြား ကံဆီးေနာင္ ကံကုန္တဲ႔အခါ ညီေတာ္ကံဆီးလွက ကံဆီးနယ္ကို ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးလွလက္ထက္မွာလည္း ေရႊစလြယ္ရမင္း K.S.M ဂုဏ္ဘြဲ႕ကို ဆက္လက္ခ်ီးျမွင္႕တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ အေဆာင္၁၂ေဆာင္ ပါဝင္ေသာ ကံဆီးေဟာ ၾကီးကို ၾကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ေဆာက္လုပ္ျပီး မိခင္ႏွင္႔တကြ သားသမီး ဇနီးမယားတို႔နဲ႔ ေနထိုင္ျပီး ကံဆီး ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမကို တရားနည္းလမ္း မွ်တစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမဟာ ေရွးကထက္ ဆထက္တိုးလို႔ စည္ကားဖြံ႔ၿဖိဳးျပီး လူဦးေရးမ်ားလည္း တိုးတက္မ်ားျပားလာကာ ကံဆီးျမိဳ႕သစ္ၾကီးမွာလည္း ဗုဒၶဘာသာတရားမ်ား ထြန္းကားျပီး ဘုရားေက်ာင္းကန္ေတြနဲ႔ စည္းစည္ကားကား သာသာယာယာ ရွိခဲ႕ပါေတာ႔တယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


၄င္္းျမိဳ႕သစ္ေနရာဟာ ယခု ကံဆီးၿမိဳ႕ေဟာင္း ေနရာျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚပံုဟာ အရင္ပိုစ္႔မွာ ေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ ကံဆီး ေစာ္ဘြားတုိ႔ရဲ႕ ကံဆီးေဟာ ေနရာေဟာင္းပါ။ ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ အုတ္ရိုးေတြကိုသာ ေတြ႔ျမင္ရပါေတာ႔တယ္။ ဒီေဟာၾကီးေပၚမွာ မင္းတုန္းမင္းၾကီးနဲ႔ သီေပါမင္းတို႔ ခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔တဲ႔ မင္းခမ္းမင္းနားသံုး အေဆာင္ေယာင္မ်ားစြာ ရွိခဲ႔ေသာ္လည္း မီးေလာင္ျပီး အားလံုး ပ်က္စီးသြားခဲ့ရတယ္လို႔ ယခုလက္ရွိ သက္ရွိထင္ရွား ရွိေနေသးေသာ ကံဆီးေစာ္ဘြား အဆက္အႏြယ္ ေစာ္ဘြားကေတာ္ အဖြားေလး ေဒၚဂ်ာဖာလုက ေျပာျပပါတယ္။ 





ျပီးခဲ႔တဲ႔ပိုစ္႔မွာ ကံဆီးေစာ္ဘြားကိုးကြယ္ခဲ႔တဲ႔ ရုပ္ပြားေတာ္လို႔ ေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ အထက္က ရုပ္ပြားေတာ္ဟာ ကံဆီးေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ တာဝန္ေပးခ်က္အရ သားေတာ္အငယ္ ကံဆီးေစာအြံက မႏၱေလး ေရႊျမိဳ႕ေတာ္သို႔ သြားေရာက္ျပီး ဘုရားကို သြန္းထု ပူေဇာ္ပင္႔ေဆာင္ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရားတကာဟာ ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕သား ကံဆီးေစာအြံျဖစ္ပါတယ္။ ကံဆီးေစာအြံကို ေစာ္ဘြားေလးလို႔ အားလံုးက ေလးေလးစားစား ေခၚျခင္း ခံခဲ႔ရသူ ျဖစ္ပါတယ္။ ဖခင္ကိုယ္စား ကံဆီးေက်ာက္စိမ္းတြင္းနယ္မွာ ေဆာင္ရြက္စရာကိစၥမ်ားကို ကူညီေဆာင္ရြက္ ၾကည္႔ရႈေလ့ရွိျပီး ဘာသာတရားလည္း ကိုင္းရိႈင္းတဲ႔အတြက္ နယ္သူနယ္သား အားလံုးတို႕က ေစာ္ဘြားေလးကို ခ်စ္ေၾကာက္ ရိုေသၾကျပီး လူဆိုးသူခိုးတို႔ပင္ ေစာ္ဘြားေလးကို ေၾကာက္ရြံ႕တုန္လႈပ္ၾကတယ္လို႔ သိရပါတယ္။


စိတ္ေကာင္းရွိၿပီး နယ္သူနယ္သားတို႔က ခ်စ္ခင္ေလးစားတဲ႔ ေစာ္ဘြားေလးမွာ သက္ေတာ္မရွည္ရွာဘဲ မႏၱေလးျမိဳ႕သို႕အသြား ကံေတာ္ကုန္တယ္လို႔ စာအုပ္ထဲမွာ ေရးထားတာ ဖတ္ရပါတယ္။ မသြားခင္မွာ လက္မွာ ကိုင္ထားတဲ႔ ေရတေကာင္းျပဳတ္က်ျခင္း၊ ကံဆီးေဟာေပၚက အဆင္းမွာ ေခြးႏွစ္ေကာင္ ခိုက္ရန္ျဖစ္ပြားျပီး တစ္ေကာင္ ေသဆံုးတဲ႔အတြက္ ေစာ္ဘြားႀကီးတို႔ ကိုးကြယ္တဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီးက ေစာ္ဘြားေလးကို မႏၱေလးသို႔ မသြားဖို႔ တားျမစ္ေပမဲ႔ ေစာ္ဘြားေလး ကံဆီးေစာအြံက အေရးမထားဘဲ မႏၱေလးကိုသြားခဲ႔ရာမွာ ရုတ္တရက္ ကြယ္လြန္သြားခဲ႔ရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မႏၱေလးမွာ ကြယ္လြန္တဲ႔ ေစာ္ဘြားေလးရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကို အဂၤလိပ္တို႕က မွန္စီေရႊေခါင္းထဲ ထည္႔သြင္းျပီး ခမ္းခမ္းနားနား ျပင္ဆင္ကာ ရထားျဖင္႔ ကခ်င္ျပည္နယ္သို႕ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ႔ျပီး ကံဆီးၿမိဳ႕ အေရာက္ အေစာင္႔ အေရွာက္မ်ားနဲ႔ ဆက္လက္ ပို႕ေဆာင္ေပးခဲ႔တယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 


ေစာ္ဘြားေလး မရွိေတာ႔တဲ႔ေနာက္ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီးကဘဲ နယ္ေျမကို စည္းကမ္းနဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးၿမိဳ႕တြင္းမွာလည္း သံုးထပ္ေက်ာင္းေဆာင္ႀကီးကို ေဆာက္လုပ္ၿပီး သံဃာေတာ္မ်ား သီတင္းသံုးႏုိင္ရင္ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။ လံုးခင္း၊ မိုးေကာင္း၊ အင္းေတာ္၊ နန္႔တိန္း စသည့္ၿမိဳ႕မ်ားမွာလည္း ျပသာဒ္ေက်ာင္း တစ္ေဆာင္စီ လွဴဒါန္းခဲ႔ပါတယ္။ ဘာသာတရားကိုင္းရႈိင္းၿပီး အလွဴအတန္း ရက္ေရာေသာ ေစာ္ဘြားႀကီးမွာ အသက္ ၆၆ႏွစ္မွာ ကံေတာ္ကုန္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားႀကီး ကံေတာ္ကုန္တဲ႔အခါ ေျမးျဖစ္သူ ကံဆီးလွဆုိင္က ရာထူးကိုဆက္ခံၿပီးနယ္ေျမကို ဆက္လက္ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးေက်ာက္စိမ္းနယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူ ေစာ္ဘြားအေျပာင္းအလဲ ျဖစ္တဲ႔အခါ အခ်ိဳ႕ေသာ ေမွာ္ထိန္း၊ ေမွာ္အုပ္၊ သူႀကီးတို႔ဟာ စိတ္ အေျပာင္းအလဲျဖစ္ၿပီး တစ္ႏွစ္တစ္ႀကိမ္ သီတင္းကၽြတ္တိုင္း ကံဆီးေစာ္ဘြားထံ လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ား ဆက္သရျခင္း၊ အခြန္ေတာ္မ်ား ဆက္သြင္းရျခင္း၊ အမႈကိစၥတို႕ကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးရျခင္း၊ ေစာ္ဘြားႀကီး၏ အဆံုးအမ ခံယူရျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္ေလ႔ရွိရာ ေစာ္ဘြား ကံဆီးလွဆိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔အခါ ထိုသို႔ေသာ အမႈကိစၥမ်ားကို ေဆာင္ရြက္ဖို႔ ပ်က္ကြက္သူ မ်ားျပားလာပါတယ္။ ဒီ႔အျပင္ က်န္းမာေရးမေကာင္းလွတဲ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားလွဆိုင္ကလည္း နယ္သူနယ္သားမ်ားကို ထိထိေရာက္ေရာက္ ဂရုတစိုက္ အုပ္ခ်ဳပ္ႏုိင္ျခင္းမရွိ ျဖစ္လာပါတယ္။ အဂၤလိပ္အစိုးရက ကံဆီးေစာ္ဘြားကို ဆရာဝန္မ်ားျဖင္႔ ကုသေစတဲ႔အခါ ဆရာဝန္မ်ားက  ေနာက္ ၆လသာ ခံေတာ႔မည္ဟု ေျပာၾကတ႔ဲအတြက္ ျမစ္ႀကီးနားအေရးပိုင္ မစၥတာဟတ္က ရန္ကုန္ရွိ အဂၤလိပ္ဘုရင္ခံထံ အေၾကာင္းၾကားရာ ကံဆီးေစာ္ဘြား မကြယ္လြန္မီွ ေစာ္ဘြားရဲ႕ သားႀကီးအား ရာထူး လႊဲေျပာင္းေပးအပ္ရန္ မစၥတာဟတ္ကို အမိန္႕စာ ထုတ္ျပန္ၿပီး ေဆာင္ရြက္ေစခဲ႕ပါတယ္။ 

အေရးပိုင္ မစၥတာဟတ္ဟာ စစ္သည္တပ္သားမ်ားနဲ႔အတူ ကားမိုင္းျမိဳ႕ေတာင္တန္း ဝန္ေထာက္ မစၥတာ ေဒးဗစ္၊ ၿမိဳ႕အုပ္၊ ခရိုင္ခုပ္၊ သူႀကီး၊ ဆရာဝန္ စသည္တို႕ကို ေခၚေဆာင္ကာ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ားရွိ ကံဆီးၿမိဳ႕သို႔  လာေရာက္ၾကၿပီး ေစာ္ဘြားႀကီးရဲ႕ သားေတာ္ ဆင္ဝါးေနာင္ကို နယ္သူ နယ္သားမ်ားေရွ႔မွာ  ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ပြဲလမ္းသဘင္ က်င္းပၿပီး ဘိသိက္ ေျမာက္ေပးၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ထို ဘိသိက္ေျမာက္စဥ္ခါမွာ ကံဆီးေစာ္ဘြားသားဟာ အသက္ ၁၄ႏွစ္မွ်သာ ရွိေသးေသာေၾကာင့္ ကံဆီးသူႀကီး ဘိုးႏိုန္းဂ်ာကို ေစာ္ဘြားကိုယ္စား ကံဆီးနယ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ရန္ လႊဲအပ္ေပးခဲ့ၿပီး ဆင္ဝါးေနာင္ အ႐ြယ္ေရာက္၍ ကိစၥအဝဝကို စီမံခန္႔ခြဲႏုိင္ခဲ့လ်င္ ၄င္းကံဆီးနယ္အား ျပန္လည္အပ္ႏွံရမည္ဟု လႊဲအပ္ေသာ ခန္႔စာမ်ားေပးအပ္ၿပီး ဆင္ဝါးေနာင္အား မႏၱေလးၿမိဳ႕သို႔ ပညာေတာ္သင္ရန္ ပို႔ေဆာင္လိုက္ပါတယ္။ 


ကံဆီးနယ္ကို ေစာ္ဘြားကိုယ္စား ဘိုးႏိုန္းဂ်ာက ေစာင့္ေရွာက္ေနစဥ္မွာ အျခားေသာ ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းတို႔က ရိုေသေလးစားျခင္း မရွိဘဲ သႆေမဓ အခြန္ေတာ္မ်ားကို ယခင္ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ားထံ ဆက္သြင္းေနက် အတိုင္း ယခု ဘိုးႏိုန္းဂ်ာထံသို႔ မဆက္သြင္းေတာ့ဘဲ ကာမိုင္းၿမိဳ႕ ေတာင္တန္း ဝန္ေထာက္ထံသို႕သာ ဆက္သြင္းၾက ပါေတာ့တယ္။ ထိုအခ်ိန္ကစလို႔ အျခားေသာ ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္း၊ သူႀကီးတို႔သည္လည္း ဝန္ေထာက္႐ံုးသို႔သာ တိုက္ရိုက္ ဆက္သြင္းခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္။ ထို႔ေၾကာင္ ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား ရရွိေနၾက အခြန္ေတာ္မွာ ေလ်ာ့ပါး သြားခဲ့ပါတယ္။ 


မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့ ဆင္ဝါးေနာင္ဟာ အသက္ (၁၆) ႏွစ္ အရြယ္ေရာက္တဲ့ အခါ ဖခင္ ေစာ္ဘြားႀကီး ကြယ္လြန္သည့္ သတင္းကို ရရွိတဲ့ အတြက္ ကံဆီးနယ္ကို ျပန္ခဲ့ရပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးေနေသာ ကံဆီးသူႀကီး ဘိုးႏိုန္းဂ်ာထံမွ နယ္ကို ျပန္လည္လက္ခံရယူၿပီး ကံဆီးေစာ္ဘြား အျဖစ္ စတင္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ အိမ္ေတာ္ကို ကံဆီးၿမိဳ႕မွ လံုးခင္းသို႔ ေျပာင္းေရႊ႕ခဲ့ပါတယ္။ ထိုသို႔လံုးခင္းမွာ  ေနထိုင္ၿပီး နယ္သူနယ္သားမ်ားအား အုပ္ခ်ဳပ္ေနစဥ္မွာ မႏၱေလးတြင္ ေက်ာင္းတက္သည့္ ေငြမ်ားမွာ က်ံသဟင္း ဟုေခၚသည့္ တရုတ္ေလာပန္းထံမွ ေခ်းယူထားသည့္ေငြမ်ား ျဖစ္သည္ဟု တရုတ္ေလာပန္းက တရားစြဲဆို လာခဲ့ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားအား မလိုလားသည့္ ေဆြမ်ိဳး တခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေမွာ္အုပ္ေမွာ္ထိန္းမ်ားက တရုတ္ေလာပန္းဘက္မွ ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း သက္ေသခံၾကေသာေၾကာင့္ အဂၤလိပ္အစိုးရက ကံဆီးနယ္ကို တရုတ္ေလာပန္းထံ (၅)ႏွစ္ ေပးအပ္ရမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ေပးခဲ့ပါတယ္။ (၅)ႏွစ္ျပည့္ေသာ အခါမွ ကံဆီးနယ္ကို ျပန္လည္ရရွိခဲ့ပါတယ္။ 


ထိုအခ်ိန္မွ စကာ ကံဆီးနယ္ကို စနစ္က် တရားမွ်တစြာ ျပန္လည္အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ရာ ကံဆီးေက်ာက္စိမ္းနယ္မွာလည္း အလြန္ စည္ကားတိုးတက္လာပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြား ဆင္ဝါးေနာင္ဟာ မိမိသားေတာ္မ်ားကို သာ့သနာ့ေဘာင္သို႔ သာမေဏမ်ားအျဖစ္ သြတ္သြင္းေပးခဲ့ျခင္း၊ ရဟန္း သံဃာမ်ားကို ကံထပ္ျခင္း၊ ၿမိဳ႕ရြာ မ်ားစြာတို႔တြင္ သံဃာေတာ္မ်ား အတြက္ ေက်ာင္းေဆာင္မ်ား ေဆာက္လုပ္လွဴဒါန္းျခင္း၊ မႏၱေလးေတာင္တြင္ ေစာင္းတန္းမ်ား၊ ေလွခါးမ်ား လွဴဒါန္းျခင္း၊ ေက်ာက္စိမ္းတုံုးမ်ားျဖင့္ ဘုရားႏွစ္ဆူ ထုလုပ္ကိုးကြယ္ျခင္း စေသာ အလွဴဒါနမ်ား၊ ဘာသာေရး ကိစၥမ်ားကို ေဆာင္႐ြက္ခဲ့ပါတယ္။
 


သကၠရာဇ္ ၁၂၈၅-ခုႏွစ္ မွာ အလ်ား(၆)ေပ (၇) လက္မ၊ လံုးပတ္ (၄) ထြာ ရွိ ညိဳနက္ေရာင္ အဆင္းရွိေသာ ဆင္စြယ္ (၂) ေခ်ာင္းကို လက္ခံရရွိခဲ့ပါတယ္။ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ ထိုဆင္စြယ္ဟာ လက္ခံရရွိစဥ္က အညိဳ အကြက္မ်ား ျဖစ္ေသာ္လည္း ၾကာေသာအခါ အနက္ေရာင္သို႔ ေျပာင္းသြားခဲ့ပါတယ္။ ထိုဆင္စြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို တင္သည့္ ခံုေပၚမွာ ထိပ္ဖ်ားမ်ားကို (၄) လက္မ ခန္႔ အကြာ အေနအထားနဲ႔ အေသအခ်ာ တင္ထားခဲ့ေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းကာလမ်ားမွာ ဆင္စြယ္ႏွစ္ေခ်ာင္းရဲ႕ ထိပ္ဖ်ားမ်ားဟာ တျဖည္းျဖည္း ေကြးညႊတ္လာၿပီး တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ထိပ္ဖ်ားျခင္း ၾကက္ေျခခတ္ အေနအထားသို႔ တိုင္ေအာင္ ေကြးညႊတ္ သြားခဲပါတယ္။ အဲဒီလို ေကြးညႊတ္သြားခဲ့ေပမယ့္ ဆင္စြယ္မ်ားရဲ႕ မူလ အလ်ားနဲ႔ လံုးပတ္ကေတာ့ ေျပာင္းလဲျခင္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ၁၂၉၈-ခုႏွစ္မွာ စစ္ကိုင္းမင္းႀကီး ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမသို႔ လာေရာက္ခဲ့စဥ္ ၄င္းဆင္စြယ္အား ဓာတ္ပံုရိုက္ယူျခင္း၊ အတုိင္းအတာမ်ား တိုင္းတာျခင္းတို႔ကို ျပဳလုပ္ရာ သူတို႔ အဂၤလန္တြင္လည္း ထိုဆင္စြယ္နက္မ်ိဳး ရွိေသာ္လည္း ယခု ဆင္စြယ္မွာ ပိုမိုႀကီးမားေၾကာင္း ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။

၁၂၉၄-ခုႏွစ္မွာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ တတိယ  ဘုရင္ခံက အမႈထမ္းေကာင္း ေရႊတံဆိပ္ (A.T.M)၊ ေငြဓား၊ ေသနတ္ (၁၂) လက္၊ ဦးထုပ္၊ ဖိနပ္၊ တံဆိပ္တံုး၊ ဝတ္စံု စသည္တို႔ႏွင့္ အထူးအခြင့္ အာဏာမ်ား အပ္ႏွင္းခံရေသာေၾကာင့္ ေတာင္တန္းေဒသမွာ အႀကီးဆံုး ေစာ္ဘြား(ဒူဝါ) ျဖစ္လာပါတယ္။ ေစာ္ဘြားရရွိခဲ့ေသာ အမႈထမ္းေကာင္း ေရႊတံဆိပ္မွာ ေရႊခ်ိန္ (၁၀) က်ပ္သား ရွိခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း ကာလမ်ားမွာေတာ့ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕ ကံဆိုးတဲ့ ကာလမ်ားလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားအုပ္ခ်ဳပ္တဲ့ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမမွာ အမႈအခင္းမ်ား၊ ျပႆနာမ်ားႏွင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ဆိုင္ရာကိစၥမ်ား ဆက္တိုက္ျဖစ္ပြားခဲ့ၿပီး ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းတို႔ကလည္း အဂၤလိပ္အစိုးရထံ အမ်ိဳးမ်ိဳးေသြးထိုး ကုန္းတိုက္ၾကရာ ေနာက္ဆံုးတြင္ အဂၤလိပ္တို႔က ကံဆီးနယ္ကို သိမ္းယူခဲ့ပါေတာ့တယ္။


ဒုတိယ ကမာၻစစ္ႀကီး ျဖစ္လာတဲ့ အခါ ဂ်ပန္တို႔က ေလယာဥ္ႏွင့္ ဗံုးက်ဲတုိက္ခုိက္တဲ့ အတြက္ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ကို အုပ္ခ်ဳပ္ေနတဲ့ အဂၤလိပ္တို႔ဟာ ၄င္းေက်ာက္စိမ္းနယ္ကို ေစာ္ဘြားႀကီးထံ ျပန္အပ္ၿပိး အိႏၵိယသို႔ ဆုတ္ခြာ သြားၾကပါတယ္။ ၁၃၀၄-ခုႏွစ္မွာ တရုတ္စစ္တပ္မ်ား ဝင္ေရာက္လာျပီး လံုးခင္းရြာတြင္ တပ္စြဲကာ ဂ်ပန္မ်ားကို တိုက္ခိုက္ရန္ စီစဥ္ျပန္တဲ့ အတြက္ ရပ္ရြာလူထုႏွင္႔ ရဟန္းသံဃာတို႔မွာ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ားဖက္သို႕ တိမ္းေရွာင္ရျပန္ပါတယ္။ သို႔ေသာ္လည္း ဂ်ပန္စစ္တပ္မ်ား အလံုးအရင္းနဲ႔ ဝင္လာတဲ့ အခါ တရုတ္စစ္တပ္မ်ားမွာ ခုခံျခင္း မျပဳေတာ့ဘဲ ပစၥည္းမ်ားကို အလိုရွိရာတို႕ကို ရသမွ် သိမ္းယူကာ မသိမ္းႏိုင္ေသာ ပစၥည္းမ်ား၊ အိမ္ယာမ်ားကို မီးရႈိဳ႕ဖ်က္ဆီးကာ တရုတ္ျပည္ထဲသို႔ ဆုတ္ခြာသြားခဲ့ၾကရာ ေက်ာက္္စိမ္းနယ္ေျမမွာ အပ်က္အစီး အဆံုးအရႈံးမ်ားျဖင္႔ ဒုကၡပင္လယ္ေဝကာ က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕ ေဟာေတာ္ႏွင့္ အိမ္ေတာ္ေတြမွာလည္း မီးေလာင္ပ်က္စီးခဲ့ရတဲ့ အတြက္ မင္းတုန္းမင္း ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ေသာ အေဆာင္အေယာင္မ်ား၊ ပစၥည္းဥစၥာမ်ား စသည္တို႔မွာလည္း ပ်က္စီးဆံုး႐ႈံုးခဲ့ရပါတယ္။


ထို႔ေနာက္ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေဒသမွာ ဂ်ပန္၊ အဂၤလိပ္ တစ္လွည့္စီျဖင့္ ေရာက္ရွိလာၿပီး စစ္ပြဲဒဏ္၊ ဗံုးဒဏ္တို႔ကို ျပင္းထန္စြာ ခံစားခဲ့ၾကရမွာ ျမန္မာျပည္ႀကီး လြတ္လပ္ေရး ရမွသာ ျပန္လည္ ၿငိမ္းခ်မ္းခဲ့ရပါတယ္။ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ဦးႏုလက္ထက္ အေရာက္မွာေတာ့ ေစာ္ဘြားႀကီး ထံမွာ ရွိေနတဲ့ ဆင္စြယ္နက္ကို တိုင္းသူျပည္သားမ်ားႏွင့္ အျခားေသာ ႏိုင္ငံသားမ်ား ျမင္ေတြ႔ၾကည့္႐ႈႏိုင္ၾကရန္အတြက္ ရန္ကုန္ၿမိ႕သို႔ (၃)ႏွစ္ ယူေဆာင္ျပသခြင့္ ျပဳပါရန္ ကံဆီးေစာ္ဘြား ဆင္ဝါးေနာင္ထံ ေတာင္းဆိုခဲ့ရာ ေစာ္ဘြားလည္း ခြင့္ျပဳခဲ့တဲ့ အတြက္ အမ်ားျပည္သူမ်ား ျမင္ေတြ႔ ၾကည့္႐ႈခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။ ထို႔ေနာက္ (၃)ႏွစ္ျပည့္တဲ့ အခါမွာေတာ႔ ဆင္စြယ္ (၂)ေခ်ာင္းလံုး ေစာ္ဘြား ထံသို႔ ျပန္လည္ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ သို႕ေသာ္ ထိုဆင္စြယ္မွာ ယခုအခါတြင္ ဘယ္ဆီသို႔ေရာက္သြားသည္ မသိရေတာ႔ဘဲ ေစာ္ဘြားၾကီးတို႔အိမ္တြင္ မရွိေတာ႔ေၾကာင္းသာ သိရပါတယ္။

ထို႔ေနာက္တြင္ ျမန္မာအစိုးရ အတြက္ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမႏွင့္ သက္ဆုိင္တဲ့ ကိစၥအဝဝကို ကံဆီး ေစာ္ဘြားႀကီးက အကူအညီေပးခဲ႔ရသလို သားျဖစ္သူ ကံဆီးဒူဝါေနာ္ေအာင္ကလည္း ေဆာင္ရြက္ေပးခဲ့ရပါတယ္။  သကၠရာဇ္ ၁၃၁၆ (၁၉၅၅-ခုႏွစ္) ၊ ျပာသိုလျပည့္ေက်ာ္ (၂) ရက္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံေတာ္ သမၼတ ဆာဘဦး က ေရႊ (၇) က်ပ္သားရွိေသာ ေရႊဆြဲျပား တံဆိပ္ႏွင့္ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ ဘြဲ႔တို႔အား ကံဆီးေစာ္ဘြား ဆင္ဝါးေနာင္၏ သားျဖစ္သူ ကံဆီး ဒူဝါေနာ္ေအာင္ကို ခ်ီးျမွင့္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၃၁၇-ခု၊ အသက္ (၆၃) ႏွစ္တြင္ ကံဆီးေစာ္ဘြားႀကီး ကြယ္လြန္တဲ့ အတြက္ သားျဖစ္သူ ဝဏၰေက်ာ္ထင္ကံဆီး ဒူဝါေနာင္ေအာင္ႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးတစ္စုတို႔က မူလေနရင္းရပ္၊ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ား ကံဆီးၿမိဳ႕ေဟာ္ေတာ္ကို ယူေဆာင္ၿပီး ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ ေျမျမွပ္ သၿဂိဳလ္ခဲ့ပါတယ္။

 ကံဆီးေစာ္ဘြား၏ ပံုတူပန္းခ်ီ
  ကံဆီး  ေစာ္ဘြားကေတာ္ ဓာတ္ပံု


ေစာ္ဘြားကံဆီးဒူဝါေနာ္ေအာင္ရဲ႕ ဇနီးမွာ အဖြားေလး ေဒၚဂ်ာဖာလု ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာ္ဘြားကေတာ္ဟာ ယခုထိတိုင္ သက္ရွိထင္ရွား က်န္းက်န္းမာမာ ရွိေနသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး သားသမီးေျမးျမစ္မ်ားနဲ႔ လံုးခင္းရြာမွာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ ရႊင္ရႊင္ ေနထိုင္ေနပါတယ္။ ေစာ္ဘြားကေတာ္ရယ္လို႔ လူသိမ်ားတဲ႔ အဖြားေလးကို ကၽြန္မတို႔ ေဒသခံမ်ား အားလံုးကေတာ႔ အဖြားေလးလို႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္းကို စာေရးမယ္လို႔ ဆံုုးျဖတ္ျပီး အဖြားေလးတို႔ အိမ္ကို သြားေရာက္ၿပီး ကြ်န္မသိခ်င္တာေတြကို ေမးျမန္းတဲ့အခါ အဖြားေလးက စိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေျပာျပပါတယ္။ အဖြားေလးတို႔ ဆီမွာ ရွိေနတဲ့  (ပဗၺတရာဇာဘြဲ႕ခံ) ကံဆီးမွတ္တမ္း အထၳဳပၸတၱိ စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ကို လက္ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ ကြ်န္မ အခုေရးသားေဖာ္ျပခဲ့တဲ့ အခ်က္အလက္မ်ားအားလံုးဟာ ထို အထၳဳပၸတၱိ စာအုပ္ကို ကိုးကားၿပီး ေရးသားထားတာျဖစ္ပါတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ကံဆီးေစာ္ဘြားအဆက္ဆက္ ရရွိခဲ႔တဲ႔ စလြယ္မ်ားရဲ႕ ဓာတ္ပံုပါ။ မွန္ေဘာင္သြင္းထားတာကို ရိုက္ထားရတာမို႔ အလင္းျပန္တဲ႔အတြက္ သဲသဲကြဲကြဲ မျဖစ္ဘဲ စာလံုးေတြထပ္ေနခဲ႔ပါတယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႔အား မင္းတုန္းမင္းၾကီး ခ်ီးျမွင္႔ခဲ႔တဲ႔ ရတနာေရႊေမာင္းမ်ား

ကြ်န္မသိလိုသမွ် အခ်က္အလက္ေတြကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္နဲ႔ ေျဖၾကားေပးၿပီး အဖြားေလးတို႔ အိမ္တြင္ သိမ္းဆည္းထားေသာ ရွားရွားပါးပါး က်န္ခဲ့တဲ့ မင္းတုန္းမင္းတရားႀကီး ခ်ီးျမွင့္ေတာ္ မူခဲ့သည့္ ရတနာ ေ႐ႊေမာင္းေတာ္အား ဓာတ္ပံု ရိုက္ခြင့္ေပးခဲ့ေသာ ေစာ္ဘြားကေတာ္ အဖြားေလးအား အထူး ေက်းဇူးတင္ပါေၾကာင္း ဒီေနရာကေန ေက်းဇူးစကား ေျပာၾကားလိုပါတယ္ရွင္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္းကို စိတ္ဝင္တစား လာဖတ္ေပးၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္း စာဖတ္သူမ်ား အားလံုးကိုလည္း ေက်းဇူး အထူးတင္႐ွိပါေၾကာင္း ေျပာၾကားရင္း ကြ်န္မတို႔ ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမကို အပိုင္စားခဲ့ၾကေသာ ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား အေၾကာင္းကို နိဂံုးခ်ဳပ္ပါတယ္ရွင္။



မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးလည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာၾကပါေစလို႔ ဆုမြန္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ရွင္...


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

မက္မြန္သီးထမင္းေပါင္း

ဒီတစ္ပတ္ တနဂၤေႏြအတြက္ စားေသာက္စရာ အေၾကာင္းအရာအျဖစ္ မက္မြန္သီး ထမင္းေပါင္း ခ်က္နည္းကို ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္ရွင္။ ကၽြန္မေနတဲ့ၿမိဳ႕မွာ မက္မြန္သီး အလြန္ေပါတဲ႔ ရာသီတုန္းက လုပ္စားျဖစ္တဲ႔ မက္မြန္သီး ထမင္းေပါင္းပါ။ မက္မြန္သီးထမင္းေပါင္းဆိုလို႔ ထူးထူးျခားျခားေတာ႔ မဟုတ္ပါဘူး.. အျခားေသာ ထမင္းေပါင္း လုပ္နည္း အတုိင္းသာ ျဖစ္ပါတယ္. အသီးအႏံွေတြမွာ မက္မြန္သီး ထည္႔တာသာ ကဲြျပားတာျဖစ္ ပါတယ္။

မက္မြန္သီးအစား အျခားေသာ အသီးကိုထည့္သြင္းျပီး ထမင္းေပါင္းကို လုပ္စားႏုိင္ပါတယ္ေနာ္။ ပထမဦးဆံုး ထမင္းေပါင္းအတြက္ လိုအပ္ေသာ အရာမ်ားမွာ-

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ၾကက္သား (သို႔) ဝက္သားကို အသားခ်ည္း ပါးပါးလွီးျပီး ဆား၊ အရသာမႈန္႔၊ ငံျပာရည္အၾကည္တို႔ျဖင္႔ နယ္ထားပါတယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 မက္မြန္သီး တစ္လံုးကို အခြံႏြာပါတယ္ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

 ဒါကေတာ႔ ထမင္းေပါင္းထဲထည့္မဲ့ အသီးအႏွံေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ ဥနီ၊ ဆလပ္ရိုး၊ ငရုပ္ပြ အနီ၊ အစိမ္း၊ ေျပာင္းဖူး၊ မုန္လာထုပ္၊ မက္မြန္သီးတို႔ ျဖစ္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ပါးပါးလွီး ႏွပ္ထားတဲ႔ အသားကို ေၾကာ္ပါတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ဂ်င္း၊ ၾကက္သြန္ျဖဴထည္႔ပါတယ္.
                     
Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ဥနီ၊ ဆလပ္ရိုးတို႕ကိုထည္႕ပါတယ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ငရုပ္ပြ၊ မုန္လာထုပ္၊ ေျပာင္းဖူး၊ မက္မြန္သီးတို႔ကို ထည္႕ပါတယ္။

ထို႕ေနာက္ ဆား၊ အရသာမႈန္႕၊ ငံျပာရည္အၾကည္တို႕ကိုထည့္ၿပီး ေရာေမႊလိုက္ပါတယ္။ 

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ေကာ္မႈန္႕ကို အရည္ေဖ်ာ္


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ေကာ္ရည္မ်ားကို အိုးထဲ ေလာင္းခ်ျပီး ေမႊေပးပါတယ္

ေကာ္ရည္မ်ားျဖင္႕ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ ျဖစ္လာတဲ႔အခါ  အေပါ့အငံ လိုအပ္တာ ထည့္ၿပီးလို႔ အရသာ စိတ္ႀကိဳက္ျဖစ္ရင္ အရည္ကို ခပ္ရႊဲရႊဲေလး ခ်န္ထားျပီးရင္ ထမင္းေပါင္းထဲထည္႔ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ပါၿပီ။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
ထမင္းကို ပန္းကန္ျပားထဲထည္႕ပါတယ္



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing
 ခ်က္ထားၿပီး ဟင္းထဲမွ သင့္ေတာ္သေလာက္ကို ထမင္းေပၚ ေလာင္းခ်လိုက္ရင္ စားခ်င္စဖြယ္ ထမင္းေပါင္းတစ္ပြဲရပါၿပီ။


မက္မြန္သီးထည့္ၿပီး ခ်က္ထားတာမို႔ ကၽြန္မရဲ႕ ထမင္းေပါင္းကို မက္မြန္သီး ထမင္းေပါင္းလို႔ ေပးလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ အသီးအႏွံမ်ားကိုေတာ႔ မိမိမွာရွိတဲ႔ အသီးအႏွံေတြနဲ႔ အဆင္ေျပသလို ခ်က္ထားႏုိင္ပါတယ္။ 


မက္မြန္သီးထမင္းေပါင္းက ဒီတစ္ပတ္ Sunday Special အျဖစ္ တင္လိုက္ပါတယ္ေနာ္။ ခ်စ္ေသာ မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုး ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာ က်န္းမာပါေစလို႔ ဆုမြန္ေတာင္းလိုက္ပါတယ္ရွင္...



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေက်ာက္စိမ္းေျမက ကံဆီးေစာ္ဘြားမ်ား





ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ပိုစ္႔မွာ အစပ်ိဳးခဲ႔တဲ႔ အတိုင္း ဒီပိုစ္႔မွာေတာ႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားေခၚ ကံဆီး ဒူဝါအေၾကာင္း ဆက္ေရးပါ႔မယ္ရွင္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားလို႔ ေခၚရၿခင္းအေၾကာင္းရင္းက ကၽြန္မတို႕ ဖားကန္႔ေဒသ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း နယ္ေၿမမွာ ယခုတိုင္ ရွိဆဲၿဖစ္တဲ့ ကံဆီးၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့တာ ၿဖစ္ပါတယ္။ ကခ်င္ၿပည္နယ္ဆိုတာ ဟိုးယခင္ ကတည္းက ကခ်င္ လူမ်ိဳး ေတြနဲ႔ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ အမ်ားဆံုး ေနထိုင္ခဲ႔တဲ႔ ေဒသ ၿဖစ္ပါတယ္။ ယခင္အခ်ိန္ ဘုရင္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေခတ္ ကတည္း က ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးေတြ ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကို မိုးညွင္း ေစာ္ဘြား၊ မိုးေကာင္း ေစာ္ဘြား၊ မိုးမိတ္ ေစာ္ဘြား စသၿဖင္႔ ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္သလို ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ေနထိုင္ရာ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားကိုေတာ႔ ဆမားဒူဝါ စသည္ၿဖင့္ ဒူဝါေတြက အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း နယ္ေၿမဟာလည္း ယခင္က မိုးေကာင္းေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ နယ္ေၿမအတြင္းမွာ ပါဝင္ခဲ႔ ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္း ယခုခ်ိန္ထိ ေက်းရြာ၊ ေတာင္တန္းတို႔ဟာ ရွမ္းနာမည္မ်ား ေခၚတြင္ထား တာကို ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ ပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းေဒသမွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႔ ေနထိုင္စဥ္မွာ ကခ်င္ျပည္နယ္ရဲ႕ ေတာင္တန္း ေဒသေတြ မွာ ေနထိုင္တဲ႔ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ တိုက္ခိုက္ျခင္းကို ခံရေသာေၾကာင္႔ အၿခားေသာ နယ္ေၿမမ်ားကို ေၿပာင္းေရြ႔သြား ခဲ႔ၾကပါတယ္။ အဲဒီအခါမွာ ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း အနီးတစ္ဝိုက္မွာ ရပ္ရြာမ်ား တည္ေထာင္ ကာ ေနထိုင္ က်က္စားခဲ့ ၾကရာမွာ ေတာင္ေပၚ ေတာင္ထိပ္မ်ားမွာသာ ရပ္ရြာမ်ားကို အခိုင္အခံ့ တည္ေထာင္ေနထိုင္ ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ ရြာအနီးဝန္းက်င္က အခ်ိဳ႕ေသာ ေတာင္ေပၚ ေတာင္တန္းေတြ ေပၚမွာ ဟိုးယခင္တုန္းခါက ေနထိုင္ခဲ႔ၾကေသာ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႔ရဲ႕ ရြာေနရာေတြ၊ လမ္းမႀကီးၿဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေဟာင္းေတြ၊ ခံတပ္ ေနရာေတြ ရွိခဲ႔တယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ရွမ္းလူမ်ိဳးမ်ားဟာ ထိုစဥ္ကတည္းက ဗုဒၶဘာသာ ကိုးကြယ္ေသာ္လည္း ခ်င္းလူမ်ိဳးေတြနဲ႔ ကခ်င္လူမ်ိဳးတို႔ဟာ  နတ္ကိုသာ ပူေဇာ္ပသတဲ႔ အေလ႔အထ ရွိၾကပါတယ္။ ခ်င္းလူမ်ိဳးနဲ႔ ကခ်င္လူမ်ိဳးတို႔ဟာလည္း အေစာပိုင္းမွာ ညီရင္း အစ္ကိုမ်ားလို သင့္ၿမတ္ခ်စ္ခင္စြာ ေနထိုင္ခဲ႔ၾကပါတယ္။ သို႕ေသာ္ အခ်ိန္ၾကာလာသည္နဲ႔အမွ် ခ်င္းနဲ႔ ကခ်င္တို႔ဟာ စိတ္သေဘာထား မသင့္မၿမတ္ၿဖစ္ လာကာ ရန္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာရၿပီး စစ္တိုက္ၾကသည္ အထိ ျပင္းထန္လာခဲ႕ ပါတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ႔ အဲဒီေဒသေတြမွာ ေနထိုင္တဲ႔ ခ်င္းလူမ်ိဳးတို႔ဟာ ခ်င္းျပည္နယ္ရွိ ယခုေနထိုင္တဲ႔ ခ်င္းေတာင္တန္းမ်ား ဆီကို ေျပာင္းေရြ႔ သြားခဲ့ပါတယ္။ ခ်င္းလူမ်ဳိးတို႔ ေျပာင္းေရြ႔သြားၿပီးေနာက္မွာ ကခ်င္လူမ်ိဳးေတြ ဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းန႔ဲ ကခ်င္ျပည္နယ္ရွိ အခ်ိဳ႕ေသာ နယ္ေျမမ်ားကို ခြဲေဝ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကပါတယ္။ 

ေက်ာက္စိမ္းတြင္း နယ္ေျမအနီးက ကံဆီးၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္သူကေတာ႔ မရစ္မ်ိဳးႏြယ္စု ၿဖစ္တဲ႔ နိန္တူလူ ၿဖစ္ပါတယ္.. သူဟာ ဥရုေခ်ာင္းဖ်ား ဖာလဲေတာင္ေျခရင္းနားမွာ ၿမိဳ႕ရြာအသစ္ တည္ေထာင္ၿပီး ကခ်င္ မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားနဲ႕ ေနထုိင္ ခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီလိုေနထိုင္ရင္း အခ်ိန္ၾကာတဲ႔အထိ  သားသမီး မထြန္းကားေသာေၾကာင္႔ အမ်ိဳးအဆက္ အႏြယ္ ၿပတ္မွာ စုိးတဲ႔အတြက္ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး တစ္ဦးကို လက္ထပ္ယူခဲ႔ပါတယ္။ မၾကာခင္မွာ ရွမ္း အမ်ိဳး သမီးၿဖစ္သူဟာ ကိုယ္ဝန္ ရွိလာတဲ့အတြက္ အားလံုးက ဝမ္းေၿမာက္ၾကၿပီး ကံဆီးဆ ၊ ကံဆီးဆ ဟု ေရြရြတ္ၾကတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ ကံဆီးဆ ဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္က ဝမ္းပိုက္မွ ကေလးရွိၿပီလို႔ ဆိုလိုတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က စလို႔ ေမြးလာတဲ႔ကေလးကို ကံဆီး အမည္ပါေအာင္ မည္႔ေခၚၿပီး “ကံဆီး တဲဖာကန္႔” လို႕ အမည္ေပးလာခဲ႔ရာ ခုခ်ိန္ထိတိုင္ ကံဆီးမ်ိဳးႏြယ္တို႔မွာ မိမိတို႕နာမည္မ်ားေရွ႔မွာ ကံဆီးဟူေသာ မ်ိဳးရိုးနာမည္ကို ထည္႔သြင္း ေခၚဆို လာခဲ႔ၾကတာ ၿဖစ္ပါတယ္။ တဲဖာကန္႔ (တိုင္ ဖာကန္႔) အမည္ကေတာ႔ ရွမ္း အမ်ိဳးသမီးက ေမြးေသာ ကေလးလို႔ အဓိပၸါယ္ ရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

ကံဆီးတဲဖာကန္႔မွ သားၿဖစ္သူ ကံဆီးေစာရာ၊ ကံဆီးေစာရာ၏သား ကံဆီးေစာကင္၊ ကံဆီးေစာကင္သား ကံဆီးဝရာတူ ၊ကံဆီးဝါရာတူသား ကံဆီးေစာကိန္၊ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ စသၿဖင္႔ အစဥ္အဆက္ ကံဆီးအမည္မ်ား ပါဝင္ခဲ႔ပါတယ္။ ကံဆီးဝါရာတူ လက္ထက္မွာ ၿမိဳ႕ကို အၿခားေနရာသို႔ ေရြ႔ေၿပာင္းခဲ႕ပါတယ္။ ကံဆီးဝါရာတူရဲ႕သား ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ ငယ္စဥ္ကတည္းက ရွမ္းၿမိဳ႕ၿဖစ္တဲ႔ မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕ရဲ႕ ေပၚမိုင္း (ၿမိဳ႕အုပ္) အိမ္မွာ သြားေရာက္ေနထိုင္ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်ာင္းေနစဥ္ အရြယ္ေရာက္တဲ႔အခါ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္းမွာ စာေပ မ်ားကို ေလ႔လာ သင္ယူေစၿပီး သာမေဏအၿဖစ္ပါ သြပ္သြင္းေပးခဲ႔ကာ လူပ်ိဳအရြယ္ ေရာက္ခ်ိန္ မွာေတာ႔ ေပၚမိုင္းၿဖစ္သူဟာ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ေက်ာင္းမွ ၿပန္ေခၚလာခဲ႔ၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဆုိင္ရာ ပညာမ်ားကို သင္ၾကားေပးခဲ႔ပါတယ္။ အိမ္ေထာင္ၿပဳခ်ိန္မွာေတာ႔ ေပၚမိုင္းဟာ သူ႔ရဲ႕သမီးၿဖစ္သူ စံသာမိနဲ႔ လက္ထပ္ ထိမ္းၿမားေပးခဲ႔ ပါတယ္။ 

ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္မွာ ေပၚမိုင္းသမီး စံသာမိနဲ႔ ေမြးဖြားတဲ႔သမီးေပါင္း ၅ေယာက္ရွိၿပီး နာမည္မ်ားကိုလည္း အဖဘက္လုိက္ကာ ကံဆီးကန္၊ ကံဆီးေနာင္ဂ်ာ၊ ကံဆီးလွေတာင္၊ ကံဆီးေရာင္ သမီး စအိန္ကံဆီး ေရာင္ စသၿဖင္႔ အမည္ေခၚတြင္ပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ရဲ႕ ဖခင္ၿဖစ္သူ ကံဆီးဝါရာတူ ကြယ္လြန္ေသာအခါ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕အထိ ေက်းကၽြန္မ်ားက လာေရာက္ေခၚေဆာင္ၾကတဲ႔အတြက္ ဇနီးၿဖစ္သူ စံသာမိနဲ႔အတူ သားသမီး မ်ားကို ေခၚေဆာင္ကာ ဖာလဲသို႕ ၿပန္လာၿပီး လက္ေအာက္ ငယ္သားမ်ားနဲ႔ နယ္သူနယ္သားမ်ားကို တရား နည္းလမ္းနဲ႔အညီ အုပ္ခ်ဳပ္ပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ လိမၼာယဥ္ေက်းစြာ စကားကို ဆိုတတ္ျပီး ဥာဏ္ပညာထက္ျမက္တ႔ဲအတြက္ လူခ်စ္ လူခင္လည္း မ်ားတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ မိုးေကာင္းၿမိဳ႕ကို အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔ အမတ္မ်ားနဲ႔လည္း သင္႔ၿမတ္ခ်စ္ခင္ၿခင္း ရွိပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း တစ္ဝိုက္ရွိ အၿခားေက်းရြာမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ သူႀကီးမ်ားနဲ႔လည္း ပလဲနံပ သင္႔ခဲ႔ပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း သူႀကီးတို႔ အစည္းအေဝးမ်ား က်င္းပလွ်င္လည္း ကံဆီးစေမာ့ေနာင္မွာ မပါမၿပီးၿဖစ္ၿပီး အႀကံေကာင္း ဥာဏ္ေကာင္းမ်ား လည္း ေပးတတ္သူ ၿဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ဟာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းမွာလည္း ေက်ာက္စိမ္း တူးေဖာ္ သူမ်ားနဲ႔ စည္ကားစၿပဳခ်ိန္ ၿဖစ္ပါတယ္။ 

အဲဒီအခ်ိန္မွာ မႏၱေလးရတနာပံု ေရႊနန္းေတာ္ႀကီးမွာ စိုးစံေနသူက မင္းတုန္းမင္းႀကီးၿဖစ္ပါတယ္။ နန္းေတာ္နဲ႕ အဝင္အထြက္ အဆက္အဆံရွိတဲ႔ မိုးေကာင္းအမတ္မ်ားက ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ေက်ာက္စိမ္းမ်ား ရွိခဲ႔ရင္ ဘုရင္မင္းၿမတ္ထံ ဆက္သဖို႔ ကံဆီးစေမာ့ေနာင္ထံ စာပို႕ၿပီး တိုက္တြန္းၾကတဲ့အတြက္ ငိုးပင္းေမွာ္ကေန တူးေဖာ္ ရရွိတဲ႔  လူဆယ္႔ေၿခာက္ေယာက္ ထမ္းရေသာ ေက်ာက္စိမ္းတုံးႀကီး ရွိပါတယ္လို႔ အေၾကာင္းျပန္တဲ႔အခါ ၄င္းေက်ာက္စိမ္းကို ဘုရင္းမင္းႀကီးထံ အလွ်င္အၿမန္ ဆက္သသင္႔ေၾကာင္း တုိက္တြန္းၿပန္ပါတယ္။ ထုိ႕ေၾကာင္႔လည္း ၄င္း လူဆယ္႕ေၿခာက္ေယာက္ ထမ္းရေသာ ေက်ာက္စိမ္းတံုးကို မႏၱေလးေနၿပည္ေတာ္ရွိ မင္းတုန္းဘုရင္ထံ ဆက္သပါေတာ႔တယ္။ အလြန္ၾကီးတဲ႔ ေက်ာက္စိမ္းတုံုးကို မိမိထံ ဆက္သလာတာကို ၿမင္ရတဲ႔ မင္းတုန္းဘုရင္လည္း အားရဝမ္းသာ ရွိေတာ္မူၿပီး ေက်ာက္စိမ္းပိုင္ရွင္ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ခ်ီးၿမွင္႔ေျမာက္စား လိုတဲ႔အတြက္ မ်ိဳးရိုးဇာတိကို ေမးၿမန္းပါတယ္။

ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္ မ်ိဳးရိုးၿဖစ္ၿပီး ဇနီးၿဖစ္သူ စံသာမိမွာလည္း ေရႊတိုက္စရင္းဝင္ မိုင္းေတာင္းေပၚမိုင္းရဲ႕ သမီးဆိုတာ သိရတာေၾကာင္႔ ကံဆီးနယ္ေျမေဒသက ႀကီးက်ယ္ထင္ရွားတဲ႕ ဖာလဲေတာင္ကို အမွီၿပဳၿပီး ဖာလဲေတာင္စားဟူေသာ ဘြဲ႕ထူး အမည္နဲ႕တကြ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၆ခု နတ္ေတာ္လၿပည္႔ေက်ာ္ ၆ရက္ေန႔မွာ ေရႊထီး၊ ေရႊဓါး၊ ေရႊဖလား၊ ေရႊစလြယ္တို႔နဲ႔အတူ အၿခားေသာ မင္းခမ္းမင္းနား အသံုးအေဆာင္မ်ားကို ခ်ီးၿမွင္႔ၿပီး ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေၿမကိုပါ အပိုင္စားေပးအပ္ပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ကို ေပးေသာ ဘြဲ႔အမည္ကို ေရးထုိးထားတဲ႔ စာခၽြန္ေပၚမွာ ေဖာ္ၿပထားတာကေတာ့ “မိုးေကာင္းၿမိဳ႕၊ ပါလိုက္ဦးရူးေတာင္စား၊ ပါလိုက္ ပဗၺတရာဇာကိုဝ္ ” လို႔ ေရးထိုးထားပါတယ္တဲ႔။ ပါလိုက္ ဦးရူးဆိုတာ ကံဆီးၿမိဳ႕အနီးက ရွမ္းဘာသာၿဖင္႔ ေခၚဆိုေသာ ဖာလဲေတာင္ကိုဆိုလိုၿပီး ဦးရူးဆိုတာကေတာ႕ ခုလက္ရွိ ဥရုလို႕ေခၚတဲ႔ ဥရုေခ်ာင္းရဲ႕ အမည္ၿဖစ္ပါတယ္။ ထိုအခ်ိန္က စလို႔ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေဒသ တစ္ဝိုက္မွာ ရွမ္းနဲ႔ ဗမာလူမ်ိဳးမ်ားက ကံဆီးေစာ္ဘြားရယ္လို႔ ေခၚၾကၿပီး ကခ်င္ လူမ်ိဳးတို႔က ကံဆီး ဒူဝါရယ္လို႔ ေခၚတြင္လာတာ ၿဖစ္ပါတယ္။

ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ ခ်ီးျမွင္႔ခံရေသာ ေရႊစလြယ္မွာ ၉သြယ္ရိွေသာ ေရႊစလြယ္ျဖစ္တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဘုရင္ အသံုးျပဳေသာ ေရႊစလြယ္မွာ ၂၄သြယ္ၿဖစ္ၿပီး အိမ္ေရွ႕မင္းသံုးစလြယ္မွာ ၂၁သြယ္၊ မင္းညီမင္းသားသံုး စလြယ္မွာ ၁၈သြယ္၊ မင္းေဆြမင္းမ်ိဳးသံုး စလြယ္မွာ ၁၅သြယ္၊ ေသနာပတိ၊ ဘုရင္႔ ပုဏၰားေတာ္တုိ႕ သံုးေသာစလြယ္မွာ ၁၂သြယ္၊ ၿဗဟၼဏမ်ိဳးတို႔မွာ ၉သြယ္၊ ေခေၾတ ပုဏၰားတို႔မွာ ၆သြယ္၊ ဗိသွ်ပုဏၰားတို႔မွာ ၃သြယ္ စသၿဖင္႔ စလြယ္ အသီးသီး ဆင္ၿမန္းရပါတယ္။ ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ရရွိေသာ စလြယ္မွာ ေရႊခ်ိန္၂၇က်ပ္သားရွိၿပီး တစ္သြယ္လွ်င္ ေရႊႀကိဳးမွ်င္ ၂၂မွ်င္ပါဝင္ၿပီး ၿခေသၤ႕၊ လူပ်ံ၊ ေဒါင္း၊ ယုန္ရုပ္ႏွင္႔ ပန္းခက္အလိမ္မ်ားနဲ႔ ဘယက္တန္ဆာ ၄ခုပါဝင္ေသာ ၉သြယ္ေရႊစလြယ္ၿဖစ္ပါတယ္။ စစ္ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္မွာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္း ေဒသကို  ဂ်ပန္မ်ားပါ ေရာက္ရွိ လာၿပီး မီးရိႈ႕ဖ်က္ဆီး မႈမ်ားေၾကာင္႔ စလြယ္နဲ႔ အျခားေသာ နန္းတြင္း အသံုးအေဆာင္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား မီးထဲပါသြားခ႔ဲရတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ မွတ္တမ္းမွတ္ရာမ်ား အျဖစ္ေတာ႔ ဓာတ္ပံုမ်ားသာ က်န္ခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။ 
ပံုမွာ မင္းတုန္းဘုရင္ ခ်ီးျမွင္႕သည္႕ ကိုးသြယ္ေသာစလြယ္မ်ား၏ပံု (ပဗၺတရာဇာဘြဲ႔ခံ ကံဆီးေစာ္ဘြား စေမာ႔ေနာင္ ) ဆိုျပီး ေရးထိုးထားပါတယ္။ 


ကံဆီးေစာ္ဘြားရရွိတဲ႔ ထီးဟာလည္း အနီအဝါ ႏွစ္လက္ျဖစ္တာေၾကာင္႔ သက္ဦးဆံပိုင္လို အထူးအာဏာရရွိတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အျခားေသာ  နန္းတြင္း အသံုးအေဆာင္မ်ားျဖစ္တဲ႔ ေမာက္ရွည္၊ ေရႊေျခနင္း၊ ခက္ရင္း၊ လွံခြ၊ လွံမ၊ လွံခၽြန္း၊ ကိုယ္လြန္း၊ ၾကယ္စီဇာျပင္၊ ေရႊျခည္ဝတ္လဲ ၊  ေရႊဓါး၊ ေရႊဖလား၊ ေရႊေဝါ၊ ေရႊေရတေကာင္း၊ မေနာလင္ဗန္း၊ ျခေသၤ႕ တံဆိပ္တုံးမ်ား၊ ထီးနီ။ မီးစေကာက္ေသနတ္၊ ဖားစည္ေလးလံုး၊ အမတ္၊ မိဖုရားနဲ႔ သားသမီး စစ္သည္မ်ားဝတ္ဆင္ရန္ ဝတ္လဲေတာ္ အဆင္တန္ဆာမ်ား စသည္႔တို႔နဲ႔ အေဆာင္အရြက္မ်ားစြာကို ခ်ီးျမွင္႕တယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ၄င္းအဆင္တန္ဆာမ်ားကိုလည္း မင္းတုန္းမင္းၾကီးထံ အခစားဝင္ေရာက္တဲ႔အခါမွာ အျပည္႔အစံု ဝတ္ဆင္ျပီး အေဆာင္အရြက္မ်ား ေနာက္ေတာ္ပါမ်ားနဲ႔အတူ ဝင္ေရာက္ခစားရတယ္လို႔ ဆိုပါတယ္။ 

ဖာလဲသူႀကီး ကံဆီးစေမာ့နာင္မွာ ဘုရင္မင္းျမတ္ရဲ႕ ခ်ီးျမွင္႔ေျမာက္စားျခင္းကို ခံရသည္႔သတင္းကို ေယာကၡမျဖစ္သူ မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕စား ေပၚမိုင္းနဲ႔တကြ မိုင္းေတာင္းရွိ ရွမ္းလူမ်ိဳးတို႕ ၾကားသိတဲ႔အခါ အလြန္ဝမ္းသာ  မိုင္းေတာင္းၿမိဳ႕မွာ ေနထိုင္ၾကတဲ႕ ရွမ္းလူမ်ိဳးအခ်ိဳ႕ တို႔ဟာလည္း ဖာလဲနယ္ေျမ ကံဆီးျမိဳ႔သို႕ေျပာင္းေရြ႕လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ၾကပါတယ္။ အဲဒီခါမွာ ဖာလဲနယ္ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕နယ္ေျမမွာ လူေနမ်ားျပားလာၿပီး အေကာက္အခြန္ လည္း နည္းပါး၊ ခိုးဆိုးလုယက္မႈလည္း မရွိေသာေၾကာင္႔ ကံဆီးေစာ္ဘြားရဲ႕ တန္ခိုးအာဏာလည္း ၾကီးမား လာပါေတာ႔တယ္။ ေစာ္ဘြားၾကီးကလည္း နယ္သူနယ္သားမ်ားကို တရားသျဖင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ျပီး ၾကည္႕ရႈေစာင္႔ေရွာက္ တဲ႔အတြက္ အျခားေသာ နယ္မ်ားမွပါ ကံဆီးနယ္ထဲကို ဝင္ေရာက္လာၾကပါတယ္။ ကံဆီးေစာ္ဘြားဟာ ေက်ာက္စိမ္း တြင္းရွိ ေမွာ္နယ္ေျမ အသီးသီးကို ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းမ်ားထားကာ ရွမ္းလူမ်ိဳးအမ်ားစု ေနထိုင္လွ်င္ ရွမ္းကို အုပ္ခ်ဳပ္ေစျပီး ကခ်င္လူမ်ိဳး အမ်ားစု ေနထိုင္ရာကိုေတာ႔ ကခ်င္သူၾကီးမ်ားကို အုပ္ခ်ဳပ္ေစခဲ႔ပါတယ္။ 

ကံဆိီးေစာ္ဘြားေခတ္က ေက်ာက္စိမ္းတြင္းမွာ အခြန္ေတာ္ ေကာက္ခံပံုမွာ ေက်ာက္မ်ားကို တစ္နယ္တေက်းသို႔ သယ္ေဆာင္လိုတဲ႔အခါ လူ၊ ဆင္ တို႔ျဖင့္ဆြဲျခင္း၊ ေဖာင္ျဖင္႔တင္ျခင္း သယ္ေဆာင္တဲ႔ ေခတ္ ျဖစ္တာမို႔ ေက်ာက္ကို ၾကည္႕ျပီး သံုးက်ပ္ ေလးက်ပ္၊ ငါးက်ပ္၊ တစ္ဆယ္ စသျဖင္႔ ေကာက္ခံပါတယ္။ ေပၚမိုင္းမ်ိဳးဆိုရင္ အခြန္ေကာက္ခံျခင္း မရွိ လို႕ ဆိုပါတယ္။ ေမွာ္အုပ္၊ ေမွာ္ထိန္းတို႔ကိုလည္း ေပၚမိုင္းမ်ိဳးျဖစ္ပါက မိမိေဒသတြင္းမွာ  ေတာခြန္၊၊ ေမွ်ာခြန္၊ ကူးတို႔ခြန္ တို႕ကို ေကာက္ခံစားေသာက္ခြင္႔ ေပးထားျပီး ယာခြန္၊ အိမ္ခြန္ ေက်ာက္ခြန္တို႕ကိုသာ ကံဆိီးေစာ္ဘြားထံ ဆက္သရပါတယ္။ နယ္သူနယ္သားမ်ားကို တရားသျဖင္႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေသာ ကံဆီးေစာ္ဘြားၾကီးမွာ တစ္ႏွစ္တစ္ၾကိမ္က် ေရႊနန္းေတာ္သို႔လည္း အခစားမပ်က္ ကန္ေတာ႔ပန္း ဆက္ဖို႕လည္း မေမ႔မေလ်ာ႔ ရွိတတ္ပါတယ္။ 

ဖာလဲေစာ္ဘြား ကံဆီးစေမာ႔ေနာင္ဟာ သကၠရာဇ္ ၁၂၂၉ခုမွာ ကံေတာ္ကုန္တဲ႔အခါ ကံဆီးေနာင္ဂ်ာနဲ႕ ကံဆီးလွေတာင္ သားေတာ္ႏွစ္ပါး က်န္ရစ္ခဲ႔ပါတယ္။ သားေတာ္ႏွစ္ပါးဟာလည္း ဖခင္ရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကို ခ်က္ျခင္း သၿဂႌဳလ္ျခင္း မျပဳဘဲ မိုးေလကင္းလြတ္ခ်ိန္မွ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားစြာ သၿဂိဳလ္ရန္ စံအိမ္ေတာ္တည္ျပီး အေလာင္းကို တင္ေဆာင္ထားၾကပါတယ္။ ထို႕ေနာက္လက္ေဆာင္ပ႑ာမ်ားနဲ႔အတူ မင္းတုန္းမင္းႀကီးထံ အခစား ဝင္ေရာက္ခဲ႔ရာ ဖခင္ေစာ္ဘြားႀကီးအား ခ်ီးျမွင္႕တဲ႕ အေဆာင္အေယာင္အတိုင္း သားေတာ္မ်ားကို မင္းၾကီးက ျပန္လည္ ခ်ီးျမွင္႕ပါ တယ္။ သားေတာ္ၾကီးျဖစ္သူ ကံဆီးေနာင္ဂ်ာကို ကံဆီးေစာ္ဘြားဘြဲ႕ ဆက္လက္ခ်ီးျမွင္႕ပါတယ္။ မိမိနယ္ေျမသို႕ ျပန္ေရာက္လာျပီး နယ္သူနယ္သားမ်ားကို ဖခင္ႀကီးရွိစဥ္ကအတိုင္း ေစာင္႔ေရွာက္ခဲ႔ရာ သီတင္း ကၽြတ္ၿပီး၍ လယ္ကိစၥမ်ား ၿပီးစီးသည္႔ ခ်ိန္ေရာက္မွ ခမည္းေတာ္ေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ ရုပ္ကလပ္ကို ပြဲလမ္းမ်ား ၾကီးက်ယ္စြာ ဆင္ယင္ ခင္းက်င္းျပီး ေျမတြင္ျမဳပ္ႏွံပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ ဖခင္ေသဆံုးခဲ႔ေသာ ၿမိဳ႕ေနရာေဟာင္းမွာ မေနလိုတဲ႕ အတြက္ ညီေနာင္ႏွစ္ပါး တုိင္ပင္ျပီး ၁၂၃၀ျပည့္ႏွစ္မွာ ၿမိဳ႕သစ္ကို ေျပာင္းေရြ႕ခဲ႕ၾကပါတယ္။ 

ကံဆီးျမိဳ႕ကို တည္ေထာင္ျပီး အုပ္ခ်ဳပ္ေနခ်ိန္မွာ ေက်ာက္စိမ္းတြင္းနယ္ေျမဟာ ယခင္ထက္ မ်ားစြာ ပိုမိုစည္ပင္လာျပီး ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ လုပ္ကိုင္သူမ်ား အလြန္မ်ားျပားလာပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ တရုတ္လူမ်ဳိးမ်ား ဟာလည္း ေက်ာက္စိမ္းနယ္ေျမကို ေရာက္ရွိျပီး ေက်ာက္စိမ္း ရွာေဖြေနၾကျပီ ျဖစ္ပါတယ္။ ေက်ာက္စိမ္း ထြက္ေသာ ေမွာ္ အသစ္မ်ားလည္း မ်ားစြာ တိုးပြားလာခဲ႕ပါတယ္။ အမ်ားျပည္သူ အလြယ္တကူ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ႏိုင္ရန္ ေက်ာက္စိမ္းအခြန္မ်ားကိုလည္း ေလ်ာ႔ေပါ႕ေပးခဲ႕ပါတယ္။ ေရႊနန္းေတာ္ၾကီးသို႔လည္း အခါအားေလွ်ာ္စြာ ေက်ာက္စိမ္းေကာင္းမ်ားကို သြားေရာက္ ဆက္သေလ႔ရွိပါတယ္။ မင္းတုန္းဘုရင္ၾကီးကလည္း ကံဆီးညီေနာင္တို႔ကို သားအရင္းကဲ႔သို႔ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးျခင္း ရွိေတာ္မူတယ္လို႔ စာအုပ္စာေပ မွတ္တမ္းမ်ားမွာ ေတြ႔ရွိရ ပါတယ္။ 

၁၂၄၀ခုႏွစ္ မင္းတုန္းမင္းၾကီး နတ္ရြာစံလွ်င္ သီေပါမင္း နန္းတက္ေတာ္မူပါတယ္။ ေရႊနန္းေတာ္မ်ား၏ ထံုးတမ္းစဥ္အလာအရ ဘုရင္အသစ္ နန္းသစ္တက္သည္႕အခါတြင္ ေရွ႕ဘုရင္က ခန္႕အပ္သူေကာင္းျပဳခဲ႔တဲ႔ နယ္ခံနယ္စားမ်ားကို လာေရာက္ ခစားေစေလ႔ ရွိပါတယ္။ ထိုသို႔ ခစားေရာက္လာေသာ နယ္ခံနယ္စားတို႔ကို သီေပါဘုရင္က ေရွးကကဲ႕သို႕ ရာထူးရာခံမ်ား ျမိဳ႕စားနယ္စားမ်ား ဆက္လက္ခံစားေစျပီး မလာေရာက္ေသာ နယ္ေျမေဒသရဲ႕ နယ္ခံ နယ္စားမ်ားကိုေတာ့ နယ္ေျမကို ျပန္သိမ္းယူျခင္း၊ ရာထူးမ်ား ျပန္ႏႈတ္သိမ္းျခင္း ျပဳေလ႔ ရွိၾကပါတယ္။ ထိုသို႔ေၾကာင္႕ ကံဆီးေစာ္ဘြား ညီေနာင္တို႔မွာလည္း  လက္ေဆာင္ပဏၰာမ်ားနဲ႔ အတူ သီေပါမင္းအား ဖူးေမွ်ာ္ ခစားေရာက္ၾက ရပါတယ္။ စိတ္သေဘာေက်နပ္ေတာ္မူတဲ႔ သီေပါဘုရင္လည္း ေရွးကအတိုင္း နယ္စားနယ္ခံ ေစာ္ဘြားဘြဲ႕ကို ျပန္လည္ေပးအပ္ပါတယ္။ 

ကံဆီးၿမိဳ႕ကို ျပန္္လည္ေရာက္ရွိၾကတဲ႕ ကံဆီးေစာ္ဘြားညီေနာင္တို႔မွာ ၿမိဳ႕နယ္ကိုေကာင္းစြာ အုပ္ခ်ဳပ္ၾကျပန္ပါတယ္။ တစ္ေန႔ေသာအခါ မိခင္ျဖစ္သူ စံသာမိက သားေတာ္ႏွစ္ပါးတို႕ကို ေခၚယူျပီး “ငါတို႔ မိုင္းေတာင္းျမိဳ႔ရွိ အဖိုး အဖြားမ်ားတို႔ဟာ ေက်ာင္းကန္ဘုရား၊ သံဃာမ်ားကို ကိုးကြယ္ၾကေသာ္လည္း ယခု ကံဆီးျမိဳ႕တြင္ မည္သည္႕ ဘုရားေက်ာင္းကန္မွ မရွိ၊ သာသနာ အေရာင္လည္း ထြန္းလင္းျခင္းမရွိ။ သည္႕အတြက္ မိခင္မွာ စိတ္မေပ်ာ္ပိုက္ သျဖင္႔ ေနရပ္ျဖစ္ေသာ မိုင္းေတာင္းျမိဳ႔သို႔ ျပန္လိုပါသည္” ဟု ေျပာၾကားသည္႔အခါ မိခင္ စိတ္သေဘာအတုိင္း ဘုရားေက်ာင္းကန္မ်ားကို တည္ထား ကိုးကြယ္ပါမည္ဟု ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႕က ကတိျပဳၾကပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ မိုင္းေတာင္းမွ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ဦးဇိနရအား ကံဆီးၿမိဳ႕သို႕ ပင္႔ေဆာင္ျပီး ဆည္းကပ္ ကိုးကြယ္ၾကပါတယ္။ ထို႕ေနာက္ ေက်ာင္းမ်ားေဆာက္လုပ္ျပီး ဗုဒၶရုပ္ပြားေတာ္ကိုလည္း တည္ထား ကိုးကြယ္လာၾကရာ ကံဆီးနယ္ေျမမွာ ဗုဒၶသာသာနာ စတင္ စည္ပင္ျပန္႔ပြား လာခဲ႔ပါတယ္။ နတ္ေဂ်ာ့ဟုေခၚေသာ နတ္ကိုးကြယ္သည္႔ အေလ႔အထရွိခဲ႔ေသာ ကခ်င္မ်ိဳးႏြယ္ ကံဆီးေစာ္ဘြားတို႔မွာလည္း မိခင္ျဖစ္သူ ဗုဒၶဘာသာဝင္ ရွမ္းအမ်ိဳးသမီး စံသာမိေၾကာင္႔ ယခုထိတိုင္ ကံဆီး မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ား ျဖစ္လာခဲ႔ၾကပါတယ္။



ဒီပံုကလည္း အရင္ပိုစ္႔မွာေဖာ္ျပခဲ႔တဲ႔ ျမတ္စြာဘုရားဆင္းတုေတာ္စံျမန္းခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းေဆာင္ေဟာင္း ေနရာပါ။ 
 

ဒီေၾကးဆင္းတုေတာ္ရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီးဟာ ကံဆီးေစာ္ဘြား လွဴဒါန္းကိုးကြယ္ခဲ႔တဲ႔ ရုပ္ပြားေတာ္ျဖစ္ပါတယ္။ အေပၚက စံေက်ာင္းေဟာင္းမွာ ဒီရုပ္ပြားေတာ္ျမတ္ႀကီး စံပါယ္ခဲ႔တာ ျဖစ္ပါတယ္။ မႏၱေလးျမိဳ႕မွာ ေၾကးသြန္းခဲ႕ျပီး ကံဆီးျမိဳ႕ကို ပင္႔ေဆာင္လာခဲ႕ေသာ ဆင္းတုေတာ္ကို အတုလ ဓမၼရာဇာ မဟာမုနိ ရုပ္ပြားေတာ္လို႕ ဘြဲ႔အမည္ ေပးခဲ႔ကာ ေက်ာက္စာကဗ်ည္းမ်ား ေရးထိုးခဲ႔ပါတယ္။ ေရႊ၊ ေငြ၊ ေၾကး စုစုေပါင္း ၅၂၇ပိႆာ ကိုးက်ပ္ တစ္မတ္သား ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။

ခုခ်ိန္မွာေတာ႔ အျခားေသာ ရုပ္ပြားေတာ္မ်ားနဲ႔အတူ ကၽြန္မတို႔ လံုးခင္းရြာရဲ႕ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းမွာ ကိုးကြယ္ ခံေတာ္မူေနၿပီ ျဖစ္ပါတယ္။

  
ကံဆီးေစာ္ဘြားအေၾကာင္း စိတ္ဝင္တစား လာဖတ္ေပးၾကသူမ်ား အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္.. ပိုစ္႕က မထင္မွတ္ဘဲ အေတာ္ေလး ရွည္သြားတဲ႔အတြက္ ၂ပိုင္းခြဲဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး ဒီေနရာမွာဘဲ တစ္ပိုင္းကိုျဖတ္လိုက္ ပါတယ္။  ေနာက္ရက္မွ က်န္တဲ႔တစ္ပိုင္းကို ၿပီးေအာင္ေရးျပီး တင္ပါ႕မယ္။ ဒီပို္စ္႕ကို သမိုင္းမွတ္တမ္း အေနန႔ဲ မဟုတ္ဘဲ အထၳဳပၸတၱိအေနနဲ႕သာ ဖတ္ေပးပါလို႔ေနာ္။ 



ေလးစားခ်စ္ခင္စြာ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

သေဘၤာေပၚက ေရေပၚကၽြန္းကေလး..

နည္းပညာေတြ အဆန္းတၾကယ္တိုးတက္လာေနတဲ႔ ေခတ္ၾကီးမွာ အိပ္မက္ဆန္လြန္းလို႔ မျဖစ္ႏိုင္ဘူးလို႔ အရာေတြဟာ လက္ေတြ႔ျဖစ္လာေနတာကို ေတြ႔ေနရပါျပီ။ ပိုက္ဆံရွိ လူတန္းစားေတြအတြက္ ထူးထူး ဆန္းဆန္း ဇိမ္ခံႏိုင္တဲ႔ ေခတ္မွီ အသံုးအေဆာင္မ်ားလည္း အံ႕မခန္း ေပၚထြက္လာေနတဲ႔ ဒီေခတ္ၾကီးထဲမွာ မၾကာခင္ကမွ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ အေပ်ာ္စီး သေဘၤာတစ္စီး အေၾကာင္း ေျပာျပ ရရင္ ေရေပၚက ကၽြန္းကေလး တစ္ခုပမာ ျပင္ဆင္ တည္ေဆာက္ထားတဲ႔ အေပ်ာ္စီး သေဘာၤတစ္စီးပါ။




Luxury-Experiment-Paradise-Island-Yacht-Front-View


Tropical Island Paradise by Yacht Island Design



Tropical Island Paradise by Yacht Island Design


Tropical Island Paradise by Yacht Island Design

 ဒီ သေဘၤာရဲ႕ ဖန္တီးသူ ဒီဇိုင္နာကေတာ႔ British Yacht Island Design ရဲ႕ လက္ရာျဖစ္ျပီး အျမင္႔ဆံုးေမာင္းႏွင္အားမွာ တစ္နာရီကို ေရမိုင္ ၁၅မိုင္ခန္႕ ေမာင္းႏွင္ႏိုင္ပါတယ္။ သေဘာၤဟာ အရွည္ ၂၉၅ေပ ရွိျပီး အျမင္အားျဖင္႔ ေရေပၚက ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းနဲ႕ တူေအာင္ ဖန္တီးထာျပီး သေဘၤာရဲ႕ အဓိက အက်ယ္ဆံုးေနရာကိုေတာ႔ ပင္လယ္ ကမ္းစပ္တစ္ခုလိုလုိ တည္ေဆာက္ထားပါတယ္။ သေဘာၤဆိုေပမဲ႔လို႕ အဲဒီအေပၚမွာ မီးေတာင္ ပံုသ႑ာန္ ေတာင္တစ္ခုရယ္၊ ေရတံခြန္ တစ္ခုရယ္၊ ေရကူးကန္ရယ္ ပါဝင္ပါတယ္။ မီးေတာင္ပံုသ႑ာန္နဲ႔တူတဲ႕ ေတာင္ေပၚက စီးက်လာတဲ႔ ေရတံခြန္က ေရေတြဟာ ေရကူးကန္ထဲ စီးဝင္သြားေအာင္ ျပဳလုပ္ထားတာပါ။ ေရကူးကန္ မေရာက္ခင္ ေရစီးလမ္းရဲ႕ ေဘးတစ္ေလွ်ာက္မွာေတာ႔ ဇိမ္ခံ အနားယူ၊ အပန္းေျဖႏိုင္တဲ႔ တဲငယ္ကေလးမ်ား၊ ဘားေကာင္တာမ်ား၊ အုန္းထန္းပင္မ်ား ပါရွိပါတယ္။ မီးေတာင္ သ႑ာန္ရဲ႕ ေအာက္ထဲမွာေတာ့ စာၾကည့္တိုက္၊ ရုပ္ရွင္ရံု၊ အားကစားရံု၊ Spa စတဲ႔ ဝန္ေဆာင္မႈေတြ ပါဝင္ပါတယ္။ 



luxury yacht
  အေပၚစီးက ျမင္ရတဲ႔ရြက္ေလွ

luxury yacht


luxury yacht

တစ္ေခါက္ကို လူ ၁၀ဦးစာ ဇိမ္ခံစီးႏိုင္ျပီး ဝရံတာမ်ား ပါရွိတဲ႕ သီးသန္႔ခန္း ေလးခန္းပါဝင္တယ္လို႔ဆိုပါတယ္။



luxury yacht

သေဘာၤရဲ႕ ဝမ္းဗိုက္ေနရာကေန ေရေပၚကို ျဖန္႕ထုတ္ထားတဲ႔ အပန္းေျဖ အနားယူစရာ ေနရာကေနလည္း ပင္လယ္ျပင္ရဲ႕ အလွအပနဲ႔ ေရျပင္နဲ႔ တစ္တန္းတည္း ေနရခဲ႔ ခံစားခ်က္ကို ေပးစြမ္းႏိုင္ေအာင္ ထည္႔သြင္း ဖန္တီးထားျခင္းျဖစ္တာေၾကာင္႔ ဒီသေဘၤာကို လူေတြပိုျပီး စိတ္ဝင္စားေစတဲ႔ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေနရာကိုေတာ့မလိုအပ္ရင္ ျပနလည္းထိမ္းထားလို႔ရအာင္ အရွင္ ျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္ပါတယ္။


luxury yacht


တကယ္လို႕မ်ား သင္႔မွာ ပိုက္ဆံေတြ သိပ္ေပါမ်ားေနျပီး ထားစရာေနရာ မရွိရင္ ဒီလိုသေဘၤာမ်ိဳးကို ဝယ္ျပီး ဇိမ္ခံသင္႔ပါတယ္ တဲ႔ေနာ္။ း)



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Photos Credit: Yacht Island Design

မရခဲ့ဖူးတဲ့လက္ေဆာင္...

အဖြားေမရီသည္ စိတ္သေဘာျပည္႕၀ျပီး ေအးခ်မ္းသိမ္ေမြ႔ကာ အဖိုးအေပၚမွာလည္း အစြမ္းကုန္ ခ်စ္ခင္ျပဳစု ယုယတတ္သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးကေတာ႕ တစ္ခ်ိန္တုန္းခါက စိတ္ျမန္ လက္ျမန္ႏွင္႕ တက္ၾကြ လႈပ္ရွားသူ၊ မိသားစုရဲ႕ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရးတို႕ကို အစစ ဦးေဆာင္သူ ျဖစ္ခဲ့ေသာ္လည္း ၂ၾကိမ္ေလာက္ ေလျဖတ္ခံရျပီး ေနာက္ပိုင္းတြင္ အိမ္တြင္း အိမ္ျပင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ေတာင္ အႏိုင္ႏိုင္၊ စကားေျပာဖို႔ပင္ ႏႈတ္က မသြက္ေတာ့ဘဲ ေလးလံ ထိုင္းမိႈင္း ျဖစ္ေနရပါျပီ။ ဘုရားေက်ာင္းလည္း မသြားႏိုင္၊ အိမ္နီးနားခ်င္းမ်ား၏ အိမ္ေတြကိုပင္ မလည္ပတ္ႏိုင္ခဲ့သည္မွာ တစ္ႏွစ္နီးပါး ရွိခဲ့ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးသည္ သူပိုင္ဆုိင္ေသာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအား တီဗီေရွ႕တြင္ ထိုင္ျပီး  အခ်ိန္ျဖဳန္းေနရသည္ကသာ မ်ားေလသည္။ အဖိုး တစ္ေယာက္ အဖြားေမရီ အလုပ္လုပ္ေနခ်ိန္မ်ားတြင္ တီဗီမွ လာေသာ သတင္း အစီအစဥ္ႏွင့္ အျခား အစီအစဥ္မ်ားကို ထိုင္ၾကည့္လို႔ ေနခဲ႕ရသည္။ အဖြား အားလပ္သည့္အခါတြင္ေတာ႕ ၂ေယာက္သား စကားေျပာရင္း၊ တီဗီၾကည္႕ရင္း၊ စာဖတ္ၾကရင္း အခ်ိန္ကုန္ရေတာ႕သည္။ အဖိုးအတြက္မွာ အဖြား၏ အကူအညီသာ မပါလွ်င္ ထိုင္ခံုကေန ေနရာေရႊ႕ဖို႔၊ အိပ္ရာဆီ သြားဖို႔ေတာင္ ခက္ခဲလြန္းလွ ပါသည္။

အဖြားသည္  အဖိုးကို ေန႔စဥ္ အိပ္ရာမွ ႏိုးထေစျပီး  နံနက္စာေကၽြးေမြးရန္ ထမင္းစားခန္းသို႔ သြားႏိုင္ဖို႔ရန္ ကူညီေပးေလ႔ ရွိသည္..  နံနက္စာ စားေသာက္ျပီးခ်ိန္ မွာေတာ့ အဖြားက ပန္းကန္မ်ားကို ေဆးေၾကာ သန္႕စင္ေနစဥ္ အဖိုး ေခတၱ အနားယူေစႏိုင္ရန္ ဧည္႕ခန္းတြင္းရွိ အဖိုးထိုင္ေနက် ပက္လက္ ကုလားထိုင္ေလးမွာ ထိုင္ခိုင္းထားကာ တီဗီၾကည့္ေစသည္။ ပန္းကန္ေဆးေၾကာ သန္႔စင္ေနရင္းမွာပင္ အဖိုးမ်ား တစ္ခုခု လိုအပ္ေနသလား၊ ဘာလုပ္ေပးဖို႕ လိုဦးမလဲ ဆိုသည္ကို မၾကာခန လွမ္းလွမ္း ၾကည္႕ျပီး အဖြားက ေမးေလ႕ ရွိသည္။ ထို အျဖစ္အပ်က္ေတြသည္ အဖိုးႏွင္႔ အဖြားတို႕၏ ေန႕စဥ္ အျဖစ္အပ်က္ ကေလးေတြသာ ျဖစ္ပါသည္။ အဖိုးအေပၚတြင္ အဖြားေမရီ တစ္ေယာက္ မျငီးမျငဴ ဂရုတစိုက္ ျပဳစုယုယကာ အိမ္ေထာင္သက္နွစ္-၅၀ ၾကာလာသည္႕တိုင္ အဖိုးအေပၚ သူမ၏ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးမႈက လန္းဆန္း ေတာက္ပေနတုန္း၊ အိမ္ေထာင္ဦး ကာလက ကဲ႕သို႕ ႏုနယ္ ပ်ိဳျမစ္ေန တုန္းသာ။

အဖြားသည္ အဖိုးအေပၚတြင္ အလြန္တရာ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစြာ ရွိခဲ့သာ္လည္း  အဖိုးကေတာ႕ အိမ္ေထာင္တစ္ခုကို သူ႕တာဝန္ေက်ေအာင္ ထမ္းေဆာင္လွ်င္ ၿပီးၿပီဟုသာ သေဘာထားျပီး ဇနီးမယား အေပၚ ယုယုယယ မေနတတ္ခဲ႕သူ ၿဖစ္ပါသည္။ အဖိုးရင္ထဲမွ အခ်စ္ဆိုသည္႔ အရာကိုလည္း အဖြားသိေအာင္ ဘယ္ခါမွ ထုတ္မေျပာတတ္သူ ၊ ေျပာခဲ့သူတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ႕ပါ။ အိမ္ေထာင္ သက္တမ္း ကာလတစ္ေလွ်ာက္တြင္ အဖိုးက အဖြားအတြက္ အမွတ္တရ လက္ေဆာင္ဆုိသည္မွာ ဘယ္ေသာခါမွ ၀ယ္ေပးသည္ မရွိခဲ့ဖူးပါ။ အဖိုး၏ ခံယူခ်က္မွာ ေငြေၾကးဥစၥာ လံုေလာက္ေအာင္ ရွာေဖြေပးျပီး ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အဖြား လိုအပ္တာ မွန္သမွ် စိတ္တိုင္းက် ဝယ္ယူခြင့္ ရွိေနၿပီျဖစ္၍ “သူမ ႀကိဳက္ႏွစ္သစ္ရာ ဝယ္ယူႏိုင္သည္၊ သူကိုယ္တိုင္ ဝယ္ေပးရန္ မလုိ။” ဟူေသာ အေတြးမ်ိဳး ရွိသူျဖစ္သည္။

အဖိုး၏ ထိုအက်င္႕စရိုက္သည္ ညားကာစ အိမ္ေထာင္ဦးကာလတြင္ အဖြားအတြက္ စိတ္ အေႏွာက္အယွက္ ျဖစ္စရာ၊ မေက်နပ္စရာ ျဖစ္ခဲ႕ရသည္။ အဖိုးသည္ သူမအား တကယ္ ခ်စ္မွ ခ်စ္ခဲ့ပါရဲ႕လား ဟူေသာ သံသယသည္ အဖြားေမရီ စိတ္ထဲတြင္ အၿမဲတမ္း ဖိစီးခဲ့ေသာ္လည္း အိမ္ေထာင္ သက္တမ္း ၾကာလာသည္ႏွင့္ အမွ်  မိမိအိမ္ဦးနတ္ကို သေဘာေပါက္ နားလည္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားရေတာ႕သည္။ အဖိုးသည္ အိမ္ေထာင္ တစ္ခုလံုးအတြက္ေရာ သူမအတြက္ပါ အလြန္ေကာင္းမြန္ေသာ အိမ္ေထာင္ဦးစီးေကာင္း တစ္ဦး ျဖစ္သည္မွာ သူမ အသိဆံုးျဖစ္သည္။ မိသားစု အတြက္ လိုေလေသး မရွိရေအာင္ ေငြေၾကးကို ရွာေဖြေပးခဲ႕သည္။ အဖြား လိုခ်င္ေသာ ပစၥည္းဟူသမွ် စိတ္တိုင္းက် ၀ယ္ယူခြင့္ေပးထားခဲ႔သည္။ ထို႕ေၾကာင္႔လည္း အဖိုး ကိုယ္တိုင္ ဝယ္ေပးေလ႔ မရွိေသာ လက္ေဆာင္ႏွင့္၊ ထုတ္မျပတတ္ေသာ အဖိုး၏ အၾကင္နာတို႔အတြက္ လိုခ်င္ တပ္မက္စိတ္၊ မက္ေမာစိတ္ ျဖစ္မေနေတာ့ေအာင္ သူမကိုယ္ကို ႀကိဳးစား၍ စိတ္ကို ေျဖသိမ့္တတ္ ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ အဖိုး၏ ခ်စ္ခင္ယုယမႈ၊ အသိအမွတ္ျပဳမႈ တို႕ကိုလည္း ရရွိသည္ျဖစ္ေစ မရသည္ျဖစ္ေစ အဖိုးအေပၚထားေသာ သူမ၏ ခ်စ္ခင္ျမတ္ႏိုးစိတ္၊ ၾကင္နာသဒၶါစိတ္ တို႔ကိုေတာ႔ျဖင့္ ယခင္အတိုင္း ထားၿမဲ ထားႏိုင္ခဲ႔ၿပီ ျဖစ္ပါသည္။

တစ္ခုေသာ ေဖေဖာ္ဝါရီလ၏ ေအးျမေသာ မနက္ခင္းတစ္ခုတြင္ တီဗီၾကည့္ေနသာ အဖိုးထံသို႔ ေလွ်ာက္ လာကာ “ကၽြန္မ ေန႕လည္စာ ခ်က္ျပဳတ္ဖို႕ ျပင္ဆင္လိုက္ဦးမယ္” .. ဟု တီဗီ ကြန္ထရိုလ္းကို အဖိုးလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ရင္း အဖြားက ေျပာလိုက္ပါသည္။ “တစ္ခုခု လုပ္ခ်င္တာ၊ လိုခ်င္တာရွိရင္ ကၽြန္မ အျပင္ထြက္လာတဲ႕အထိ ခဏေလာက္ေစာင္႕ေနာ္.. တစ္ေယာက္တည္း မႏိုင္မနင္း ေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႔”.. ဟု စိတ္မခ်စြာ အထပ္ထပ္ေျပာရင္း မီးဖိုခန္းထဲသို႔ ဝင္ေရာက္သြားပါသည္။ အခ်ိန္အနည္းငယ္ ၾကာေသာ္ စားေသာက္စရာမ်ား ခ်က္ျပဳတ္ၿပီး၍ အိမ္ေရွ႕သို႔ အဖြား ျပန္ထြက္အလာတြင္ အဖိုးကို ကုလားထိုင္တြင္ မေတြ႔ရေတာ့ေပ။

အဖြားမွာ ရုတ္တရက္ ျပာေဝေသာ စိတ္ျဖင့္ အဖိုးကိုင္ေနက် ေတာင္ေဝွးထားရာ ေနရာကို ၾကည့္လိုက္သည့္ အခါတြင္ ေတာင္ေဝွးမွာ ေနရာတြင္ မရွိေတာ့ေပ။ အဝတ္ဘီရိုမွာလည္း ပြင့္လွ်က္ရွိၿပီး အဖိုး၏ အေပၚဝတ္ ကုတ္အကႌ်ႏွင့္ ဦးထုပ္မွာ ေပ်ာက္ဆံုးေနခဲ့ၿပီ။ အဖိုးသည္ တစ္ေနရာရာသို႔ ထြက္ခြာ သြားေပၿပီ။ အဖြားမွာ ေသြးရူး ေသြးတန္းျဖင့္ ဘီရိုတြင္းမွ ကုတ္အကႌ်တစ္ထည္ကို အျမန္ေကာက္ဝတ္ကာ  အိမ္တြင္းမွ အေျပးတစ္ပိုင္း ထြက္ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ေမွ်ာ္ၾကည့္ မိေလသည္။ အဖိုးသည္ ခပ္ေဝးေဝး ကိုေတာ့ျဖင့္ ေရာက္လိမ့္ဦးမည္ဟု သူမ မထင္ေပ။ အဖိုး တစ္ေယာက္တည္း လမ္းေလွ်ာက္ႏိုင္ဖို႔ရန္ ခက္ခက္ခဲခဲ ၾကိဳးပမ္း အားထုတ္ရမည္မွာ ေသခ်ာေလသည္။ ထိုအခ်ိန္သည္ အလြန္ ေအးခ်မ္း လွေသာ ေဖေဖာ္ဝါရီလ ျဖစ္ေသာ္ေၾကာင့္ ႏွင္းပြင္႔ေလးမ်ားက က်ဆင္းေနခ်ိန္ ျဖစ္ေလ သည္။  အျပင္ ဘက္တြင္လည္း ႏွင္းပြင္႔ေလးမ်ား အဆက္မျပတ္ က်ဆင္းေနမႈေၾကာင္႔ လမ္းမထက္တြင္ အျဖဴေရာင္ ႏွင္းျပင္ၾကီးက ဖံုးလႊမ္းစ ျပဳေနျပီျဖစ္သည္။

ယခုလိုအခ်ိန္တြင္ ႏွင္းတို႔ဖံုးလႊမ္းေနေသာ  လမ္းမထက္တြင္ လူေကာင္းတစ္ေယာက္ပင္ လမ္းေလွ်ာက္ဖို႕ ခက္ခဲေနၿပီျဖစ္ရာ အဖိုးလို အျခားသူတစ္ဦးဦး၏  အကူအညီႏွင့္မွ လမ္းေလွ်ာက္ေနရသူ တစ္ဦးအတြက္မူ ဆိုဖြယ္ရာ မရွိေတာ့ေပ။ “သူဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ .. ဘာေၾကာင့္မ်ား အိမ္ကေန မေျပာမဆို တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားရတာလဲ ” စသည္ျဖင္႔ သူမ အေတြးေတြတြင္ ပူပန္ျခင္း၊ နားမလည္ႏိုင္ျခင္း မ်ားစြာ ေရာေထြးလွ်က္ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ႏွယ္ေနမိရင္း  ဂဏွာမျငိမ္စြာ ဟိုဘက္ေလွ်ာက္၊ ဒီဘက္ေလွ်ာက္ျဖင့္ လမ္းမေပၚတြင္ အရူးတစ္ေယာက္ႏွယ္ ရွိေနရေလသည္။ က်ဆင္း လာေနေသာ ႏွင္းဖြဲမ်ားကိုလည္း ဂရုမထားမိ၊ ရက္စက္လြန္းစြာ ေအးစက္လွေသာ ေဆာင္းဒဏ္ကိုလည္း သတိမျပဳ မိေလာက္ေအာင္ သူမ၏ စိတ္အစဥ္ တစ္ခုလံုး အဖိုးအတြက္ ပူပန္ရျခင္းမ်ားျဖင့္သာ ရင္မွာ ေလာင္ၿမိဳက္၍ ေနေလေတာ့သည္။

ထုိစဥ္ လမ္းေထာင့္ တစ္ေနရာမွ တစ္လႈပ္လႈပ္ ေလွ်ာက္လာေသာ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏ ပံုရိပ္ကို သူမ ေတြ႔လိုက္ရေလသည္။ စူးစူးစိုက္စိုက္ ၾကည့္လိုက္ေသာအခါ အဖိုးျဖစ္မွန္း ေသခ်ာသြားေလသည္။ “အိုး သူျပန္လာျပီ” အဖိုး ဘယ္ေနရာသို႔သြားျပီး ျပန္လာသည္ျဖစ္ေစ သူမမ်က္စိေရွ႕တြင္ ေဘးမသီ ရန္မခ ၿမင္လိုက္ရသည္ကပင္ ဝမ္းသာလြန္းလွျပီ။ သူမေက်နပ္ရပါျပီ.. အဖိုး၏ ကုတ္အကႌ်သည္ ပုခံုးထက္မွ ေလွ်ာက်လို႕ ေနျပီး အဖိုး၏ လက္တစ္ဖက္တြင္ ေတာင္ေ၀ွးႏွင္႕ အတူ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို တင္းၾကပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ထားခဲ႕သည္။ အဖိုးေရာက္အလာကို ေစာင့္ဆိုင္းဖို႔ စိတ္မရွည္ႏိုင္ေတာ့ပဲ  သူ႔ဆီသို႔ အျမန္ေရာက္ေအာင္ ေၿပးသြားမိေတာ့သည္။ အဖိုးအနား ေရာက္ေသာအခါတြင္မွ  အေျခ အေန ေကာင္းမြန္ေနသည္ကို ျမင္ေတြ႔ရသျဖင့္ စိတ္သက္သက္ရာ ရျပီးေနာက္တြင္ သူမပါးစပ္မွ စကားလံုး မ်ား အဆက္မျပတ္ ထြက္လာမိေတာ့သည္။

“ကၽြန္မ ရွင့္ကို ခနေလး ထားျပီး ေန႔လည္စာ သြားျပင္ခ်ိန္ေလးမွာ ကၽြန္မ ျပန္အလာကိုေတာင္ မေစာင့္ႏိုင္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္း ထြက္သြားရေအာင္က ရွင္ကဘာကိုမ်ား ဒီေလာက္အေရးတၾကီး လိုအပ္ေနလို႔လဲ။ ကၽြန္မ ရွင္႕ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ စိတ္ပူရတယ္ဆိုတာ ရွင္မသိဘူးလား… ဒီကမၻာၾကီးမွာ ဘယ္အရာ ကမ်ား ရွင္႔ကို အေရးတၾကီး အျပင္ထြက္သြားရေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ႔တာလဲ ” ဟု ေျပာေျပာ ဆိုဆုိျဖင့္ သိခ်င္စိတ္ကို ထိမ္းခ်ဳပ္မရေတာ့ဟန္ႏွင့္ အဖိုးလက္ထဲတြင္ ကိုင္ထားေသာ အထုပ္ကေလးကို အလွ်င္အျမန္ ဆြဲယူလိုက္ေလသည္။  အဖိုးထံမွ ထြက္ေပၚလာမည့္ ရွင္းျပ စကားကိုပင္ ေစာင့္ဆိုင္းႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ပါ။ လွ်င္ျမန္လြန္းလွေသာ စိတ္ေဇာျဖင့္ အထုပ္ေပၚမွ စကၠဴမ်ားကို ဆြဲျဖည္မိေတာ့သည္။ စကၠဴမ်ား ေျပသြားသည့္ အထုပ္တြင္းတြင္ ဘူးကေလးတစ္ခု ထြက္ေပၚ လာခဲ႔သည္။ ဘူးကေလးအား တုန္ယင္ေသာ အဖြား၏ လက္အစံုျဖင့္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္တြင္ ထြက္ေပၚလာသည္က

ပုလဲ ဆြဲၾကိဳးေလးတစ္ကံုး…


အံ႕ၾသျခင္းၾကီးစြာျဖင္႔ အဖိုးမ်က္ႏွာကို အဖြားက ေစာင္းငဲ႔၍ ၾကည္႔လိုက္သည္တြင္ “ဒီေန႔ဟာ ငါတို႔ ၂ေယာက္ရဲ႕ ႏွစ္၅ဝျပည္႔ မဂၤလာ ႏွစ္ပတ္လည္ေန႔လည္း ျဖစ္သလို ခ်စ္သူမ်ားေန႔လည္း ျဖစ္တယ္ေလ။ ငါ႔ဘဝမွာ မင္းကို  လက္ေဆာင္ဆိုတာ ဘယ္တုန္းကမွ မေပးခဲ့ဖူးဘူးေနာ္။ ဒီတစ္ေခါက္ေတာ့ ငါ႕ရင္ထဲမွာ မင္းကို လက္ေဆာင္ေပးခ်င္စိတ္ ျပင္းျပင္းျပျပကို ျဖစ္မိတယ္။ မင္းဟာ ငါ့အေပၚ အၿမဲတမ္း ေကာင္းႏိုင္ခဲ့၊ ခ်စ္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ခုလို ငါ မသန္မစြမ္း ျဖစ္ေတာ႔လဲ အနစ္နာခံၿပီး မၿငိဳမျငင္ ျပဳစုခဲ႔တယ္။ ဒါေပမယ့္ ငါ့ဘက္က မင္းအေပၚမွာ ဘာမွ တာဝန္ မေက်ခဲ့သလို ခံစားမိတယ္။ မင္းရဲ႕ ဂရုတစိုက္၊ ခ်စ္ခင္ ျမတ္ႏိုးမႈေတြကို အသိအမွတ္ မျပဳသလို ေနခဲ့မိတယ္။  ဒါေၾကာင့္ မင္း မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေနတုန္း ခန အျပင္ထြက္သြားျပီး ဒါေလးကို သြား၀ယ္တာပါ…  ဒီ လက္ေဆာင္ေလးဟာ ငါ႕တစ္သက္မွာ မင္းကိုေပးဖူးတဲ႕ ပထမဆံုး လက္ေဆာင္လဲ ျဖစ္လိမ္႕မယ္ေနာ္။ ဒါေလးကို ငါတို႕ရဲ႕ ႏွစ္၅ဝျပည္႕ မဂၤလာ လက္ေဆာင္အျဖစ္ေရာ၊ ငါ႕ရဲ႕ ခ်စ္လက္ေဆာင္ အျဖစ္ပါ အသိအမွတ္ျပဳျပီး မင္းလက္ခံေပးပါေနာ္”  သူမဘယ္တုန္းကမွ မရရွိခဲ့ဖူးသည့္ ႏူးညံ့ခ်ိဳသာေသာ အသံကို အဖိုးထံမွ တိုးညွင္းစြာ၊ ေျဖးေလးစြာ၊ တုန္ယင္စြာႏွင္႕ မသဲမကြဲ ၾကားလိုက္ရေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ မသဲကြဲေပမဲ႔လည္း အဖိုးေျပာသမွ်ကုိ သူမ လံုးေစ့ပတ္ေစ့ နားလည္ႏိုင္ ပါသည္။ ဒီလူႏွင့္ ေနခဲ့သည္မွာ ႏွစ္ ၅ဝပင္ ရွိခဲ့ျပီ မဟုတ္ပါလားေလ။


အဖိုး၏ စကားဆံုးသြားသည္႔အခါ အဖြားမ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္မ်ား ျပည္႕လွ်ံ အိုင္ထြန္း လာပါေတာ႕သည္။ အဖြားသည္ အဖိုး၏ လက္ကေလးကို အသာအယာ ဆြဲကိုင္ကာ သူမ ပါးျပင္ႏွစ္ဘက္ေပၚ အပ္ထားမိ လိုက္သည္႔ အခ်ိန္တြင္ေတာ့ အဖြား၏ မ်က္ရည္မ်ားက အဖိုး၏ လက္ေပၚသို႔ တသြင္သြင္ စီးက်လာ ေတာ႕သည္။   ထို႕ေနာက္တြင္ အဖြားသည္ အဖိုး၏ လက္ကို  ခိုင္ျမဲစြာ တြဲကာ အိမ္ဆီသို႕ ၂ေယာက္သား ျပန္လာခဲ႔ၾကေတာ့သည္။ အဖြား၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ မ်က္ရည္စမ်ားႏွင့္။ သို႕ေသာ္ မ်က္ရည္စမ်ားၾကားမွပင္ ၾကည္ႏူးမႈ အၿပံဳးေလးတစ္စက တြဲခိုလွ်က္ ရွိေနေလသည္။ အဖိုး၏ မ်က္ႏွာေပၚတြင္လည္း အၿပံဳးေလးက မပီဝိုးဝါး ခပ္ေရးေရးေလး။ သို႔ေသာ္ အဖိုး၏ ၾကည္ႏူးရိပ္ သန္းေနေသာအျပံဳးကို အဖြားတစ္ေယာက္ ေကာင္းစြာ ခံစား သိရွိပါလိမ့္မည္။ ဘယ္တုန္းကမွ မေဖာ္ျပခဲ႕ဖူးေသာ အဖိုး၏ အခ်စ္တို႕သည္ ယခုအခ်ိန္ေရာက္မွ အဖြားတစ္ေယာက္ သိခြင္႕ ရလိုက္ေသာ္လည္း အဖြားစိတ္ထဲတြင္ ေတြးေနမိသည္က “အခ်စ္အေၾကာင္း ေျပာဖို႕ဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္က်တယ္ မရွိပါဘူးေလ”.. ဟူ၍သာ..။ ထို႕ေနာက္ေတာ႕ “ကၽြန္မကို လက္ေဆာင္မေပးလဲ ရွင္႕ကို အၿမဲခ်စ္ေနမွာ၊ ဂရုစိုက္ေနမွာပါ အဖိုးၾကီးရယ္” ဟု ရွက္ျပံဳး၊ ၾကည္ႏူးသည့္ အျပံဳးေလးႏွင့္ အဖိုးကို ေျပာလိုက္ပါေတာ့သည္။




ဒိီရက္ပိုင္း ကၽြန္မ စာအသစ္ထပ္ေရးဖို႔ မအားမလပ္ ျဖစ္ေနတဲ႔အတြက္ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ႏွစ္ နီးပါးေလာက္ က ေရးခဲ႔တဲ႔ ဒီပိုစ္႔ေလးကို ျပန္တင္လိုက္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္ရွင္။ ဒီပိုစ္႔ဟာ Chicken Soup for the Bride's Soul မွ Danise Jacoby ရဲ႕ A Change of Heart ကို ဆီေလွ်ာ္ေအာင္ ဘာသာျပန္ျခင္း ျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးဘဲ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာရဲ႕ အရိပ္ေအာက္မွာ ေအးခ်မ္းၾကပါေစရွင္..


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing