ေဂၚသဇင္ပန္း ပန္လိုသူ

ကၽြန္မတို႕ အလယ္တန္း အထက္တန္းေက်ာင္းေနစဥ္ အခ်ိန္ေတြမွာ အတန္းတိုင္းမွာ သင္ခဲ႔ရတဲ႔ ျမန္မာ ကဗ်ာေလးေတြဟာ အလြန္ ခ်စ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ ျမန္မာမႈ ျမန္မာဓေလ႔ ၊ ျမန္မာဆန္ဆန္နဲ႔ ေက်းလက္နံ႕ေလးေတြ သင္းေနတဲ႔ ကဗ်ာေလးေတြမို႔ ဖတ္လို႔လည္းေကာင္း၊ ခ်စ္ဖို႕လည္း ေကာင္းလွပါတယ္။ ကၽြန္မဟာ ကဗ်ာေလးေတြကို ဖတ္ရတာ ႏွစ္သက္သူတစ္ေယာက္ပါ။ ေက်ာင္းမွာသင္ရတဲ႕ ကဗ်ာေလးေတြဆိုရင္ အလြတ္ရေအာင္ကုိ က်က္ပါတယ္။ အဲဒီလို ကဗ်ာေတြကို အလြတ္က်က္တဲ႔အက်ိဳးဆက္ကလည္း စာေမးပြဲမွာ ကဗ်ာေတြကို စကားေျပ ျပန္တဲ႔အခါမ်ိဳးမွာ က်က္ထားတဲ့ စကားေျပ ေမ႔သြားခဲ႔ရင္ေတာင္ ကဗ်ာကို အလြတ္ရတာမို႔ ျပန္စဥ္းဖို႔အတြက္၊ ဒါမွ မဟုတ္ ဆရာ ေရးေပးတာကို အလြတ္ က်က္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ မိမိ စကားလံုးေတြနဲ႔ စကားေျပျဖစ္ေအာင္ ေရးဖို႕အတြက္ ေတာ္ေတာ္ကို အေထာက္အကူ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ေက်ာင္းသင္ ကဗ်ာေတြထဲမွာ ကိုယ္အျပင္မွာ မသိမျမင္ဖူးတဲ႔ အရာတစ္ခ်ိဳ႕ေတြကို ပထမဦးဆံုး နာမည္ကို စျပီးရင္းႏွီးေစခဲ႕ပါတယ္။

ဥပမာအားျဖင္႔ ေျပာရရင္ ဝန္ၾကီးပေဒသရာဇာ ေရးတဲ႕ ထန္းတက္သမား ကဗ်ာထဲမွာပါတဲ႔ ရင္းေထာင္၊ ရင္းဆြဲတို႔  ကလိုင္ တို႔ဆိုတာေတြဟာ နာမည္ကိုပထမဦးဆံုး ၾကားဖူးျခင္းျဖစ္ျပီး ထန္းပင္ရွားပါတဲ႔ ကခ်င္ျပည္နယ္လို ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိေျမမွာ ေတြ႔ရဖို႕ ခဲယဥ္းလွပါတယ္။ အဲဒီကဗ်ာထဲမွာဘဲ ႏွီးေဒါင္းလန္းဆိုတာနဲ႔လည္း စျပီး ရင္းႏွီးမိပါေတာ႔တယ္။ ႏွီးေဒါင္းလန္းကိုေတာ႔ စာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ေဖာ္ျပထားတာေၾကာင္႔ အျပင္မွာ မျမင္ဖူးေပမဲ႔ ပံုကေလးကိုေတာ႔ ျမင္ဖူးခဲ႔ရပါတယ္။ အလားတူ ကိုးတန္းမွာ သင္ရတဲ႔ စိတ္ေနျမင္႔သူဆိုတဲ႔ ကဗ်ာမွာ ကၽြန္မအတြက္ မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေစတဲ႔ ပန္းတစ္မ်ိဳးရဲ႕ အမည္ကို စတင္ ရင္းႏွီးရျပန္ပါတယ္။ အဲဒီ ပန္းနာမည္က ေဂၚသဇင္ပန္းပါ။ ေဂၚသဇင္ပန္းအေၾကာင္း ကဗ်ာထဲမွာ ဘယ္လိုပါသလဲဆိုတာ မွတ္မိသူမ်ားလည္း မွတ္မိၾကမွာပါေနာ္။ မမွတ္မိသူေတြအတြက္ တစ္ဖန္ မွတ္မိေအာင္ အစ ျပန္ေဖာ္ျပခ်င္ပါတယ္။


စိတ္ေနျမင့္သူ
********** 
ခ်စ္တဲ့သူငယ္ေလ
သူငယ္ခ်င္းေကာင္း ေယာင္းမတို ့ေရ
ပန္ပါရလို၊ ပန္ရလွ်င္လဲ
ပန္းမ်ားသခင္၊ ေဂၚသဇင္ဟု
ပင္ဆင့္ေပါက္သည္၊ ရြက္ေျမွာက္ရိုးတံမွသာတဲ့။

လိမ္းပါရလို၊ လိမ္းရလွ်င္လဲ
ေရႊႏွင့္ႏိႈင္းတူ၊ ေတာင္ငူႏႏြင္း
ေငြႏုိင္းခ်င္းသည္
၀င္းထိန္ထိန္ငယ္၊ အခ်ိန္ေျခာက္က်ပ္သားမွသာတဲ့။

ၾကင္ပါရလို၊ ၾကင္ရလွ်င္လဲ
ေရေျမ  ့သခင္၊ အရွင္စက္ရင္း
ေရႊတိုက္ေတာ္မွာ စာရင္းသြင္းသည္
ျခင္းျခင္းေတာက္တဲ့ လူမွသာတဲ့။
အပ်ိဳျဖဴငယ္ကကၽြမ္း၊ မယ္လြမ္းလွတယ္ေလး။

အိုင္ခ်င္း (အမည္မသိ ေရွးစာဆို)


ကဗ်ာထဲမွာ ပါတဲ႔ အတိုင္းဆိုရင္ ေရွးယခင္ေခတ္က ေဂၚသဇင္ပန္းဟာ ပန္းတကာတို႔ရဲ႕ သခင္အျဖစ္ သတ္မွတ္ပံု ရပါတယ္။ ကဗ်ာ သံုးပုိဒ္လံုးအေၾကာင္းကို မေျပာျပေတာ့ေပမဲ႔ ပထမဦးဆံုး အပုိဒ္ထဲမွာဆိုရင္ ကဗ်ာထဲက မိန္းခေလးဟာ “ ပန္းပန္မယ္ ဆိုရင္ေတာင္ တစ္ျခားပန္းေတြကို မပန္ခ်င္ပါဘူး။ ပန္းတကာတို႔မွာ အျမတ္ဆံုးလို႔ သတ္မွတ္တဲ႔ ေဂၚသဇင္ပန္းကိုသာ ပန္လိုတယ္” လို႔ ေျပာထားပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ ကၽြန္မဟာ ေဂၚသဇင္ပန္းဆိုတာကို အဲဒီမတိုင္ခင္က တစ္ခါမွကို မျမင္ဖူးပါဘူး။ အဲဒီေတာ႔ ကဗ်ာထဲမွာ ေဖာ္ျပထားတဲ႔ မိန္းခေလး ပန္ခ်င္တဲ႔ ေဂၚသဇင္ပန္းဆိုတာ ဘယ္လိုပန္းမ်ိဳးလဲဆိုတာ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဝင္စားမိပါတယ္။

ေနာက္ေတာ႔ တစ္ခုေသာ မိုးရာသီမွာ မေမွ်ာ္လင္႔ဘဲ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ႕ အိမ္ေရွ႕ ျခံစည္းရိုးမွာ ကၽြန္မ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးတဲ႔ ပန္းကေလးေတြဟာ အရြက္စိမ္းရင္႔ေရာင္နဲ႔အတူ ဆင္စြယ္ေရာင္ေလးေတြနဲ႔ ပြင့္ေနတာကို ေတြ႔မိပါတယ္။ အဲဒီ ပန္းကေလးေတြက သဇင္ပန္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ တူတာကိုေတြ႔ရတာမို႔ အိမ္ရွင္ သူငယ္ခ်င္းကို ေမးမိေတာ႔မွ သူငယ္ခ်င္းကလည္း သူလည္း မသိတာေၾကာင္႔ သူ႕အိမ္က လူၾကီးေတြကို ေမးၾကည္႔ေတာ႔မွ ကၽြန္မသင္ခဲ႔ရတဲ႔ ကဗ်ာထဲက ေဂၚသဇင္ပန္းေလး ျဖစ္ေနတာကို သိရေတာ႔ ကၽြန္မမွာ ဝမ္းသာစိတ္ ျဖစ္မိရပါတယ္။ ဘာေၾကာင္႔ဆိုေတာ႔ ကိုယ္မျမင္ဖူးေပမဲ႔ ကဗ်ာထဲမွာေတာင္ ဖြဲ႔ဆိုရေလာက္ေအာင္ လွပတဲ႔ ပန္းတကာတို႔ရဲ႕ ဘုရင္ ဆိုတဲ႕ ပန္းကေလးကို စိတ္ဝင္စားမိတာေၾကာင္႔ပါ။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

အဲဒီမွာ ကၽြန္မျမင္ခဲ႔ရဖူးတဲ႔ ေဂၚသဇင္ပန္းေတြဟာ ရိုးတံေသးေသး သြယ္သြယ္နဲ႔ အရြက္ထူထူ၊ အပြင္႔က သဇင္ပန္းနဲ႔ ဆင္တူကာ ရိုးတံသြယ္သြယ္ေလးေပၚမွာ အပြင္႔ေသးေသးေလးေတြ စီရီျပီး ပြင္႔တာျဖစ္ပါတယ္။ မိုးရာသီမွသာ ပြင္႔တတ္ျပီး ႏြယ္ပင္အမ်ဳိးအစား ျဖစ္တာေၾကာင္႔ ျခံစည္းရိုးေတြမွာ ေခြလိမ္ျပီး ရစ္ပတ္ ႏြယ္တက္ ေနတတ္ပါတယ္။ ေရၾကိဳက္ပံုရျပီး စုိစြတ္တဲ႔ ေျမမ်ိဳးမွာ စိုက္တာကို ေတြ႔ရပါတယ္။ ပန္းပြင္႔မွာ အနံ႕ကေတာ႔ သင္းသင္းေလးဘဲလို႕ စိတ္ထဲမွာ မွတ္မိပါတယ္။ ဘယ္လိုပင္ျဖစ္ေစ ကၽြန္မကေတာ႔ ကဗ်ာထဲက ပန္းကေလးမို႔ စိတ္ထဲ ရင္းရင္းႏီွးႏွီး သတ္မွတ္ ခံစားမိပါတယ္။ ႏွစ္သက္ျမတ္ႏိုးမိပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဇာတိ ကခ်င္ျပည္နယ္ကေန မႏၱေလး၊ ရန္ကုန္တို႕မွာ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ ထြက္ခြာ လာျပီးတဲ႔ေနာက္မွာေတာ႔ ေဂၚသဇင္ပန္းကို တစ္ခါမွ ျပန္မေတြ႔ေတာ႕ပါဘူး။ ရန္ကုန္၊ မႏၱေလးျမိဳ႕ေတြမွာ ေဂၚသဇင္ပန္းကို တစ္ခါမွ မျမင္ခဲ႔ရဖူးပါဘူး။ မရွိတာလား ၊ ရွိေပမဲ႔ ကၽြန္မ မေတြ႔တာ လားေတာ႔ ကၽြန္မလည္း အေသအခ်ာ မေျပာႏိုင္ပါဘူး ..  အဲဒီပန္းကေလးနဲ႔ ေဝးသြားခဲ႔တာေတာ႕ အေတာ္ကို ၾကာသြားခဲ႔ပါတယ္။

မေမွ်ာ္လင္႔တဲ႔ ခရီးတစ္ခုျဖစ္တဲ႕ ရွမ္းျပည္ေျမာက္ပိုင္း နမ္႔ခမ္းျမိဳ႕ကေလးမွာ ေဝးကြာသြားတာ ၾကာျပီျဖစ္တဲ႔ ခ်စ္စဖြယ္ ေဂၚသဇင္ပန္းေလးေတြနဲ႔ ျပန္လည္ ဆံုဆည္းရပါေတာ႔တယ္။ ကၽြန္မမွာ မိတ္ေဟာင္း ေဆြေဟာင္းေတြ ျပန္လည္ ဆံုစည္းမိရသလို ဝမ္းသာအားရ ျဖစ္မိျပီး အဲဒီ ေဂၚသဇင္ပန္းေလးေတြကို ဓာတ္ပံု ရိုက္မိပါတယ္။ ေဂၚသဇင္ပန္းဟာ မိုးရာသီမွသာ ပြင္႔တာမို႔ တကယ္လို႕သာ တစ္ျခားအခ်ိန္ ေရာက္သြားခဲ႔ရင္ ပန္းပြင္႔တာကုိ ျမင္ခဲ႔ရမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ခုေတာ႔ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ မိတ္ေဟာင္းေဆြေဟာင္းနဲ႔ ျပန္ဆံုရတာမို႕ မိုးရာသီမွာ သြားျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ခရီးအတြက္ ေက်းဇူး တင္မိရ ပါေသးတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေဟာဒီလိုျခံံစည္းရုိးမွာ ႏြယ္တက္ျပီး သြယ္လ်လ်ပြင္႔တတ္တဲ႔ ေဂၚသဇင္..

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

သဇင္ပန္းနဲ႔ တူေသာ္ျငားလည္း သဇင္ပန္းလို အျခားအပင္မွာ ကပ္ျပီးေပါက္တာမ်ိဳးမဟုတ္






















Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ခ်စ္စရာ ေဂၚသဇင္

အေပၚမွာ ျမင္ရတဲ႔ အတိုင္းပါဘဲ.. သဇင္ပန္းေလးေတြနဲ႔ ပံုစံတူတဲ႔ ေဂၚသဇင္ပန္းေလးေတြပါ။ ပန္းေလးေတြ ကို ၾကည္႔ျပီး စဥ္းစား မိလာတာက ဒီလို ရိုးရုိးရွင္းရွင္း ျခံစည္းရိုးမွာ ပြင္႔တဲ႔ ေဂၚသဇင္ ပန္းေလးေတြဟာ ကဗ်ာထဲမွာ ပါသလို ပန္းတကာတို႔ရဲ႕ ဘုရင္ ျဖစ္ႏိုင္ပါ႔မလား လို႔ စိတ္ထဲ ထင္လာမိပါတယ္။  အခ်ိဳ႕ အရပ္မွာေတာ႔ ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းေလးေတြကို ေဂၚသဇင္ပန္းလို႔ ေခၚၾကတယ္လို႔လည္း ေရးထားတာ ဖတ္ရပါတယ္။ ေဆာင္ေတာ္ကူး ပန္းေတြကေတာ႔ ေဆာင္းရာသီမွာ ပြင္႔ျပီး အနံ႕ေလး ခပ္သင္းသင္းနဲ႕ သင္းထုံတဲ႔ ပန္းတစ္မ်ိဳးပါ။  ကၽြန္မတို႕အရပ္မွာေတာ႔ ဒီဇင္ဘာပန္းလို႕ ေခၚပါတယ္။ ေဂၚသဇင္ကေတာ႔ ေစာေစာက ပံုထဲက ပန္းကိုဘဲ ေခၚၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔ ေရွးကဗ်ာေတြထဲမွာပါတဲ႔ ေဂၚသဇင္ပန္းဟာ ဘယ္လိုပန္းမ်ိဳးကို ရည္ရြယ္တာလဲ ဆိုတာ သိခ်င္လာတာေၾကာင့္ ေသခ်ာ ရွာေဖြၾကည္႔ျပန္ေတာ႔ အျခားကဗ်ာေလးေတြကို ထပ္မံ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ဒီပန္းေလးေတြကေတာ႔ ကၽြန္မတို႕က ေဆာင္ေတာ္ကူးလို႕ေခၚတာပါ။ အခ်ိဳ႕က ေဂၚသဇင္လို႔ေခၚတယ္ဆိုျပီး ေရးထားတာ ဖတ္ရပါတယ္။ ပံုကိုေတာ႔ ( ဒီေနရာက ) ယူထားတာပါ။

ေဂၚသဇင္
*******
ဂႏိုင္ေျပာက်ယ္
ေတာအလယ္တြင္
တပါးဧကစာ
က်င့္သုံးခါျဖင့္
ပင္ယံျမင့္ျမင့္
တင့္လည္းတင့္ကာ
၀င့္၀င့္ထယ္ထယ္
အလွႂကြယ္သား
ဆန္းျပားရနံ႔
သင္းထုံပ်ံ႕ေစ
ေျမလည္းမခ
ဂုဏ္မာနႏွင့္
ပုညထူးမွ
ဆင္ပါရသည္
ျမတ္ပန္းဘုရင္ ေဂၚသဇင္...။

ျဖဴနီတင့္ဆန္း
တခန္းထိန္၀ါ
ခရမ္းျပာႏွင့္
စုံစုံပြင့္၍
ဖူးငုံရနံ႔
ထုံသင္းပ်ံ႕လည္း
မ၀ံ့ရဲစြာ
ယွဥ္ပါရေသာ္
ပလႅင္ေတာ္နန္း
စံျမန္းဘုန္းရွင္
ထီမထင္သုိ႔
ပန္းတို႔သခင္ ေဂၚသဇင္...။


ဒီကဗ်ာေလးဟာ ဘယ္သူေရးစပ္ခဲ႔တဲ႔ ကဗ်ာလည္းေတာ႔ မသိပါဘူး။ ကၽြန္မ လိုက္ရွာရင္းနဲ႔ ( ဒီေနရာ ေလးကေန ) ရတာ ျဖစ္ပါတယ္။  ဒီကဗ်ာဖတ္ျပီး စဥ္းစားမိရျပန္တာက ကဗ်ာထဲက ေဂၚသဇင္ပန္းဟာ    သစ္ပင္ျမင္႔ျမင္႔ ထက္မွာသာ ေပါက္တယ္လို႔ ဆိုထားပါတယ္။ ရနံ႕လည္း ရွိတယ္။ အေရာင္စံုလည္း ရွိတယ္လို႔ သိရပါတယ္။ ကၽြန္မ ပံုထဲက ေဂၚသဇင္ပန္းကေတာ႔ ေျမျပင္ကေန ႏြယ္တက္ျပီး  ဆင္စြယ္ေရာင္ သာ ပြင္႔တဲ႔႔ပန္းပါ။ သစ္ပင္ျမင္႔ျမင္႔မွာ ေပါက္ႏိုင္တာမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ ပင္ေျခေလာက္မွာသာ ႏြယ္တက္ျပီး ပြင္႔ႏိုင္တာမ်ိဳးပါ။ ဒီလိုဆိုရင္  ဆင္စြယ္ေရာင္ ျခံဳပင္အရြယ္ ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းကို ေရးဖြဲ႕တာ မဟုတ္တာလည္း ေသခ်ာဖတ္ၾကည္႔ရင္ သိသာႏိုင္ပါတယ္။ 




ေတာ္သန္႔စင္ (ေဂၚသဇင္)
*****************
ေတာေတာင္သာေမာ၊
ဂႏိုင္ေျပာက်ယ္၊
ျမင့္ထက္ပင္ယံ၊
တင့္စြာစံ၍၊
ေဟမာန္ကာလ၊
ပ်ပ်နံ႔သင္း၊
လွယမင္းၾကဴ၊
ျဖဴျဖဴလႊလႊ၊
ခိုင္လုံးႂကြသန္း၊
မင္းပန္းစိုးပန္း၊
ထက္တန္းက်က်၊
စံ၍ခစား၊
မ်ားလူေတာ္ဝင္၊
ေဂၚသဇင္မ်ဳိး၊
ေလတုိးလြင့္လြင့္ ပင္ျမင့္ျမင့္။


အထက္က ကဗ်ာေလးကိုေတာ႔ (ဒီေနရာမွာ ေတြ႔ရျပန္ပါတယ္) ေရးသူအမည္မေဖာ္ျပထားေတာ႔ ဘယ္သူေရးတယ္ မသိရေပမဲ႔ ကဗ်ာထဲက ေဂၚသဇင္ကေတာ႔ သစ္ပင္ျမင္႔မွာေပါက္ျပီး ျဖဴလြလြ တစ္ခိုင္လံုး ၾကြေနတဲ႔ ေဆာင္းရာသီပန္းလို႔ သိရပါတယ္။ 

ေဂၚသဇင္ 
*********

ဒြါဒသာ  အတာဝန္းမွာေတာ့
ျဖာရရာ  မာလာပန္းငယ္တို႔
သာယာလန္းဆန္းႀကတယ္ ။

လတန္ခူးဆီက 
ျမဖူးေတြ  စီရရီႏွင့္
ပြင့္သိဂၤ ီ  ပန္းေတာက္ပန္းေပမင့္
ေဒါင္းလန္း၀ယ္  ေငြတစ္မတ္ဟာမို႔
ေကာင္းကန္းတယ္  ေဖ မမွတ္ပါဘု
ဖိုးျပတ္လြန္းလြယ္ ။
  
ႏွင္းေငြရည္မႈံ  တမႈန္႔ရယ္ႏွင့္
ညွင္းေလျပည္  သုန္ တသုန္႔တြင္မွ
ဆံုရဂံု  ျမိဳင္အလယ္
ခိုင္သြယ့္ႏြဲ႔  ညြန္႔ဖူး ။

မိုးမကူ
ပင္ျမင့္မွာ  တစ္ဂုဏ္ထူလို႔
သဇင္ျဖဴ  ႏွင္းရည္ေသာက္ဟာမို႔
ေတာ္အ၀င္  ဘုရင္တို႔ ေကာက္ေပလိမ့္
တစ္ေယာက္ေမာင္  ေယာင္လို႔မွ မလွမ္းသာဘု
ေမွ်ာ္မွန္းကာ  ျမင္ရံုႏွင့္ ေဆြးရပါေတာ့
ေတာ္တန္းစံ  ဇင္ငံုေထြးရယ္
ရဖို႔ဆြတ္ခါ  ခူးခ်င္ရဲ႕
ေဖးမလို႔  ညႊတ္စြာႏူး ။  ။




ဆရာၾကီး မင္းသုဝဏ္



ဒီကဗ်ာကိုေတာ႔ (ဒီေနရာက ရတာပါ ) ။ ဆရာၾကီးရဲ႕ ကဗ်ာထဲမွာေတာ႔ မိုးမရြာတဲ႔ ေဆာင္းရာသီလို ခ်ိန္ခါမွာ ပန္းေလးေတြဟာ သစ္ပင္ထက္ဖ်ားဆီမွ ႏွင္းရည္စိုလူးျပီး ဖူးပြင္႔ၾကတယ္လို႔ ဆိုထားျပန္ပါတယ္။ သဇင္ျဖဴ ႏွင္းရည္ေသာက္ဟာမို႕ လို႕ပါတဲ႔အတြက္လည္း ကဗ်ာထဲက ေဂၚသဇင္ဟာ သဇင္ပန္းကိုသာ ဆိုလိုဟန္ တူပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ကဗ်ာေတြထဲက ေဂၚသဇင္ပန္းဟာ ေဆာင္းရာသီမွာ ႏွင္းရည္ဆြတ္ျဖန္းမွ လန္းဆန္းၾကည္လင္စြာ ပြင္႔ေဝၾကတဲ႔ သဇင္ပန္းမ်ားကို ဆိုလိုဟန္ ရွိျပီး ကၽြန္မ ဓာတ္ပံုထဲက ေဂၚသဇင္ပန္းကို ရည္ညႊန္းဟန္ မတူပါဘူး။ ျပီးေတာ႔လည္း သစ္ပင္ျမင္႕ျမင္႕မွာသာ ေပါက္တယ္ဆိုေလေတာ႔ ေဆာင္ေတာ္ကူးပန္းကိုေရာ၊ ေဂၚသဇင္ပန္းကိုပါ ရည္ရြယ္ဟန္ မရွိဘဲ သဇင္ သို႕မဟုတ္ သစ္ခြ ပန္းကိုသာ ဆိုလိုတယ္လို႕ ယူဆမိပါတယ္။ ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ နန္းထိုက္ေတာ္ဝင္တဲ႔ ပန္းမ်ားသခင္ ေဂၚသဇင္ ဆိုတာ ကၽြန္မ ဓာတ္ပံုထဲက ေဂၚသဇင္ပန္းေလးကို  ေျပာတာ  မဟုတ္ရင္ေတာင္မွဘဲ ကၽြန္မကေတာ႔ ျခံစည္းရိုးေတြမွာ စိုက္တတ္ျပီး ရနံ႕သင္းသင္းေလးနဲ႔ မိုးရာသီမွာပြင္႔ေသာ အညတရ ေဂၚသဇင္ပန္းေလးကို ခ်စ္ခင္ ႏွစ္သက္ျမဲ ႏွစ္သက္ေနဦးေတာ႔မွာပါ။

( ေဂၚသဇင္ပန္းနဲ႔အတူ ကဗ်ာေလးေတြဖတ္ျပီး ေပၚလာမိတဲ႔ အေၾကာင္းအရာေလးေတြပါ)


မိတ္ေဆြမ်ား အားလံုးလည္း ပန္းကေလးမ်ားလို ေဝျဖာလန္းဆန္းၾကပါေစရွင္။ 




Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

တိတ္ဆိတ္မႈကို နားေထာင္ျခင္း

တစ္ခါတုန္းက အေတာ္အသင္႔ စီးပြားေရးအဆင္ေျပတဲ႔ လယ္သမားၾကီး တစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ တစ္ရက္မွာ သူတန္ဖိုးထား ႏွစ္သက္ရတဲ႕ အိတ္ေဆာင္ နာရီေလးတစ္လံုးဟာ စပါးက်ီထဲမွာ က်ေပ်ာက္သြားခဲ႔ပါတယ္။ အဲဒီနာရီဟာ သူ႕အတြက္ေတာ့ သာမန္နာရီတစ္လံုး မဟုတ္ဘဲ   မ်ိဳးရိုးစဥ္ဆက္ လက္ဆင္႕ကမ္းလာတဲ႔ တန္ဖိုးထားစရာ အမွတ္တရေတြ အမ်ားၾကီးရွိေသာ ေရႊနာရီေလး ျဖစ္ပါတယ္။ ေကာက္ရိုးေျခာက္ေတြ အထပ္ထပ္ ခင္းထားတဲ႔ စပါးက်ီထဲမွာ နာရီေလးကို အခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာေအာင္ ရွာေပမဲ႔ ဘယ္လိုမွ ရွာလို႕ မေတြ႔ႏိုင္ျဖစ္ေနပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႔ လယ္သမားၾကီးဟာ သူတစ္ဦးတည္း ရွာေဖြေနတာကို ရပ္လိုက္ျပီး စပါးက်ီနဲ႕ မနီးမေဝးမွာ ေဆာ႕ကစားေနတဲ႕ ကေလးတစ္အုပ္ကို ေခၚလိုက္ကာ ေကာက္ရိုးပံုထဲ က်ေပ်ာက္သြားတဲ႔ နာရီကိုေတြ႔ေအာင္ ရွာေပးႏုိင္ရင္ ေတြ႔တဲ႔သူကို မုန္႕ဖိုးေပးမယ္လို႕ ကတိေပးျပီး ကေလးေတြကို စပါးက်ီထဲ ဝင္ေရာက္ရွာေဖြေစပါတယ္။ မုန္႕ဖိုးေပးမယ္ဆိုတဲ႔ အသံလည္း ၾကားေရာ ကေလးေတြဟာ ဆူညံ ပြက္ေလာရိုက္ျပီး စပါးက်ီထဲကို အလုအယက္ ေျပးဝင္သြားၾကျပီး သူ႕ထက္ငါဦးေအာင္ ရွာေဖြၾကပါေတာ႕တယ္။ ေကာက္ရိုးပံုၾကီးထဲ ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ ရွာေဖြၾကေပမဲ႕ အခ်ိန္သာ ကုန္သြားတယ္။ ဘယ္သူ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ဆီကမွ ေတြ႔ျပီ ဆိုတဲ႔အသံ ထြက္မလာပါဘူး။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ႕ ကေလးေတြလည္း လက္ေလ်ာ႕လိုက္ၿပီး စပါးက်ီထဲကေန တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ထြက္ခြာသြားၾက ပါေတာ႔တယ္။

လယ္သမားႀကီးလည္း စိတ္ဓာတ္က်ၿပီး စပါးက်ီေရွ႔မွာ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႕ ထုိင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီခ်ိန္မွာ ေစာေစာတုန္းက ကေလးအုပ္စုထဲမွာပါတဲ႕ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ဟာ စပါးက်ီေရွ႕ကို ျပန္ေရာက္လာျပီး “စပါးက်ီထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တစ္ေယာက္တည္း ေအးေအးေဆးေဆး ရွာခ်င္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရွာခြင္႔ျပဳပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ႀကိဳးစားၾကည္႔ခ်င္ပါတယ္” လို႔ လယ္သမားႀကီးထံ ခြင္႔ေတာင္း လာပါတယ္။ လယ္သမားႀကီးဟာ ေကာင္ေလးကို ေသခ်ာ အကဲခတ္ၾကည္႔ပါတယ္။ ေကာင္ေလး မ်က္ႏွာေပၚက ရိုးသားျခင္းေတြနဲ႔ အားတက္သေရာ အမူအရာေတြကို ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔ “ေကာင္းျပီေလ.. ေနာက္ဆံုး လက္ေလ်ာ႔လိုက္ရမဲ႔အစားေတာ႔ ခုလို ထပ္ရွာတာက ပိုေကာင္းတာေပါ႔။ ရွာပါ  ခြင္႔ျပဳပါတယ္။ မင္းသာ ရွာလို႕ေတြ႔ရင္ကေတာ့ မုန္႕ဖိုးေကာင္းေကာင္း ေပးမယ္ဆိုတာ ငါ ကတိေပးပါတယ္ကြာ” လို႔ ေျပာလိုက္ပါတယ္။

ေကာင္ေလးဟာ လယ္သမားၾကီးရဲ႕ ခြင္႔ျပဳခ်က္ ရတာနဲ႕ စပါးက်ီထဲကို ဝင္သြားပါေတာ႔တယ္။ အခ်ိန္ သိပ္မၾကာခင္မွာေတာ႔ ေကာင္ေလးဟာ ေကာက္ရိုးပံုေတြၾကားထဲ က်ေပ်ာက္သြားတဲ႕ လယ္သမားၾကီးရဲ႕ နာရီေလးကို ကိုင္ျပီး စပါးက်ီထဲကေန ထြက္လာပါေတာ႔တယ္။ နာရီေလးကို ျမင္လိုက္ရတာနဲ႔ လယ္သမားၾကီးဟာ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္သြားတာနဲ႔ အတူတူ အံ႕လည္း အံ႕ၾသမိပါတယ္။ လူေပါင္းမ်ားစြာ ရွာတုန္းက မေတြ႔ဘဲ သူတစ္ေယာက္တည္း သြားရွာေတာ႔မွ ေတြ႔တယ္ဆိုတာ သူ႕အတြြက္ေတာ႔ အံ႕ၾသထူးဆန္း ျဖစ္ရပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔လည္း လယ္သမားႀကီးက ေကာင္ေလးကို “ မင္းဘယ္လိုမ်ား ရွာေတြ႔ခဲ႔တာလဲကြာ။ ငါလဲ ရွာတာ ေနရာလပ္ မက်န္ေအာင္ပါဘဲ။ မင္းနဲ႔ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြလဲ စပါးက်ီတစ္ခုလံုး ႏွံ႕ေနေအာင္ ရွာၿပီးၿပီ..မေတြ႔ခဲ႔ဘူး. အားလံုးလည္း လက္ေလ်ာ႕ျပီး ျပန္ကုန္ၾကၿပီ။ အခု မင္း တစ္ေယာက္တည္း ရွာေတာ႔မွ ဒီနာရီကို ျပန္ေတြ႔တယ္ဆိုတာ အေတာ္ထူးဆန္းတာဘဲ။ ဘယ္လိုရွာခဲ႔တယ္ ဆိုတာ ငါ႕ကို ေျပာျပပါဦးကြာ”လို႔ ေမးလိုက္ပါတယ္။ 


လယ္သမားၾကီးရဲ႕ အေမးကို ေကာင္ေလးက ရိုးရိုးစင္းစင္းဘဲ ျပန္ေျဖပါတယ္။

“ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ထူးထူးေထြထြ ရွာေဖြတာမ်ိဳး မလုပ္ပါဘူး။ စပါးက်ီထဲေရာက္တဲ႔အခါ ၾကမ္းျပင္ေပၚ ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ထိုင္ခ်လိုက္ပါတယ္။ စပါးက်ီတစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ျပီး အပ္က်သံေတာင္ မၾကားရတဲ႔အခါမွာ တေျဖးေျဖးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္႔နားထဲကို ဦးေလးရဲ႕ နာရီ စက္သံက ဝင္လာပါတယ္။ ဒီေတာ႔မွ အသံၾကားတဲ႔ေနရာမွာ ရွာလိုက္ေတာ႔ ဒီနာရီေလးကို ေတြ႔ရတာပါဘဲ” လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ေကာင္ေလးရဲ႕ အေျဖစကား ၾကားေတာ႕မွ လယ္သမားႀကီးဟာ သူကိုယ္တိုင္ ေကာင္ေလး ရွာသလို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ရွာဖို႔ မစဥ္းစားမိခဲ႔ဘဲ နာရီေပ်ာက္သြားျပီ ဆိုတဲ႔ အသိစိတ္နဲ႔ ပ်ာယာခတ္ေအာင္ ရွာခဲ႔မိတာကို ျပန္ သတိရ မိပါတယ္။ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ထဲမွာ ေပၚထြက္လာမဲ႔ နာရီစက္သံေလးကို နားေထာင္ရေကာင္းမွန္း သူ မသိခဲ႔ပါဘူး။ လယ္သမားၾကီးဟာ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေက်းဇူးနဲ႔ နာရီေလးကိုဘဲ ျပန္ရလိုက္တာမဟုတ္ဘဲ သူ႕ထက္ အသက္မ်ားစြာငယ္တဲ႔ ေကာင္ေလးဆီကေနလည္း သင္ခန္းစာေလးတစ္ခုကို သူရလိုက္တာ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ဒီပံုျပင္ေလးဖတ္ျပီး ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပီး ျပန္စဥ္းစားမိပါတယ္။ ကၽြန္မသည္လည္း အခက္အခဲ ျပႆနာတစ္ခုခုန႔ဲ ႀကံဳတိုင္း ရုတ္တရက္ဆို ေသြးေအးေအးနဲ႔ မေျဖရွင္းတတ္ဘဲ ထူထူပူပူျဖစ္ကာ ေျခမကိုင္မိ၊ လက္္မကိုင္မိ အျမဲတမ္း ျဖစ္တတ္သူပါ။ “ဒီေလာက္ႀကီးတဲ႔ ျပႆနာ ငါဘယ္လိုရွင္းမွာလဲ၊ ငါေတာ႕ ေျဖရွင္းႏုိင္ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒုကၡပါဘဲ။ ဒီလိုကိစၥမ်ိဳး ငါ႔မွာမွ လာျဖစ္တတ္တယ္။ ငါကံဆိုးလိုက္တာ” စသျဖင္႔ ေတြးေတာျပီး ျပႆနာတစ္ခုကို မေျဖရွင္းရေသးခင္မွာဘဲ ကို္ယ္႔အေတြးနဲ႔ကိုယ္ စိတ္ဓာတ္က်တာမ်ိဳး၊ စိတ္ညစ္တာမ်ိဳး မၾကာခဏ ျဖစ္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ 


တကယ္တမ္းေတာ႔ အေျဖမရွိတဲ႔ ပုစၦာမရွိသလို၊ မေျဖရွင္းႏိုင္တဲ႔  ျပႆနာဆိုတာ မရွိဘူး ဆိုတဲ႔ စကားရပ္အတိုင္း ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ႀကီးမားတဲ႔ အခက္အခဲေတြ၊ ျပႆာနာေတြျဖစ္ပါေစ.. နည္းလမ္းတက်နဲ႔ စိတ္ကို တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ထားျပီး ေျဖရွင္းတဲ႔အခါ ေျပလည္သြားတာမ်ဳိး၊ ေအာင္ျမင္ေအာင္ ေျဖရွင္းႏိုင္တာခ်ည္းပါဘဲ။ အဲဒါကို တေျဖးေျဖး သိလာျပီးေနာက္ပိုင္း ျပႆနာတစ္ခုခုနဲ႔ ႀကံဳရင္ သိပ္ျပီး တုန္လႈပ္ေနတာ၊ ပ်ာယာခတ္ေနတာမ်ဳိး မျဖစ္ဘဲ စိတ္ကိုတည္ျငိမ္ေအာင္ ထားႏိုင္ဖို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ႀကိဳးစားလာမိပါတယ္။ အဲဒီမွာ ဖတ္ဖူးမိတဲ႕ ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကရဲ႕ အဆိုအမိန္႕ေလး တစ္ခုနဲ႔လည္း ထပ္တူက်တာမို႕ ျပန္လည္ ေဝငွခ်င္ပါတယ္။

ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာတတ္ေအာင္ ေလ႕က်င္႕ပါ။ ေအးေအးေဆးေဆးလုပ္တတ္ေအာင္ ေလ႔က်င္႕ပါ။ အလ်င္လိုတဲ႔ အက်င္႕ဟာ စိတ္ပင္ပန္းေစတယ္။ အလ်င္လိုေနရင္ စိတ္မရွည္ဘူး။ အလ်င္လိုေနတဲ႔သူဟာ စိတ္တိုဖို႕ မ်ားတယ္။ မွားလုိ႔ ျပန္လုပ္ရရင္ အခ်ိန္ပိုကုန္တယ္။ ဒါေၾကာင္႔ အလ်င္လိုရင္ အရေႏွးတယ္လို႔ ေျပာတာ။ စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ တိတိက်က် လုပ္တတ္တဲ႔ အေလ႔အက်င္႕ဟာ ေရရွည္မွာ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈကို ေပးတယ္။ စတဲ႔ စကားေတြဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ဆရာေတာ္ရဲ႕ စကားလံုးေတြဟာ ကၽြန္မအတြက္ေတာ႕ အလြန္ကို တန္ဖိုးရွိတဲ႔ စကားလံုးေတြဘဲ ျဖစ္ပါတယ္။





ေနာက္ထပ္ ျမင္သာ ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာတစ္ခု အေနနဲ႔ ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ ကန္ထဲမွာ ျဖစ္ျဖစ္၊ အိုးထဲမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ ခြက္ထဲမွာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ရွိေနတဲ့ တည္ၿငိမ္ေနတဲ့ ေရမ်က္ႏွာျပင္မွာ ၾကည္လင္တဲ့ မိမိရဲ႕ အရိပ္ကို ထင္ရွားစြာ ေတြ႔ျမင္ႏိုင္ပါတယ္။ အဲဒီလို မဟုတ္ပဲ ေရမ်က္ႏွာျပင္ဟာ လႈပ္ရွားေနမယ္၊ တည္ၿငိမ္မႈ မရွိဘူး၊ လိႈင္းေတြ ထေနမယ္ ဆိုရင္ မိမိရဲ႕ ပံုရိပ္၊ မိမိၾကည့္လိုတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ဘယ္လိုမွ ထင္ရွားစြာ ျမင္ေတြ႔ရဖို႔ ဆိုတာ မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီဥပမာနဲ႔ အလားတူစြာပဲ ေရမ်က္ႏွာျပင္နဲ႔ တူတဲ့ အလြယ္တကူ လႈပ္ရွား လိႈင္းထလြယ္တဲ့ မိမိရဲ႕ စိတ္ကိုလည္း သတိဆိုတဲ့ မိမိစိတ္ကို မိမိေစာင့္ၾကည့္ျခင္း နည္းလမ္း အကူအညီနဲ႔ ႀကံဳလာသမွ် အေျခအေနတိုင္းမွာ တတ္ႏိုင္သမွ် တည္ၿငိမ္ေအာင္ ထိန္းသိမ္းႏိုင္မယ္ ဆိုရင္ေတာ့ အရာရာတိုင္းကို မွန္မွန္ကန္ကန္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ႐ႈျမင္သံုးသပ္ၿပီး ဆံုးျဖတ္လုပ္ကိုင္ႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင္႔ ဘယ္လိုအခက္အခဲ၊ ဘယ္လိုျပႆနာမ်ိဳးဘဲ ႀကံဳႀကံဳ အရင္ဆံုး ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ျဖစ္ေအာင္ထားၿပီး ေတြ႔ႀကံဳေနရတဲ့ ျပႆနာကို ေသေသခ်ာခ်ာ ျမင္ေအာင္ၾကည့္ကာ စိတ္ေအးေအး၊ ေခါင္းေအးေအးနဲ႕ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းၾကရင္ျဖင္႔ ဘဝရဲ႕ ဘယ္အခက္အခဲ ျပႆနာေတြကိုမဆို ေအာင္ျမင္မႈရရွိၾကမွာ မလြဲဘူး မဟုတ္ပါလားရွင္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

မလံုတဲ႔လိပ္ျပာ

သူမမွာ ရွိသည္႕ အက်င္႕တစ္ခုက ညေနတိုင္း ဒီျမစ္ဆိပ္က ေက်ာက္တံုးၾကီးေတြေပၚထိုင္ရင္း ျမစ္ တစ္ဖက္ကမ္းက ရႈခင္းေတြကို ေငးေမာၾကည္႕ရႈတတ္သလို ျမစ္ျပင္ကိုျဖတ္ျပီး တိုက္ခတ္လာတဲ႕ ေလညွင္းရဲ႕ ေပြ႔ဖက္မႈကိုလည္း ခံယူတာကို သူမက ႏွစ္သက္လွပါသည္။ ျမစ္ျပင္မွာ လိႈင္းၾကက္ခြပ္ ကေလးေတြ ထေနတာ ေနေရာင္ရဲ႕ ေရႊအဆင္းနဲ႕ ထိအေတြ႔မွာ ေရာင္ျပန္လက္ရင္း တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္ ေတာက္ပေနပံုက ညေနခင္း ဆည္းဆာေအာက္မွာ သိပ္ကိုလွပတဲ႕ ပန္းခ်ီကားေလးတစ္ခ်ပ္လိုပါဘဲ။ ႏွစ္သက္ဖြယ္ ေကာင္းလြန္း လွပါသည္။ ရႈခင္းေတြၾကည္႕၍ ဝလွ်င္ေတာ႔ ပါလာသည္႔ ဖတ္စရာ စာအုပ္တစ္အုပ္ပို ထုတ္ကာ ဖတ္ေနတတ္သည္။ စဥ္စားၾကည္႔ပါ။ ညေနခင္းမွာ ေလေျပတစ္လႊင္႔လႊင္႕ တိုက္ခတ္ေနခ်ိန္တြင္ စာအုပ္ေလး ဖတ္ေနရတဲ႕ အရသာသည္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ဇိမ္က်ဖို႕ ေကာင္းမည္ ဆိုတာ။ ယခုလည္း သူမတြင္ပါလာေသာ စာအုပ္ေလးကို ဖတ္ေနရာမွ မ်က္စိေညာင္းလာသျဖင္႕ျမစ္ျပင္ ရႈခင္းေတြဘက္ ျပန္ျပီး အၾကည္႕ ေရာက္သြားမိသည္။

သည္စဥ္မွာဘဲ သူမ ျမင္ကြင္းထဲ ၀င္လာတာက ျမစ္တစ္ဘက္ကမ္းကေန အသက္ ၁၂ႏွစ္အရြယ္ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ ျမစ္ေရျပင္ကို ျဖတ္ကူးလာတာဘဲ ျဖစ္သည္။ သည္ျမစ္ေရက အခ်ိဳ႕ေနရာမ်ားတြင္ လူကူး၍ ရႏုိင္ေလာက္ေအာင္ ေယာက်္ား ေပါင္ရင္းနားေလာက္ထိ တိမ္ေသာ ေနရာ ရွိသည္။ သို႕ေသာ္ လမ္းေၾကာင္းေတာ႕ ကၽြမ္းက်င္ရမည္။ မဟုတ္လွ်င္ လူတစ္ရပ္ျမဳပ္သည္႕ေနရာသို႕ ေရာက္သြားတာမ်ိဳး ျဖစ္ႏိုင္ေသးသည္။ ယခု ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးလာေသာ ကေလးမေလး ၾကည္႕ရသည္မွာ သည္ျမစ္ကို ကူးေနက်လား မသိ။ သူ႕မွာ ဘာအပူအပင္မွ မရွိသလို ေအးေအးေဆးေဆး အေနအထားမ်ိဳးႏွင္႔ တစ္ေျဖးေျဖး ကူးလာျခင္းျဖစ္သည္။ သူမစိတ္ထဲတြင္ေတာ႕ လူၾကီး တစ္ေယာက္ေယာက္ မပါဘဲ ကေလးခ်ည္းဘဲ မျဖတ္ေစခ်င္ပါ။ ထို႕ေၾကာင္႔ ေအာ္ဟစ္တားျမစ္လိုက္ဖို႕ စိတ္ကူး ရလိုက္မိေသာ္လည္း “သူ.. ကူးေနက် ျဖစ္မွာပါေလ” ဟု စိတ္ကို ျပန္ေလွ်ာ႔ခ်လိုက္ကာ သူမတြင္ ပါလာေသာ စာအုပ္ကေလးကို ျပန္ဖတ္ေနလိုက္ေတာ႔သည္။



သို႕ေသာ္ သူမစိတ္က မေျဖာင္႕.. စာထဲ စိတ္မေရာက္ႏိုင္ဘဲ ျမစ္ကို ျဖတ္ကူးေနေသာ ကေလးမေလး အတြက္ စိတ္က ပူေနမိသျဖင္႕ မၾကာမၾကာ လွမ္းၾကည္႕ေနမိသည္။ တတိယအၾကိမ္ေျမာက္ သူမ ၾကည္႕မိလိုက္စဥ္တြင္ ကေလးမေလးမွာ ေရနစ္ေနသည္ကို သူမ လွမ္းေတြ႔လိုက္ရသည္။ ေခါင္းပင္ မေပၚေတာ႕ဘဲ လက္ႏွစ္ဖက္သာ ေဖာ္ႏိုင္ျပီး ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ ျဖစ္ေနေလျပီ။ သူမ လက္ထဲက စာအုပ္ကို ပစ္ခ်လိုက္ျပီး ေဘး၀န္းက်င္ကို အကူအညီ ေတာင္းႏိုင္ဖို႕ လွမ္းၾကည္႕မိေသာ္လည္း လူရိပ္လူေျခ မျမင္ရဘဲ တိတ္ဆိတ္ေနေသာ ဝန္းက်င္သာ သူမအနီးတစ္၀ိုက္ ရွိေနေလသည္။ ေရကူးတတ္ေသာ သူမက ထိုကေလးမေလးဆီ ကူးခတ္သြားဖို႕ လြယ္အိတ္ႏွင္႔ ဖိနပ္ကို ခၽြတ္ပစ္လိုက္စဥ္ ေလွကေလးတစ္စင္းက ေရနစ္ေနေသာ ကေလးမေလးဆီ တစ္ေရြ႔ေရြ႔ ေလွာ္ခတ္သြားေနသည္ကို ေတြ႔လိုက္ရသျဖင္႕ အသာ ကိုယ္ရွိန္သတ္ကာ ကမ္းေပၚကေနသာ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေစာင္႔ၾကည္႕ေနလိုက္မိသည္။ ေလွသမားသည္ ေရနစ္ေနသူ ေကာင္မေလးႏွင္႔ မလွမ္းမကမ္း ေရာက္ခ်ိန္တြင္ ေလွေလွာ္ျခင္းကို ရပ္လိုက္ကာ ေလွာ္တက္ကို လွမ္းေပးလိုက္ေလသည္။

ေရနစ္ေနေသာ ကေလးမေလးမွာ ေခါင္းပင္မေပၚသျဖင္႕ သူ႕ေလွာ္တက္ကို ျမင္ဟန္မတူသလို ေလွာ္တက္ကိုလည္း လွမ္းကိုင္ႏိုင္သည္႔ အသိစိတ္လည္း ရွိဟန္မတူ။ သို႕ေသာ္လည္း ေလွေပၚက ေလွသမားကေတာ႕ ေရထဲဆင္းဖို႕ စိတ္မကူးဘဲ ေလွာ္တက္ကိုသာ တြင္တြင္ ေပးေနေလသည္။ ၾကည္႔ေနရင္း ေဒါသေတြ တႏုံ႕ႏုံ႕ထြက္လာရေသာ သူမသည္ “ေရထဲဆင္းဆယ္လိုက္ပါလား” ဟု ေအာ္လိုက္ေသာ္လည္း ေလွသမားက မၾကားသည္လား၊ မၾကားဟန္ျပဳေနသည္လားေတာ႕ မေျပာတတ္ ျမဳပ္ခ်ည္ေပၚခ်ည္ ျဖစ္ေနေသာ ကေလးမေလးအား သူ႕ေလွာ္တက္ကိုသာ အတြင္သား ကမ္းေပးေနေလေတာ႕သည္။

ၾကည္႔ေနရင္း အေျခအေန မဟန္ေတာ႕တာကို ရိပ္မိလိုက္ေသာ သူမက ေရထဲကို ခုန္ဆင္းလိုက္ျပီး ေရနစ္ေနေသာ ကေလးမေလး ရွိရာကို အားသြန္ ကူးခတ္မိေတာ႕သည္။ ကေလးမေလးဆီေရာက္ဖို႕ အနည္းငယ္ အကြာအေ၀းသာ လိုေတာ႕ခ်ိန္တြင္ ကေလးမေလးမွာ ေရျပင္ေပၚ လံုးလံုးေပၚမလာေတာ႕ပါ။ ထိုအခ်ိန္အထိ ေလွသမားသည္ ေလွေပၚမွေန၍ ေလွာ္တက္ၾကီး ကိုင္ရက္သား ေၾကာင္ျပီး ရပ္ၾကည္႕ေနဆဲျဖစ္သည္။ သူမ ေသြးရူးေသြးတန္းျဖင္႕ ပိုျပီးအားစိုက္ကာ ကူးခတ္ရင္း “ မႏွစ္သြားပါနဲ႔ဦး ကေလးရယ္… ငါမင္းဆီကို ေရာက္ေအာင္လာေနတယ္.. ငါ႕ကို ခဏေလာက္ေတာ႕ ေစာင္႕ပါဦး။ ငါ မင္းကိုကယ္မွာပါ ” ဟု တတြတ္တြတ္ ေရရြတ္ေနမိသလို လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြကလည္း သူမဘ၀တြင္ အျမန္ဆံုးေသာ ႏႈန္းထားႏွင္႕ ကူးခတ္ လႈပ္ရွားေနမိေတာ႔သည္။

သို႕ေသာ္လည္း ကေလးမေလး ေရနစ္ေနသည္႔ေနရာ ေရာက္သည္႔အခါတြင္လည္း ကေလးမေလးအား လံုးဝ ရွာမေတြ႔ေတာ႕ပါ။ ေပၚမလာေတာ႕ေသာ ကေလးမေလးအား ေတြ႔လိုေတြ႔ျငား အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ ေရငုတ္ကာ ရွာေဖြေနမိသလို၊ ခပ္လွမ္းကိုမ်ား ေမ်ာပါသြားေလမည္လား ဟူ၍လည္း ေတြးေတာရင္း ထိုေနရာတစ္၀ိုက္တြင္ ထက္ေအာက္ စုံျခည္ဆန္ျခည္ ေရငုပ္ရင္း ထပ္ခါထပ္ခါ ရွာေဖြေနမိေတာ႕သည္။ ကေလးမေလး ေရနစ္ေသာ ေနရာသည္ သူမအရပ္ႏွင္႕ဆိုလွ်င္ ရင္ဘတ္ေလာက္ ရွိေသာ ေနရာ ျဖစ္ေလသည္။ ခပ္ေနာက္ေနာက္ ျမစ္ေရကလည္း ကေလးမေလးကို အလြယ္တကူ မေတြ႔ႏိုင္ေအာင္ ဖံုးကြယ္ေပးထားသလို ျဖစ္ေနရေလသည္။ ၾကည္႔ရသည္မွာ ကေလးမေလးသည္ ေရကူးရင္း လမ္းေၾကာင္း လြဲသြားတာ  ျဖစ္ႏိုင္ေလသည္။ အခ်ိန္အေတာ္ေလးၾကာေတာ့ ေရငုပ္ရလြန္း၍ သူမ မ်က္စိေတြ နီရဲ က်ိန္းစပ္လာသလို၊ နားေတြလဲ အူကာ နာက်င္ရေတာ႕ခ်ိန္တြင္မွ သူမ ေရငုပ္တာ ရပ္လိုက္ေတာ႔ ေလွေပၚတြင္ ခုခ်ိန္ထိ အရုပ္တစ္ခုလို ရွိေနေသးေသာ ေလွသမားကို ျမင္လိုက္မိခ်ိန္တြင္ သူမေဒါသေတြ ေပါက္ကြဲသြားေတာ႕သည္။

“မင္းအသံုးမက်လို႔ ဒီကေလးေသရတာ မင္းရဲ႕အဝတ္ေတြက ဒီကေလးလအသက္ထက္ ပိုျပီး တန္ဖိုးလႀကီးေနလို႔လား အသံုးမက်တဲ့ေကာင္ ေသသင့္တာက မင္း ”ဟု သူမက ေလွသမားကို ပက္ပက္လစက္စက္ ေဒါသတၾကီး ေျပာလိုက္မိပါေတာ့သည္။ သို႕ေသာ္ ေလွသမားကေတာ့ သူ ေရမကူးတတ္တဲ့လအတြက္ ေရထဲဆင္း မဆယ္ရဲတာျဖစ္ေႀကာင္း သူမကို ေလသံ ေပ်ာ့ေပ်ာ့နဲ႔ ျပန္ျပီး ေျပာလာပါသည္။ ေဒါသ ထြက္လြန္းေနေသာ သူမက “ေရမကူးတတ္ရင္လည္း ေလွေပၚကေန ကေလးမေလးရဲ့ လက္ကို လွမ္းကိုင္ျပီး ဆြဲတင္လိုက္ရင္ ရတာပဲ ဒါမွ မရရင္ ေရထဲဆင္းျပီး လက္တစ္ဘက္က ေလွ ကို ကိုင္ က်န္လက္တစ္ဘက္က ကေလးမေလးကို အသာတြဲထားျပီး ေလွေပၚကို ေျဖးေျဖးခ်င္း တြန္းတင္ေပးလိုက္ရင္ ျဖစ္တာဘဲ မဟုတ္လား ေရက ကေလးအတြက္ နက္ေပမဲ့ လူႀကီးအတြက္ေတာ့ ရင္ဘတ္အထိဘဲရွိတာ။ ေရနစ္ျပီး မေသနိုင္ပါဘူး။ မင္း သတၱိ မရွိရင္ ဘာျဖစ္လို႔ ဒီနားထိ လာခဲ့ေသးလဲ မင္းေလွကို ေတြ႔လိုက္လို႔ ငါလည္း ေရထဲဆင္းဖို႔ ေႏွာင့္ေနွးသြားခဲ့ရတာ။ ဒါ မျဖစ္သင့္ဘဲ ျဖစ္သြားရတာ မေသသင့္ဘဲ ေသသြားရတာ” သူမသည္ အဆက္မျပတ္ အရူးတစ္ေယာက္လို ေအာ္ဟစ္ ေနမိပါေတာ႕သည္္။

မၾကာခင္တြင္ေတာ့ အျဖစ္အပ်က္အားလံုးကို တစ္စံုတစ္ေယာက္က လွမ္းျမင္ေသာေၾကာင္႔ အျခား သူမ်ားအား သြားေရာက္ ေခၚေဆာင္ခဲ႔ပံုရသည္။ ဆိပ္ကမ္းအနီး တစ္ဝိုက္မွ လူမ်ား ဝိုင္းအံုေရာက္ရွိလာကာ ေယာက္်ားႀကီး တစ္ခ်ိဳ႕ ေရထဲ ဆင္း၍ ကေလးမေလးအား ဝိုင္းျပီး ရွာေဖြၾကေလေတာ႕သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလွသမားမွာ လူေတြ အမ်ားႀကီးေရာက္သျဖင့္ သူမ က သူ႕အေၾကာင္းကို လူေတြသိေအာင္ ေျပာမွာ စိုး၍လား၊ သူ႕ကိုယ္သူ လိပ္ျပာ မလံုေတာ့၍လားေတာ႔ မသိပါ။ ေလွကေလးကို ေလွာ္ခတ္ကာ ထြက္ခြာသြားျပီ ျဖစ္ေလသည္။ ေနာက္တစ္ၾကိမ္လည္း ထိုေလွသမား လံုးဝ ျပန္ေပၚမလာေတာ့ပါ။ ေနာက္ထပ္ နာရီဝက္ေလာက္ ၾကာေတာ႔မွ ကေလးမေလး ကို သူနွစ္ျမဳပ္သြားေသာ ေနရာေလးႏွင္႔ မနီးမေ၀းမွွာဘဲ လူႀကီးတစ္ေယာက္က သြားေတြ႔ပါသည္။ ကေလးမေလးသည္ ႏြံ ထဲတြင္ ႏွစ္ျမဳပ္သြားျခင္း ျဖစ္ေသာေၾကာင္႔ သူ၏အေလာင္းကို ႏြံေတြၾကားထဲမွာ ျမဳပ္ေနတာကို ျပန္ေတြ႔လိုက္ရျခင္း ျဖစ္ပါသည္။ ကေလးမေလးအား ကမ္းေပၚ ေခၚတင္လာၾကကာ အသက္ရွင္လို ရွင္ျငား ေရမ်ား အန္ထြက္ေအာင္ ဝိုင္းဝန္း ျပဳစုႀကပါသည္။ သို႕ေသာ္ ကေလးမေလးကေတာ့ ျပန္လည္ နိုးထမလာေတာ့ပါ။

သူမသည္လည္း ကေလးမေလးကို ျပန္ေတြ႔ျပီ ျဖစ္တာေႀကာင့္ ကမ္းေပၚသို႕ ေႏွးေကြး ေလးလံစြာ ျပန္လည္ကူးခပ္ လာခဲ႔သည္္။ ကေလးမေလး အေလာင္းနားကိုလည္း သြားမႀကည့္ ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ထို ျမင္ကြင္းကို ၾကည္႔ဖို႕လည္း သူမ အားမရွိသလို ၾကည္႕လည္း မၾကည္႔ခ်င္ပါ၊ ႀကည့္လည္းမႀကည့္ရက္ပါ။ မိမိ မ်က္စိေရွ႔မွွာတင္ အသက္ဆံုးရႈံးသြားသူ တစ္ဦးကို ၾကည္႕ဖို႕လည္း သူမစိတ္က လံုျခံဳမႈ မရွိသလို ခံစားေနရသည္။ မ်က္စိ ေရွ့ေမွာက္မွာဘဲ အသက္ရွင္ဖို႔ အတြက္ အတင္း ၾကိဳးစားရုန္းကန္ရင္း နွစ္ျမဳပ္ ေသဆံုးသြားခဲ့ရေသာ ကေလးမေလး၏ ပံုရိပ္က သူမ ရင္ကို ဆို႔နင့္စြာ နာက်င္ခံစားေနရသည္္။

ေတာ္ပါေသးသည္။ ကမ္းစပ္မွာထားခဲ႕ေသာ သူမအိတ္ႏွင္႕ လြယ္အိတ္ကေလးမွာ ဒီအတိုင္းသာ ရွိေနေသးသည္။ သူမ၏ အိတ္ကို ေကာက္လြယ္လိုက္ကာ ဖိနပ္စီးလိုက္ခ်ိန္တြင္ေတာ႕ သူမ တစ္ကိုယ္လံုး ျခစ္ျခစ္ေတာက္ ပူေနသည္႕ အသိကို ခံစားလိုက္ရသည္။ သူမ ဖ်ားေနျပီ။ ေရထဲတြင္ ဘယ္ေလာက္ ၾကာသြားသည္ကို သူမကိုယ္တိုင္ မစဥ္းစားမိသလို အမွတ္လည္း မထားမိႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ပူေလာင္ စိုးရိမ္စိတ္တို႕ျဖင္႕ ျပာယာခတ္ေနခဲ႕မိသည္။ သုိ႕ေသာ္ ကေလးမေလး ေသဆံုးရမႈတြင္ သူမကိုယ္တိုင္ အျပစ္ကင္းပါရဲ႕လားဟု ျပန္ေတြးမိေတာ႕ ရင္ထဲ နာက်င္မြန္းၾကပ္ လို႕လာသည္။

ေရနစ္နစ္ျခင္းသာ သူမ ကူးခတ္သြားကာ ကယ္လိုက္လွ်င္ ကေလးမေလး ဒီလို အျဖစ္ဆိုးႏွင္႕ ၾကံဳမည္ မထင္ေခ်။ ေလွသမားကိုျမင္လိုက္၍ ရပ္ၾကည္႔ေနလိုက္ေသာ သူမတြင္လည္း ကေလးမေလး အသက္ ဆံုးရႈံးရမႈအတြက္ တာ၀န္ရွိသလို ခံစားေနမိျပန္သည္။ တစ္ကိုယ္လံုး တုန္ရီမူးေ၀လာေသာ ေၾကာင္႔ သူမကိုယ္သူမ အသာထိန္းလိုက္ရင္း အားတင္းကာ ဆိုင္ကယ္ကို စက္ႏိုး၍ ဆိပ္ကမ္းမွ ထြက္ခြာလာေတာ႕ ဆိုင္ကယ္ေမာင္းသည္႕ အရွိန္ႏွင္႕ တိုက္လာေသာ ေလေအးေအးက သူမရင္ကို မေအးျမေစႏိုင္ေတာ႕ပါ။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ျခစ္ျခစ္ေတာက္ေအာင္ ပူေလာင္ရင္း သူမရင္ထဲမွာလည္း ဆံုးရႈံးသြားေသာ အသက္တစ္ေခ်ာင္းအတြက္ ပူေလာင္ေသာ ခံစားခ်က္မ်ားျဖင္႕ ငိုေၾကြးေနမိပါေတာ႕သည္။

ေလွသမားေတာ႔ ဘယ္လိုခံစားရမည္မသိ။ သူမကေတာ႕ လိပ္ျပာမလံုသလို၊ အျပစ္မကင္းသလို ခံစားေနရေသာ သည္ျမင္ကြင္းကို ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလ ၾကာသည္႕တိုင္ေအာင္ သူမ ေမ႕ႏိုင္မည္ မထင္ပါ။ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ မဆိုစေလာက္ေသာ ေႏွာင့္ေႏွး ေလးကန္မႈေလး တစ္ခုက လူ တစ္ေယာက္၏ အသက္ကိုပင္ ဆံုး႐ံွဳးသြားေစတတ္ေၾကာင္း သူမ သိလိုက္ရပါၿပီ။ ေနာင္မ်ားတြင္ေတာ႔ တစ္စံုတစ္ေယာက္ အႏၱရာယ္ႏွင္႔ ေတြ႔ၾကံဳရသည္ကို သိရွိပါက မဆိုင္းမတြ ကူညီႏိုင္ဖို႕ ၾကိဳးစားမည္ဟုလည္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်မိပါသည္။ လူတစ္ေယာက္ သူမမ်က္စိေရွ႕ေမွာက္တြင္ အသက္ဆံုးရႈံးသြားသည့္ ျမင္ကြင္းမ်ိဳးလည္း ဘယ္ေသာအခါမွ ထပ္မံ မျမင္ေတြ႔လိုပါဟု သူမ ရင္ထဲက ဆုေတာင္းလိုက္မိပါေတာ႔သည္။



 Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ျဖစ္ရပ္မွန္ကို အေျခခံျပီး လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂ႏွစ္က အျခားဘေလာဂ္႔တစ္ခုမွာ ေရးခဲ႔တဲ႔ ဝတၳဳေလးပါ။

ထူးထူးဆန္းဆန္း ပန္းေရာင္ေရကန္ႀကီး

တကယ္လို႔မ်ား သင္ဟာ ကမၻာေပၚမွာ ထူးထူးဆန္းဆန္း တည္ရွိေနတဲ႔ ပန္းေရာင္သန္းေနတဲ႔ ေရကန္ၾကီးကို ျမင္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုလို႔ရွိရင္ ဆီနီေဂါလ္ငံေလးကို အလည္သြားၾကည္႔ပါလုိ႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အမ်ားအားျဖင္႔ ေရကန္လို႕ဆိုလိုက္ရင္ ၾကည္လင္တဲ႔ စိမ္းျပာေရာင္၊ အျပာေရာင္၊ ေရေနာက္တယ္ဆိုရင္ အဝါေရာင္ စသည္တို႕သာရွိတတ္ေပမဲ႔လည္း ေရကန္ႀကီးတစ္ခုလံုး ပန္းေရာင္ျဖစ္ေနတာမ်ိဳးကေတာ႔ အင္မတန္မွ ရွားရွားပါးပါး ျဖစ္ပါတယ္။ သဘာဝရဲ႕ ထူးဆန္းအံ႕ၾသဖြယ္ ဖန္တီးခ်က္ေတြဟာ ဆန္းၾကယ္လွတယ္ဆိုတာ ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဆီနီေဂါလ္ႏုိင္ငံရဲ႕ ေျမာက္ဖက္ ၿမိဳ႕ေတာ္ ဒါကာကေန မိနစ္သံုးဆယ္ ခရီး အကြာအေဝးမွာ ရွိတဲ႔ Lake Retba ဟာ ေႏြးေထြး က်ယ္ဝန္းတဲ႔ ကန္ေရျပင္ႀကီးတစ္ခုလုံုး ပန္းေရာင္ သန္းေနတာကို ေတြ႔ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ပံုမွာျမင္ရတဲ႔အတိုင္းပါဘဲ... ကန္ၾကီးထဲက ေရေတြအားလံုးဟာ အျခားေသာ ဘယ္ေရကန္နဲ႔မွ မတူေအာင္ ပန္းေရာင္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ရမွာပါ။ ဒီေရကန္ၾကီးဟာ ဘာေၾကာင္႔မ်ား ပန္းေရာင္ျဖစ္ေနရတာလဲဆိုေတာ့ ေရကန္ထဲမွာ ထူးဆန္းတဲ႔ ေရညွိပင္တစ္မ်ိဳး(  Dunaliella salina )ဟာ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားေနတဲ့ အတြက္ေၾကာင့္လို႔ ဆိုပါတယ္။ အဲဒီ Dunaliella salina   ေတြဟာ ဆားငံေရေတြမွာ ရွင္သန္တဲ႔ ေသးငယ္လွေသာ ေရညွိအမ်ိဳးျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေရညွိေတြေၾကာင္႔ ေရကန္ရဲ႕အေရာင္ဟာ ပန္းေရာင္ျဖစ္ေပၚေစတယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ Lake Retba လို႕ေခၚတဲ႔ ပန္းေရာင္ ေရကန္ဟာလည္း   ( ပင္လယ္ေသလို) အင္မတန္မွ မ်ားျပားတဲ႔ ဆားေတြေပ်ာ္ဝင္မႈ သိပ္သည္းဆ မ်ားလြန္းတဲ႔အတြက္ လူကို ေရေပၚ ေပၚေစႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ပန္းေရာင္ေရျပင္ေပၚမွာ ေအးေအးလူလူ

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ပုလင္းထဲထည္႔ရင္ေတာ႕ ခုလို ပန္းေဖ်ာ႔ေရာင္ ျမင္ရပါတယ္

ႏိုင္ငံတကာ ခရီးသြားဧည္႔သည္မ်ားနဲ႔ ျပည္တြင္းခရီးသြားမ်ားကို အလြန္ဆြဲေဆာင္ႏုိင္တဲ႔ ပန္းေရာင္ ေရကန္ၾကီးဟာ ကန္ထဲမွာ ေရစိမ္ရင္း ေရေပၚမွာ ေပၚေနတဲ႔ အရသာကို ခံစားခ်င္သူေတြအတြက္ အလြန္ႏွစ္သက္ဖြယ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရထဲကို ႏွစ္ျမဳပ္သြားတာမ်ိဳး မျဖစ္ႏိုင္တဲ႔အတြက္  ေရကူးသင္ခ်င္သူမ်ား အတြက္လည္း အလြန္အဆင္ေျပပါတယ္။ ေရကန္ရဲ႕အေရာင္ဟာ စေတာ္ဘယ္ရီသီးကို ႏုိ႕နဲ႔ေဖ်ာ္ထားသလို ပန္းေရာင္ သန္းေနတဲ႔ အေရာင္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ အတက္အက်ေပၚ မူတည္ျပီးလည္း ပန္းႏုေရာင္ကေန ပန္းရင္႕ေရာင္အထိ ျမင္ေတြ႔ႏိုင္ပါတယ္။ 



ကမ္းစပ္က ဆားပံုနဲ႔ ေနအိမ္မ်ား 



ဆားစုေဆာင္းသူမ်ား 





Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing




ေရကန္စပ္မွာပင္လွ်င္ မ်ားျပားလွေသာ ဆားပြင္႕ကေလးမ်ားကို ေတြ႔ရွိပါတယ္

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ေရကန္ပတ္လည္မွာ ခုလို အျမုပ္ျဖဴျဖဴေတြ ေဖြးေနေအာင္ ေတြ႔ရပါတယ္



ဆားပါဝင္မႈႏႈန္း မ်ားျပားလွတဲ႔ ပန္းေရာင္ေရကန္ႀကီးမွာ  ေယာက်္ား၊ မိန္းမ စတဲ႔ ဆားစုေဆာင္းသူေတြ မနည္းမေနာ ေရာက္လာၿပီး တစ္ရက္ကို ၆နာရီထိ ကန္ေရထဲမွာ စိမ္ကာ ေရကန္ေအာက္ေျခက ဆားပြင္႕မ်ားကို သယ္ယူစုေဆာင္းၾကပါတယ္။ ေဒသခံမ်ားအတြက္ေတာ႔ ပန္းေရာင္ေရကန္ၾကီးဟာ အသက္ေမြးဝမ္းေၾကာင္း ျပဳၾကတဲ႔ေနရာၾကီးတစ္ခု ျဖစ္ေနပါတယ္။ ၅-ကီလိုမီတာ ရွည္လ်ားတဲ႔ ကမ္းစပ္တစ္ေလွ်ာက္မွာ ဆားစုေဆာင္းသူမ်ားရဲ႕ ဆားပံုမ်ား၊ ေနအိမ္မ်ားကို အစီအရီ ေတြ႔ရႏိုင္ပါတယ္။ အထူးသျဖင္႔ေတာ႔ အမ်ိဳးသမီးမ်ားဟာ ေရေအာက္က ဆားပြင္႔မ်ားကို စုေဆာင္းၾကၿပီး အမ်ိဳးသား မ်ားကေတာ႔ ဆားေတြကို ေရာင္းခ်တာ၊ လိုအပ္တဲ႕ေနရာေတြကို ပို႕ေဆာင္ေပးတာ စသျဖင္႔ ျပဳလုပ္ၾကပါ တယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing





၄င္းအျပင္ ပန္းေရာင္ေရကန္ႀကီးဟာ ပင္လယ္ငါးနဲ႔ ပင္လယ္သတၱဝါမ်ိဳးစံုတို႕ ေရာင္းဝယ္ေဖာက္ကားရာ ေနရာလည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ပင္လယ္နက္ထဲသို႕ ညကတည္းက ငါးဖမ္းသြားၾကတဲ႔ ငါးဖမ္းေလွ မ်ားစြာတို႕ဟာ  ေန႕လည္ခင္းေတြမွာ ျပန္ေရာက္လာၾကၿပီး မိမိတို႕ ဖမ္းမိလာတဲ႔ ငါး၊ ပုဇြန္စတဲ႔ ပင္လယ္သတၱဝါ တိန္ခ်ိန္ မ်ားစြာတို႕ကို ပန္းေရာင္ေရကန္ရဲ႕ ကမ္းေျခမွာ ေရာင္းခ်ၾကပါတယ္။ ပန္းေရာင္ ေရျပင္ရဲ႕ ဆားပါဝင္မႈ နႈန္းဟာ တစ္လီတာကို ၃၈၀ ဂရမ္ထိ ပါဝင္တာေၾကာင္႔ အလြန္ျမင္႕မားတဲ႔ ႏႈန္းထားျဖစ္ပါတယ္။ ေရကန္ရဲ႕ အနီးတစ္ဝိုက္မွာေတာ႕ ေဒသခံေတြရဲ႕ ရြာေတြနဲ႔ သစ္ေတာေတြ ရွိပါတယ္။ ထူးျခားတဲ႔ ပန္းေရာင္ ေရကန္ဟာ ဆီနီေဂါလ္ႏုိင္ငံရဲ႕ အမ်ိဳးသားအေမြအႏွစ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ 


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

Sources; - http://www.broadsheet.ie/2012/07/02/the-big-pink-lake-of-senegal/


တတိုင္းေမႊးပန္းကေလးမ်ား

ကၽြန္မဟာ သမီးေလးဂ်ံဳး မဂၤလာေဆာင္အတြက္ လြန္ခဲ႕တဲ႕ တစ္ပတ္ေလာက္ကတည္းက မေနမနား အလုပ္မ်ားေနခဲ႕ရပါတယ္။ အိမ္နဲ႕ မိုင္ေလးဆယ္အကြာ ၿမိဳ႕ကေလးတစ္ခုက ဘုရားေက်ာင္းမွာ က်င္းပမဲ႕ မဂၤလာေဆာင္အတြက္ ပန္းဆုိင္ေျပးရ၊ အဝတ္အစားဆိုင္ေျပးရ၊ အစားအေသာက္ဧည္႕ခံေကၽြးေမြးဖို႕ စီစဥ္ ေျပးလႊားရနဲ႕ အသက္ေတာင္ ဝေအာင္ ရႈဖို႔အခ်ိန္ မရွိသေလာက္ ျဖစ္ခဲ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ႕ ကၽြန္မ ေက်နပ္ပါတယ္။ ေပ်ာ္ရႊင္ စိတ္ခ်မ္းေျမ႕ပါတယ္။ သမီးေလးကို ခ်စ္ခင္လြန္းတဲ႕ အေမတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို အေကာင္းဆံုး အျပည့္စံုဆံုး ေဆာင္ရြက္ေပးခ်င္တဲ႕ စိတ္ဆႏၵ အျပည္႔အဝ ရွိေနခဲ႔တာေၾကာင့္ ေမာရ၊ ပင္ပန္းရလြန္းေပမဲ႔ ေက်နပ္ပီတိ ျဖစ္ရပါတယ္။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

သို႕ေပမဲ႔လည္း မုဆိုးမျဖစ္တဲ႔ကၽြန္မမွာ စုေဆာင္းထားတဲ႔ ေငြေၾကးေလးက မ်ားမ်ားစားစား ရိွမေနခဲ႕ပါဘူး။ မဂၤလာေဆာင္ တစ္ခုရဲ႕ ကုန္က်စရိတ္ ဆိုတာကလည္း သိတဲ႕အတိုင္း၊ လိုအပ္တာေတြ မ်ားလြန္းလွျပီးေတာ႕ ဝယ္လို႕၊ ျခမ္းလို႕ ၊ စီစဥ္လို႕ မကုန္ဆံုးႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ေနပါေတာ႕တယ္။ ဒီေတာ႕ သမီးေလး မဂၤလာေဆာင္ကို အေကာင္းဆံုးလဲ ျဖစ္ရေအာင္ ကၽြန္မမွာရွိတဲ႔ေငြကေလးနဲ႔ ေလာက္ငွသင္႕တင္႕ရေအာင္ စီစဥ္ရတာေတြက ဦးေႏွာက္ စားလြန္းလွပါတယ္။  သမီးကိုလဲမ်က္ႏွာ မငယ္ေစခ်င္ပါဘူး.. သမီးေလးရဲ႕ အစ္ကို ဂ်က္ခ္က ေကာလိပ္တက္ေနတဲ႕အတြက္ အိမ္နဲ႕ေဝးတဲ႔ ၿမိဳ႕ႀကီးတစ္ခုမွာ ေရာက္ေနေပမဲ႕လို႕ မဂၤလာေဆာင္ေန႕မွာ သမီးေလးရဲ႕ လက္ကိုတြဲျပီး သတို႕သားလက္ထဲ ထည္႕ေပးတဲ႕ ဖခင္ေနရာအစား သူက တာ၀န္ယူေပးဖို႕ အေရာက္လာမယ္လို႕ အေၾကာင္းၾကားလာ ပါတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ႔ သမီးေလးက သူ႕ဖခင္က သတို႕သားဆီ ပို႔ေပးရမွာျဖစ္ေပမဲ႔လည္း သူတို႕ရဲ႕ အေဖဟာ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ႏွစ္အနည္းငယ္က ဆံုးသြားခဲ့ၿပီပဲ ျဖစ္ပါတယ္။


ကၽြန္မရဲ႕ သမီးေလးက တတိုင္းေမႊးပန္းကေလးေတြကို အရမ္းႏွစ္သက္သူပါ။ သူက ကၽြန္မကို သူခ်စ္တဲ႕ တတိုင္းေမႊးပန္းကေလးေတြနဲ႕ မဂၤလာေဆာင္ကို အလွဆင္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုထားခဲ႕ပါတယ္.။ ဟုတ္ပါတယ္… တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြရဲ႕ ေမႊးႀကိဳင္သင္းပ်ံ႔တဲ႕ ရနံ႔နဲ႕ ဆြတ္ဆြတ္ျဖဴေနတဲ႕ အပြင္႕ကေလးေတြ၊ စိမ္းစိမ္းျမျမကေလး ရွိတဲ႕ အရြက္ကေလးေတြက မဂၤလာေဆာင္တစ္ခုကို အစြမ္းကုန္ အလွဆင္ယင္ ေပးႏိုင္ဖို႕အတြက္ လံုေလာက္တဲ႕ လွပမႈ၊ ျဖဴစင္ေမႊးျမမႈတို႕ကို ေပးႏိုင္တာ ေသခ်ာပါတယ္ေလ။ ဒါေၾကာင္႕လဲ တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြကိုမ်ားမ်ားရဖို႕အတြက္  အပင္ႀကီးႀကီးရွိတဲ႕ ကၽြန္မရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြအိမ္မွာ လိုက္လံ ခူးဆြတ္ စုေဆာင္းပါတယ္။ ဒါဟာ ကၽြန္မအေနနဲ႕ ပိုက္ဆံေခၽြတာျခင္း တစ္မ်ိဳးလဲ ျဖစ္ပါတယ္.. ရလာတဲ႕ပန္းေတြကို  မဂၤလာပြဲ မတိုင္မွီ ညေနမွာ သယ္ေဆာင္လာျပီးေတာ႕ မဂၤလာပြဲ ျပဳလုပ္က်င္းပမဲ႕ ဘုရားေက်ာင္း တစ္ခုလံုးကို အလွဆင္ပါေတာ႕တယ္။ အနက္ေရာင္ သစ္သား ေနာက္ခံေပၚမွာ ၾကြရြလွပ ေနတာကေတာ႕ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြပါဘဲ။ လွလိုက္တာ.. ေမႊးလိုက္တာ.. ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုလံုးကို ျဖဴစင္ျခင္းနဲ႕ ေမႊးျမထုံရီျခင္းရနံ႔ေတြက ဖုံလႊမ္းလို႕… ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား စိတ္ခ်မ္းသာဖို႕ ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ.. ဒီပန္းကေလးေတြကို ေတြ႔ရင္ သမီေလး ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူး သြားလိုက္ေလမလဲေနာ္။



Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ကၽြန္မ ေပ်ာ္ရႊင္ ခ်မ္းေျမ႕စြာနဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းကို လွည္႔ပတ္ၾကည္႔ရႈရင္း ဘာေတြမ်ား လိုအပ္ေနဦးမလဲလို႕ တစ္ခုခ်င္း ျပန္စဥ္းစားေနမိပါတယ္.. ။ စီစဥ္ထားတဲ႕ အစီအစဥ္ေတြ အားလံုးလဲ လိုေလေသးမရွိေအာင္ အကြက္က်က် စီစဥ္ျပီးသား၊ ျပန္စဥ္းစားၾကည္႕တိုင္း စိတ္ေက်နပ္စရာ ျဖစ္ေနျပီ၊ အစားအေသာက္၊ မဂၤလာလက္စြပ္၊ အေကၽြးအေမြး၊ ဧည္႕ခံပြဲ၊ ညစာ ကိစၥ၊ တီး၀ိုင္း၊ ဘာတစ္ခုမွ လိုအပ္တာမရွိေတာ႕.. သမီးေလးအတြက္ သူ႕တစ္သက္တာမွာ အျမဲတမ္း အမွတ္ေနဖို႕ ကၽြန္မရဲ႕ အေကာင္းဆံုး လက္ေဆာင္တစ္ခု၊ အထူးသျဖင္႕ တတိုင္းေမႊးပန္းကေလးေတြနဲ႕ ဆင္ယင္ထားတဲ႕ ဧည္႕ခံပြဲကို သမီးေလး အေက်နပ္ဆံုး၊ သေဘာအက်ဆံုး ျဖစ္မွာပါေလ။ သမီးရဲ႕ဆႏၵကို ျဖည္႕ဆည္းေပးခြင္႕ ရလိုက္တဲ႕ မိခင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ ပီတိကေရာ ဘာနဲ႕မ်ား တိုင္းတာျပလို႕ရႏိုင္ပါ႕မလဲ။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing



မဂၤလာေန႕မနက္ဟာ ကၽြန္မဘ၀မွာ အလုပ္အမ်ားဆံုး ေန႕တစ္ေန႕ ျဖစ္ပါေတာ႕တယ္.. သမီးေလးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း သတို႕သမီး အရံေလးေတြက သမီးကို အ၀တ္အစား ကူညီ ၀တ္ဆင္ေပးေနတယ္.. အဲဒီထဲက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရည္းစားျဖစ္တဲ႕ တန္မ္က ဘုရားရွိခုိးေက်ာင္းထဲက အျပင္အဆင္ေတြကို မဂၤလာပြဲခ်ိန္ မတိုင္မီ ေနာက္ဆံုးတစ္ၾကိမ္ စစ္ေဆးဖို႕ ကၽြန္မနဲ႕အတူတူ လိုက္လာပါတယ္. တစ္ညလံုး ပိတ္ထားခဲ႕တဲ႕ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းတံခါးကိုလဲ ဖြင္႕လိုက္ေရာ ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းထဲက ေလွာင္ပိတ္မိေနတဲ႕ ေလပူေတြဟာ ေ၀ါခနဲ ထိုးထြက္လာပါေတာ႕တယ္…. ျပီးေတာ႕ ျမင္လိုက္ရတဲ႕ ျမင္ကြင္းကို ၾကည္႕ျပီး ကၽြန္မ ၾကက္ေသ ေသသြားခဲ႕ပါတယ္. ဘုရားေရ… မေန႕ညေနကတင္ လွလွပပ လန္းလန္းဆန္းဆန္း ဆင္ယင္ထားခဲ႕တဲ႕ ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြး တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြအားလံုး မဲေမွာင္ ညိဳးႏြမ္းလို႕ပါလား..  ညတုန္းက ဖြင္႕ျပီးထားခဲ႕တဲ႕ ေလေအးစက္ဟာ တစ္စံုတစ္ခု အေၾကာင္းေၾကာင္႕ ခ်ိဳ႕ယြင္းျပီး ရပ္ဆိုင္းသြားခဲ႕ဟန္တူပါတယ္ ။ ယခုလို ပူအိုက္လြန္းလွေသာ ေႏြရာသီရဲ႕ ေလပူေတြက ပန္းကေလးေတြ ႏြမ္းသြားေအာင္၊ ညိွဳးေယာ္ ေျခာက္ေသြ႕ သြားေအာင္ လုပ္ပစ္လိုက္ေလၿပီ။

ကၽြန္မမွာ ထိတ္လန္႕တုန္လႈပ္စိတ္တို႕ျဖင္႕ ရုတ္တရက္ ျပာေ၀သြားေအာင္ ခံစားလိုက္ရပါေတာ႕တယ္.. အိုး.. ဒီအခ်ိန္မွာမွ မိုင္ ၄၀ ေ၀းတဲ႕ ေနရာက ကၽြန္မတို႕ၿမိဳ႕ကို ကားေမာင္းျပန္ၿပီး ပန္းေတြသြားယူဖို႕ဆိုတာ ဘယ္လိုလုပ္ အခ်ိန္မွီပါေတာ႕မလဲ.. ေနာက္ႏွစ္နာရီေလာက္ဆိုရင္ဘဲ မဂၤလာ အခမ္္းအနား စေတာ႕မည္ေလ။ ဘယ္လိုလုပ္ရပါ႕.. ဘယ္ကေန ပန္းေတြရပါ႕မလဲ.. ေသြးရူးေသြးတန္း အျပင္းအထန္ စဥ္းစားေနမိသည္..

“အန္တီ.. အန္တီက ပန္းေတြအျမန္သြားရွာပါ.. ကၽြန္ေတာ္ ဒီညိႇဳးေရာ္ေနတဲ႕ ပန္းေတြအားလံုး ဖယ္ထုတ္ ထားလိုက္မယ္..  ပန္းအသစ္ေတြ အျမန္ဆံုး ျပန္ထိုးၾကရေအာင္” ျပာျပာသလဲ ေျပာလိုက္ေသာ တန္မ္ရဲ႕ စကားေၾကာင္႕ ကၽြန္မလဲ “အင္းအင္း  အိုေက အိုေက.. ငါသြားရွာလိုက္မယ္.. ” လို႕ ကေယာင္ကတန္း ျပန္ေျပာလိုက္္ရင္း ဘုရားေက်ာင္းထဲကေန ကၽြန္မ အေျပးကေလး ျပန္ထြက္လာမိေပမဲ႕“ ဒီအခ်ိန္မွေတာ႕ ဘယ္ေနရာမွာ ဒီပန္းေတြကို သြားရွာရပါ႕မလဲ.. ျပီးေတာ႕ အခုေရာက္ေနတဲ႕ ဒီျမိဳ႕ကေလးမွာ ကၽြန္မရဲ႕အသိဆိုတာလည္း တစ္ေယာက္မွ ရွိတာမဟုတ္.. အိုး. ေသပါေတာ႕ ငါဘာလုပ္ရပါ႕မလဲ…” ပူပင္စြာ ေတြးလိုက္မိရင္း ဘုရားေက်ာင္းဘက္ ျပန္လွည္႕ျပီး ဘုရားသခင္ကို ရည္မွန္းျပီးေတာ႕ “အရွင္.. ကယ္ေတာ္မူပါ။ တပည္႕ေတာ္မကို စိတ္အားထက္သန္စြာ ကူညီျပီး ပန္းရွာေဖြေပးႏိုင္မဲ႕သူ တစ္ေယာက္ေယာက္  အျမန္ဆံုး ကူညီေစာင္မေတာ္မူပါ.. ”  ကၽြန္မႏႈတ္က အသံထြက္ျပီး ဆုေတာင္းလိုက္မိပါေတာ႕တယ္.. ။

Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing

ဘုရား ရွိခိုးေက်ာင္းကေန ကားေမာင္းထြက္လာခဲ႕ျပီးေနာက္ ကံေကာင္းေထာက္မ စြာဘဲ  မေ၀းလွတဲ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွာ တစ္ပင္လံုးကၽြတ္ ေဖြးေဖြးလႈပ္ေအာင္ ပြင္႕ေဝေနတဲ႕ တတိုင္းေမႊးပင္ၾကီးကို ေတြ႔လုိက္ရပါေတာ႕တယ္.။ ကၽြန္မ အားရ ၀မ္းသာစြာဘဲ ကားကို ရပ္လိုက္ကာ အိမ္အနားကို တိုးကပ္သြားမိျပီး တံခါးကို က်ယ္က်ယ္ေလး ေခါက္လိုက္မိပါတယ္.. အိမ္ထဲမွာ ကိုက္မဲ႕၊ ေဟာင္မဲ႕ ေခြးတစ္ေကာင္တစ္ေလမွ ရွိမေနတာ ေတာ္ပါေသးရဲ႕။ အဖိုးအိုတစ္ေယာက္က တံခါးကို လာဖြင္႕ေပးေတာ႕ ကၽြန္မက အကူအညီ လိုအပ္ေနလို႕ ေရာက္လာတာျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာျပျပီး မဂၤလာပြဲအတြက္ တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြ လိုခ်င္ပါေၾကာင္း ရွင္းျပလိုက္ပါတယ္..  အဖိုးႀကီးက “အိုး ၀မ္းသာလိုက္တာ.. သိပ္ကို ကူညီခ်င္ပါတယ္.. ” လို႕ လိုလို လားလား၊ ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ ျပန္လည္ေျဖၾကားၿပီး  ေလွခါးေလး တစ္ခုကို သြားယူလာပါတယ္. ျပီးေနာက္ တတိုင္းေမႊးပင္ႀကီးေပၚသူကိုယ္တိုင္ တက္ေရာက္ကာ ပန္းကိုင္းမ်ားကို ကပ္ေၾကးတစ္လက္ျဖင္႕ ကိုက္ျဖတ္ၿပီး အပင္ေအာက္က ကၽြန္မဆီကို လွမ္းလွမ္းေပးပါေတာ့တယ္။


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


မိနစ္အနည္းငယ္ အၾကာမွာေတာ႕ ဧည္႕ခံပြဲအတြက္ ပန္းေတြ လံုေလာက္ယံုမက ပိုလွ်ံေနေအာင္ ရေနၿပီျဖစ္လို႕ အဖိုးအိုကို ေတာ္ေလာက္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း လွမ္းေျပာလိုက္ရပါတယ္။ ပန္းေတြကို  ကၽြန္မရဲ႕ ကားေနာက္ခန္းထဲကို ထည္႕လိုက္ျပီး အဖိုးအိုကို ကၽြန္မရင္ထဲကေန လိႈက္လွဲစြာ ေျပာလိုက္မိပါတယ္။ 

“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာရွင္… ရွင္ဟာ သတို႕သမီး တစ္ေယာက္ရဲ႕မိခင္ကို စိတ္ခ်မ္းသာ  ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ရေအာင္ လုပ္ေပးလိုက္တာပါဘဲ..

“မဟုတ္တာ.. က်ဳပ္ကသာ ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ.. ”  အဖိုးအိုက ကၽြန္မကို ျပန္ေျပာပါတယ္.. ျပီးေတာ႕ သူဆက္ေျပာတာက  “ ဒီမွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ႕သလဲဆိုတာ ခင္ဗ်ား နားမလည္ပါဘူး ”

“အိုး .. ဘာေတြမ်ား ျဖစ္ခဲ႕လို႕လဲရွင္.. ” ကၽြန္မနားမလည္စြာနဲ႔ ျပန္ေမးလိုက္မိပါတယ္…

“ဒီမွာ.. လြန္ခဲ႕တဲ႕ တနလၤာေန႕က အသက္၆၇ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္တဲ့ က်ဳပ္ရဲ႕ ဇနီးဆံုးသြားခဲ႕တယ္..  အဂၤါေန႕မွာ အသုဘအိမ္အျဖစ္ က်ဳပ္တို႕ရဲ႕ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္းေတြ ၊ သားသမီး ေျမးျမစ္ေတြ အားလံုးေရာက္လာ ၾကျပီး ဗုဒၶဟူးေန႕မွာေတာ႕”  အဖိုးအိုက ေျပာလက္စ စကားကို ခနရပ္လိုက္ပါတယ္.. အိုး... ၾကည္႕ပါဦး..  အဖိုးအိုရဲ႕ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ပါလား..

“ဗုဒၶဟူးေန႕မွာ က်ဳပ္ဇနီးကို သျဂိဳၤလ္ လိုက္ရတယ္..”  သူက အေ၀းကို ေမွ်ာ္ေငးၾကည္႕ လိုက္ျပီး “ၾကာသပေတး ေန႕မွာ ေဆြမ်ိဳးေတြ၊ မိတ္ေဆြေတြ အားလံုး ျပန္ကုန္ၾကျပီ။ အင္း မေန႕က .. မေန႕က ေသာၾကာေန႕မွာေတာ႕ က်ဳပ္ရဲ႕ သားသမီးေတြ၊ ေျမးေတြျမစ္ေတြ အားလံုးဟာ ျပန္သြားၾကျပီ.. ”

ကၽြန္မ ေခါင္းကို ၿငိမ္႕လိုက္ၿပီး သူ႕စကားကို စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ေနမိပါတယ္. အဖိုးအိုရဲ႕ အသံမွာ နာက်င္ေၾကကြဲျခင္းေတြ စိမ္႔ဝင္ေနလို႕ပါဘဲလား… တုန္ရီေနတဲ႕အသံက သူဘယ္ေလာက္ ခံစားေနရတယ္ ဆိုတာ ပါးစပ္က စကားလံုးအေနနဲ႕ ေဖာ္ျပစရာ မလိုေတာ႕ေအာင္ ျပည္႕စံုေနပါျပီေလ။ အဖိုးအုိက ဆက္ျပီးေျပာပါတယ္။

 “ဒီေန႕မနက္မွာ က်ဳပ္ .. ဧည္႕ခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္စြာ ထိုင္ျပီး က်ဳပ္ရဲ႕ဇနီးကို သတိရတဲ႕စိတ္နဲ႕ ၀မ္းနည္းစြာ ငိုေၾကြးေနမိတယ္..  တစ္ခ်ိန္က က်ဳပ္ဟာ က်ဳပ္မိသားစု၊ က်ဳပ္သားသမီးေတြ အတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္ခဲ႕တယ္.. သူတို႕ လိုအပ္သမွ်ကုိ က်ဳပ္က ျဖည္႕ဆည္း ေပးႏိုင္ခဲ႕တယ္. သူတို႕ေတြ အရြယ္ေရာက္လို႕ အိမ္ကေန အသီးသီး ထြက္ခြာသြားေတာ႕ က်ဳပ္နဲ႕ က်ဳပ္ဇနီးဘဲ အိမ္မွာ က်န္ရစ္ခဲ႕တယ္.. က်ဳပ္ဇနီး မေသဆံုးခင္ကလည္း က်ဳပ္ဟာ သူ႕အတြက္ မရွိမျဖစ္ လိုအပ္တဲ႕သူ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ႕တုန္းပဲ.. သူဟာ မေသဆံုးခင္ လြန္ခဲ႕တဲ႕ ၄ႏွစ္ ၅ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက က်န္းမာေရး ခ်ိဳ႕တဲ႕လာခဲ႕တယ္.. အဲဒီခ်ိန္ တစ္ေလွ်ာက္လုံးလည္း က်ဳပ္က သူ႕ကိုျပဳစုခဲ႕တယ္.. ဂရုစိုက္ခဲ႕တယ္.. သူဆံုးသြားခဲ႕ျပီး ခုလို ခ်ိန္က်ေတာ႕ အသက္၈၆ႏွစ္ ရွိေနျပီျဖစ္တဲ႕ က်ဳပ္ကို ဘယ္သူကမွ မလိုအပ္ေတာ႕ဘူး။ က်ဳပ္သားသမီး၊ က်ဳပ္ေျမးျမစ္ေတြက အစ က်ဳပ္လို သက္ၾကီး ရြယ္အိုတစ္ေယာက္ကို မလိုအပ္ၾကေတာ႕ဘူး.. ေနရာမေပးခ်င္ေတာ႕ဘူး.. ခုေတာ႕ သူတို႕အားလံုး က်ဳပ္ကို ထားရစ္ၾကျပီး သူတို႕အိမ္ေတြကို ျပန္ကုန္ၾကျပီ.. ဘယ္သူကမွ က်ဳပ္ကို အေရးတယူ လိုလိုလားလား မရွိၾကေတာ႕ဘူး။ တစ္အိမ္လံုးမွာ ေျခာက္ျခားစရာ ေကာင္းတဲ႕ တိတ္ဆိတ္မႈေတြန႔ဲ သက္ၾကီးရြယ္အို က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္း ရွိေနခဲ႕တယ္.. ဒီလိုေတြးမိျပီး  တနင္႕တပိုး ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ က်ဳပ္ မ်က္ရည္က်ေနမိခဲ႕တယ္.. ငိုေနခဲ႕မိတယ္.. ေလာကမွာ ကိုယ္႕ကို ဘယ္သူကမွ မလိုအပ္တဲ႕ အျဖစ္ဟာ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာက်င္ခံခက္စရာ ေကာင္းတယ္ဆိုတာ ခင္ဗ်ား ကိုယ္ခ်င္းစာႏိုင္ ပါ႕မလား မသိဘူး.. က်ဳပ္ကေတာ႕ ခုနက အဲဒီ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ငိုေနခဲ႕မိတာပါဘဲ။

ဒီအခ်ိန္ေလးမွာ ခင္ဗ်ားက က်ဳပ္အိမ္တံခါးကို လာေခါက္တယ္.. ျပီးေတာ႕ အကူအညီ လိုေနတဲ႕ အေၾကာင္း လာေျပာေတာ႕ က်ဳပ္ဘယ္ေလာက္ ၀မ္းသာသြားတယ္ မွတ္သလဲ.. ငါ႕အကူအညီ လိုတဲ႕သူေတြလည္း ရွိပါေသးလားဆိုတဲ႕ စိတ္ခံစားမႈရဲ႕ သက္သာရာရမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးမႈေလးကို က်ဳပ္က ရလိုက္တဲ႕အတြက္ ေပးလိုက္ရတဲ႕ ပန္းထက္မကတဲ႕ တန္ဖိုးတစ္ခုကို က်ဳပ္က ျပန္ရလိုက္တာဘဲျဖစ္တယ္.. အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ပန္းေတြကို ခူးေနရင္းက်ဳပ္ေတြးေနမိတာက မင္းဟာ နတ္သမီးတစ္ပါးမ်ား ျဖစ္ေနမလားဆိုတာပါဘဲ.. က်ဳပ္ကို ေလာကၾကီးမွာ ဘယ္လိုဆက္ျပီး ရွင္သန္ရပ္တည္ရမယ္ဆိုတာ  လမ္းျပလိုက္သလို၊ က်ဳပ္ရင္ထဲကို အလင္းကေလးတစ္ခု ထြန္းညိွေပးလိုက္သလိုပါဘဲ..  က်ဳပ္ ေရွ႕ဆက္ျပီး ဘယ္လို ရွင္သန္ေနထိုင္သြားဖို႕  ဒီအခ်ိန္တုိေလးတြင္းမွာ စဥ္းစားလိုက္သလဲ ခင္ဗ်ားသိရဲ႕လား..” သူက ကၽြန္မကို ေမးပါတယ္.. ကၽြန္မက မသိပါဘူးလို႕ေျပာရင္း  ေခါင္းကို အသာ ယမ္းျပလိုက္ေတာ႕ သူက ဆက္ေျပာပါတယ္..

“က်ဳပ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္.. က်ဳပ္ကို လိုအပ္တဲ႕သူေတြရွိေနေသးတယ္.. ျပီးေတာ႕ က်ဳပ္ရဲ႕ တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြကို လိုအပ္ေနတဲ႕သူေတြ ရွိေနေသးတယ္ဆိုတာ က်ဳပ္သိသြားျပီ.. ဒီေတာ႕ က်ဳပ္ဘာေၾကာင္႕ ဒီပန္းကေလးေတြကို လိုေနတဲ႕သူေတြရဲ႕ လက္ထဲကို ေရာက္ေအာင္ မပို႕ေပးႏိုင္ရမွာလဲ.. က်ဳပ္မွာ ဒီအိမ္ၾကီးရဲ႕ ေနာက္ဖက္တစ္ျခံလံုးမွာ ဒီပန္းပင္ေတြၾကီးဘဲ ရွိေနတယ္.. ဒီေတာ႕ ဒီေလာက္မ်ားတဲ႕ ပန္းေတြကို လိုေနတဲ႕ လူေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေနမွာဘဲ.. ဥပမာ ေဆးရံုက လူနာေတြ၊ ဘုရားေက်ာင္းေတြ၊ မဂၤလာေဆာင္မဲ႕သူေတြေပါ႕.. က်ဳပ္ရဲ႕ တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြကို သူတို႕ေတြ၊ လိုေနတဲ႕သူေတြဆီ ပို႔ေပးမဲ႕အလုပ္ကို က်ဳပ္က လုပ္ေတာ႕မယ္။ လူေတြကို က်ဳပ္ရဲ႕ ေမတၱာနဲ႕အတူ ေမႊးပ်ံ႕တဲ႕ တတိုင္းေမႊး ပန္းကေလးေတြရဲ႕ ရနံ႕ကို အခမဲ႕ ခံစားရေစမယ္။ ဒီအလုပ္ကို ဒီေလာကၾကီးထဲ က်ဳပ္ေနခြင္႕ရေနတဲ႕ အခ်ိန္ထိ လုပ္သြားေတာ႕မယ္။ က်ဳပ္ကို လိုအပ္ေနသူေတြ ရွိေသးေၾကာင္း အသိလာေပးတဲ႕ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္က လိႈက္လိႈက္လဲွလွဲ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။  ခင္ဗ်ားဟာ က်ဳပ္ဘ၀ရဲ႕ က်န္တဲ႕အခ်ိန္ေလးကို လက္က်န္စြမ္းအားေလးနဲ႕ လင္းလက္ေတာက္ပဖို႕ အလင္းတစ္ပြင္႕ ေပးလိုက္သူသာ ျဖစ္ပါတယ္..”


Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing


ကၽြန္မဟာ တတိုင္းေမႊးပန္းကေလးေတြနဲ႕အတူ အဲဒီအိမ္ကေန ထူးဆန္း၀မ္းေျမာက္ျခင္း၊ ရႊင္လန္း ခ်မ္းေျမ႕ျခင္း စတဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ ေပြ႔ပိုက္ၿပီး ဘုရားေက်ာင္းကို ျပန္လာခဲ႕ပါတယ္.. လူေတြရဲ႕ဘ၀မွာ ကိုယ္႕စိတ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ ေနထိုင္ဖို႕ဆိုတာ တကယ္တမ္းေတာ႕ ခက္ခဲလွတယ္ မဟုတ္ပါဘဲေနာ္.. ကိုယ္႕ဆီက အကူအညီ လိုအပ္ေနသူေတြကို တတ္ႏိုင္တဲ့ အရာနဲ႔ အကူအညီေပးဖို႕ ႀကိဳးစားျခင္းဟာလည္း ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေျမ႕စြာ ေနထိုင္နည္း တစ္မ်ိဳးဆိုတာကိုလည္း အဖိုးအိုဆီက ကၽြန္မ သိလိုက္ရတဲ႕ သင္ခန္းစာေလး တစ္ခုသာျဖစ္ပါတယ္.. တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနဲ႕ ကိုယ္႕ကို လိုအပ္ေနသူေတြ ရွိတတ္ပါေသးလား ဆိုတဲ႕အသိေၾကာင္႕ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕စိတ္ဟာ ဒီေလာက္ ေျပာင္းလဲသြားႏိုင္တယ္ ဆိုတာကို ကၽြန္မ သိနားလည္ခြင္႕ ရလိုက္တာဟာလည္း သမီးေလးရဲ႕ မဂၤလာေန႕ အမွတ္တရပါဘဲရွင္… သမီေလးကေတာ႕ ဘာမွမသိဘဲ အပူအပင္ကင္းမဲ႕စြာနဲ႕ မဂၤလာပြဲ ဆင္ယင္ က်င္းပေနေလရဲ႕.. မဂၤလာပြဲ ျပီးသြားတဲ႕အခ်ိန္ေရာက္လို႕ ေအးေအးေဆးေဆး ျဖစ္သြားတဲ႕အခါ ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးအေၾကာင္း သမီးေလးကို မဂၤလာအမွတ္တရ လက္ေဆာင္စကားေလးအျဖစ္ ေျပာျပဖို႕ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ ေတြးေနမိပါေတာ႕တယ္..

လူေတြကို ကူညီဖို႕စိတ္နဲ႕ အသက္ဆက္ရွင္သြားဖို႕ အသိအလင္းကေလး ရသြားတဲ႕ အဖိုးအိုရဲ႕ စိတ္ကေလးဟာ ေနတတ္ရင္ေက်နပ္စရာဆိုတဲ႕ စကားေလးလိုပါဘဲ.. ကၽြန္မတို႕ေတြရဲ႕ဘ၀မွာ ကိုယ္႕အကူအညီ လိုအပ္ေနသူေတြကို ျဖဴျဖဴစင္စင္ ေစတနာစိတ္ကေလးနဲ႕ ကိုယ္တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူညီမႈေပးရင္း တတိုင္းေမႊးပန္းကေလးေတြလို ေလာကကို ေမႊးျမ အလွဆင္သူမ်ား ေပါမ်ားလာမယ္ဆိုရင္ ေမတၱာရနံ႔တုိ႕ျဖင္႕ ကမၻာၾကီးဟာ သင္းထံုေမႊးျမလို႕ လွပေနပါေတာ႕မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာေလာက္ပါရဲ႕ရွင္….


Chicken Soup for the Soul 2 မွ Edna Ellison ရဲ႕ Magnolias ကို ဘာသာျပန္ခံစား ေရးဖြဲ႕ပါသည္။


ၾကည္လင္ေမႊးပ်ံ႕ေသာ ေမတၱာရနံ႕ကို အားလံုးဘဲ ခံစားႏိုင္ၾကပါေစရွင္…





Image Hosted by PicturePush - Photo Sharing